II SA/Ol 476/24

II SA/Ol 476/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska
Ewa Osipuk /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1336
art. 5 pkt 23
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 86 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 19 marca 2021 r. E. sp. z .o.o. w W. (dalej jako: "strona", "skarżąca"), złożyła do Urzędu Gminy [...] wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "Budowie Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek o nr ew. [...] w miejscowość C. Gmina [...]". Strona podała, że do realizacji inwestycji konieczne jest posadowienie na gruncie: zespołu paneli fotowoltaicznych do 320 000 sztuk, kontenera stacji transformatorowej (od 1 do 80 sztuk), kontenera technicznego (opcjonalnie), stacji SN/WM, ogrodzenia. Ponadto wskazano, że obszar inwestycji wynosi do 88,74 ha, moc zainstalowania – do 80 MW, ogrodzenie – do 3 m wysokości.
Wójt Gminy [...] (dalej jako "organ pierwszej instancji"), decyzją nr [...] z [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z [...] r. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Następnie organ pierwszej instancji, decyzją nr [...] z [...] r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony odmówił wydania warunków zabudowy dla inwestycji na terenie działek [...] obręb geodezyjny C., gmina [...] – budowa elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na terenie działek nr [...], obręb geodezyjny C., gmina [...].
Kolegium, decyzją z [...] r., po rozpoznaniu odwołania E. sp. z o.o., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z [...] r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Kolegium, decyzją z [...] r., po rozpatrzeniu odwołania A. Z. oraz W. Z. i K. N. oraz odwołania A. B., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do W. Z., K. N. i A. B., wskazując, że osoby te nie wykazały swojego interesu prawnego, który uzasadniałby ich uczestnictwo w niniejszej sprawie.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony, decyzją nr [...] z [...] r., organ pierwszej instancji odmówił wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono, że nie zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.), dalej jako "u.p.z.p." Przedmiotowy teren leży w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej Gminy [...], w odniesieniu do którego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 151 z późn. zm.), dalej jako "ustawa uzdrowiskowa".
Przedmiotem inwestycji jest budowa elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, które kwalifikuje przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz wydana została dla niej decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania z [...] r.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że łączna powierzchnia przeznaczona pod zabudowę elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą to 88,74 ha. Przy planowej zabudowie procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi 5,7%, dlatego też zamierzenie inwestycyjne przekroczy dopuszczalny udział terenów biologicznie czynnych wynoszący 45%. Ponadto planowane przedsięwzięcie, w ocenie organu pierwszej instancji, będzie miało negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny w myśl art. 38a pkt 3 ustawy uzdrowiskowej. Strefa "C" została pomyślana jako otoczenie strefy "B" oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, planowana inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z zespołem dworsko-folwarcznym, wpisanym do wojewódzkiej ewidencji zabytków, planowana inwestycja byłaby instalacją, która nie wpisuje się w istniejący krajobraz, narusza walory estetyczne otoczenia, a także jej celem nie jest ochrona czynników leczniczych, walorów środowiska i urządzeń środowiskowych.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z [...] r., Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Kolegium stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne. Wskazało, że podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy u.p.z.p. Powołano się na art. 59 i 61 tej ustawy. Wskazano, że inwestycja jest planowana w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej Gminy [...], gdzie obowiązują przepisy ustawy uzdrowiskowej.
Zgodnie z art. 38 pkt 3 ustawy uzdrowiskowej – na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochrony uzdrowiskowej oznaczone literami "A", "B" i "C". Strefa "C", dla której procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45 %, obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. Ponadto w strefie "C" zabrania się budowy lub innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 9, 11 i 12 oraz w ust. 2 pkt 2 tj. budowy zakładów przemysłowych, pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze; prowadzenia robót melioracyjnych i innych działań powodujących niekorzystną zmianę istniejących stosunków wodnych; prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu; wyrębu drzew leśnych i parkowych, z wyjątkiem cięć pielęgnacyjnych i wyrębu określonego w planie urządzenia lasu.
