II SA/Ol 468/20

II SA/Ol 468/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2020-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Marzenna Glabas
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 75/21 - Wyrok NSA z 2023-10-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3 pkt 9, art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi I. D. i L. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji, PINB) decyzją z dnia "[...]" wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, orzekł odstąpić od nałożenia na H. i S. J. (inwestorzy) obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych budową ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości przekraczającej 2,20 m na działce nr "[...]" w A przy ul. B, na granicy z działką nr "[...]".
Organ I instancji podniósł, że w dniu 6 sierpnia 2019 r. przeprowadzone zostały oględziny wykonanego przez skarżących ogrodzenia. W toku postępowania ustalono, że na działce nr "[...]" będącej własnością H. i S. J., na
granicy z dz. nr "[...]" będącej własnością I. J. D. wykonane zostało ogrodzenie. Jak wyjaśnili inwestorzy ogrodzenie powstało w czerwcu 2019 r. jako wykonanie deklaracji (zobowiązania) w celu ewentualnego powstrzymania przelewania się wody na działkę sąsiednią nr "[...]" - górą (stworzono próg w postaci wystającego cokołu). Przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane z przęseł drewnianych na cokole betonowym. Wysokość ogrodzenia mierzona od strony działki p. J. wynosi od 2,12 m do 2,19 m. (w tym cokół betonowy ok. 25 cm).
Wskazano, że na inwestorów nałożono obowiązek dostarczenia w terminie do
12.12.2019 r., sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, ekspertyzy technicznej ogrodzenia. Z przedłożonej ekspertyzy wynika zaś m.in., że ogrodzenie międzysąsiedzkie pod względem konstrukcyjnym jest w dobrym stanie technicznym i jako całość spełnia warunki stabilności posadowienia i bezpieczeństwa konstrukcji, ponadto w obecnym stanie technicznym nie stanowi zagrożenia dla ludzi i mienia. Nie sformułowano żadnych zaleceń koniecznych do wykonania, dla doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem.
W ocenie organu I instancji problem związany z nieprawidłowościami (naruszeniem przepisów) dotyczących spływu wód na działkę będącą własnością p. D. , w związku z działalnością na działce p. J. dotyczy kwestii naruszenia stosunków wodnych na gruncie, do rozstrzygnięcia której organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji.
Podkreślono, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono konieczności wykonania czynności lub robót doprowadzających do stanu zgodnego z prawem, a przedłożona ekspertyza techniczna potwierdza ten fakt.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli p. I. i L. D. (skarżący) reprezentowani przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie inwestorom usunięcia wszelkich nieprawidłowości i nałożenia obowiązku wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do zgodności z przepisami.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie
- art. 50 ust. 1 oraz 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego;
- naruszenie art. 49b Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w zaistniałych okolicznościach PINB winien zalegalizować przedmiotowy obiekt w oparciu o ten przepis;
- art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, gdyż przedmiotowy obiekt stanowi mur oporowy, na którego wykonanie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę;
- art. 7, 77, 80 107 Kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podniósł, że dla określenia właściwego trybu
usuwania samowoli budowlanej decydujące znaczenie ma rodzaj wykonanych
(wykonywanych) samowolnie robót budowlanych, który należy określić zgodnie z legalnymi definicjami zawartymi w art. 3 ustawy Prawo budowlane. Art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane precyzuje zaś, że budowa ogrodzeń do
wysokości 2,20 m nie wymaga ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego ogrodzenie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Ogrodzenie działki już zabudowanej stanowi urządzenie budowlane związane z istniejącymi na działce zabudowaniami - z taką sytuacją
mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
W ramach zaś prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji
dokonał oceny wykonanych robót pod kątem ich zgodności ze sztuką budowlaną oraz
warunkami technicznymi. Przedmiotowe ustalenia zostały dokonane na podstawie ocen pracowników powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego w następstwie przeprowadzonych czynności administracyjnych (oględziny), ale w szczególności na podstawie zapisów zawartych w ekspertyzie technicznej wykonanej na zlecenie inwestorów.
