II SA/OL 257/04

OSK 1826/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-08-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno
Leszek Włoskiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Borowiec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II SA/Ol 257/04 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2004-09-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
art. 13 ust. 2a
Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec ( spr. ), Jan Paweł Tarno, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23.09.2004 r. sygn. akt II SA/Ol 257/04 w sprawie ze skargi Spółki Jawnej "R." Józef O. i inni na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 5 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasadza od "R." Józef O. i inni Spółka Jawna z siedzibą w C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kwotę 1.365,60 /tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć zł sześćdziesiąt groszy/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 września 2004 r., II SA/Ol 257/04, po rozpatrzeniu skargi "R." Józef O. i inni Spółka Jawna w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 05 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 05 listopada 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki "R." od decyzji z dnia 19 sierpnia 2003 r., wydanej z upoważnienia Zarządu Województwa W. w O. przez Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w O., w przedmiocie obciążenia karą pieniężną w kwocie 8280,00 złotych z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 28 lipca 2003 r. w wyniku kontroli drogowej ustalono, że pojazd należący do Spółki "R." poruszał się po drodze wojewódzkiej nr 544 bez zezwolenia oraz stwierdzono, że nacisk na drugą oś pojazdu wyniósł 100,94 kN i przekroczył dopuszczalną normę /80 kN/ o 20,94 kN, zaś nacisk na trzecią oś wyniósł 80,74 kN i przekroczył dopuszczalną normę o 8,24 kN. Narusza to normy określone w par. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. 2003 nr 32 poz. 262 ze zm./.
Ważenia pojazdu dokonano przy użyciu wagi posiadającej świadectwo legalizacji. Fakt przekroczenia dopuszczalnych norm został potwierdzony protokołem, a kierowca pojazdu nie zgłosił uwag do protokołu kontroli. Wysokość kary za przekroczenie dopuszczalnych norm została prawidłowo podana w uzasadnieniu decyzji i wynika z pkt 4 ppkt 1 lit. "b i d" załącznika do ustawy o drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego te przyczyny uzasadniały obciążenie właściciela pojazdu karą pieniężną.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi "R." Józef O. i inni Spółka Jawna do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
Skarżąca zarzuciła, że z decyzji wynika, że pojazd poruszał się po drodze bez stosownego zezwolenia i to brak zezwolenia był powodem wydania decyzji. Błędnie połączono fakt przejazdu drogą wojewódzką bez zezwolenia z faktem przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu i nieprawidłowo zinterpretowano obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że kara pieniężna nie została naliczona za przejazd drogą wojewódzką nr 544, lecz za przejazd pojazdem nienormatywnym, po drodze wojewódzkiej bez wymaganego prawem zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając sprawę przy uwzględnieniu art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, nie będąc związany granicami skargi wskazał, iż zaskarżona decyzja i utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dla ustalenia, czy przejazd pojazdem należącym do Spółki odbywał się z przekroczeniem dopuszczalnych nacisków na osie, podstawowe znaczenie ma dokumentacja sporządzona z dokonanego ważenia, albowiem wynik ważenia stanowi jedyny dowód w sprawie. Dokumentację w sprawie stanowi tabela znajdująca się w Protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, z której wynika, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej dokonano przy użyciu wag do pomiarów statycznych, które posiadają świadectwa legalizacji, wydane 8 maja 200l r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.
Jednakże w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie samo uzyskanie świadectwa legalizacji nie przesądza o prawidłowości pomiaru obciążenia, jakie wywierały osie pojazdu na pomost wagi. Pomiar musi spełniać także inne wymagania przewidziane prawem, mianowicie wymóg zachowania przewidzianej procedury przeprowadzenia pomiaru, określanej mianem wymagań metrologicznych.
Zgodnie z art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./, minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniając rodzaje tej kontroli, a także warunki właściwego stosowania i warunki techniczne ich użytkowania.
