II SA/Ol 504/22

II SA/Ol 504/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Matczak
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 180
art. 5 ust. 2a pkt 1, art. 7d ust. 1 pkt 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z 11 marca 2022 r. Prezydent Olsztyna (organ I instancji) stwierdził utratę dobrej reputacji przez D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Organ wyjaśnił, że w dniu 17 stycznia 2022 r. otrzymał informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą D. W. W ocenie organu, nie ma żadnych wątpliwości co do naruszenia przez przedsiębiorcę wskazanych w art. 5 ust. 2a pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przepisów prawa. Wskazano, że wyrok skazujący na podstawie art. 297 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny został potwierdzony w otrzymanej informacji Ministerstwa Sprawiedliwości. Zdaniem organu, konstrukcja przepisów stanowiących podstawę prawną o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji ma charakter związany, zatem organ stwierdzając naruszenie przepisów ma obowiązek stwierdzić utratę dobrej reputacji ściśle określoną w przepisach ustawy. Organ wskazał, że przepis art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ma charakter obligatoryjny i niepozostawiający wątpliwości co do sposobu działania organu. Postępowanie zaś w zakresie oceny dobrej reputacji przeprowadzone na podstawie art. 7d ust. 4 ma charakter związany z treścią zapisów art. 7d ust. 1 pkt 2 i dotyczy głównie nakładanych na przedsiębiorcę wykonalnych decyzji administracyjnych oraz kar pieniężnych w sprawach naruszeń podczas wykonywania transportu drogowego oraz częstotliwości występowania takich naruszeń. Przedmiotem niniejszego postępowania było zaś skazanie przedsiębiorcy wykonalnym wyrokiem sądowym za przestępstwo ujęte w Kodeksie karnym i będące równocześnie częścią katalogu przestępstw umyślnych w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł D. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A (dalej jako strona, skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania i niezebranie materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało wydaniem wadliwego postanowienia, a w szczególności nierozpatrzenie złożonych przez skarżącego dowodów w piśmie złożonym w trakcie postępowania, w tym nieprzesłuchanie w charakterze strony D. W., nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Olsztynie, sygn. akt VII Ka 565/21 oraz akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Mrągowie sygn. akt II K 28/21;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7d ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny utraty dobrej reputacji, a w konsekwencji niewydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona, podczas gdy utrata reputacji w przedmiotowej sprawie stanowi nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z 12 maja 2022 r. (Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z 2.04.2021 r. w sprawie sygn. akt II K 28/21 oraz prawomocny wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 10.08.2021r. sygn. akt VII Ka 565/21, którymi to wyrokami D. W. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 297 § 1w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Przepis art. 297 § 1 k.k. został wymieniony w przywołanym art. 5 ust. 2a pkt 1 ustawy, organ I instancji nie miał zatem możliwości dokonywania oceny dobrej reputacji i analizowania przesłanek, o których mowa w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, a następnie wydania decyzji na podstawie art. 7 ust. 5 rzeczonej ustawy. W ocenie Kolegium bowiem art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, organ obowiązany jest wydać decyzję o utracie dobrej reputacji przez przedsiębiorcę. Kolegium podkreśliło, że skazanie skarżącego za jedno z przestępstw wymienionych w 5 ust. 2a pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 skutkowało utratą przez niego wymogu dobrej reputacji. Dlatego też należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, po otrzymaniu informacji o skazaniu strony za przestępstwa wymienione w art. 5 ust. 2a pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, prawidłowo przeprowadził postępowanie i wydał decyzję na podstawie art. 7d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, tj. o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez skarżącego.
Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie i niezebranie materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji, a w szczególności nierozpatrzenie złożonych przez skarżącego dowodów w piśmie złożonym w trakcie postępowania, w tym nieprzesłuchanie w charakterze strony D. W., nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Olsztynie, sygn. VII Ka 565/21 oraz akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Mrągowie, sygn. II K 28/21, zarówno przez organ I jak i II instancji;
2) naruszenie art. 7d ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny utraty dobrej reputacji, a w konsekwencji niewydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona, podczas gdy utrata reputacji w przedmiotowym przypadku stanowi nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zarówno organ I jak i II instancji naruszył art. 7d ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny utraty dobrej reputacji, a w konsekwencji niewydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona, podczas gdy utrata reputacji w przedmiotowym przypadku stanowi nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie utrata dobrej reputacji stanowi nieproporcjonalną reakcję, ponieważ przede wszystkim stwierdzono niewielkie naruszenie, w postaci doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, tj. środków publicznych w formie dotacji z tytułu stosowania ulg do przewozów pasażerskich za 2018 rok, jednakże szkoda pieniężna została naprawiona i nie występują inne konsekwencje popełniania czynu, za który skazano stronę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Do pisma procesowego z 17 października 2022 r., skarżący załączył zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego. Z zaświadczenia wynika, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej KRK. Doszło do zatarcie skazania. W związku z tym w ocenie strony nie ma podstaw do stwierdzenia utraty dobrej reputacji i utrzymania w mocy wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1
w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności
z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego z 12 maja 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą utratę przez stronę dobrej reputacji przewoźnika drogowego.
Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportu drogowego uregulowane jest na poziomie prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.), u.t.d., oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L2009.300.51 dalej "rozporządzenie 1071/2009").
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że ustawowym wymogiem udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę dobrej reputacji (art. 3 rozporządzenia 1071/2009). Stosownie do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie.
Ustawodawca uwzględniając wskazane przepisy prawa unijnego w ustawie o transporcie drogowym zawarł przepis art. 7d ust. 1 u.t.d. Zgodnie z powołaną regulacją organ właściwy w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c (osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu mikroprzedsiębiorcy na podstawie umowy), jeżeli wobec:
1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 300⁷⁶ ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b;
2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:
a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,
b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub
c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako:
- najpoważniejsze naruszenie,
- poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,
d) został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 popełnionych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
W myśl art. 7d ust. 2 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Przesłanką wszczęcia postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego jest zatem m.in. prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d.
W myśl art. 5 ust. 2a u.t.d., za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w:
1) art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517 oraz z 2021 r. poz. 1023 i 2054);
2) art. 586-589 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 2052);
3) art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1080, 1177, 1598 i 2140);
4) art. 54-61, art. 62 ust. 2, art. 62b ust. 2 i art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2020 r. poz. 2050 oraz z 2021 r. poz. 2469);
5) art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1588 i 2140);
6) art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 60 § 1 i 2, art. 62 § 1-4, art. 65 § 1-2b, art. 67 § 1 i 2, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 73a, art. 76a § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2021 r. poz. 408, 694, 2105 i 2427).
W niniejszej sprawie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z 2.04.2021 r. w sprawie sygn. akt II K 28/21 oraz prawomocny wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 10.08.2021 r. sygn. akt VII Ka 565/21, którymi to wyrokami skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1, w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Wydanie prawomocnego wyroku w oparciu o wskazane podstawy prawne znajduje odzwierciedlenie w "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" (akta adm., k. – 34).
Skazanie zatem skarżącego za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. zobowiązywało organ administracji publicznej do niezwłocznego wszczęcia postępowania oraz do wydania decyzji na podstawie art. 7d ust. 2 u.t.d. o utracie dobrej reputacji przez skarżącego jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wykonywania krajowego transportu drogowego osób.
Sąd podziela stanowisko organu, że w stanie faktycznym sprawy, tj. w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., wydanie decyzji o utracie przez przedsiębiorcę i zarządzającego dobrej reputacji jest automatyczne. Wynika to wprost z przywołanego art. 7d ust. 2 u.t.d. Oznacza to, że organ nie miał obowiązku ani możliwości weryfikowania w tym postępowaniu sposobu i warunków wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Tym samym w sytuacji określonej przepisem art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ nie jest zobowiązany do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został natomiast nałożony na organ w sytuacjach wymienionych w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., których w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Stosownie bowiem do art. 7d ust. 3 u.t.d. po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego.
Tym samym nieuzasadnione są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7d ust. 5 pkt. 2 w zw. z 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny utraty dobrej reputacji.
Podkreślić należy, że brak wyroku skazującego stanowi warunek sine qua non dobrej reputacji przedsiębiorcy i zarządzającego transportem. Innymi słowy jeżeli organ, badając postępowanie tych podmiotów ustali, że wydano wobec nich wyrok skazujący za określone naruszenia, uprawniony jest do bezwzględnego stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnia wymogu dobrej reputacji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skazanie skarżącego za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 skutkowało utratą przez niego wymogu dobrej reputacji.
Wskazać należy również, że stosownie do art. 107 § 4a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1138) w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Jak wynika z "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" (akta adm., k. – 34) wobec skarżącego wykonano karę grzywny 16 września 2021 r. Tym samym w dniu podjęcia rozstrzygnięć przez organy nie nastąpiło jeszcze zatarcie skazania (Kolegium wydało decyzję 12 maja 2022 r.). Jak wskazano zaś wyżej, badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Na dzień orzekania przez organy brak było podstaw do stwierdzenia, że zatarcie skazania nastąpiło. Natomiast data orzekania przez sąd administracyjny nie ma w sprawie znaczenia.
W ocenie Sądu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się przy uwzględnieniu reguł wyznaczonych zarówno przepisami postępowania administracyjnego. Organy dokonały bowiem ustaleń w oparciu o wymagane prawem dowody, a ocenę zebranego materiału uzasadniły w sposób przekonujący. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Wobec powyższego, przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i wydana została po rzetelnym i wszechstronnym wyjaśnieniu i rozpoznaniu sprawy. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu wskazywanych w skardze przepisów k.p.a. Wobec pełnego ustalenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, pozbawione sensu byłoby przeprowadzanie dodatkowych dowodów.
Z przedstawionych powodów skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.