Podkreślono, że autor ekspertyzy nie sformułował żadnych zaleceń koniecznych do wykonania dla doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem. Zaznaczył, że nie stwierdził przelewania się wód lub przesiąkania wód opadowych przez ogrodzenie na działkę sąsiednią.
Skonkludowano, że autorzy przedstawionych opinii technicznych nie kwalifikują przedmiotowego cokołu pod ogrodzenie, jako spełniającego funkcję muru oporowego. Tym samym bezsprzecznie właściwie organ I instancji zastosował tryb 50-51 Prawa budowlanego.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiedli skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
- naruszenie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez ich
niewłaściwe zastosowanie, przy przyjęciu, iż obiekt wybudowany w A na działce nr "[...]" przy ul. A na granicy z działką nr "[...]", nie stanowi muru oporowego - wskutek błędnej oceny, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania robót budowlanych, a także uznania, że brak jest podstaw do nakazania czynności w tych przepisach określonych, podczas gdy obiekt został wykonany bez wymaganego zgłoszenia, a nadto wskutek błędnego przyjęcia, że budowa nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa mienia, nie narusza obowiązujących warunków technicznych oraz została wykonana zgodnie z projektem budowlanym oraz warunkami zabudowy,
- naruszenie art. 49b ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w obliczu zaistniałych okoliczności organ nadzoru budowlanego (PINB) powinien był przeprowadzić procedurę zmierzającą do rozbiórki legalizacji tego obiektu budowlanego w trybie w/w przepisów, czego jednak nie uczynił, co Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaaprobował,
- naruszenie art. 48 ustawy prawo budowlane - poprzez jego niezastosowanie przy ustaleniu, że mur betonowy wybudowany w A na działce nr "[...]" przy ul. A na granicy z działką nr "[...]", będący przedmiotem wydanej decyzji, stanowi mur oporowy, a zatem obiekt budowlany, na którego wykonanie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, którego inwestorzy nie posiadali,
- naruszenie art. 84 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niepowołaniu
niezależnego biegłego i w konsekwencji błędne stwierdzenie, iż wykonane roboty zostały doprowadzone do stanu bezpiecznego i zgodnego z prawem oraz nie ma konieczności nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, podczas gdy PINB nie podjął się nawet ustalenia celu dla jakiego został wybudowany przedmiotowy obiekt, automatycznie stwierdzając, że nie ma charakteru konstrukcji oporowej, co zostało poparte wyłącznie prywatną ekspertyzą powstałą na zlecenie p. J., co Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni bezpodstawnie zaakceptował,
- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 11 oraz art. 12 Kpa poprzez
prowadzenie niniejszego postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów
administracji publicznej, jak również z rażącym naruszeniem zasady szybkości postępowania, a to z uwagi na niekompetencję PINB i błędne kwalifikowanie wniosków skarżących się, co w konsekwencji spowodowało nadmierność trwania niniejszego postępowania, przez co doszło do wybudowania przez inwestorów muru oporowego, co organ II instancji wydający zaskarżoną decyzję bezkrytycznie zaaprobował,
- naruszenie art. 134 § 1 PostAdmU, poprzez nie odniesienie się przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zgłoszonego przez stronę zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80, 107 Kpa, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym, czy przedmiotowy mur zgodny jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy stanowi on obiekt budowlany, jako mur oporowy, czy powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, czy też narusza inne przepisy, w tym techniczno-budowlane, co organ powinien był uczynić, a co zostało przez niego pominięte,
- naruszenie art. 133 PostAdmU, poprzez wydanie orzeczenia w głównej mierze w oparciu o uzasadnienie zaskarżonej decyzji wydanej przez PINB, a tym samym błędne ustalenie, iż wybudowany obiekt na granicy działek nr "[...]" w A przy ul. A i działki nr nie stanowi muru oporowego, a tym samym stwierdzenie, że PINB zastosował prawidłowo tryb naprawczy przewidziany w art. 50-51,
- naruszenie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie, pomimo wystąpienia ustawowych przesłanek w niniejszej sprawie do
przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z urzędu poprzez powołanie niezależnego biegłego, który obiektywnie oceniłby wybudowany przez inwestorów p. J. obiekt przy granicy z działką skarżących,
- naruszenie art, 145 § 1 pkt 1 lit. c) PostAdmU oraz art, 7, 77 § 1 i 80 Kpa oraz art.
