II SA/Ol 313/25

II SA/Ol 313/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 8k ust. 2, art. 17 pkt 14, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Wydminy z dnia 18 grudnia 2024 r., nr VIII/63/2024 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości Sucholaski - półwysep, gmina Wydminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.
Uzasadnienie
W dniu 18 grudnia 2024 r. Rada Gminy Wydminy podjęła uchwałę nr VIII/63/2024 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości Sucholaski - półwysep, gmina Wydminy.
Skargę na wskazaną uchwałę wywiódł Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "wojewoda", "skarżący"), wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucono:
1) naruszenie art. 17 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku ponownego uzgodnienia w niezbędnym zakresie zmian z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie;
2) naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Wydminy wszystkich uwag zgłoszonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu;
3) naruszenie § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 uchwały Nr VII/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego (Dz. Urz. Woj. War-Maz. z 2011 r. Nr 74 poz. 1295 z późn. zm.) poprzez ustalenie dla terenu oznaczonego symbolem KDW.01 i w części terenu KDW.02 realizację dróg wewnętrznych, w sytuacji, gdy przedmiotowa uchwała zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
W odniesieniu do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego podniesiono, że art. 19 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego wymagających ponowienia uzgodnień, czynności, o których mowa w art. 17 pkt 5a, pkt 6 lit, b, pkt 9 lit, b, pkt 13c i 14 u.p.z.p., ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu miejscowego objęta zmianą (art. 19 ust. 2 u.p.z.p.).
W ocenie wojewody po przenalizowaniu dokumentacji planistycznej, stwierdzić należy projekt planu miejscowego ostatecznie uzgodniony w marcu 2024 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, różni się od ustaleń zaskarżonego m.p.z.p. Różnice ujawniają się w ustaleniach: § 11, § 15, § 16 oraz § 18 - m.in. dla terenów oznaczonych symbolami: ML, KDW (w projekcie planu KD), Kp.
Z uwagi na to, że wprowadzone zmiany dotyczą ustaleń w obszarze chronionego krajobrazu, należało uzyskać powtórne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie. Powyższe uchybienie stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu miejscowego, które powoduje nieważność uchwały w całości.
Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku rozstrzygnięcie przez Radę Gminy Wydminy wszystkich uwag zgłoszonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu, wskazano, że z przedłożonej dokumentacji planistycznej nie wynika, aby uwagi zgłoszone w trakcie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu były rozpatrywane przez Radę Gminy Wydminy.
W treści załącznika do zaskarżonej uchwały widnieją tylko uwagi z października 2024 r., brakuje natomiast uwag, które wpłynęły w odpowiedzi na ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu w dniach od 29 marca 2024 r. do 22 kwietnia 2024 r. Uwagi z tego wyłożenia należało zgłosić w terminie do 6 maja 2024 r. Dowodem na proceduralną nieprawidłowość jest rozstrzygnięcie Wójta Gminy Wydminy o rozpatrzeniu uwag, z którego wywnioskować można, że w terminie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu wpłynęło dziewięć wielowątkowych uwag. Pięć z nich zostało przez Wójta nieuwzględnionych, a zatem winny one stanowić materiał do rozstrzygnięcia dla Rady Gminy przed uchwaleniem przedmiotowego planu.
Z kolei w odniesieniu do naruszenia § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 uchwały Nr VII/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego poprzez ustalenie dla terenu oznaczonego symbolem KDW.01 i w części terenu KDW.02 realizację dróg wewnętrznych wskazano, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 uchwały Nr VII/126/11 na obszarze wprowadza się następujące zakazy: 1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką; 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; 8) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Natomiast § 5 ust. 5 tej uchwały stanowi, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy określonych w tym przepisie wyjątków. Jednak żaden ze wskazanych w tym przepisie wyjątków nie zwalnia z zakazu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr VII/126/11 w kontekście, jaki wynika z ustaleń planu dla terenu oznaczonego symbolem KDW.01 i w części terenu KDW.02, tj. realizacji dróg wewnętrznych (w projekcie do uzgodnień z RDOS były to drogi publiczne oznaczone odpowiednio symbolem KD.01. i w części KD.02).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego istotnego naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewypełnienie dyspozycji wynikającej z art. 17 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na braku ponownego uzgodnienia projektu planu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, wskazano, że organ sporządzający projekt planu ponawia czynności, w tym między innymi uzgodnienia projektu planu, w zakresie niezbędnym do dokonanych zmian. Podkreślono, że po pierwszym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i przeprowadzonych dodatkowych konsultacjach społecznych, Wójt Gminy Wydminy uwzględniła część uwag zgłoszonych do projektu planu i wprowadziła niezbędne korekty w ustaleniach dotyczących terenów oznaczonych symbolami ML i KD. Wprowadzone zmiany nie naruszały pierwotnego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, gdyż zachowane zostały granice zabudowy wyznaczone na rysunku planu, w tym nieprzekraczalne linie zabudowy, a zmiana ustalenia wewnątrz wyznaczonego obszaru znacząco obniżyła presję na środowisko przyrodnicze planowanej zabudowy.
