II SA/Ol 487/25

II SA/Ol 487/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-10-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art.66 ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art.1 ust.2 pkt 2 lit.a, art.4 pkt 22, art.92a ust.1, art.92b, art.92c ust.1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi W. Sp. j. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 maja 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 – u.t.d.), Ip. 9.2 załącznika nr 3 do utd, oraz art. 66 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 – p.r.d.), § 5 i § 6 w związku z pkt. 5.2.3 lit. d) zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141- zwanego dalej rozporządzeniem MSWiA), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika (...) Sp.j. (spółka, strona) od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia 24 września 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł
– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, WITD decyzją z dnia września 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000,00 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Powyższe stwierdzono w dniu 20 sierpnia 2024 r. podczas kontroli drogowej w punkcie kontrolnym na drodze krajowej nr 10, pojazdu ciężarowego marki Scania o nr rej. (...) oraz naczepy marki Knapen o nr rej. (...). Pojazdem członowym kierował P. Z., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz (...) Spółka Jawna. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr (...) z dnia 20 sierpnia 2024 r. Pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonego naruszenia. W odpowiedzi pełnomocnik strony złożył wyjaśnienia oraz przesłał w załączeniu protokół z kontroli pojazdu członowego z dnia 8 sierpnia 2024 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji WITD zarzucono naruszenie prawa materialnego i procedury administracyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 8 sierpnia 2024 r. w Norwegii, tego samego zespołu pojazdów nie stwierdzono usterki. Prowadzi to do wniosku, że usterka powstała tuż przed zatrzymaniem do kontroli, gdyż zgodnie z procedurą kierowca dokonuje codziennej obsługi pojazdu łącznie ze sprawdzeniem stanu opon. Wskazano, że spółka nie jest właścicielem naczepy, a jest nim zleceniodawca usług transportowych firma D., która jednocześnie zapewnia obsługę opon i każdy zgłoszony przypadek usterki jest niezwłocznie usuwany. Strona wskazała na brak wpływu na powstanie naruszenia i jednorazowy przypadek uszkodzenia jednej opony.
W uzasadnieniu decyzji z dnia 19 maja 2025 r. GITD wskazał, że podczas kontroli stanu technicznego naczepy marki Knapen o nr rej. (...) stwierdzono, że opona znajdująca się po prawej stronie na osi trzeciej posiada uszkodzenie opony polegające na rozerwaniu i przetarciu powierzchni skutkujące odsłonięciem warstwy kordu opony (widoczny kord opony) co stanowi usterkę opon zakwalifikowaną jako niebezpieczną zgodnie z pkt. 5.2.3 lit d) zał. nr 1 rozporządzenia MSWiA. Naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd zawarte jest w Ip. 9.2 do zał. 3 u.t.d. Powyższe zostało stwierdzone w protokole z kontroli. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Kierowca podpisał protokół kontroli drogowej oraz protokoły drogowej kontroli technicznej bez uwag i zastrzeżeń. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń.
Według art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Bezspornym jest, że stwierdzone uszkodzenie opony znajdującej się po prawej stronie na osi trzeciej naczepy, polegające na rozerwaniu i przetarciu powierzchni skutkujące odsłonięciem warstwy kordu opony (widoczny kord opony - naruszenie pkt. 5.2.3 lit. d) załącznika nr 1 rozporządzenia MSWiA), co udokumentowane protokołem kontroli należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Stosownie do treści Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł - za każdy pojazd. Zasadne zatem było więc wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD podniósł, że spółka podkreśla, że uszkodzenie mogło powstać w trakcie jazdy, bowiem kierowca nie widział wcześniej uszkodzenia opony. Strona nie przedłożyła jednak żadnej dokumentacji która wskazywałaby że przed zatrzymaniem do kontroli pojazd był w pełni sprawny, a naczepa nie posiadała żadnej usterki. Natomiast gromadzenie dowodów w ramach postępowania administracyjnego nie spoczywa jedynie na organie administracji publicznej. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Strona zarówno w toku postępowania przed WITD jak i organem odwoławczym nie przedstawiła dowodów na inny niż stwierdzony przez kontrolujących stan faktyczny. Ponadto strona nie przedłożyła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Z kolei odsłonięcie i uszkodzenie kordu opony nie jest procesem nagłym, lecz efektem zbyt długiej eksploatacji tego elementu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, że postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny potwierdza wykonywanie przewozu drogowego pojazdem członowym, którego naczepa posiadała usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Ponadto organ uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, fakt wykonywania przez stronę przewozu drogowego z naruszeniem przepisów u.t.d. Jednocześnie strona nie przedstawiła ani w toku postępowania ani w odwołaniu żadnych dowodów pozwalających obalić ustalenia organu I instancji. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję odwoławczą spółka powtórzyła zarzuty odwołania i wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji WITD. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Podniesiono, że strona nie kwestionuje istnienia stwierdzonej usterki. Problemem w sprawie jest ustalenie okoliczności jej powstania i ich wpływu na ocenę, iż podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem miał lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz czy naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Podniesiono, że kierowca nie zauważył przed kontrolą pęknięcia bieżnika. Kierowca każdego dnia dokonuje obsługi codziennej pojazdu, którym kieruje; przed przystąpieniem do jazdy sprawdza sprawność i stan oświetlenia oraz układu jezdnego, w szczególności opon. Nie jest jednak w stanie w sposób ciągły, w trakcie jazdy, sprawdzać stanu bieżnika opon. W lusterku wstecznym nie może widzieć pęknięcia bieżnika na oponie osi trzeciej, gdyż zasłaniają widoczność opony z pierwszej i drugiej osi. W odwołaniu wskazała na możliwą przyczynę uszkodzenia opony: według wiedzy i wieloletniego doświadczenia strony i jej pracowników uszkodzenie opony powstało w wyniku uszkodzenia mechanicznego opony przez zewnętrzny czynnik znajdujący się na nawierzchni, po której ona przetaczała się - mógł to być ostry element, którego kierowca nie zauważył na drodze poruszającego się pojazdu. Z powyższego wynikała dla organu konieczność przeprowadzenia z urzędu co najmniej dowodu z zeznań kierowcy oraz dowodu z opinii biegłego.
Ponadto ustalenia organów są rozbieżne. Zdaniem WITD stwierdzone uszkodzenie opony na trzeciej osi po prawej stronie naczepy jest typowym uszkodzeniem wynikającym z awaryjnego hamowania skutkującego blokadą koła, a zdaniem GINB: odsłonięcie i uszkodzenie kordu opony nie jest procesem nagłym, lecz efektem zbyt długiej eksploatacji tego elementu. Nie można się zatem oprzeć wrażeniu, iż niekonsekwencja organów wynika z merytorycznego zarzutu strony, która w odwołaniu wskazała, iż system ABS, w który wyposażona jest także kontrolowana naczepa, uniemożliwia blokowanie kół. Organy mogły zatem poprzestać na wyjaśnieniach strony, wynikających z wiedzy i wieloletniego doświadczenia jej pracowników, lub powołać biegłego w tej sprawie. Natomiast opinia GITD jest niczym niepoparta, wręcz przeczą temu pozostałe dowody zebrane w sprawie. Mianowicie pojazd posiadał aktualne badania techniczne, a 12 dni wcześniej był poddany kontroli inspekcji norweskiej, w tym w zakresie kół i opon.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.).
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy (czego nie kwestionuje strona skarżąca) , jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości. Z tego powodu, akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zwrócić uwagę, że prawodawca europejski dostrzegł potrzebę zwiększania bezpieczeństwa w ruchu drogowym stawiając, państwom Unii Europejskiej za cel zmniejszenie do 2050 r. liczby śmiertelnych ofiar wypadków w transporcie drogowym prawie do zera. W związku z tym przyjęta została Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L z 2014 r. nr 127, str. 134, z późn. zm.). Wskazana dyrektywa ustanawia wymogi minimalne mające zastosowanie do systemu drogowych kontroli technicznych zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt b dyrektywy, podczas każdej wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu funkcjonariusz służb kontrolnych przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu. W załączniku nr II do dyrektywy zawarty jest zakres drogowych kontroli technicznych. Kontrola obejmuje te elementy, które uznane są za niezbędne i istotne przy uwzględnieniu w szczególności bezpieczeństwa. Dyrektywa przewiduje również, że dla każdego układu i elementu poddanego badaniu ocenę usterek przeprowadza się zgodnie z kryteriami określonymi w tabeli załącznika nr II, stosownie do poszczególnych przypadków. W przypadku kół dyrektywa przewiduje wzrokową metodę kontroli. Stwierdzenie przez kontrolujących, że występuje nadmierne zużycie powoduje zakwalifikowanie usterki do kategorii niebezpiecznej. Innymi słowy – na terenie całej Unii Europejskiej - rysy lub pęknięcia na powierzchni kół uznawane są za usterki niebezpieczne.
