II SA/OL 694/24

II SA/Ol 694/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1 pkt 1-6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji O. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że 24 października 2023 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek J. P. (inwestor, wnioskodawca) dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku, wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie wydzielonym z działki o nr ew. [...], w granicach oznaczonych literami DEFGHI na załączniku graficznym do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, położonej w obrębie [...], gmina [...]. W toku postępowania 18 stycznia 2024r. inwestor zmienił wniosek na przedsięwzięcie polegające na budowie budynku rekreacji indywidualnej.
Burmistrz [...] (organ I instancji) decyzją z 6 marca 2024 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji – warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977), w skrócie u.p.z.p., jest spełniony. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne – warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznaje się za spełniony po uzgodnieniu ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i właściwym organem w zakresie ochrony melioracji wodnych. Planowana inwestycja na działce nr [...] – w granicach oznaczonych literami DEFGHI na załączniku graficznym Nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy w obrębie [...], gmina [...] – nie narusza przepisów odrębnych (warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznano za spełniony po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] w zakresie ochrony przyrody). Podkreślono, że w wyniku przeprowadzonej analizy materiałów źródłowych stwierdzono, że spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zamierzenie wnioskodawcy nie należy do przedsięwzięć innych niż mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezwiązanych bezpośrednio z ochroną obszaru Natura 2000 lub niewynikających z tej ochrony, a mogących znacząco lub też potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, w rozumieniu art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Fundacja [...] (skarżąca, strona, strona skarżąca) odwołała się od decyzji organu I instancji i wniosła o jej uchylenie. Wskazała, że działka nr [...], obr. [...] położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego [...]. W ocenie strony na skutek licznych i chaotycznych podziałów geodezyjnych w tym rejonie oraz w dużej części nielegalnej zabudowie typu rekreacyjnego, zagrożone są cele [...] Parku Krajobrazowego [...]. Stąd lokalizacja nowej zabudowy wymaga dużej przezorności ze strony organów administracji publicznej. W ocenie strony wydaje się konieczne ustalenie legalności zabudowy w analizowanym terenie. Ponadto przedsięwzięcie realizowane byłoby na terenach otwartych, będących żerowiskiem rzadkich ptaków: bielika, błotniaka stawowego, żurawi i byłoby wstępem do całkowitej zabudowy tych terenów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 21 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że zarówno z treści decyzji jak i analizy wynika, że w analizowanym obszarze brak jest jednolitej linii zabudowy, w związku z tym wyznaczono obowiązującą linię zabudowy, jako nieprzekraczalną linię zabudowy w rozumieniu Polskiej Normy PN-B-01027, wskazanej w ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 176, poz. 1568) w odległości 15 m od granicy terenu inwestycji, od strony działki, na której planowany jest dojazd. Wskazano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] jako organ właściwy do uzgodnienia warunków zabudowy pozytywnie (poprzez milczącą akceptację) zaopiniował przedłożony projekt. Ponadto z treści analizy urbanistycznej wynika, że na terenie sąsiednich działek (nr [...], nr [...], nr [...] – działki wydzielone z działki [...] obręb [...]) w roku 2020 przeprowadzono postępowanie, które wykazało, że wprowadzenie zabudowy na tym terenie nie będzie miało wpływu na obszar Natura [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zaś postanowieniem z dnia 24 grudnia 2020 r. wyraził opinię, że planowana wówczas zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków, dla ochrony których wyznaczony został obszar Natura 2000 [...] oraz nie naruszy spójności sieci Natura [...] oraz postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na wskazany obszar Natura [...]\.
W opinii organów planowania inwestycja nie narusza zakazów określonych w uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. (Dz. Urz. Województwa [...] poz. 5615), w szczególności zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Podkreślono również, że decyzja nie rozstrzyga o przyszłej zabudowie całego regionu, który z pewnością ma duży walor przyrodniczy lecz dotyczy wyłącznie części działki o nr ew. [...]. Natomiast zarzut dotyczący legalności zabudowy, bez wskazania konkretnych budynków zrealizowanych samowolnie, biorąc pod uwagę ich uwzględnienie w ewidencji budynków oraz na mapach geodezyjnych, nie może stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skargę na decyzję Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. W skardze podniesiono, że wnioskowana zabudowa dotyczy trawiastego otwartego terenu rolnego na przedmiotowej działce nr [...], poza zwartą zabudową wsi [...], w pobliżu wschodniego brzegu Jeziora [...]. Przedmiotowa wnioskowana zabudowa dotyczy łąk, poza wsią [...], co zmieni w sposób nieodwracalny wysokie walory krajobrazowe otwartego polno-łąkowego krajobrazu we wschodniej części [...] Parku Krajobrazowego, w pobliżu brzegu Jeziora [...], które powinny być chronione według definicji art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r. oraz zgodnie z zasadami wytyczonymi przez Agendę ONZ - UNESCO względem Rezerwatu Biosfery Jeziora [...]. Tych kwestii nie zauważył żaden z organów administracyjnych prowadzących postępowanie.
Strona zaznaczyła, że lokalizacja inwestycji w przedmiotowym miejscu dotyczy gruntów nie przeznaczonych pod budownictwo lecz rolnych, o dużych wartościach przyrodniczych. Są to cenne zbiorowiska trawiaste w ramach siedlisk Natura [...] – niżowe łąki użytkowane ekstensywnie – kod siedliska [...]. Przedmiotowa działka znajduje się na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura [...], stąd obowiązują zakazy wynikające z art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r. Teren działki to żyzna łąka znajdująca się w kompleksie łąk przylegających do wschodniego brzegu Jeziora [...], który to obszar jest jednym z najważniejszych na Pojezierzu [...] biotopów: bielika Haliaetus albicilla, kani czarnej Milvus migrans, kani rudej Milvus milvus, błotniaka stawowego Circus aeruginosus, błotniaka zbożowego Circus cyaneus, bociana białego Ciconia ciconia, żurawia Grus grus, derkacza Crex crex i bąka Botarus stellaris z czaplowatych.
Podniesiono, że organy administracji publicznej w tym Burmistrz i RDOŚ w [...] po odwołaniu się Fundacji od decyzji Burmistrza [...] Nr [...] w przedmiotowej sprawie z 6 marca 2024 nie odniosły się ani nie zweryfikowały informacji dostarczonych przez Fundację, o nowe udokumentowane dane z okresu 2020 - 2023 r. dotyczące rzadkich gatunków ptaków, do czego obligują art. 7 i 77 kpa., lecz w dalszym ciągu opierają się na niezaktualizowanych danych z 2012 r.
Strona skarżąca stwierdziła, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium nie wzięło w ogóle pod uwagę treści powołanych przepisów ustawy o ochronie przyrody (art. 2 i art. 4 ustawy o ochronie przyrody). Kolegium nie wzięło również pod uwagę treści art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura [...], zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin."
W ocenie strony Kolegium powinno było również dokonać oceny kwestionowanego przez skarżącego "milczącego" uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji o warunkach zabudowy, a nie ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia, że skoro RDOŚ uzgodnił decyzję, to decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Ponadto według strony naruszono art. 17 ust. 1 (ochrona parku krajobrazowego), art. 33 ust. 1 (ochrona obszarów Natura 2000), art. 117 ust. 1 i 2
(ochrona szlaków migracji zwierząt), art. 119 (zapewnienie dziko żyjącym zwierzętom dostępu do wody) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez ich niezastosowanie przy ocenie Kolegium wydanej przez Burmistrza [...] decyzji o warunkach zabudowy.
Duże wątpliwości budzi także według strony skarżącej prawidłowość przeprowadzonej analizy i załączników mapowych w decyzji Burmistrza usankcjonowanej decyzją SKO, z których wynika duża swoboda lokalizacji wnioskowanej inwestycji, co nie tylko doprowadziłoby do konfliktów z elementami przyrody chronionymi prawem krajowym i Unii Europejskiej, ale także stanowiłoby realny wstęp i precedens do całkowitej zabudowy całego wschodniego brzegu Jeziora [...] (powstanie konfliktu przestrzennego).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 j.t.).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r., poz. 935 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 21 czerwca 2024 r., którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 6 marca 2024 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna.
Co istotne, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest aktem stosowania prawa, w sposób władczy konkretyzuje uprawnienia wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Właściwy organ winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać pozytywną decyzję, jeżeli inwestor spełni wszystkie wymagania określone przepisami art. 61 u.p.z.p. Tym samym decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem związanym. Jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, do których odsyła ta ustawa, to organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących i ma obowiązek uwzględnić wniosek, co podkreślić trzeba, gdy stwierdzi łączne spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Takie działanie koresponduje z zasadą wolności zagospodarowania terenu, określoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W myśl tego ostatniego przepisu każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych ustawą.