Wskazano, ze Rada Gminy [...] podjęła w dniu [...] r. uchwałę [...] w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "[...]" (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z [...] r. poz. [...]), dalej jako "Statut".
Kontrola instancyjna zaskarżonej decyzji wykazała – w ocenie Kolegium – że jest ona prawidłowa. Organ pierwszej instancji przeprowadził bowiem wyczerpujące postępowanie oraz sporządził przekonujące uzasadnienie decyzji, w którym wskazał, dlaczego przyjął, że planowane zamierzenie budowlane nie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ zasadnie przyjął, że łączna powierzchnia przeznaczona pod zabudowę elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą to 88,74 ha, a procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi 5,7 % i przekracza dopuszczalny udział terenów biologicznie czynnych wynoszący 45 %.
Wskazano, że Gmina posiada status uzdrowiska i posiada z tego tytułu określone korzyści, jednak ten status wiąże się z określonymi ograniczeniami, wynikającymi zarówno z samej ustawy uzdrowiskowej, jak i przyjętego przez Gminę Statutu.
Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że teren inwestycji obejmuje łącznie 94,0843 ha, a powierzchnia przeznaczona pod planowaną inwestycję to 88,74 ha. Przy takim założeniu procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi 5,7 %.
Organ odwoławczy odniósł się do definicji powierzchni zabudowy z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Wskazał też, że przy określeniu powierzchni zabudowy należy także posługiwać się definicją przedsięwzięcia z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), dalej jako u.u.i.o.ś.
Tym samym, w ocenie Kolegium, do obliczenia powierzchni planowanej instalacji fotowoltaicznej należy przyjąć całość powierzchni, która będzie zajęta, również tymczasowo, na potrzeby realizacji przedsięwzięcia. Do powierzchni zabudowy zalicza się zatem całą infrastrukturę towarzyszącą zabudowie jak chodniki, drogi dojazdowe, parkingi, czy np. wiaty. Przy czym należy przyjąć powierzchnię po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli. Projekt instalacji zakłada instalację paneli – należy zatem wykonać obrys skrajnych modułów jako jedną figurę i obliczyć jej powierzchnię. Wprawdzie strona przedstawiła tabelę z własnymi wyliczeniami, w której zostały policzone różne powierzchnie, które będą przekształcane, niemniej jednak nie można przyjąć tej koncepcji. Jest ona niewiarygodna chociażby z tego powodu, że nie uwzględnia dróg wewnętrznych i ogrodzenia. Ponadto powierzchnia biologicznie czynna nie podlega przekształceniu, nawet tymczasowemu na potrzeby realizacji inwestycji. Tymczasem nie sposób założyć, że odstęp między panelami fotowoltaicznymi nie będzie przekształcony i pozostanie biologicznie czynny. Na całym terenie będą prowadzone prace budowlane, techniczne, czy też konserwacyjne.
Tym samym, organ pierwszej instancji słusznie założył, że przedmiotowa farma fotowoltaiczna nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, tj. § 5 pkt 3 Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "[...]".
Głównym celem ochrony obszaru uzdrowiskowego jest takie kształtowanie urbanistyczne, które gwarantuje maksymalne wykorzystanie warunków naturalnych uzdrowiska i ich ochronę przed degradacją. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja źle wpłynie na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny. Zaznaczył przy tym, że planowana inwestycja nie wpisuje się w istniejący krajobraz i narusza walory estetyczne otoczenia. Takie stanowisko zasługuje na akceptację.
Akcentując charakter planowanej inwestycji, z uwagi na jej wyróżniające z otoczenia parametry, stanowiące element dominujący krajobrazu, należy uznać, że będzie ona miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego założenia przestrzenne oraz swoisty mikroklimat. Wszak w jej otoczeniu znajdują się tereny tradycyjnej zabudowy wiejskiej z niewielką ilością budownictwa sakralnego oraz zabytków. Również założenia przestrzenne uzdrowiska, które wskazują na wytyczanie ścieżek spacerowych i tras rowerowych oraz organizowanie infrastruktury do korzystania z gimnastyki i gier sportowo-rekreacyjnych, nie pozwalają uznać, by wprowadzanie pól paneli fotowoltaicznych miało pozytywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny. Skutkiem budowy przedmiotowej farmy fotowoltaicznej niewątpliwie jest negatywne oddziaływanie na krajobraz terenu, czyli sytuacja, która w prawie cywilnym zwana jest immisją.
