II SA/Ol 544/22

II SA/Ol 544/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Matczak
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr XXIV/726/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Fabryczna-Zachód w Elblągu oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2022 r. Rada Miejska w Elblągu podjęła uchwałę nr XXIV/726/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Fabryczna-Zachód w Elblągu.
Skargę na wskazaną uchwałę wywiódł Wojewoda Warmińsko-Mazurski (skarżący, wojewoda), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucono:
1. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewystarczające ustalenie maksymalnej wysokości terenów elementarnych, co prowadzi do niewypełnienia dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy;
2. naruszenie 67a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 2 pkt 3g rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że z analizy opiniowanej uchwały wynika, że dla terenów elementarnych oznaczonych symbolem UMW (w treści § 9 ust.7 pkt 2 uchwały), symbolem MW (w treści § 10 ust. 8 pkt 2 uchwały) oraz dla terenu 1U (w treści § 11 ust. 8 pkt 2 uchwały) i 2U (§ 12 ust. 7 pkt 3), obligatoryjną maksymalną wysokość zabudowy (nowej) określono jedynie poprzez określenie liczby kondygnacji nadziemnych. Zdaniem skarżącego, liczba kondygnacji nie stanowi wystarczającego parametru górnej granicy przestrzeni. Liczba kondygnacji nie precyzuje faktycznego pionowego wymiaru zabudowy. Dopuszczoną maksymalną wysokość zabudowy i tym samym gabaryty projektowanych obiektów budowlanych, winno zatem określać się jednostkami miary. Ponadto w zaskarżonej uchwale dyspozycję ustawową sprowadzono jedynie do budynków, podczas gdy zabudowa jest pojęciem szerszym i dotyczy wszystkich obiektów budowlanych.
W ocenie skarżącego zastosowanie parametru ilości kondygnacji do ustalenia wysokości innych niż budynki obiektów budowalnych, nie jest możliwe. Z uwagi na okoliczność, że wadą nieokreślenia maksymalnej wysokości zabudowy dotknięte są wszystkie tereny objęte ustaleniami planu, uzasadnione jest stwierdzenie nieważności tego planu w całości.
Podniesiono również, że plik GML, stanowiący obligatoryjny załącznik i integralną część uchwały, zawiera błędy, które wymagają korekty.
Dane o obiektach przestrzennych (metadane infrastruktury informacji przestrzennej) są niekompletne i częściowo niepoprawne względem wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego. W obiekcie przestrzennym Rysunek APP brak jest łącza (adres URI) do legendy rysunku. Oznacza to naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez nienależyte wypełnienie dyspozycji art. 67a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1916). Stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 3g tego rozporządzenia, dokument powiązany z aktem planowania przestrzennego, powinien obejmować łącze (adres URI), pod którym dostępny jest tekst dokumentu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zwrócił się również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów:
a) uchwały w sprawie uchwalenia studium nr XXIII/825/2006 z 26 października 2006 r.
b) uchwały w sprawie zmiany studium nr XXVI/580/2010 z 21 stycznia 2010 r. wraz z załącznikiem 5a,
c) mapy poglądowej wskazanych dokumentów na okoliczności zgodności zapisów zaskarżonej uchwały dotyczących określenia wysokości zabudowy z zapisami studium.
Organ podkreślił, że przedmiotowa skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a przytoczone przez skarżącego zarzuty co do nieprawidłowości zaskarżonej uchwały nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 134 § 1 Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenia. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 559), u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g. po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Unormowania te określają kompetencje organu nadzoru, który zobowiązany jest sprawdzić czy uchwały lub zarządzenia organów samorządu wydane zostały na podstawie i w granicach prawa. Stanowi o tym art. 85 u.s.g., zgodnie z którym nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Organ nadzoru może oceniać skalę naruszenia i jego wpływ na obowiązywanie aktu planistycznego niezależnie od tego czyjego konkretnie interesu prawnego naruszenie dotyczy. Organ nadzoru uprawniony jest do zastosowania przysługujących mu kompetencji nadzorczych w stosunku do wszystkich uchwał i zarządzeń z zakresu działalności gminnej, jeżeli tylko stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
W art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.), u.p.z.p., ustawodawca przyjął, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14 - 20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253; por. też wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3575/18, publ.
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności
z określonym przepisem prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996r., sygn. SA/Gd 327/95, publ. w CBOSA).
