II SA/OL 633/25

II SA/Ol 633/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Katarzyna Matczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.135, art.145 par.1 pkt 1 lit.a) i c), art.200, art.205 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art.6 ust.2 pkt 1, art.59 ust.1, art.61 ust.1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 530
art.29 ust.1 i ust.3
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącej A. T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i ust. 4, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – u.p.z.p.) w zw. z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. T. (skarżąca, strona) od decyzji z dnia 8 kwietnia 2025 r. wydanej przez Burmistrza O. (organ pierwszej instancji) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej położonego na działce ewidencyjnej nr (...), obręb geodezyjny L., gm. O. - utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania w całości.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
W dniu 6 lutego 2025 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej położonego na działce ewidencyjnej nr (...), obręb geodezyjny L., gm. O. We wniosku podano planowany sposób zagospodarowania terenu ze wskazaniem, że inwestycja nie wiąże się ze zmianą parametrów technicznych budynku. W zakresie obsługi komunikacyjnej wnioskodawczyni wskazała na pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. z gminnej drogi wewnętrznej (działka nr (...)) przez działki leśne nr (...) i (...) i dalej do gminnej drogi wewnętrznej na działce nr (...), połączonej z drogą publiczną powiatową nr (...) (działka nr (...)). W zakresie uprawnienia do korzystania z działek leśnych nr (...) i (...) celem dojazdu do drogi publicznej wnioskodawczyni wskazała na art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Podniosła, że uprawnienie to znajduje uzasadnienie w postanowieniu Sądu Okręgowego w O. (...) Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 23 maja 2024 r., sygn. IX Ca 671/23 oraz w postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. X Ns 610/22 w przedmiocie ustanowienia służebności drogi koniecznej.
Decyzją z dnia 8 kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren objęty wnioskiem nie posiada dostępu do drogi publicznej. Najbliższą drogą publiczną jest droga powiatowa nr (...) (działka nr (...)), jednakże działka nr (...) objęta wnioskiem nie posiada ogólnodostępnego połączenia siecią dróg wewnętrznych z drogą publiczną. Działka objęta planowaną inwestycją położona jest przy działce drogowej nr (...), która nie ma żadnego połączenia z jakąkolwiek inną działką drogową. Działka jest położona pomiędzy jeziorem i lasami, w całkowitym oderwaniu od systemu drogowego na tym obszarze. Faktyczny dojazd do działki odbywa się drogami leśnymi po działkach nr (...),(...),(...) do drogi powiatowej lub przez działki leśne nr (...) i (...) do gminnej drogi wewnętrznej na działce nr (...) i dalej układem gminnych dróg wewnętrznych do drogi powiatowej. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 ustawy o lasach (Dz. U. z 2024 r. poz. 530 – u.o.l.) ruch pojazdami silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Wprawdzie zakaz ten znosi regulacja zawarta w art. 29 ust. 3 pkt 7 tej ustawy, ale dotyczy ona dojazdu do gruntów rolnych położonych pośród lasów w celu wykonania zabiegów rolniczych związanych z uprawą ziemi, a nie możliwości dojazdu w celu wznoszenia obiektów budowlanych związanych z gospodarstwem lub prowadzenia prac budowlanych na istniejących obiektach. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji ocenił, że układ przestrzenny terenu inwestycji nie pozwala na stwierdzenie, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, co powoduje brak możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił jej naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l. poprzez niewłaściwe uznanie, że działka nr (...) w obrębie geodezyjnym L., gmina O., której część została objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu ww. przepisów;
2) art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - k.p.c., poprzez pominięcie faktu istnienia prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O. (...) Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt IX Ca 671/23 wydanego w sprawie z wniosku wnioskodawczyni o ustanowienie służebności drogi koniecznej przez stanowiące dukt leśny działki nr (...) i (...), wiążącego organy administracji publicznej stosownie do treści ww. przepisu k.p.c. i poczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń i ocen sprzecznych z dokonanymi przez Sąd w prawomocnie osądzonej sprawie;
3) art. 7, art. 7a § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nierzetelny, skutkujący wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych w zakresie oceny dostępu działki nr (...) do drogi publicznej oraz uprawnienia wnioskodawczyni wynikającego z art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l. i nieuwzględniającej uzasadnionych i słusznych interesów strony;
4) art. 9, art. 10 i art. 79a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i uniemożliwienie stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień, w tym odniesienia się do stanowiska i oceny stanu faktycznego dokonanej przez organ w toku postępowania w pierwszej instancji.