Organ odwoławczy odwołał się też do wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2291/12.
Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. nie jest zgodna z przepisami odrębnymi – aktem prawa miejscowego, Statutem Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "[...]".
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium z dnia [...] r., strona zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez brak wnikliwego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego i uwzględnienia przedłożonych przez skarżącą dokumentów,
w szczególności raportu oddziaływania na środowisko oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co doprowadziło Kolegium do całkowicie błędnego wniosku, że powierzchnia biologicznie czynna będzie nie większa niż 5,7 % terenu planowane inwestycji, podczas gdy z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wyraźnie wynika, że powierzchnia biologicznie czynna będzie stanowiła co najmniej 45 % powierzchni całkowitej nieruchomości;
b) art. 7, 77 i 107 § 3 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwego rozważenia całości materiału dowodowego w sprawie i uwzględnienie przedłożonych przez skarżącego dokumentów, w szczególności raportu oddziaływania na środowisko oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i błędnego ustalenia, że przedmiotowa inwestycja źle wpłynie na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny, a także, że planowana inwestycja nie wpisuje się w istniejący krajobraz i jego układ urbanistyczny, co jest niezgodne z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy uzdrowiskowej;
c) art. 7, 77 i 107 § 3 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego oraz selektywnego i nielogicznego uzasadnienia w zakresie zastosowania art. 38a ustawy uzdrowiskowej i treści Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "[...]".
2.naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z powodu niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, podczas gdy wszystkie warunki do wydania przedmiotowej decyzji zostały spełnione i będzie ona w całości zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności przepisami ustawy uzdrowiskowej oraz aktu prawa miejscowego – uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...].
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Kolegium z [...] r. i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z [...]r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd skargę oddala odpowiednio
w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie
z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą wydania warunków zabudowy.
Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Ponadto, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje na przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby uzyskać warunki zabudowy. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w cytowanym powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).
W przedmiotowej sprawie organy uznały, że decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Stanowisko to należy podzielić. Zgodnie z art. 38 pkt 3 ustawy uzdrowiskowej - na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochrony uzdrowiskowej, oznaczone literami "A", "B" i "C". Strefa "C", dla której procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45%, obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych.
Natomiast w myśl § 5 ust. 3 Statutu – w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej przyjmuje się następujące wskaźniki terenów zieleni oraz powierzchnię wydzielonych działek: w strefie "C" wskaźnik powierzchni terenów biologicznie czynnych nie mniejszy niż 45 % powierzchni strefy, a minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek zostanie określona w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiotowa inwestycja planowana jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej Gminy [...]. Obowiązują tu więc ww. przepisy ustawy uzdrowiskowej i Statutu.
Należy wskazać, że organ pierwszej instancji przeprowadził w sprawie prawidłowo postępowanie dowodowe i ustalił, że łączna powierzchnia przeznaczona pod zabudowę elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 88,74 ha, a procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi 5,7 %, a zgodnie z powołanymi wyżej przepisami procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi nie mniej niż 45 %.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że na terenie planowanej inwestycji będą znajdowały się tereny biologicznie czynne – przestrzeń pomiędzy rzędami paneli nie będzie przekształcona i pozostanie biologicznie czynna. Projektowane rozmieszczenie paneli fotowoltaicznych w rzędach oddalonych od siebie ok. 10 m pozwoli na operowanie światła słonecznego pod konstrukcją w godzinach porannych oraz wieczornych, co zapewni wystarczającą ilość światła słonecznego do ich normalnego funkcjonowania i wzrostu.