W odniesieniu zaś do zarzutu dotyczącego istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Wydminy wszystkich uwag zgłoszonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu poprzez niewypełnienie dyspozycji z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśniono, że Rada Gminy Wydminy uchwalając plan miejscowy rozstrzygnęła uwagi z drugiego wyłożenia. Biorąc po uwagę logikę całej procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie organu trudno zgodzić się z zarzutem, że brak rozstrzygnięcia przez Radę Gminy uwag z pierwszego wyłożenia jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu. Przede wszystkim Rada Gminy otrzymuje do uchwalenia projekt planu po ostatnim wyłożeniu (w tym wypadku drugim) do publicznego wglądu. Tym samym uwagi złożone do pierwszego wyłożenia zostały już rozstrzygnięte przez organ sporządzający plan (Wójta Gminy Wydminy) i skorygowany projekt planu podlega ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu. Ustawodawca pozostawił kwestie rozstrzygnięcia uwag tylko organowi sporządzającemu plan (wójtowi), a uchwalenie planu (bądź głosowanie przeciwko) radzie gminy. Rada Gminy Wydminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnęła zatem prawidłowo, zgodnie z zasadami logiki kwestię uwag do projektu planu.
Odnośnie natomiast do zarzutu naruszenia przepisów odrębnych dotyczących Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego, organ stwierdził, że jest on bezzasadny, ponieważ zgodnie z ustaleniami dla terenów oznaczonych symbolami KDW drogi wewnętrzne powinny pozostać jako gruntowe, naturalne, a więc nie będą obiektami budowlanymi. W granicach tych terenów dopuszcza się jedynie lokalizację sieci infrastruktury technicznej realizowanych jako inwestycje celu publicznego, co nie narusza przepisów w sprawie obszaru chronionego krajobrazu. W tym kontekście zaznaczono również, że w zakresie zakazów funkcjonujących w granicach terenów objętych planem nie zmieniły się ustalenia pierwotnego projektu planu (uzgodnionego z RDOS) zawarte w § 8 uchwały, w którym przytoczono również zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenia. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Wyjaśnić również należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem.
W art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca przyjął, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku planu miejscowego są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 14 - 20 u.p.z.p. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego, jak podnosi się w orzecznictwie i piśmiennictwie, powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253; por. też wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3575/18, publ.
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności
z określonym przepisem prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996r., sygn. SA/Gd 327/95, publ. w CBOSA).
W sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że przy uchwalaniu zaskarżonego planu miało miejsce istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, powodujące nieważność tej uchwały w całości.
Według art. 17 pkt 14 u.p.z.p. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z raportem, o którym mowa w art. 8k ust. 2. Stosownie zaś do art. 8k ust. 2 u.p.z.p. przed przedstawieniem radzie gminy projektu aktu planowania przestrzennego opracowuje się raport podsumowujący przebieg konsultacji społecznych, zawierający w szczególności wykaz zgłoszonych uwag wraz z propozycją ich rozpatrzenia i uzasadnieniem oraz protokoły z czynności przeprowadzonych w ramach konsultacji. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. uchwalenie planu miejscowego przez radę gminy następuje po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, z jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Rangę tych przepisów w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa przywołany art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części.