8 i 107 § 3 Kpa, przez dokonanie wadliwej oceny działalności PINB przez
Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającej na przyjęciu, iż:
a) zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowego oraz dokonano oceny
zgromadzonego materiału dowodowego w sposób przekraczający dozwolone granice takiej oceny i prowadzący do błędnych ustaleń i wniosków, podczas gdy winna być dokonana ocena, czy przedmiotowy mur stanowi obiekt budowlany, jako mur oporowy; czy jest on zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; czy powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, czy też narusza inne przepisy, w tym techniczno-budowlane, czego organ nie uczynił,
b) stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia został wyjaśniony w sposób niewątpliwy i pełny, podczas gdy prawidłowa ocena postępowania organów obu instancji, w tym ocena zaniechania przeprowadzenia dowodów zmierzających do ustalenia rzeczywistego zakresu naruszenia przepisów przy wznoszeniu obiektu na granicy działek, prowadzi do wniosku, że błędy te miały istotny wpływ na wynik sprawy,
c) organ uwzględnił słuszny interes skarżących, podczas gdy wydane rozstrzygnięcie pomijało ten interes, co wyrażało się w niewykorzystaniu przez organy wszelkich możliwości zebrania dokumentów oraz w nieprawidłowej ich analizie,
d) organy nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej w sprawie na wadliwej ocenie zebranego materiału, godzącej w zasady wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, prowadzącej do konstatacji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że wykonanie obiektu nie stanowiło istotnego odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w przepisach, podczas gdy nie istniały podstawy dla przyjęcia takiej tezy,
e) PINB należycie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podczas gdy z lektury
uzasadnienia decyzji tego organu wynika, że jest ono sporządzone wadliwie i w sposób znacznie utrudniający polemikę z przyjętym rozstrzygnięciem oraz, że z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń organ uniemożliwił realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, świadomości i kultury prawnej obywateli;
- błąd w ustaleniach faktycznych mających znaczenie dla sprawy poprzez przyjęcie,
że właściciele działki nr "[...]" w A przy ul. A wybudowali ogrodzenie, a nie mur oporowy (przy granicy z działką nr "[...]") oraz, że zmiany dokonane na tej działce związane z budową tego ogrodzenia nie powodują szkód na działce nr "[...]", chociaż zdaniem skarżących, prawidłowa ocena stanu faktycznego jednoznacznie wskazuje, iż jest to mur oporowy oraz, że zmiany na działce nr "[...]" powodują poważne szkody na działce nr "[...]".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 j.t.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) o odstąpieniu od nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych budową ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości przekraczającej 2,20 m na działce nr "[...]" w A przy ul. A, na granicy z działką nr "[...]".
Wyjaśnienia wymaga, że dla rozstrzygnięcia kwestii wyboru właściwego reżimu prawnego legalizacji zrealizowanej inwestycji w postaci ogrodzenia, kluczowe znaczenie ma ocena statusu tego ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. Zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa dają podstawę do stwierdzenia, iż przepisy art. 48 i art. 49b ustawy Prawo budowlane dotyczą obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, bądź mimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Pozostałe przypadki prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę kwalifikują się do objęcia ich procedurą przewidzianą w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zastosowanie konkretnego trybu uzależnione jest od rodzaju zrealizowanej inwestycji, bowiem zarówno w art. 49b, jak i art. 50 ustawy Prawo budowlane przewiduje możliwość stosowania każdej z tych norm prawnych w przypadku braku dokonania zgłoszenia.