Wymagania te zostały ustalone rozporządzeniem z dnia 10 lutego 2004 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.U. nr 35 poz. 316/. Rozporządzenie zaczęło obowiązywać z dniem 13 marca 2004 r. Natomiast ustawa weszła w życie 1 stycznia 2003 r. /art. 34 ustawy/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, iż pomiędzy wejściem w życie przywołanego rozporządzenia, a wejściem w życie ustawy nie istniały żadne prawnie wiążące przepisy metrologiczne, których stosowanie miałoby charakter obligatoryjny. Z przepisu art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o miarach, wynika, iż prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń. Nie można uznać za prawnie obowiązujące w tym zakresie przepisy zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. Nr 39 w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/ wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248 ze zm./
Stosownie do treści art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wskazane zarządzenie nie może być źródłem powszechnie obowiązującego prawa, bowiem miało ono charakter wewnętrzny i obowiązywało jedynie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu ten akt. Nie mogło natomiast stanowić podstawy do wydania decyzji wobec obywateli, co wynika wprost z art. 93 ust. 2 Konstytucji. W myśl art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 poz. 1800/, do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą. Oznacza to, że cytowane zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar utraciło moc najpóźniej z dniem 30 czerwca 2002 r. Tym samym po tej dacie aż do czasu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi do ważenia pojazdów w ruchu, brak było jakichkolwiek przepisów metrologicznych na podstawie, których, organy administracji mogłyby dokonywać pomiarów w zakresie niezbędnym do ustalenia opłaty drogowej określonej w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2004 nr 204 poz. 2086/.
Konkludując rozważania w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż pomimo istnienia podstaw prawnych co do samego nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, brak było przepisów regulujących dokonywanie pomiarów nacisku osi pojazdów na podłoże.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, iż w Protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu powołano się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego /Dz.U. nr 53 poz. 563 ze zm./, a w decyzji organu I instancji jako podstawę prawną wskazano par. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 44 poz. 432/. Powołane przepisy utraciły moc, odpowiednio 15 lutego 2003 r. i 13 marca 2003 r. Zatem nie mogły stanowić podstawy działania organów w niniejszym postępowaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. i zarzucił mu naruszenie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ przez błędną jego wykładnię oraz art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych przez niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższą podstawę wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zwrot kosztów sądowych i innych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wywiódł, iż Sąd nieprawidłowo wskazał art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych jako mający zastosowanie w sprawie. Podstawę do orzekania w przedmiocie ustalania kar pieniężnych za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia statuuje art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych /na dzień rozstrzygania sprawy przez organy administracji/.
Wskazał, że istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy pomiar nacisku na
osie pojazdu dokonany w toku kontroli na drodze wykonany przy użyciu wag posiadających aktualne świadectwa legalizacji i zgodnie z instrukcją producenta wag jest wystarczający do uznania za prawidłowy i zgodny z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdu nienormatywnego. Do rozstrzygnięcia tej kwestii niezbędna jest analiza przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o miarach /w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez SKO/, prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, stosowane przy. pobieraniu opłat, podatków i niepodatkowych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń. W myśl art. 4 pkt 9 ustawy, "prawna kontrola metrologiczna" oznacza działanie zmierzające do wykazania, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania określone we właściwych przepisach. W sprawie jest bezsporne, iż użyte w toku kontroli na drodze w dniu 28 lipca 2003 r. wagi SAW 10C, posiadały ważne do dnia 31 grudnia 2003 r. świadectwa legalizacji, wydane w dniu 08 maja 2001 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.
Stosownie do art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach istotą procesu legalizacji, jest zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Przy czym "wymagania" są to warunki techniczne i metrologiczne, które powinien spełniać przyrząd pomiarowy /art. 4 pkt 8 ustawy/.