Skarżący zarzucił, że z analizy zaskarżonej uchwały wynika, że dla terenów elementarnych oznaczonych symbolem UMW – zabudowa usługowa lub usługowo-mieszkaniowa (w treści § 9 ust. 7 pkt 2 uchwały), symbolem MW – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (w treści § 10 ust. 8 pkt 2 uchwały) oraz dla terenu 1U – zabudowa usługowa (w treści § 11 ust. 8 pkt 2 uchwały) i 2U – zabudowa usługowa
(§ 12 ust. 7 pkt 3), obligatoryjną maksymalną wysokość zabudowy (nowej) uregulowano jedynie poprzez określenie liczby kondygnacji nadziemnych. W ocenie skarżącego liczba kondygnacji nie stanowi wystarczającego parametru górnej granicy przestrzeni, ponieważ nie precyzuje faktycznego pionowego wymiaru zabudowy. Dopuszczoną maksymalną wysokość zabudowy i tym samym gabaryty projektowanych obiektów budowlanych, winno zatem określać się jednostkami miary. Ponadto według skarżącego w zaskarżonej uchwale dyspozycję ustawową sprowadzono jedynie do budynków, podczas gdy zabudowa jest pojęciem szerszym i dotyczy wszystkich obiektów budowlanych. W ocenie więc skarżącego zastosowanie parametru ilości kondygnacji do ustalenia wysokości innych niż budynki obiektów budowalnych, nie jest możliwe.
Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalnej wysokości zabudowy służy przede wszystkim postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych. Określenie takiej wysokości wynikać może z już ukształtowanej wysokości istniejących obiektów i zamiaru jej kontynuowania, jak również z chęci wprowadzenia nowych założeń kształtowania ładu przestrzennego, podyktowanego względami architektonicznymi (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 3.04.2013r. II SA/Gd 542/12, WSA w Poznaniu z 14.09.2016 r. IV SA/Po 321/16).
Zasadniczo rzeczywiście dla właściwego oznaczenia w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy niezbędne jest metryczne określenie tego parametru, natomiast dla budynków może być podana również ilość kondygnacji. Za taką interpretacją pojęcia "wysokość zabudowy" zawartego w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. przemawiają językowe i funkcjonalne dyrektywy wykładni. Co do zasady określenie maksymalnej wysokości zabudowy poprzez samo ustalenie dopuszczalnej liczby kondygnacji nadziemnych nie precyzuje faktycznego pionowego wymiaru zabudowy, gdyż otwarty charakter pojęcia "kondygnacja", które określa jedynie minimalną wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym nie wskazuje górnej jej wysokości, prowadzi do nieokreślenia maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków. Uregulowania poszczególnych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest wystarczające do zrekonstruowania sposobu określania w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy, jako parametru wymienionego w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W definicji kondygnacji (§ 3 pkt 16 i 18 rozporządzenia) nie podaje się bowiem wymiarów, natomiast w § 72 określono wyłącznie minimalną wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z kolei zawarty w § 8 rozporządzenia podział budynków na grupy wysokości operuje liczbą kondygnacji wyłącznie co do budynków mieszkalnych, a w odniesieniu do pozostałych budynków zastosowano kryterium oparte na liczbie metrów. W sytuacji zatem gdy kondygnacje budynków mogą mieć różną wysokość, to wskazanie w planie miejscowym samej liczby kondygnacji faktycznie nie pozwala na jednoznaczne wyznaczenie maksymalnej wysokości zabudowy.
Taka nieprawidłowość ustaleń planu miejscowego nie musi jednak automatycznie skutkować stwierdzeniem jego nieważności. Każdorazowo należy bowiem zbadać poszczególne ustalenia planu miejscowego w relacji do całokształtu jego treści oraz uwarunkowań faktycznych występujących na terenie objętym planem oraz w razie potrzeby na terenach sąsiednich. Nie można bowiem wykluczyć takiego przypadku, gdy określenie w planie miejscowym maksymalnej wysokości budynków przez podanie samej liczby kondygnacji nie będzie stanowiło istotnego naruszenia zasad sporządzania planu (vide: wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 695/19, dostępny w CBOSA).
W aktualnym brzmieniu przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi o sankcji nieważności uchwały wyłącznie w razie istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek zbadania w każdej sprawie, czy dostrzeżone naruszenie zasad sporządzania konkretnego planu miejscowego ma charakter istotny, warunkujący zastosowanie sankcji nieważności. Przede wszystkim należy dokonać kontroli zgodności ustaleń planistycznych dotyczących maksymalnej wysokości zabudowy z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zasadne jest również ich zestawienie w kontekście uregulowań wcześniej obowiązującego planu oraz planów uchwalonych dla terenów sąsiednich (podobnie: wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 695/19, dostępny w CBOSA).
W spornym planie miejscowym w § 9 ust. 7 pkt 6, w § 10 ust. 8 pkt 4 uchwały wskazano, że "teren znajduje się w strefie ograniczającej wysokość zabudowy określonej w dokumentacji rejestracyjnej lotniska i w związku z tym nieprzekraczalne ograniczenie wysokości budowli, urządzeń i ich wyposażenia określają przepisy odrębne;". Podobnie w § 11 ust. 8 pkt 4, w § 12 ust. 7 pkt 5 uchwały wskazano, że "teren znajduje się w strefie ograniczającej wysokość zabudowy określonej w dokumentacji rejestracyjnej lotniska i w związku z tym nieprzekraczalne ograniczenie wysokości zabudowy, budowli, urządzeń i ich wyposażenia określają przepisy odrębne;". Z kolei definicja przepisów odrębnych została uregulowana w § 4 pkt 4 uchwały gdzie wskazano, że są to przepisy ustaw wraz z aktami wykonawczymi. Aktem takim jest Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), rozporządzenie, gdzie w § 3 pkt 16 określono, że przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne.
