II SA/OL 313/25

II SA/Ol 313/25 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-09-29
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Tadeusz Lipiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157  par. 1 - 3w zw. z art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego radcy prawnego A. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 313/25 w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Wydminy z dnia 18 grudnia 2024 r., nr VIII/63/2024 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości Sucholaski - półwysep, gmina Wydminy postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 313/25, w ten sposób, że w sentencji wyroku dotychczasową treść rozstrzygnięcia oznaczyć jako pkt 1. i dodać pkt 2. w brzmieniu: "2. oddalić wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego." WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 313/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej jako: "skarżący") stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Wydminy z dnia 18 grudnia 2024 r., nr VIII/63/2024 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości Sucholaski - półwysep, gmina Wydminy.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej - radcy prawnemu A. W. i odebrany przez niego 5 sierpnia
2025 r. (k. 59 akt sądowych).
Pismem z 7 sierpnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku, o rozstrzygnięcie dotyczące zwrotu kosztów postępowania sądowego, poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 480 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie wyroku został zgłoszony w ustawowo przewidzianym terminie, jednak zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie dotyczącym konieczności rozstrzygnięcia o kosztach.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn.zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.).
W myśl art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
W niniejszej sprawie pełnomocnik, będący radcą prawnym, w złożonej skardze wnioskował o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W wyroku z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 313/25, tutejszy Sąd, uwzględniając skargę, nie rozstrzygnął jednak o kosztach postępowania. Brak ten należało zatem uzupełnić w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a.
W celu nadania wyrokowi ostatecznej, uporządkowanej formy, dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczono jako punkt 1., zaś jako punkt 2. dodano rozstrzygnięcie dotyczące kosztów.
W ocenie Sądu koszty poniesione przez skarżącego nie mają charakteru, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a.. Wniesienie skargi do sądu przez wojewodę nie zmienia charakteru jego legitymacji procesowej, która nie wynika - jak to ma miejsce w przypadku innych skarżących - z istnienia interesu prawnego. Prawo do zaskarżenia uchwały przez wojewodę wynika bowiem wyłącznie z treści art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który takie uprawnienie przyznaje wojewodzie jako organowi nadzoru.
Z przepisów p.p.s.a. wynika zaś, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrot kosztów postępowania przysługuje od organu, a nie na jego rzecz.
Ponadto zauważyć trzeba, że organ nadzoru jakim jest wojewoda jest uprawniony do działania we własnym zakresie, na podstawie art. 91 u.s.g. Wojewoda miał zatem miesiąc, aby we własnym zakresie rozstrzygnąć sprawę i nie było konieczności kierowania jej do sądu. W związku z tym nie sposób uznać, aby koszty poniesione przez organ nadzoru wyłącznie z powodu nieskorzystania z własnych uprawnień można zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Dodać należy również, że Sąd nie podzielił większości (2 z 3) zarzutów wojewody zawartych w skardze.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.