Stosownie do 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zauważyć należy, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Warunkiem jednak dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie poparte oceną zachowania ładu przestrzennego. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (a więc nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa. Temu celowi służy wyznaczenie obszaru analizowanego. Takie rozumienie tego przepisu jest zgodne z celami ustawy, która nakazuje uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.).
Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Tym samym, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Dla oceny dobrego sąsiedztwa wystarczające jest stwierdzenie, że w obszarze poddanym analizie występuje chociażby jedna działka sąsiednia, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (np. wyroki NSA z 31 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1937/18 oraz z 7 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 363/16, dostępne w CBOSA).
Obszar taki wyznaczono na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r. Przepis ten stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. .
W niniejszej sprawie z przeprowadzonej Analizy Nr [...] zagospodarowania terenu (dalej jako: Analiza) wynika, że wjazd na teren inwestycji planowany jest poprzez działkę o nr [...] stanowiącą dojazd do terenu inwestycji będącą współwłasnością Gminy [...]. W Analizie przyjęto, że frontem, którego szerokość powinna stanowić punkt odniesienia do określenia wielkości obszaru analizowanego jest część wnioskowanego terenu przylegająca do działki o nr [...]. W związku z tym front terenu inwestycji wynosi 60 m, a więc trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 3 x 60 m – czyli 180m. Prawidłowo wyznaczony obszar analizowany umożliwił określenie wymogów dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W Analizie wskazano, że kierując się koniecznością obiektywnej oceny sąsiedztwa w odniesieniu do planowanej inwestycji oraz tym, by obszar analizowany stanowił zwartą i spójną całość urbanistyczną, wyznaczono obszar analizowany od granic terenu inwestycji w następujący sposób:
- w kierunku wschodnim – w odległości do około 180m, nie poszerzono obszaru analizowanego, gdyż tereny położone dalej od terenu inwestycji stanowią tereny rolne, co nie wpłynie na wynik analizy,
- w kierunku południowym i południowo-wschodnim – w odległości do około 180 m – w celu ujęcia całych działek skrajnych w obszarze analizowanym i zabudowy rekreacji indywidualnej i mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanej we wsi [...], obszar analizowany poszerzono celem objęcia zabudowy na działce [...] (zabudowa w odległości około 240 – 270 metrów),
- w kierunku północnym – w odległości około 180m w celu ujęcia granic działek skrajnych obszaru analizowanego, nie poszerzono obszaru analizowanego gdyż tereny położone dalej od terenu inwestycji stanowią tereny rolne, co nie wpłynie na wynik analizy,
- w kierunku zachodnim – w odległości około 150m, (zgodnie z zakresem mapy) nie poszerzono obszaru analizowanego, gdyż tereny położone dalej od terenu inwestycji stanowią tereny rolne, co nie wpłynie na wynik analizy.
Wskazano, że w skład tak wyznaczonego obszaru analizowanego wchodzą:
- działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] część działki o nr [...] nie objęta wnioskiem, które stanowią tereny rolne,
- działki o nr [...], [...], które stanowią tereny rolne wydzielone w celu zapewnienia dojazdu do działek w obszarze analizowanym,
- działka o nr [...], stanowiąca teren drogi publicznej, będącej własnością Gminy [...],
- działka o nr [...] stanowiąca tereny zabudowy rekreacji indywidualnej,
- działka o nr [...] stanowiąca tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej.
W obszarze analizowanym znajdują się zatem działki stanowiące teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej (nr [...] i [...]). Tym samym niewątpliwie planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania. Mamy zatem do czynienia z kontynuacją istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Nadmienić należy, że budynki na wskazanych działkach zostały wybudowane legalnie. Potwierdzają to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy (k. - 77-79) pisma Starosty [...] o braku sprzeciwu co do wykonania zgłoszonych robót budowlanych na działce o nr [...] i [...] oraz decyzja Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...]. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony skarżącej dotyczące braku legalności zabudowy w bliskim sąsiedztwie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
W odniesieniu do obszaru analizowanego nie stwierdzono ani nie wykazano występowania budynków mieszkalnych, czy też budynków rekreacji indywidualnej, wybudowanych nielegalnie.