Odwołująca się zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej, położonego na działce nr (...), obręb geodezyjny L., gm. O.
W uzasadnieniu własnej decyzji Kolegium, przytaczając treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., podniosło, że mając na uwadze fakt, że faktyczny dojazd do działki nr (...) objętej wnioskiem odbywa się drogami leśnymi po działkach nr (...),(...),(...) do drogi powiatowej lub przez działki leśne nr (...) i (...) do gminnej drogi wewnętrznej na działce nr (...) i dalej układem gminnych dróg wewnętrznych do drogi powiatowej, spór w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół kwestii, czy dostęp do drogi publicznej poprzez działki leśne wyczerpuje przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 29 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.o.l. ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb (ust. 1). Natomiast ust. 3 pkt 7 stanowi, że przepisy ust. 1 oraz art. 26 ust. 2 i 3, a także art. 28. nie dotyczą wykonujących czynności służbowe lub gospodarcze osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów. Z przywołanej regulacji wprost wynika, że jeżeli chodzi o komunikację i wykorzystanie gruntu leśnego na cele komunikacji (ruchu pojazdów), to osoby użytkujące grunty rolne położone wśród lasów mogą poruszać się pojazdami po tych gruntach jedynie wykonując czynności służbowe lub gospodarcze (art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l.). W odniesieniu do użytkujących grunty rolne będą to czynności związane z gospodarką rolną. Wykorzystanie natomiast istniejącej wewnętrznej drogi leśnej na inne czynności aniżeli "gospodarcze" związane z użytkowaniem gruntów rolnych położonych wśród lasów - tak jak w niniejszej sprawie - na potrzeby dojazdu do budynku mieszkalnego, będzie niewątpliwie naruszało powyższą regulację.
W taki sposób została również rozpoznana sprawa w cywilnym postępowaniu sądowym z wniosku A. T. o ustanowienie służebności drogi koniecznej z udziałem Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo O. i Gminy O. - co wynika z postanowień, odpowiednio: Sądu Okręgowego w O. (...) Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt IX Ca 671/23 oraz Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt X Ns 610/22. W uzasadnieniu swojego postanowienia Sąd Rejonowy w O. (z tożsamą argumentacją przyjętą przez Sąd Okręgowy w O. rozpoznającym apelację) wskazał, że działki wnioskodawczyni nr (...) i (...) - zgodnie z ich rolnym przeznaczeniem - i w szczególności uwzględniając potrzeby nieruchomości i sposób ich używania na potrzeby i cele rolne - mają zagwarantowany dostęp drogą leśną zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l.
W ocenie Kolegium, na podstawie powyżej ustalonego stanu faktycznego, podzielić należało ocenę organu pierwszej instancji, że w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Nieruchomość objęta planowaną zabudową polegającą na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej nie ma dostępu do drogi publicznej, a dostęp poprzez wykorzystanie działek leśnych jest dozwolony w celu wykonywania zabiegów rolniczych związanych z uprawą ziemi, a nie możliwością dojazdu w celu wznoszenia obiektów budowlanych związanych z gospodarstwem lub prowadzenia prac budowlanych na istniejących obiektach, zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.o.l. Nadto Kolegium wskazało, że w sprawie nie doszło do uchybień o charakterze procesowym.