Proces legalizacji polegający na przeprowadzeniu prawnej kontroli metrologicznej przez upoważniony organ potwierdza, że przyrząd pomiarowy spełnia wymogi techniczne i metrologiczne, co umożliwia zastosowanie przyrządu pomiarowego do celu, dla którego jest on przeznaczony. Fakt braku rozporządzenia wykonawczego, o jakim mowa w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo o miarach nie uchylał prawidłowości dokonanych pomiarów i w świetle art. 13 ust 2a ustawy o drogach publicznych uprawniał do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej odrzucenie w całości, umorzenie postępowania w sprawie oraz zwrot kosztów sądowych wraz z innymi kosztami postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu stwierdziła m.in., iż skarga kasacyjna stanowi polemikę z wyrokiem Sądu. Skoro zakwestionowano prawidłowość czynności ważenia przez stwierdzenie, że dokonywano tej czynności bez podstawy prawnej to tym samym poddano w wątpliwość jedyny dowód w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Należy zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd wadliwie posłużył się pojęciem opłaty drogowej oraz czynił rozważania dotyczące możliwości rozstrzygania w przedmiocie kary pieniężnej w oparciu o regulację z art. 13 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./, który to przepis nie miał w sprawie zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem możliwości pobierania opłat drogowych za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie naciskających osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach.
Podstawę prawną do orzekania w przedmiocie ustalenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia określonego przepisami Prawo o ruchu drogowym stanowi przepis art. 13 ust. 2a powołanej ustawy o drogach publicznych. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2a określa załącznik do ustawy /art. 13 ust. 2b/.
Jako trafny należy ocenić zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie istniała podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, to brak przepisów regulujących dokonywanie pomiarów nacisku osi pojazdów na podłoże uniemożliwiał przyjęcie wyników pomiaru do ustalenia kary pieniężnej związanej z przekroczeniem dopuszczalnych nacisków na oś pojazdu.
W sprawie jest bezsporne, że wyniki pomiaru zostały utrwalone w Protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia 28 lipca 2003 r. W pkt 12 ppkt 1 lit. "a-d" Protokołu zawarto pouczenie, które stanowiące zasady użytkowania wag typu SAW10c i potwierdzają, że pomiar odbył się zgodnie z instrukcją obsługi określoną przez producenta.
Wskazać należy, że protokół ten odpowiada warunkom zawartym w art. 68 par. 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika z niego: kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono oraz jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Wynika z niego także, iż kierowca kontrolowanego pojazdu został należycie poinformowany o wymaganiach związanych z dokonaniem pomiarów, a składając podpis, złożył oświadczenie, że został poinformowany przed rozpoczęciem czynności kontrolnych o przysługujących mu w czasie kontroli prawach oraz o tym, że w przypadku kontynuowania jazdy bez zezwolenia grożą mu sankcje karne. Stwierdza on również, że odczytu z wag dokonano w jego obecności oraz udostępniono mu do wglądu legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, świadectwo legalizacji przyrządów pomiarowych oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdu.
Analiza tego dokumentu pozwoliła na stwierdzenie, iż istniały faktyczne możliwości zweryfikowania prawdziwości dokonanych pomiarów. Oznacza to, że pomiar nacisku na osie pojazdu dokonany w toku kontroli na drodze wykonano przy użyciu wag posiadających aktualne świadectwa legalizacji i zgodnie z instrukcją producenta wag był wystarczający do uznania za prawidłowy i zgodny z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym. Faktu tego nie uchylał brak przepisów metrologicznych wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./.
Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że za obowiązujące w tym zakresie nie mogło być uznane zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. nr 39 w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/, gdyż nie stanowiło ono źródła powszechnie obowiązującego prawa. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej właśnie to zarządzenie a nie zarządzenie nr 40 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 23 grudnia 1994 r. ustanawiające przepisy metrologiczne o wagach nieautomatycznych klasy dokładności 2,3 i 4 ogólnego przeznaczenia /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 10 poz. 26 i z 2000 nr 5 poz. 31/ zawierało przepisy metrologiczne o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu.
Podkreślić należy, że zarządzenie to zostało wydane po wejściu w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. na podstawie delegacji zawartej w art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248 ze zm./, która w wersji obowiązującej do 30 marca 2001 r. upoważniała Prezesa Urzędu Miar, do wydania przepisów metrologicznych, określających wymagania jakim powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające kontroli metrologicznej, warunki właściwego stosowania tych przepisów oraz okresy ważności dokonywanych kontroli, jak też określenia metod sprawdzenia zgodności właściwości przyrządów pomiarowych z wymaganiami prawnymi.