Dalej wskazać należy, że z przeprowadzonej Analizy wynika, że z uwagi na rodzaj planowanej inwestycji – budowę budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] (w granicach oznaczonych literami DEFGHI na załączniku graficznym Nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy) w obrębie [...], gmina [...], zamierzenie inwestycyjne nie należy do przedsięwzięć innych niż mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezwiązanych bezpośrednio z ochroną obszaru Natura [...] lub niewynikających z tej ochrony, a mogących zawsze znacząco lub też potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura [...], w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.). W Analizie jednoznacznie stwierdzono, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych.
Co istotne, na terenie sąsiednich działek nr [...], nr [...] (zamiast tej działki w Analizie prawdopodobnie omyłkowo wskazano działkę [...] a więc działkę, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja), nr [...] – działki wydzielone z działki [...] obręb [...] w roku 2020 – przeprowadzono postępowanie, które wykazało, że wprowadzenie zabudowy na tym terenie nie będzie miało wpływu na obszar Natura 2000. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w postanowieniu z dnia 24 grudnia 2020 r. znak: [...] stwierdził, że planowana wówczas zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków, dla ochrony których wyznaczony został obszar Natura [...] oraz nie naruszy spójności sieci Natura [...] oraz postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na ww. obszar Natura [...].
Dlatego też organy zasadnie uznały, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków, dla ochrony których został wyznaczony obszar specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] oraz nie naruszy spójności sieci Natura [...] a inwestycja nie narusza zakazów określonych w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Niezasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o ochronie środowiska.
Decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji znajdującej się na obszarze parku krajobrazowego oraz Natura [...] wydaje się po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p.). Organ I instancji zwrócił się zatem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w takim właśnie zakresie, który uzgodnił ją milcząco.
Nawet zaś gdyby przyjąć stanowisko strony skarżącej, według którego takie uzgodnienie powinno być ocenione i zweryfikowane przez organ odwoławczy to nadmienić należy, że jeśli strona ma konkretne zarzuty do takiego uzgodnienia to powinna je przedstawić, co mogłoby pomóc w jego weryfikacji. W sytuacji jednak, gdy organy wykazały na podstawie przeprowadzonej analizy, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie mamy do czynienia z naruszeniem żadnej z form ochrony przyrody to trudno uznać zarzuty strony w tym zakresie za uzasadnione. Jak już wskazano, poczynione w sprawie ustalenia pozwalają dojść do wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele obszaru Natura [...] (nie będzie znacząco oddziaływać na gatunki ptaków). Ponadto inwestycja nie narusza zakazów określonych w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Wobec tego trudno wymagać od organu odwoławczego dokonywania jakiejś szczególnej weryfikacji uzgodnienia. Podobnie sąd nie jest władny przeprowadzać kolejnego merytorycznego postępowania w celu poszukiwania jakiś dodatkowych dowodów czy wyjaśnień. Dodać natomiast należy, że wbrew twierdzeniom strony zawartym w skardze, w aktach sprawy nie ma informacji dostarczonych przez Fundację dotyczącej nowych udokumentowanych danych z okresu 2020 – 2023 r. odnoszących się do rzadkich gatunków ptaków. Nie można zatem czynić zarzutu, że organy nie odniosły się do tych danych, skoro strona wcale ich nie przedłożyła. Miała zaś taką możliwość nawet na etapie postępowania administracyjnego, bowiem już postanowieniem organu I instancji z 3 listopada 2023 r. została dopuszczona do udziału na prawach strony w postępowaniu w przedmiotowej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zatem skarżąca dysponowała istotnymi dla sprawy dokumentami to powinna je załączyć, tak żeby mógł się z nimi zapoznać już organ uzgadniający, czyli RDOŚ. Organ odwoławczy nie był zaś zobligowany do poszukiwania dodatkowych dokumentów, skoro zebrane dowody były wystarczające dla dokonania oceny spełnienia przesłanek dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Same zaś ogólnikowe i nie poparte (w odniesieniu do negatywnego wpływu na obszar Natura [...] i środowisko przyrodnicze [...] Parku Krajobrazowego) dokumentami zarzuty strony, są niewystarczające.
Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Organy prawidłowo zweryfikowały spełnienie przesłanek do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.