Niewątpliwie uwagi zgłoszone podczas pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu nie były rozpatrywane przez Radę Gminy Wydminy. Natomiast w treści załącznika do zaskarżonej uchwały uwzględniono jedynie uwagi z października 2024 r. Nie ma zatem uwag, które wpłynęły w odpowiedzi na ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu w dniach od 29 marca 2024 r. do 22 kwietnia 2024 r. Uwagi zgłoszone na skutek tego wyłożenia można zaś było zgłosić w terminie do 6 maja 2024 r. Zauważyć należy, że w terminie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu wpłynęło dziewięć uwag o charakterze złożonym. Spośród tych uwag zaś pięć zostało przez Wójta nieuwzględnionych. Tym samym niewątpliwie powinny one stanowić przedmiot analizy i rozstrzygnięcia przez Radę Gminy, jeszcze przed uchwaleniem przedmiotowego planu. To natomiast nie nastąpiło, co przesądziło o istotnym naruszeniu trybu postępowania.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 3239/17 (dostępny w CBOSA), w doktrynie zasadnie przyjmuje się, że istotnym naruszeniem trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jest takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego (zob. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253).
W każdym przypadku naruszenia trybu sporządzania planu należy dokonać indywidualnej oceny, czy przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które by zapadły, gdyby nie doszło do takiego naruszenia trybu sporządzenia planu. Jeśli bowiem przyjęte rozwiązania planistyczne są inne niż te, które by zapadły, gdyby nie doszło do naruszenia trybu sporządzenia planu, to takie naruszenie ma charakter istotnego naruszenia. Orzecznictwo zalicza naruszenie art. 17 pkt 14 u.p.z.p. związane z nieprzedłożeniem radzie gminy przez organ planistyczny nieuwzględnionych przez niego uwag wraz z projektem planu jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu w powyższym rozumieniu.
Zauważyć należy również i to, że z przepisów u.p.z.p. nie wynika wprost czy radzie gminy mają zostać przedstawione tylko zgłoszone i nieuwzględnione uwagi po ostatnim wyłożeniu planu, czy też również uwagi nieuwzględnione, które zgłoszone zostały na skutek wcześniejszego wyłożenia projektu planu. W tym przedmiocie sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznaje, że należy się kierować potrzebą skutecznego zagwarantowania podmiotom zainteresowanym ich praw w procedurze planistycznej. Dlatego też obowiązkiem rady gminy jest rozpatrzenie każdej uwagi, która nie została uwzględniona przez organ wykonawczy gminy, niezależnie od tego czy została ona zgłoszona w czasie pierwszego wyłożenia planu, czy też kolejnego. Tym samym sąd podziela stanowiska zaprezentowane w wyrokach WSA w Olsztynie z 1 października 2013 r. w sprawie II SA/Ol 647/13 i WSA w Lublinie z 23 maja 2017 r. w sprawie II SA/Lu 195/17, że organ wykonawczy gminy powinien przedstawić radzie listę nieuwzględnionych uwag, które zostały zgłoszone podczas wszystkich wyłożeń planu, bowiem rada jako uprawniony organ do uchwalenia planu jest właściwa do ostatecznego rozstrzygnięcia, co do zgłoszonych uwag.
Zaniechanie przedstawienia radzie wszystkich nieuwzględnionych uwag prowadzi do sytuacji, w której nie można wykluczyć, że przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania planu. Przypomnieć należy, że burmistrz nie przedstawiła radzie łącznie 47 uwag, których nie uwzględniła po pierwszym wyłożeniu planu.
Nie można natomiast podzielić zarzutu naruszenia art. 17 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku ponownego uzgodnienia w niezbędnym zakresie zmian z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie.
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit b tiret drugi - wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: uzgadnia projekt planu miejscowego z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu miejscowego na podstawie przepisów odrębnych. Stosownie zaś do art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 z późn. zm., dalej u.o.p.) projekty planów ogólnych gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Z kolei art. 30 ust. 3 u.o.p. stanowi, że projekty planów ogólnych gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000, wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.