Ponadto w § 6 tego rozporządzenia uregulowano, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku łub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast w § 8 rozporządzenia uregulowano podział budynków na grupy wysokości. W tym przepisie unormowano, że
"w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości:
1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;
2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu łub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie;
3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie;
4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu."
Niewątpliwie mając na względzie przywołane przepisy trzeba stwierdzić, że ustawodawca dopuszcza w stosunku do budynków określenie ich wysokości poprzez wskazanie liczby kondygnacji. Tym samym organ planistyczny mógł ustalić wysokość zabudowy budynków poprzez określenie właśnie dopuszczalnej liczby kondygnacji. W każdym razie takie określenie wysokości zabudowy nie stanowi jeszcze o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu.
W odniesieniu bowiem do zabudowy przez którą należy rozumieć budynki i budowle zastosowanie będą miały odrębne przepisy ustawowe z zakresu prawa lotniczego, które ograniczają wysokość zabudowy do maksymalnie 48 m. n.p.m. Dokonując analizy zaskarżonych zapisów planu miejscowego odnoszących się do określenia wysokości zabudowy stosownie do poczynionych już rozważań należy wziąć pod uwagę zapisy studium uwarunkowań dla danego terenu zawartych w uchwale w sprawie uchwalenia studium nr XXIII/825/2006 z 26 października 2006 r. oraz uchwale w sprawie zmiany studium nr XXVI/580/2010 z 21 stycznia 2010 r. wraz z załącznikiem 5a. Zostały w nim określone powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy w rejonie lotniska. Teren, dla którego została podjęta zaskarżona uchwała, mieści się właśnie w pierwszym ograniczeniu dotyczącym wysokości zabudowy, tj. do 48 m n.p.m. (ww. uchwały oraz mapa poglądowa). Uregulowania zaskarżonej uchwały odnoszą się do zapisów studium i wyraźnie wskazują, że teren znajduje się w strefie ograniczającej wysokość zabudowy określonej w dokumentacji rejestracyjnej lotniska (§ 9 ust. 7 pkt. 6, w § 10 ust. 8 pkt 4, w § 11 ust. 8 pkt 4, w § 12 ust. 7 pkt 5 uchwały). Zapisy te wprowadzają dodatkowe kryteria ograniczające wysokość wszelkiej zabudowy, w tym dotyczą również budowli.
Trzeba mieć również na uwadze ustalenia uprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Osiek IV w Elblągu, uchwalonego uchwałą Nr XVIII/412/2004 Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 18.10.2004 (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego nr 174 poz. 2121 z dnia 15.12.2004 r.), gdzie dla terenów o funkcji usługowej - U, UPn; mieszkaniowo - usługowej - MU, wysokość zabudowy ustalono właśnie w kondygnacjach. Ponadto organ w odpowiedzi na skargę podniósł również, że także plany miejscowe dla terenów sąsiednich określają wysokość zabudowy poprzez określenie ilości kondygnacji.
Skarżący zarzucił również, że dane o obiektach przestrzennych (metadane infrastruktury informacji przestrzennej) są niekompletne i częściowo niepoprawne względem wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego. W obiekcie przestrzennym Rysunek APP brak jest łącza (adres URI) do legendy rysunku. Oznacza to w jego ocenie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez nienależyte wypełnienie dyspozycji art. 67a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego.
Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 67a ust. 1 u.p.z.p. organy właściwe do sporządzania projektów aktów, o których mowa w ust. 2, tworzą oraz prowadzą, w tym aktualizują i udostępniają, zbiory danych przestrzennych w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 214), zwane dalej "zbiorami". Zbiory obejmują dane przestrzenne tworzone dla m.in. planów miejscowych (art. 67a ust. 2 pkt 3). W § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia uregulowano, że w zbiorze danych przestrzennych gromadzi się dane o dokumencie powiązanym z aktem planowania przestrzennego, obejmującym min. łącze (adres URI), pod którym dostępny jest tekst dokumentu. Jak wskazał organ planistyczny przygotowany plik GML został opracowany w aplikacji "Wtyczka APP", która jest zalecana do tworzenia tego typu plików przez Serwis Rzeczpospolitej Polskiej gov.pl. Wtyczka określa obligatoryjność poszczególnych atrybutów, a łącze do legendy czy tekstu uchwały - nie zostały wskazane jako pola obowiązkowe. Ponadto dla pliku GML została wykonana poprawna walidacja, w Walidatorze danych planistycznych serwisu gov.pl https://www.gov.pl/web/gov/sprawdz-poprawnosc-danych-przestrzennych-oraz-metadanych#.
Organ planistyczny postępował zatem zgodnie z wytycznymi i instrukcją na oficjalnej stronie internetowej. Tym samym nawet jeśli doszło do jakiś uchybień w tym zakresie to Gmina nie może ponosić odpowiedzialności za działania zgodne z oficjalnymi wytycznymi. Z pewnością zaś nie stanowi to o istotnym naruszeniu prawa.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.