Należy zauważyć, że stanowisko skarżącej nie uwzględnia dróg wewnętrznych i ogrodzenia. Powierzchnia biologicznie czynna nie podlega przekształceniu, nawet tymczasowemu, na potrzeby realizacji inwestycji. Tymczasem nie sposób założyć – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – że przestrzeń między panelami fotowoltaicznymi nie będzie przekształcona i pozostanie biologicznie czynna. Zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji na całym terenie będą prowadzone prace budowlane, techniczne, czy konserwacyjne (wykopy pod linie energetyczne, montaż konstrukcji wsporczych i paneli, czyszczenie paneli itp.).
Należy stwierdzić, że do obliczenia powierzchni planowanej inwestycji należy przyjąć całość powierzchni wyznaczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli.
Odnieść się tu także należy do definicji powierzchni zabudowy z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl tego przepisu - użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: powierzchnia zabudowy - powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia.
Tym samym, organy prawidłowo przyjęły, że procentowy udział terenów biologicznie czynnych wynosi w przypadku przedmiotowej inwestycji 5,7 %, co jest niezgodne zarówno z ustawą uzdrowiskową, jaki i Statutem Gminy [...].
Tym samym, stwierdzić należy, że w sprawie nie został spełniony jeden z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a mianowicie – decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia przez organy raportu oddziaływania na środowisko, czy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokumenty te nie mogą świadczyć automatycznie o zasadności skargi. Stwierdzenie, zawarte w art. 86 pkt 2 u.u.i.o.ś., że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające m.in. decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznacza, że organy są zobowiązane decyzje takie automatycznie wydać. Owo związanie odnosi się do charakterystycznych parametrów danej inwestycji. Rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja wpłynie na środowisko. Organ ustalający warunki zabudowy związany decyzją środowiskową nie może dokonywać takich ustaleń, które w tym postępowaniu mogłyby podważyć rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji środowiskowej. Do sytuacji takiej w przedmiotowej sprawie nie doszło.
W przedmiotowej sprawie mieć także należy na uwadze postanowienia § 3 ust. 3 pkt 4 Statutu i art. 38a pkt 12 ustawy uzdrowiskowej.
W myśl § 3 ust. 3 pkt 4 Statutu - w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu.
Zgodnie natomiast z art. 38a pkt 12 ustawy uzdrowiskowej – w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 9, 11 i 12 oraz w ust. 2 pkt 2, tj.: budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zakładów przemysłowych; pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze; wyrębu drzew leśnych i parkowych, z wyjątkiem cięć pielęgnacyjnych; prowadzenia robót melioracyjnych i innych działań powodujących niekorzystną zmianę istniejących stosunków wodnych; prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu.
Należy podzielić stanowisko organów, że projektowane "hektary" paneli fotowoltaicznych będą dominować nad otoczeniem i wskutek tego będą pogorszone walory krajobrazowe. Inwestycja będzie stanowiła element dominujący krajobrazu i będzie miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego założenia przestrzenne oraz swoisty mikroklimat. Założenia przestrzenne uzdrowiska wskazujące na wytyczenie ścieżek rowerowych i tras spacerowych oraz organizowanie infrastruktury do korzystania z gimnastyki i gier sportowo-rekreacyjnych, nie pozwalają uznać, by wprowadzenie pól paneli fotowoltaicznych miało pozytywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny. Inwestycja spowoduje znaczące zaburzenia krajobrazu miejscowości uzdrowiskowej.
Należy też w tym miejscu wskazać też, że zgodnie z art. 38 pkt 3 ustawy uzdrowiskowej – strefa "C" obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców lecznicznych. Natomiast w myśl art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2023 r. poz. 1336 z późn. zm. ) - użyte w ustawie określenia oznaczają: walory krajobrazowe - wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne, estetyczno-widokowe obszaru oraz związane z nimi rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody oraz elementy cywilizacyjne, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka.
Bez wątpienia zaś, częścią walorów krajobrazowych są wartości estetyczne danego obszaru. Tym samym, można mówić o negatywnym oddziaływaniu zmiany sposobu użytkowania terenu na walory krajobrazowe.
W związku z powyższym, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.