Wskazana dyrektywa została implementowana do polskiego sytemu prawnego m.in. ustawą o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).
W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych (w tym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym).
Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją, w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie, przy czym na zasadzie ust. 3, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł.
Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że jest ona niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku.
Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Według Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł - za każdy pojazd.
Z przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego wynika, że w toku kontroli drogowej w dniu 20 sierpnia 2024 r. w punkcie kontrolnym na drodze krajowej nr 10, pojazdu ciężarowego marki Scania o nr rej. (...) oraz naczepy marki Knapen stwierdzono uszkodzenie opony znajdującej się po prawej stronie na osi trzeciej naczepy, polegające na rozerwaniu i przetarciu powierzchni skutkujące odsłonięciem warstwy kordu opony, co zostało udokumentowane protokołem kontroli podpisanym przez kierowcę (sporządzono też dokumentację fotograficzną). Kierowca wykonywał transport drogowy rzeczy w imieniu spółki. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji i znajdują potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym sprawy. Zdaniem Sądu, we wskazanym zakresie organy nie uchybiły zasadom postępowania wyjaśniającego i na podstawie ustalonych okoliczności trafnie przyjęły, że wyczerpują one znamiona naruszenia określonego pod lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze, nie kwestionowała powyższych okoliczności.
Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Skontrolowana naczepa nie spełniała powyższego warunku technicznego określonego ustawą.
Zaistniały spór sprowadza się więc do tego, czy po stronie skarżącej zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca twierdzi bowiem, że wada techniczna mogła powstać nagle w trakcie przewozu. Podkreślała, że dba o swoje pojazdy, regularnie je serwisuje oraz wymienia zużyte elementy.
Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. określa, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
W orzecznictwie podkreśla się, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. II GSK 647/20).
W realiach rozpoznawanej sprawy - poza wyjaśnieniami strony - nie ma żadnego dowodu świadczącego o tym, że stan techniczny koła sprawdzony przez kierowcę przed rozpoczęciem przewozu był odpowiedni i nie wykryto wówczas uszkodzenia opony. Samo oświadczenie przedsiębiorcy o tym, że dba o swoje samochody to za mało, aby organ mógł zastosować przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Powyższe oznacza, że gołosłownym jest stwierdzenie, że usterka techniczna opony były wynikiem zdarzenia nagłego, którego strona nie mogła przewidzieć.
W ocenie Sądu, inspektorzy WITD są osobami przeszkolonymi m.in. z budowy pojazdów i kwalifikacji usterek pojazdów. Dlatego stwierdzenie usterki w postaci uszkodzenia opony, które można stwierdzić za pomocą wzroku (organoleptycznie) nie wymaga ani posiadania uprawnień diagnosty czy innego biegłego, ani też przeprowadzenia szczegółowej kontroli stanu technicznego pojazdu. Takie usterki może stwierdzić każdy kontrolujący podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej, (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 321/21).
Ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że skarżąca, będąca profesjonalistą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku zachowania należytej staranności w takim zorganizowaniu prowadzonej działalności, by była ona zgodna z prawem. Na skarżącej jako przedsiębiorcy ciążył obowiązek zapewnienia zgodności z prawem prowadzonej działalności gospodarczej. Naruszenie tego obowiązku, polegające na nieskontrolowaniu stanu ogumienia naczepy nie stanowiło wyjątkowej sytuacji, której doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. A takich jedynie sytuacji dotyczy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W ocenie sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie. Podniesiona w skardze argumentacja o podjęciu przez spółkę wszelkich możliwych czynności aby zminimalizować, czy wręcz uniemożliwić zaistnienie jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa świadczy jedynie o prowadzeniu nieskutecznej polemiki z prawidłowym stanowiskiem organu odwoławczego.
Ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że strona skarżąca, będąca profesjonalistą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku zachowania należytej staranności w takim zorganizowaniu prowadzonej działalności, by była ona zgodna z prawem.
Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada przesłankom z art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącej udział w postępowaniu, która jednak nie przedstawiła dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie (art. 92c ust. 1 u.t.d.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.