Mając na uwadze definicję zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane należy przyjąć, że ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem budowlanym związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami. Zgodnie bowiem z tym przepisem przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W toku postępowania ustalono, że na działce nr "[...]" będącej własnością inwestorów, na granicy z dz. nr "[...]" będącej własnością skarżących, wykonane zostało ogrodzenie. Jak wyjaśnili inwestorzy ogrodzenie powstało w czerwcu 2019 r. w celu ewentualnego powstrzymania przelewania się wody na działkę sąsiednią nr "[...]" - górą (stworzono próg w postaci wystającego cokołu). Przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane z przęseł drewnianych na cokole betonowym. Wysokość ogrodzenia mierzona od strony działki uczestników postępowania wynosi od 2,12 m do 2,19 m. (w tym cokół betonowy ok. 25 cm). Natomiast wysokość ogrodzenia od strony działki skarżących waha się od 2,54 do 2,59 m; wysokość cokołu betonowego wynosi zaś od 60 do 65 cm.
Ogrodzenie będące przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie zostało wybudowane na zabudowanej działce, wobec powyższego należy je zaklasyfikować jako urządzenie budowlane z uwagi na powiązania pomiędzy ogrodzeniem a istniejącym obiektem budowlanym, na potrzeby którego zostało wykonane. Zostało ono posadowione na 65 cm cokole (wysokość od strony działki skarżących) i ma cechy ogrodzenia, a nie samodzielnej budowli. Słusznie przyjęły zatem organy, że ogrodzenie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Słusznie także organy przyjęły (co podkreślił pełnomocnik organu na rozprawie), że z uwagi na rozmiar cokołu nie można było uznać, że jest to samodzielna budowla, tylko że stanowi urządzenie, na którym wspiera się płot.
To zaś pozwalało organom na zastosowanie w sprawie trybu postępowania przewidzianego w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Niezasadny jest zatem zarzut skarżących wskazujący na naruszenie art. 48, czy też art. 49b ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie. Zarówno bowiem art. 48, jak i 49b Prawa budowlanego mają zastosowanie jedynie w odniesieniu do obiektów budowlanych, nie zaś urządzeń budowlanych, objętych dyspozycją art. 50 i 51 tejże ustawy (przypadki inne niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1).
Warto zwrócić uwagę, że w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje jednolicie, że gdy doszło do realizacji ogrodzenia na działce już zabudowanej, właściwym reżimem prawnym odniesienia się do działań inwestora jest tryb postępowania określony w art. 51 ustawy Prawo budowlane, a legalizacja urządzenia budowlanego nie jest objęta zakresem przedmiotowym art. 49b ustawy Prawo budowlane (por. wyr. NSA z 31 stycznia 2017 r., II OSK 1201/15, z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 1463/16, z dnia 22 stycznia 2014 r., II OSK 1929/12, CBOSA).
W ramach tzw. trybu naprawczego po dokonaniu stosownych ustaleń w sprawie organ jest uprawniony do wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, najpierw decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, jeżeli zachodzi taka konieczność. Decyzja ta kończy pierwszy etap postępowania. Właściwa decyzja legalizacyjna wydawana jest na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, w której organ orzeka o wykonaniu obowiązku (pkt 1) albo w przypadku jego niewykonania nakazuje zaniechanie dalszych robót (w odniesieniu do prac już wykonanych przewidziane w przepisie rozstrzygnięcie o nakazie zaniechania dalszych robót nie znajduje uzasadnienia) bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, lub też doprowadzenie do stanu poprzedniego (pkt 2). Organ może również ustalić, że wykonane roboty budowlane były zgodne ze standardami i nie wymagały przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności ani robót, co stanowi podstawę do przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, że brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. Jeżeli nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ również na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 (w zw. z art. 51 ust. 7) Prawa budowlanego wydaje decyzję o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (stwierdzającą brak konieczności nałożenia takich obowiązków).
Kluczowe było zatem ustalenie poprawności wykonania przedmiotowego urządzenia technicznego.
Dlatego też na inwestorów nałożono obowiązek dostarczenia w terminie do
12.12.2019 r. sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, ekspertyzy technicznej ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości przekraczającej 2,20 m na granicy pomiędzy działkami nr "[...]"i "[...]", określającej poprawność wykonania i użyte materiały oraz stabilność i bezpieczeństwo konstrukcji.
