II SA/Ol 370/26

II SA/Ol 370/26 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-07-16
Data wpływu
2026-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 173 par. 1, art. 175 par. 1, 2, art. 178
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Dnia 16 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej E.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 370/26 w sprawie ze skargi E.S. na uchwałę Rady Miejskiej w I. z dnia [...] 2026 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia skargi na działalność Burmistrza Miasta I. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 370/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę E.S. (dalej: "skarżąca") na uchwałę Rady Miejskiej w I. z dnia [...] 2026 r., nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia skargi na działalność Burmistrza Miasta I. uznając, że wniesiona skarga nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddanych kontroli sądu administracyjnego.
Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącej 24 czerwca
2026 r.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła sporządzoną osobiście skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Stosownie zaś do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej RP albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009 r., s. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004,
Nr 5, s. 202).
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i
§ 2 p.p.s.a. Skoro zatem wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącą, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 i
§ 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.