Zatem nie mają do przepisów wskazanego wyżej zarządzenia Nr 39 odniesienia zawarte w art. 241 ust 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także przepis art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 poz. 1800/.
Podkreślić należy, iż system aktów prawa wewnętrznego ma - w przeciwieństwie do systemu aktów będących źródłami prawa powszechnie obowiązującego - charakter systemu otwartego, w każdym razie w zakresie podmiotowym. Trzon tego systemu stanowią akty wymienione w art. 93 ust. 1, ale nie ma konstytucyjnego zakazu, by przepisy ustawowe upoważniały także inne podmioty do stanowienia zarządzeń czy uchwał, bądź też nawet aktów inaczej nazwanych, ale też odpowiadających charakterystyce aktu o charakterze wewnętrznym.
Wszystkie te akty mieścić się muszą w modelu określonym w art. 93 Konstytucji. Przepis ten stanowi bowiem nie tylko podstawę do wydawania uchwał przez Radę Ministrów oraz zarządzeń przez premiera i ministrów, ale też traktowany być musi jako ustanawiający ogólny - i bezwzględnie wiążący - model aktu o charakterze wewnętrznym. Każdy taki akt może więc obowiązywać tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu ten akt /art. 93 ust. 1/, każdy może być wydany tylko na podstawie ustawy /art. 93 ust. 2/, każdy podlega kontroli co do jego zgodności z powszechnie obowiązującym prawem /art. 93 ust. 3/, żaden nie może stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów /art. 93 ust. 2/. Za podstawowy element tego modelu trzeba uznać zakres aktu wewnętrznego, który w żadnym wypadku nie może dotyczyć jakichkolwiek podmiotów, które nie są podległe organowi wydającemu taki akt /por. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., K 21/98 - OTK 1998 nr 7 poz. 116/.
Uznać należy, iż skoro Prezes Głównego Urzędu Miar na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach wydał zarządzenie Nr 39 z dnia 22 grudnia 2000 r., które skierował do podmiotów ważących pojazdy w ruchu, a przepisy tego zarządzenia nie stanowiły podstawy materialnoprawnej wydawanych w tej sprawie decyzji, tym samym nie budzi wątpliwości składu orzekającego w sprawie, iż powoływane zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar stanowiło akt o charakterze wewnętrznym. W tych zatem okolicznościach stwierdzić należy, iż przepisy tego aktu prawa wewnętrznego obowiązywały organy dokonujące ważenia pojazdów w ruchu w chwili podejmowania zakwestionowanych decyzji, stąd też można było podejmować decyzję w trybie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w Protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu powołano się na nieobowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego /Dz.U. nr 53 poz. 563/, a w decyzji organu I instancji na par. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 144 poz. 432/.
Powołanie się przez organy administracji na przepisy niewłaściwe w sprawie, wskazuje na wadliwość ich działania. Jednakże w tej sprawie istniały inne przepisy stanowiące podstawę prawną działania organów.
Wskazać należy, iż zgodnie z par. 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego /Dz.U. 2003 nr 14 poz. 144 ze zm./ pracownicy zarządów dróg są uprawnieni do kontroli pojazdów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że przekraczają dopuszczalną masę lub nacisk osi. Przepis ten dawał pracownikom dokonującym kontroli w dniu 28 lipca 2003 r. uprawnienie do jej dokonania. Warunki techniczne pojazdów, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresie ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. 2003 nr 32 poz. 262 ze zm./ są dla tej sprawy tożsame z warunkami określonymi w uchylonym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 144 poz. 432/.
Tak więc w rozpoznawanej sprawie przy uwzględnieniu powyższych rozważań uznać należy, iż brak przepisów wykonawczych o których mowa w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo o miarach nie wyłączał uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatynym w oparciu o przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych w wysokości określonej na podstawie pkt 4 ppkt 1 lit. "b i d" załącznika do ustawy o drogach publicznych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy nie istnieją takie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to pozwala na zastosowanie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zachodzi tylko naruszenie prawa materialnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 i art. 151 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w pkt 1 wyroku.
O kwotach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 powołanej ustawy oraz par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" w związku z par. 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.