II SA/Ol 505/24

II SA/Ol 505/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 11 października 2021 r., do Wójta Gminy G. wpłynął wniosek K.B. (dalej jako: "strona", "skarżący") o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę pomostu na jeziorze nr A, położenie F, obręb K. Funkcja zabudowy – rekreacyjna.
Postanowieniem z 17 stycznia 2022 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej jako "RDOŚ"), stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000: jezioro [...] i Ostoja [...] dla planowanego przedsięwzięcia oraz brak potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Decyzją z 26 maja 2022 r., Wójt Gminy G. (dalej jako "organ pierwszej instancji", "Wójt"), odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zabudowy na budowę pomostu rekreacyjnego na działce o nr geod. A, położonej w obrębie geod. K., stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki o nr geod. B, położonej w obrębie geod. K. gm. G., w granicach określonych w załączniku graficznym w skali 1:1000. Wskazał, że w obszarze analizowanym nie występują pomosty.
Decyzją z 18 sierpnia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując braki w sporządzonej analizie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 24 stycznia 2023 r., Wójt ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazał, że w obszarze analizowanym nie występują pomosty, a ponadto planowana inwestycja nie spełnia warunków zagospodarowania nieurządzonego odcinka drogi gminnej przez wykonanie bezpiecznego zjazdu. Ponadto, stoi w sprzeczności z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.
Decyzją z 26 kwietnia 2023 r. Kolegium ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, że organ winien wezwać inwestora do określenia rodzaju pomostu (wniosek nie wskazuje, czy to ma być pomost stały, drewniany, czy też inny). Pomimo wcześniejszych zaleceń, organ pierwszej instancji tego nie uczynił. Następnie organ winien zlecić sporządzenie nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w pełnym wymiarze, która będzie odpowiadać warunkom art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako "u.p.z.p." oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, zpo. 1588). Wyniki przeprowadzonego postępowania organ powinien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji sporządzonej zgodnie z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.".
Decyzją z 11 stycznia 2024 r., Wójt Gminy G. odmówił ustalenia warunków zabudowy na budowę pomostu rekreacyjnego na działce o nr geod. [...], położonej w obrębie geod. K., stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki o nr geod. B, położonej w obrębie geod. K., gm. G., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000.
W uzasadnieniu wskazano, że Gmina nie posiada dla terenu objętego inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec tego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W związku z tym, że przedmiotowa inwestycja położna jest w obszarze Chronionego Krajobrazu, niniejsza decyzja podlega uzgodnieniu z RDOŚ.
Zgodnie z pismem z 30 listopada 2023 r., RDOŚ uznał, że przedmiotową sprawę pozostawia bez zajęcia stanowiska – w trybie tzw. "milczącej zgody".
Zgodnie z przeprowadzoną analizą stwierdzono, że w obszarze analizowanym nie występują pomosty. Planowana inwestycja nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ze względu na charakter inwestycji, odstąpiono od analizy parametrów takich jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość kalenicy dachu, geometria dachu, kierunek głównej kalenicy dachu itp.
Zgodnie z postanowieniem RDOŚ z 17 stycznia 2022 r. stwierdzono brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000: Jezioro [...] i Ostoja [...].
Planowana inwestycja pomostu nie spełnia również warunków zagospodarowania nieurządzonego odcinka drogi gminnej przez wykonanie bezpiecznego zjazdu, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518) – tj. wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego (§ 88 ust. 1 pkt 3). Poziom ryzyka wystąpienia negatywnych skutków wywołanych lokalizacją pomostu stycznego z pasem drogowym jest wysoki.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy należało orzec jak w sentencji decyzji.
W odwołaniu od ww. decyzji, strona zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie zastosowania wiążących wytycznych dotyczących stosowania prawa, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zawartych w decyzji Kolegium z 18 sierpnia 2022 r., co doprowadziło do błędnej wykładni ww. przepisu i skutkowało wydaniem wadliwej decyzji,
2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, poprzez błędne przyjęcie, jakoby budowa pomostu rekreacyjnego na działce o nr geod. A, położonej w obrębie geod. K., stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki o nr geod. B, położonej w obrębie geod. K. gm. G., nie stanowiły przejawu realizacji celu ochrony wód w sytuacji, gdy analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków,
3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 5a u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podstawa do rozszerzenia obszaru analizowanego w sytuacji, gdy analiza ograniczona do 51 m nie pozwala na dokonanie pełnej analizy funkcji urbanistycznej pomostu,
4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędną ocenę przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, objawiającą się przyjęciem, że przynajmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,
5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj. art.7, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym także zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie faktów wskazywanych przez wnioskodawcę, tj. fakt istnienia pomostów na działce nr A, znajdującej się w sąsiedztwie do terenu wnioskowanego,
6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez ustalenie jakoby pomost rekreacyjny na działce o nr geod. A nie służył celom rezerwatu przyrody,
7) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ustawy z dnia 20 lica 2017 r. Prawo wodne, poprzez przyjęcie, ze budowa pomostu rekreacyjnego naruszy zasadę powszechnego korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, utrudniając dostęp do terenu w przypadku awarii, klęsk żywiołowych, pożarów lub innych miejscowych zagrożeń.
