II SA/Ol 699/21

II SA/Ol 699/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora
Bogusław Jażdżyk
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 2251/21 - Wyrok NSA z 2022-09-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 111
art. 17 ust. 1, art. 24 ust. 2a
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującej pkt 1. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)
Uzasadnienie
K. N. (dalej jako: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawczyni"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" r., znak "[...]", w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 16 grudnia 2020 r., Wnioskodawczyni zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem – R. N.
Decyzją z dnia "[...]" r., działający z upoważnienia Burmistrza Miasta M. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. (dalej: "organ I instancji"), odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia powołując się na niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm.), dalej jako "u.ś.r.", z tego powodu, że niepełnosprawność syna istnieje od 28 roku życia, a zatem powstała później niż do ukończenia 25 roku życia.
Od decyzji tej wniesiono odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia "[...]" r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach uzasadnienia wskazano, że dokonując wykładni przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu, która uznana została za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Dlatego brak jest podstawy do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na okoliczność, że niepełnosprawność syna nie powstała
w okresie wskazanym w art. 17 ust. 1b) u.ś.r. Wątpliwości organu budziła natomiast okoliczność, czy zakres i charakter sprawowanej przez matkę opieki uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. Niezbędnym jest zatem, ocenił organ, jednoznaczne wyjaśnienie, jaki jest wymiar czasowy sprawowanej opieki, czy wykonywana jest ona codziennie, czy tylko w okresie bezpośrednio po podaniu leku. Niezbędne jest w ocenie organu ustalenie nadto, ile czasu dziennie zajmuje wykonywanie czynności i w jakich konkretnie godzinach poszczególne czynności są wykonywane. Konieczne jest także ustalenie, czy ojciec także wykonuje jakiekolwiek czynności opiekuńcze nad synem, a jeżeli tak to w jakim wymiarze i w jakich godzinach.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia "[...]" r. znak: "[...]", organ pierwszej instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, powołując się na niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b u.ś.r.
Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b u.ś.r. w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, poprzez różnicowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z "[...]" r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznano Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne
z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji synem R. N. w wysokości:
1) od dnia 1 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie 1.830,00 zł;
2) od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. w kwocie 1.971,00 zł miesięcznie;
3) od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 marca 2022 r. w kwocie wynikającej z obwieszczenia ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", jednakże w przypadku gdyby do dnia 31 marca 2022 r. nie ustał stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ogłoszonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491, z późn. zm.), K. N. zachowuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i opisał stan faktyczny sprawy. Podano, że Wnioskodawczyni (lat 53) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem oraz mężem. Nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia "[...]" r. wynika, że została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, orzeczenie wydane zostało do 30 września 2021 r., podano, że niepełnosprawność istnieje od 50-go roku życia, zaś ustalony stopnień niepełnosprawności datuje się od dnia 10 kwietnia 2018 r. Z protokołu przesłuchania z dnia 16 grudnia 2020 r. wynika, że Strona nie posiada uprawnień do emerytury, renty, renty rodzinnej, ani żadnych świadczeń. Małżonek – B. N. również nie pracuje, poszukuje zatrudnienia, do dnia 28 lutego 2019 r. pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy w związku ze sprawowaną opieką nad synem. Z wywiadu środowiskowego sporządzonego 23 grudnia 2020 r. wynika, że R. N. ma zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie projektowania komputerowego, którą rozpoczął w dniu
2 listopada 2020 r. Bezspornym w ocenie organu odwoławczego pozostaje, że Wnioskodawczyni nie podejmuje zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem, pomagając mu we wszelkich czynnościach życiowych. Istnieje związek przyczynowo-skutkowy, pomiędzy tymi zdarzeniami. Niepodejmowanie bowiem zatrudnienia przez Stronę jest wynikiem sprawowania opieki nad synem, której zakres i wymiar nie został przez organ I instancji zakwestionowany, a polega na ubieraniu, pomocy w codziennej toalecie, rehabilitacji, ćwiczeniach, przygotowywaniu i podawaniu posiłków, podawaniu leków, towarzyszeniu przy wizytach lekarskich. Opieka ta sprawowana jest codziennie, całodobowo i należycie.