W dniu 12.12.2019 r. inwestorzy zawiadomili organ o wykonaniu zobowiązania określonego w postanowieniu, przedkładając ekspertyzę techniczną dotyczącą ogrodzenia międzysąsiedzkiego pomiędzy działkami Nr "[...]" zlokalizowanego w A. W ekspertyzie technicznej stwierdzono, że: ogrodzenie międzysąsiedzkie pod względem konstrukcyjnym jest w dobrym stanie technicznym; jako całość spełnia warunki stabilności posadowienia i bezpieczeństwa konstrukcji; w obecnym stanie technicznym nie stanowi zagrożenia dla ludzi i mienia; ogrodzenie ogólnie utrzymane jest w należytym stanie estetycznym; pod względem konstrukcyjnym zostało wykonane prawidłowo, w sposób zgodny z rzemieślniczą sztuką budowlaną, z powszechnie stosowanych, dostępnych materiałów budowlanych. Ekspertyza zawiera opis wykonanego ogrodzenia, rysunek techniczny przedstawiający stan istniejący oraz
dokumentację zdjęciową obrazującą prowadzenie prac i stan po zakończeniu robót.
Autor ekspertyzy nie sformułował żadnych zaleceń koniecznych do wykonania dla doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem. Zaznaczył, że nie stwierdził przelewania się wód lub przesiąkania wód opadowych przez wykonane ogrodzenie na działkę sąsiednią.
Nie sposób zaś podważyć rzetelności i prawidłowości sporządzenia rzeczonej ekspertyzy, ponieważ została ona przygotowana przez osobę uprawnioną i zgodnie z wymogami formalnymi przewidzianymi dla tego typu ekspertyzy. Sąd zaś nie był władny podważać merytorycznych wniosków wynikających z tej opinii, gdyż zostały one sporządzone przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną z przedmiotowego zakresu. Dlatego też nie można podzielić zarzutów odnoszących się do wadliwości ekspertyzy technicznej. W związku z tym bezpodstawne byłoby powoływanie przez organy kolejnego biegłego do przeprowadzenia jeszcze jednej ekspertyzy technicznej przedmiotowego urządzenia. Byłoby to bezcelowe.
Zwrócić należy również uwagę skarżącym, że Sąd nie był władny na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzić dowodu z opinii załączonej do skargi. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do zajmowania się tego typu opiniami.
Zasadnie zatem organ odstąpił od nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania
określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych budową ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości przekraczającej 2,20.
Należy nadmienić, że w ramach odrębnego postępowania rozpatrywano kwestię ważności decyzji o pozwoleniu na budowę pensjonatu i nawet stwierdzono jej nieważność, ale na rozprawie przed Sądem podniesiono, że decyzja Wojewody z dnia "[...]" stwierdzająca nieważność pozwolenia na budowę, została uchylona decyzją GINB z dnia "[...]". Nie mniej jednak jest to kwestia pozostająca poza przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto z odpowiedzi na skargę organu wynika, że organ I instancji prowadzi również odrębne postępowanie administracyjne wobec uczestników postępowania w sprawie istotnych odstępstw od realizacji inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego – pokoje na wynajem. W ramach tego postępowania może być ewentualnie podnoszona okoliczność podwyższenia terenu na działce uczestników postępowania związana z realizacją budynku z pokojami na wynajem. Przedmiotem niniejszego postępowania była natomiast tylko kwestia kwalifikacji prawnej i prawidłowości wykonania ogrodzenia.
Nadmienić należy również, że takie kwestie jak: zaciemnianie, hałas czy też stosunki wodne należą typowo do kategorii sporu sąsiedzkiego i nie mogły być rozstrzygane w ramach postępowania naprawczego.
Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego oraz niewystarczającym uzasadnieniem decyzji.
Ponadto niezrozumiałe są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym (bo wydaje się, że przepisy tej ustawy mieli na myśli skarżący, wskazując np. na naruszenie art. 133 PostAdmU), ponieważ organy nie stosują przepisów tej ustawy.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.