W oparciu o powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 19 kwietnia 2024 r., organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy u.p.z.p. Powołano się na art. 59 ust. 1, 61 ust. 1 i ust. 5a tej ustawy.
Wskazano, że ze sporządzonej w sprawie analizy wynika, że front terenu inwestycji ustalono wzdłuż granicy z działką nr B, która zapewnia dostęp do drogi publicznej. Szerokość tak wyznaczonego frontu wynosi 17 m. Obszar analizowany wyznaczono w odległości 51 m w każdą stronę. W tak wyznaczonym obszarze brak jest pomostu w nawiązaniu do którego możliwe byłoby ustalenie kontynuacji funkcji planowanej inwestycji. Najbliższy pomost na jeziorze [...] stanowiącym działkę nr A zlokalizowany jest w odległości 290 m od terenu inwestycji. Zatem w celu objęcia tego pomostu analizą konieczne byłoby wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości ponad 17-krotności szerokości frontu terenu inwestycji. Niedopuszczalne jest takie wyznaczanie obszaru analizowanego, które tylko zmierza do poszukiwania obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym, organ zasadnie stwierdził, że brak jest podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego w niniejszej sprawie. Ponadto, jak wynika z przeprowadzonej analizy, nawet w przypadku uwzględnienia pomostu oddalonego o 290 m od terenu inwestycji, nie byłoby możliwe stwierdzenia spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa z uwagi na jego wymiary: pomost ma długość 2,7 m, zaś planowany ma mieć 25 m, zatem ponad 9-krotnie więcej.
W związku z tym, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Kolejną przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy była jej niezgodność z przepisami odrębnymi tj. przepisami o ochronie przyrody. Z uwagi na to, że teren inwestycji zlokalizowany jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, w granicach obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Jezioro [...] oraz na specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja [...], projekt podlegał uzgodnieniu z RDOŚ, który nie wydał postanowienia w sprawie, w związku z czym – na podstawie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. – uzgodnienie uznaje się za dokonane. RDOŚ przesłał do organu motywy milczącego uzgodnienia.
Planowana budowa pomostu stanowi urządzenie, którego budowa objęta jest zakazem zawartym w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wnioskowanego urządzenia nie można uznać za obiekt służący celom rezerwatu przyrody. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, uprawniające do wyłączenia stosowania zakazu z tego przepisu.
Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał na niezgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy Prawo wodne, poprzez umiejscowienie pomostu w miejscu jedynego publicznego dostępu do przedmiotowego zbiornika wodnego wskazując, że byłoby to niewskazane. Przepis art. 41 ustawy Prawo wodne określa szczegółowe warunki korzystania z wód w sytuacjach nadzwyczajnych i nie może stanowić przesłanki odmowy ustalenia warunków zabudowy, podobnie jak przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych.
Jednak mimo wskazanych nieprawidłowości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, samą decyzję należy uznać za prawidłową. Z uwagi bowiem na to, że ustalenie warunków zabudowy możliwe jest wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., zaś jako wykazano powyżej, inwestycja nie spełnia przesłanek określonych w art. 61 pkt 1 pkt 1 i 5, zasadnie organ pierwszej instancji odmówił wydania tych warunków dla planowanej inwestycji.
Skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł skarżący, zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do zarzutów odwołania, tj. zarzutów objętych pkt 1, 3, 6 i 7, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania,
II. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji, tj. art. 7 w zw. z art. 9 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie celu projektowanego pomostu w kontekście planu ochrony rezerwatu przyrody oraz przepisów ustawy o ochronie przyrody i niewyjaśnienie przyczyn, dla których projektowany pomost nie służy realizacji celów rezerwatu przyrody, prowadzenia akcji ratowniczych oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady informowania i wyczerpującego wyjaśniania okoliczności faktycznych i prawnych przez organ,
III. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 5a u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, że budowa pomostu naruszy zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa" sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosków, że nawet jeśli w bezpośrednim sąsiedztwie nie znajdują się porównywalne pomosty, nie przesądza jednoznacznie, że planowany pomost będzie godzić w zastaną funkcję i sposób zagospodarowania na danym obszarze.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy G. z 11 stycznia 2024 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności
z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.".
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie
art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania
w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie.
Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez właściwy organ
w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dla wydania takiej decyzji – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa).
Bez wątpienia zaś, jak wskazały organy obu instancji, ze sporządzonej w sprawie analizy wynika, że front terenu inwestycji ustalono wzdłuż granicy z działką nr B, która zapewnia dostęp do drogi publicznej. Szerokość tak wyznaczonego frontu wynosi 17 m. Obszar analizowany wyznaczono więc w odległości 51 m w każdą stronę. Organ potwierdziły, że w tak wyznaczonym obszarze brak jest pomostu, w nawiązaniu do którego możliwe byłoby ustalenie kontynuacji funkcji planowanej zabudowy. Najbliższy pomost na jeziorze [...] zlokalizowany jest w odległości 290 m od terenu inwestycji. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że skoro obszarem zabudowy jest cała działka obejmująca całe jezioro, to dla celów oceny wpływu takiego pomostu na krajobraz winny zostać wzięte pod uwagę wszystkie inne pomosty zlokalizowane na tej samej działce (czyli jeziorze [...]), a nie tylko te, które znajdują się najbliżej projektowanego miejsca zabudowy.
Przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1.
Analiza sporządzona została w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i wskazano w niej, że wydanie warunków zabudowy nie jest możliwe, ponieważ zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie zachodzi okoliczność łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. W analizie wprost stwierdzono, że w obszarze analizowanym nie występują pomosty, a najbliższy pomost znajduje się w odległości 299 m.
Obszar analizowany wyznacza się wokół terenu, pozostaje więc bez znaczenia, że jezioro stanowi jedną działkę.
Wprawdzie przepis ten określa minimalne wielkości, ale prawidłowa interpretacja przepisu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., prowadzi do wniosku, że określone w nim odległości stanowią w zasadzie górną granicę rozmiarów obszaru analizowanego, poza którymi inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Przyjęcie innego stanowiska skutkowałoby bowiem możliwością wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości wielokrotnie większej niż przewidziana przez ustawodawcę, byleby objąć działkę, która ma być zabudowana. Znaczne poszerzenie przyjmowanego do analizy obszaru, mające służyć niejako "poszukiwaniu" przez organ podobnie zagospodarowanych działek, prowadziłoby w istocie do zaburzenia harmonijnego ukształtowania zastanej przestrzeni.
Pozostaje więc bez znaczenia w sprawie, że istnieje pomost oddalony o 290 m, ale – jak słusznie wskazały organy – o parametrach: długość – 2,7 m, szerokość – 3,5 m, powierzchnia – 9,45m2.
Z powyższych względów pozostaje też w sprawie bez znaczenia "milcząca zgoda" RDOŚ.
Należy zaś podzielić stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja objęta jest zakazem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024 r. poz. 1478). Wnioskowanego urządzenia nie można bowiem uznać za obiekt służący celom rezerwatu przyrody.
Zasadnie więc organy w niniejszej sprawie przyjęły, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe również z uwagi na sprzeczność z przepisami odrębnymi.
Sąd nie podziela też stanowiska skargi, że organ odwoławczy nie odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania. W ocenie Sądu, w decyzji Kolegium zastosowało w sprawie art. 61 u.p.z.p., odnosząc się do niego w decyzji i wyjaśniając te przepisy, omówiło też przepis art. 61 ust. 5a i omówiło postanowienia art. 15 ustawy o ochronie przyrody. Kolegium odwołało się też do postanowień art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087).
Sąd nie podziela też stanowiska skargi o naruszeniu przepisów postępowania.
Przepisy procedury administracyjnej nakładają na organy administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonania oceny tego materiału (art. 80 k.p.a.). Zwłaszcza, że w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie można organom zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skutkującego brakiem należytego, wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego. Postępowanie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a przesłanki wydania decyzji zostały przez organy w sposób wystarczający wyjaśnione.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.