W skardze wywiedzionej do Sądu na powyższą decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie, jak też uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi w całości przytoczył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, że Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, że skoro wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej dotyczy nieruchomości rolnej, wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, otoczonej przez las, to wnioskodawczyni na podstawie przepisów ustawy o lasach może poruszać się po drodze leśnej należącej do Skarbu Państwa - Nadleśnictwa O. Bez wątpienia wnioskodawczyni może swobodnie korzystać z drogi leśnej jako dojazdu do gospodarstwa rolnego, albowiem mieści się to w pojęciu czynności służbowych lub gospodarczych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l. W ten sposób wnioskodawczyni może korzystać z duktu leśnego i w związku z tym ma prawnie (ustawowo) zagwarantowany dostęp do drogi publicznej, nieskrępowany wolą osób trzecich. Prawo wnioskodawczyni do poruszania się po drogach leśnych nie jest oparte na grzecznościowym pozwoleniu uczestnika, czy też tolerowaniu przez niego korzystania z jego nieruchomości, ale jest ono zagwarantowane ustawowo. Nawet w sytuacji, gdy w skład gospodarstwa rolnego wchodzi nieruchomość rolna zabudowana budynkiem gospodarczym, jak w niniejszej sprawie, czy także mieszkalnym, to nieruchomość ta nie traci swojego zasadniczego rolnego charakteru.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 – p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w graniach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, wymaga ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu co do zasady następuje zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - jak w sprawie niniejszej - określenie to następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p.
Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Postępowanie o warunkach zabudowy jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma zatem przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych celem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 717/17, dostępny w CBOSA).
Odnosząc się do kluczowego dla niniejszej sprawy zagadnienia wskazać należy, że w świetle art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. działka ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 2240/17 (CBOSA), dokonując wykładni pojęcia "dostęp do drogi publicznej", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności komunikacyjnej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej i sytuacji, kiedy podmiot dysponujący nie musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie określonej lokalizacji. Skoro zatem działka posiada faktyczny dostęp do drogi publicznej, to na etapie podejmowania decyzji o warunkach zabudowy nie ma wystarczających podstaw do zakwestionowania tego dostępu.
Zauważyć należy, że przepisy ustawy o lasach nie ustanawiają bezwzględnego zakazu poruszania się pojazdów mechanicznych po lesie, czy też nie ograniczają takiej możliwości wyłącznie do przebiegających przez las dróg publicznych. Przepis art. 29 ust. 1 u.o.l. stanowi bowiem wprost, iż dopuszcza się ruch pojazdów mechanicznych w lesie także po drogach leśnych z tym jedynie zastrzeżeniem, że drogi te muszą być oznakowane drogowskazami dopuszczającymi taki ruch. Jeszcze dalej idzie art. 29 ust. 3 tej ustawy, zwalniając z tego typu obostrzeń m.in. wykonujących czynności służbowe i gospodarcze właścicieli lasów we własnych lasach (pkt 6) oraz osoby użytkujące grunty rolne położone wśród lasów (pkt 7). Z powyższego wnosić należy, że co do zasady dopuszczalne jest stałe poruszanie się pojazdów mechanicznych przez grunty leśne także w takiej sytuacji, w której grunt, na którym komunikacja ta ma być realizowana (tj. droga leśna) nie utracił swego leśnego charakteru, tj. nie został formalnie przeznaczony na cele nieleśne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 451/15, CBOSA), zgodnie z którym jakkolwiek droga leśna jest szczególną kategorią drogi, gdyż nie stanowi drogi publicznej ani nie odpowiada definicji drogi wewnętrznej, to z definicji tej wynika, że może być jej przypadkiem. Nie jest więc automatycznie wykluczone wykorzystanie jej jako sposobu dostępu działki do drogi publicznej. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy postanowień Sądu Okręgowego w O. (...) Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt IX Ca 671/23 oraz Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt X Ns 610/22 jednoznacznie wynika, że skarżąca może swobodnie korzystać z drogi leśnej jako dojazdu do gospodarstwa rolnego.
Oczywistym jest, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej, dlatego warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp. (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. IV SA/Wa 1433/09).
W związku z tym, jeżeli droga leśna istnieje, co nie budzi w sprawie wątpliwości, to jest przez nią możliwy faktyczny dojazd z działki skarżącej do drogi publicznej. Natomiast kwestia, czy inwestor będzie mógł korzystać z tej drogi jako uprawniony na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l., będzie przedmiotem badania na etapie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2802/19, z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1633/18, dostępne w CBOSA). Rozstrzyganie zaś sporu w omawianej kwestii nie należy do kompetencji organów rozpatrujących sprawę ustalenia warunków zabudowy (tak NSA w wyroku z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II OSK 844/17).
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią stanowisko Sądu dotyczące dostępu do drogi publicznej.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi, koszty pełnomocnictwa i wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą radcy prawnego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).