Wyjaśniono nadto, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. (dalej jako: "Zespół Powiatowy") z dnia "[...]" r. R. N. zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, przy czym orzeczenie to wydano do dnia 31 marca 2022 r. oraz zapisano, że niepełnosprawność istnieje od 28-go roku życia, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 11 grudnia 2017 r. Orzeczenie to zostało następnie zmienione orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie "[...]" (dalej jako: "Zespół Wojewódzki") z dnia "[...]" r., którym uchylono orzeczenie Zespołu Powiatowego w części dotyczącej ustaleń zawartych w pkt V. Także to orzeczenie zostało następnie, na skutek odwołania, zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego w O., IV Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" r. sygn. akt "[...]", w którym zmieniono zaskarżone orzeczenie Zespołu Wojewódzkiego i zaliczono R. N. do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, orzekając jednocześnie określony symbol niepełnosprawności, jak też, że orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter trwały, ustalony stopnień niepełnosprawności datuje się od dnia 21 czerwca 2017 r.
Wyjaśniono, że organ I instancji dokonując wykładni przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie uwzględnił wcześniejszego stanowiska Kolegium wyrażonego w decyzji z 10 marca 2021 r. oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym wyrażono stanowisko, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu, która uznana została za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Z tego powodu brak było podstawy do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na okoliczność, że niepełnosprawność syna nie powstała w okresie wskazanym w art. 17 ust. 1b) u.ś.r.
Podano, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nie występują w tej sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Stronie, dlatego też w oparciu o treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. orzeczono o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 grudnia 2020 r., skoro ustalono, że wniosek o ustalenie tego prawa wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami wpłynął do organu I instancji w dniu 16 grudnia 2020 r. Przyznano świadczenie pielęgnacyjne Stronie do dnia 31 marca 2022 r., bowiem taka data ważności orzeczenia została wskazana przez Zespół Powiatowy w swoim orzeczeniu z 6 marca 2019 r., zaś późniejsze rozstrzygnięcie Zespołu Wojewódzkiego oraz wyrok Sądu Rejonowego w O. w tym zakresie nie zmieniały orzeczenia Zespołu Powiatowego.
W skardze do Sądu, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w zakresie daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem przyznano jej świadczenie od 1 grudnia 2020 r. do 31 marca 2022 r., natomiast nie przyznano jej świadczenia za okres od 1 marca 2019 r. do 30 listopada 2020 r.
(za 21 miesięcy). Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji Kolegium w ten sposób, że poza okresem na jaki zostało jej przyznane świadczenie pielęgnacyjne należy dodatkowo przyznać świadczenie pielęgnacyjne na okres od 01.03.2019 r. do 30.11.2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i przyznanie świadczenia od dnia 1 grudnia 2020 r., tj. od dnia złożenia wniosku w organie, w sytuacji pominięcia treści art. 24 ust. 2a u.ś.r.;
- art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca marca 2019 r., czyli miesiąca następnego po miesiącu, w którym został złożony wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności dla syna w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w M.
Nadto Skarżąca podała, że do końca miesiąca lutego 2019 r. mąż otrzymywał z MOPS w M. specjalny zasiłek opiekuńczy na podstawie poprzedniego orzeczenia
o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Skarżącej aktualnie winno jej być przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca marca 2019 r. Wyjaśniła, że fakt tak długiego oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie dotyczące stopnia niepełnosprawności syna nie było wynikiem zaniedbania z jej, czy syna strony. Podała, że koszty leczenia syna, u którego zdiagnozowano nowotwór jelita grubego, dojazdy do Warszawy na leczenie, rehabilitację są ogromne, a przy tym stan zdrowia wymaga zapewnienia opieki praktycznie przez całą dobę, szczególnie w okresach po wlewach, więc podjęcie zatrudnienia jest niemożliwe.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności
z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie,
bowiem organy naruszyły przepis prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna
z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca w skardze wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - tj. art. 119 pkt 2 p.p.s.a, jak również organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej do Sądu decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
1) matce albo ojcu,
2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej
w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe zrekompensowanie utraconych zarobków rodzicom (i innym krewnym) osoby niepełnosprawnej, którzy mimo zdolności do pracy nie podejmują pracy zarobkowej lub z niej rezygnują z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. Pomoc finansowa państwa ma rekompensować opiekunowi osoby niepełnosprawnej podjęcie decyzji o rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżąca spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sporna pozostaje jedyna data, od której zostało przyznane jej to świadczenie. W ocenie organu odwoławczego zasadnym było przyznanie przedmiotowego świadczenia od początku miesiąca, w którym do organu złożono wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od
1 grudnia 2020 r., stosownie do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r.
Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie uwzględnił jednak treści art. 24 ust. 2a u.ś.r., zgodnie z którym jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.
Powyżej przedstawione rozwiązanie umożliwia nabycie prawa do świadczenia za okres wsteczny, uwzględniający czas rozpatrywania sprawy przez organ właściwy do ustalania niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Co więcej, obowiązująca treść przepisu umożliwia wsteczne przyznanie prawa do wszystkich świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności, nie ograniczając tego uprawnienia, jak było wcześniej, wyłącznie do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego. Przy czym skorzystanie z dobrodziejstwa przepisu obwarowane jest wystąpieniem przez zainteresowaną stronę ze stosownym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności w ściśle określonym terminie, tj. w okresie
3 miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Przy czym zauważyć należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, kiedy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma świadczenie pielęgnacyjne oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji, przewidzianych w systemie prawa, a co w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, iż wskazany w tym przepisie trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, nie zaś od dnia jego wydania (wyroki NSA z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2143/15, z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1863/18, z dnia
2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2991/17, z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1780/18; z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3075/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stan faktyczny sprawy pozostaje poza sporem i znajduje potwierdzenie w zgromadzonych dokumentach, nie był kwestionowany przez Skarżącą.
Jak wynika z przekazanych akt tej sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" r. Skarżąca nie otrzymywała świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem wniosek w tej sprawie złożyła do organu I instancji dopiero w dniu 16 grudnia 2020 r. Jednak syn, z uwagi na którego niepełnosprawność wystąpiła z wnioskiem - orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Niepełnosprawności w Województwie "[...]" z dnia "[...]" r. zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności, wraz ze wskazaniem, że orzeczenie wydaje się do 28.02.2019 r. W oparciu o takie orzeczenie małżonek Skarżącej otrzymywał specjalny zasiłek opiekuńczy, z którego zrezygnował
z upływem ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wobec chęci podjęcia zatrudnienia. Z kolejnym wnioskiem dotyczącym ustalenia stopnia niepełnosprawności syna wystąpiono 15.02.2019 r., jednak orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia "[...]" r. syn zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, dlatego też orzeczenie to skutecznie zakwestionowano, a Wojewódzki Zespół do Spraw Niepełnosprawności
w Województwie "[...]" orzeczeniem z dnia "[...]" r. nie zmienił orzeczenia co do stopnia niepełnosprawności a jedynie co do wskazań oraz daty istnienia ustalonego stopnia niepełnosprawności. Dlatego też po wniesionym odwołaniu, dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w O., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z "[...]" r. sygn. "[...]" syn Skarżącej na skutek zmiany zaskarżonego orzeczenia został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, przy czym stwierdzono, że orzeczony stopnień ma charakter trwały i datuje się od 21 czerwca 2017 r., zaś niepełnosprawność istnieje od 28-go roku życia.
Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu
16 grudnia 2020 r. Wobec tego nie powinno budzić wątpliwości w rozpoznawanej sprawie, że świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać przyznane wedle zasad wynikających z art. 24 ust. 2a u.ś.r., a więc od dnia w którym złożono wniosek
o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.
Zasadnicze znaczenie dla ustalenia okresu, od którego przysługiwało Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne, miało ustalenie daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, z uwzględnieniem okoliczności ważności poprzednio obowiązującego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Tego typu ustaleń organ odwoławczy nie dokonał, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Powyższe powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w pkt. 1 rozstrzygnięcia, w której Kolegium orzekło o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego w określonej wysokości od dnia 1 grudnia 2020 r. Z uwagi na wskazanie wadliwej daty od której przyznane zostało świadczenie, Sąd dokonał uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w tym zakresie, podzielając stanowisko Kolegium co do pozostałego zakresu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Na marginesie jedynie pozostaje wyjaśnić, że Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu, która uznana została za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji - zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia
21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Chodzi o przepis art. 17 ust. 1b) u.ś.r., który nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do osoby niepełnosprawnej - syna Skarżącej, w związku z opieką nad którym wystąpiono o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,
na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji jedynie w części obejmującej pkt 1 rozstrzygnięcia.