Wójt Gminy Wydminy uwzględniła część uwag zgłoszonych do projektu planu po pierwszym jego wyłożeniu do publicznego wglądu, ( tym samym po dokonanym uzgodnieniu z RDOS) wprowadzając zmiany w ustaleniach dotyczących terenów oznaczonych symbolami ML i KD. Jednak modyfikacje te polegały na zmniejszeniu intensywności zabudowy na terenach ML (zabudowy letniskowej) poprzez zwiększenie minimalnej powierzchni działki, co skutkowało zmniejszeniem liczby działek, zmniejszeniem wskaźników dotyczących zabudowy, w tym znaczącym obniżeniem wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu (np. z 20% do 10% w przypadku terenu ML.04), jak również znaczącym obniżeniem maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy (np. z 0,30 do 0,20 w przypadku tego samego terenu ML.04). Ponadto zwiększono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej z 75% do 80% lub 90% Natomiast granice terenów zabudowy letniskowej wyznaczone na rysunku planu, w tym również nieprzekraczalne linie zabudowy pozostały bez zmian. Zgodzić się należy, że dokonane zmiany nie naruszały pierwotnego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Zachowane zostały bowiem granice zabudowy wyznaczone na rysunku planu, w tym nieprzekraczalne linie zabudowy. Niewątpliwie też korekty ustaleń wewnątrz wyznaczonego obszaru w sposób istotny obniżyły presję na środowisko przyrodnicze planowanej zabudowy. Zwrócić należy uwagę, że liczba działek możliwych do wydzielenia obniżyła się z 74 w pierwotnej (uzgodnionej) wersji projektu planu do 48 w uchwalonej wersji planu. Obniżono również wskaźniki i parametry zabudowy na nowo wydzielanych działkach.
Modyfikacje dotknęły także terenów oznaczonych symbolem KD - a więc dróg publicznych. Dla dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem KDW nie przewidziano realizacji obiektów budowlanych poza sieciami infrastruktury technicznej realizowanymi jako inwestycje celu publicznego. Zasadnie przy tym stwierdzono, że utrzymanie dróg dojazdowych jako naturalnych – gruntowych, nie będzie obciążało środowiska przyrodniczego koniecznością wykonania złożonych inwestycji drogowych na półwyspie Sucholaskim. Dokonane zmiany polegały więc bezsprzecznie na obniżeniu presji na środowisko przyrodnicze i zachowaniu dróg wewnętrznych w aktualnym stanie, dopuszczając tylko niezbędne inwestycje w zakresie doprowadzenia wody i odbioru ścieków. To z kolei było już przedmiotem pierwotnego uzgodnienia przez RDOŚ. W tym zakresie nie doszło zatem do naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego polegającego na braku ponownego uzgodnienia w niezbędnym zakresie zmian z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie.
Również dla terenów ciągów pieszych oznaczonych jako Kp.1 i Kp.2 zagwarantowane zostało zachowanie zasad, które nie wpłyną na pogorszenie środowiskowych uwarunkowań.
Nie można także podzielić zarzutu naruszenia § 5 ust. 1 pkt 1, 3 i 8 uchwały Nr VII/126/11 Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego (Dz. Urz. Woj. War-Maz. z 2011 r. Nr 74 poz. 1295 z późn. zm.) poprzez ustalenie dla terenu oznaczonego symbolem KDW.01 i w części terenu KDW.02 realizację dróg wewnętrznych, w sytuacji, gdy przedmiotowa uchwała zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Zgodnie z przywołanymi wyżej ustaleniami dla dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem KDW nie przewidziano realizacji obiektów budowlanych poza sieciami infrastruktury technicznej realizowanymi jako inwestycje celu publicznego. Założono zatem jedynie utrzymanie dróg dojazdowych jako naturalnych - gruntowych. Utrzymanie takich dróg nie stanowi realizacji obiektów budowlanych. Co istotne zaś, w zakresie zakazów funkcjonujących w granicach terenów objętych planem nie zmieniły się ustalenia pierwotnego projektu planu (uzgodnionego z RDOS) zawarte w
§ 8 uchwały, w którym przytoczono również zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wspomniany zarzut nie jest zatem zasadny.
Z uwagi jednak na naruszenie trybu sporządzania przedmiotowego planu miejscowego polegającego na braku rozstrzygnięcie przez Radę Gminy Wydminy wszystkich uwag zgłoszonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały.