II SA/OL 141/24

II SA/Ol 141/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 16 § 1, art. 105 § 1, art. 156 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant Starszy referent Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 7 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium), działając na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110 – u.p.l.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania A. P. (skarżący, strona) od decyzji z dnia 18 września 2023 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta O. przez Dyrektora Wydziału Środowiska (organ pierwszej instancji) o odmowie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości o nr ew. [...] - uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania w całości i umorzyło w całości
postępowanie pierwszej instancji.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
Na wniosek z dnia 18 lutego 2013 r. złożony przez A. P. pełniący funkcję zarządzającego lotniskiem [...] złożony w oparciu o przepis art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (Prezes ULC) wszczął postępowanie dotyczące usunięcia przeszkody lotniczej nr 6 stanowiącej obszar leśny o powierzchni całkowitej 14,63 ha położonej na działkach [...] (podzielona następnie na działki: [...], której właścicielem jest gmina O.
Decyzją z 10 września 2013 r. znak: ULC-LTL-1 5021-0048/05/13 Prezes ULC uznał teren objęty wnioskiem za przeszkodę lotniczą i nakazał usunięcie go władającemu gruntem. Decyzja ta utrzymana została w mocy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (decyzja Prezesa ULC z dnia 11 lipca 2014 r. znak: ULC-LTL-1 5021-0257/05/13), jednakże wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1884/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił opisane wyżej decyzje Prezesa ULC.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezes ULC, działając na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l., czterema decyzjami z dnia 14 lipca 2016 r. znak: ULC-LTL- 4/530-0010/08 15 (dotyczy działki [...]), ULC-LTL-4/530/0010/09/15 (dotyczy działek [...]), ULC-LTL-4/530/0010/07/15 (dotyczy działki [...]) i ULC-LTL- 4/530/0010/06/15 (dotyczy działki [...]) ponownie uznał wskazaną we wniosku A. P. grupę drzew za naturalną przeszkodę lotniczą i nakazał zarządzającemu lotniskiem [...] ich usunięcie. Rozstrzygnięcia te Prezes ULC utrzymał w mocy czterema decyzjami z dnia 19 września 2016 r.
W wyniku skargi A. P. wyrokami z dnia 8 listopada 2017 r. o sygn. akt: VII SA/Wa 2781/16, VII SA/Wa 2782/16, VII SA/Wa 2783/16, VII SA/Wa 2784/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyżej opisane decyzje Prezesa ULC z dnia 19 września 2016 r.
Z uwagi na powyższe, w dniu 31 grudnia 2018 r. działając na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. Prezes ULC czterema ostatecznymi decyzjami (znak: ULC- LTL-4/530-0007/01/18, ULC-LTL-4/530/0007/02/18, ULC-LTL-4/530/0007/03/18 i ULC- LTL-4/530/0007/04/18) uchylił swoje rozstrzygnięcia z 14 lipca 2016 r. w zakresie pkt 2 i nakazał A. P. doprowadzenie do usunięcia przeszkody lotniczej obejmującej grupę drzew na własny koszt, w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy.
Wnioskiem z dnia 27 lipca 2022 r. A. P., jako zarządzający lotniskiem [...], powołując się na art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. zwrócił się do Prezydenta O. o wydanie decyzji o usunięciu przeszkody lotniczej nr 6 położonej na działkach: [...].
Decyzją z 18 września 2023 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. odmówił udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości o nr ew. [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie podał, że strona nie przedstawiła wszystkich wymaganych dokumentów, nie wykazała, że decyzje Prezesa ULC są prawomocne, nie wykazała prawa do nieruchomości, nie zindywidualizowała każdego z drzew wskazanych do usunięcia. Organ wskazał też na wartość przyrodniczą drzew, jakich wniosek dotyczy.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący przedstawił dokumentację geodezyjną dotyczącą przeszkody lotniczej, zaświadczenia Prezesa ULC o ostateczności i prawomocności własnych decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r., znak: ULC-LTL-4/530-0007/01/18, ULC-LTL-4/530/0007/02/18, ULC-LTL-4/530/0007/03/18 i ULC-LTL- 4/530/0007/04/18, decyzję Prezydenta O. z dnia 4 kwietnia 2022 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie nieruchomości, stanowisko Prezydenta O. zawarte w piśmie z dnia 27 stycznia 2020 r. oraz 23 marca 2022 r. Strona powołała się na ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcia Prezesa ULC uznające drzewa wskazane we wniosku jako przeszkody lotnicze i nakazujące ich usunięcie.
W uzasadnieniu decyzji z 7 grudnia 2023 r. Kolegium podniosło, że postępowanie podlega umorzeniu, gdy w sprawie brak przedmiotu postępowania. Przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, jednak decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji. Jedną z podstaw umorzenia postępowania jest sytuacja, gdy postępowanie dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną (res iudicata). Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Kolegium stwierdziło, że między sprawami zakończonymi decyzjami Prezesa ULC z dnia 31 grudnia 2018 r. znak: ULC-LTL-4/530-0007/01/18, ULC-LTL-4/530/0007/02/18,ULC-LTL-4/530/0007/03/18 i ULC-LTL-4/530/0007/04/18 a sprawą będącą przedmiotem wniosku skarżącego z dnia 27 lipca 2022 r. istnieje tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i co do stanu prawnego. W obu przypadkach występuje ten sam podmiot: A. P. Podstawa prawna rozstrzygania jest ta sama: art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. Od chwili wydania decyzji z 31 grudnia 2018 r. stan prawny nie uległ zmianie. Doszło jedynie do zmiany organu właściwego w zakresie orzekania w przedmiocie usunięcia drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą. Zakres przedmiotowy spraw rozstrzygniętych decyzjami z 31 grudnia 2018 r. jest identyczny z wnioskiem z dnia 27 lipca 2022r. - dotyczy tej samej przeszkody lotniczej, położonej na tych samych działkach gruntu i określonej na podstawie tych samych dokumentów. Nic nie wskazuje aby stan faktyczny uległ jakiejkolwiek relewantnej zmianie od wydania decyzji z 31 grudnia 2018 r. Biorąc powyższe pod uwagę, decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić w całości, zaś postępowanie umorzyć w całości z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącego zarzucił jej naruszenie:
art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez brak ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, poprzez nierozpatrzenie wszystkich żądań strony i poprzez nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu;
art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy i dopuścił się wad postępowania wyjaśniającego.
W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Argumentował, że Kolegium w żadnej mierze nie odniosło się do tego, że organ pierwszej instancji dopuścił się uchybień w prowadzonym postępowaniu dowodowym, a tym samym że organ pierwszej instancji nie był w stanie ustalić poprawie stanu faktycznego sprawy. W szczególności nie wzięło pod uwagę i nie odniosło się do faktu, że Prezydent O. nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, nie sięgnął do informacji, dokumentów i wiedzy, którymi dysponował z urzędu przerzucając w tym zakresie odpowiedzialność na skarżącego. Nadto organ odwoławczy rozważył, że Prezydent O. dokonał całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego stwierdzając de facto, że nie ma żadnej pewności czy na terenie objętym wnioskiem złożonym przez obecnego skarżącego w ogóle istnieją jakiekolwiek przeszkody lotnicze, a nadto że nie wiadomo, które konkretnie drzewa te przeszkody stanowią i które maja być usunięte. W ocenie skarżącego Kolegium w ogóle nie przeprowadziło postępowania w sprawie czym naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Jest całkowicie niezrozumiałym jak bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie i w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji stwierdził, że "wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających istnienie przeszkody lotniczej", "nie złożył żadnego dokumentu inwentaryzacyjnego zawierającego wykaz drzew, a tym bardziej nie dołączył dokumentacji, która określa ich współrzędne", organ odwoławczy doszedł do przekonania, że między sprawami zakończonymi decyzjami Prezesa ULC z dnia 31 grudnia 2018 r. ULC-LTL-4/530/0007/01/18, ULC-LTL-4/530/0007/01/18, ULC-LTL- 4/530/0007/03/18 i ULC-LTL-4/530/0007/04/18, a sprawą z wniosku z dnia 27 lipca 2022 r. istnieje tożsamość sprawy, albowiem w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Co więcej, w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji de facto nie był w stanie rozstrzygnąć prawidłowo o uprawnieniach lub obowiązkach wnioskodawcy, gdyż jak wskazał w swojej decyzji - przedłożony wniosek nie zawierał wymaganych dokumentów. Skoro wydał rozstrzygnięcie polegające na odmowie udzielenia zezwolenia, oznacza to, że wydał je na nieustalonym stanie faktycznym sprawy, bo nie dysponował jak twierdzi niezbędnymi dokumentami w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Kolegium uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji w całości, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Rozstrzygnięcie organu odwoławczego o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji jest możliwe tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Wydając tego rodzaju decyzję organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., a zatem bezprzedmiotowością postępowania powstałą z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. występuje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wtedy, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest sytuacja, gdy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie bowiem ponownego rozstrzygnięcia dotyczącego tożsamej sprawy oznaczałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r., I SA/Wa 1706/22, LEX nr 3478282, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi wtedy gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r., I OSK 1434/15, CBOSA). Co przy tym istotne, Sąd orzekający podziela pogląd, że tożsamość podmiotowa jest zachowana również w przypadkach, gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny (w odniesieniu do praw zbywalnych i dziedzicznych) oraz gdy miejsce organu zajmuje nowy organ, który wydał pierwotną decyzję (v: wyrok WSA w Poznaniu z 5 lutego 2020 r., sygn. II SA/Po 498/19, CBOSA).
Dodać należy, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Faktami prawotwórczymi są natomiast takie fakty, które mają znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy oznacza to, iż chodzi o zmianę takich faktów, które skutkowałyby koniecznością odmiennego załatwienia sprawy (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; wyrok NSA z 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, Nr 2, poz. 83).
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że zachodzi tożsamość podmiotowa między sprawami zakończonymi decyzjami Prezesa ULC z dnia 31 grudnia 2018 r. a sprawą będącą przedmiotem wniosku skarżącego z dnia 27 lipca 2022 r. rozpatrzonego decyzją organu pierwszej instancji z dnia 18 września 2023 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Prezes ULC czterema decyzjami z 14 lipca 2016 r. stwierdził, że grupa drzew położona w powierzchni podejścia do dróg startowych DS1 i PS2, oznaczona w dokumentacji rejestracyjnej lotniska, jako część przeszkody lotniczej, zlokalizowana w granicach działek ewidencyjnych nr [...] wchodzących w skład nieruchomości będących własnością Gminy O., stanowi przeszkodę naturalną będącą zagrożeniem dla bezpieczeństwa ruchu lotniczego z lotniska [...] (pkt 1) oraz nakazał wnioskodawcy, tj. A. P., jako zarządzającemu lotniskiem w rozumieniu art. 2 pkt 7 u.p.l. doprowadzenie do usunięcia przeszkody lotniczej, o której mowa w punkcie poprzedzającym z uwzględnieniem jej charakterystyki technicznej zawartej w operacie pomiarowym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji (pkt 2). Natomiast ostatecznymi decyzjami (znak: ULC- LTL-4/530-0007/01/18, ULC-LTL-4/530/0007/02/18, ULC-LTL-4/530/0007/03/18 i ULC- LTL-4/530/0007/04/18) z dnia 31 grudnia 2018 r. uchylił swoje rozstrzygnięcia z 14 lipca 2016 r. w zakresie pkt 2 i nakazał A. P. doprowadzenie do usunięcia przeszkody lotniczej obejmującej grupę drzew na własny koszt (pkt 1) a w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy (pkt 2). Wnioskiem z dnia 27 lipca 2022 r. A. P., jako zarządzający lotniskiem [...], zwrócił się do organu o wydanie decyzji o usunięciu przeszkody lotniczej (położonej na działkach: [...]). Zatem w obu przypadkach stroną postępowania był skarżący. W sprawie doszło jedynie do zmiany organu właściwego w zakresie orzekania (właściwość rzeczowa) w przedmiocie usunięcia drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą.
Tożsamość spraw, o jakiej mowa wyżej, musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Wyjaśnić zatem należy, że zakres przedmiotowy spraw rozstrzygniętych decyzjami Prezesa ULC z 31 grudnia 2018 r. jest identyczny z wnioskiem skarżącego z dnia 27 lipca 2022 r. (zatytułowany: wniosek o wydanie decyzji w sprawie usunięcia przeszkody lotniczej w trybie art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l.), mianowicie dotyczy tej samej przeszkody lotniczej, położonej na tych samych działkach gruntu i określonej na podstawie tych samych dokumentów. Podstawa prawna rozstrzygania jest ta sama: art. 82 ust. 1 pkt 7 u.p.l. Od chwili wydania decyzji z 31 grudnia 2018 r. stan prawny nie uległ zmianie. Zakres przedmiotowy spraw rozstrzygniętych decyzjami z 31 grudnia 2018 r. jest zatem identyczny z wnioskiem z dnia 27 lipca 2022 r. Wbrew twierdzeniom skargi stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Dokumentacja sprawy nie potwierdza bowiem, że zaistniały nowe fakty, które miałyby znaczenie dla sposobu jej rozstrzygnięcia.
Z powyżej wywiedzionych względów brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, że Kolegium wyczerpująco w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 k.p.a. zbadało istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. Rozstrzygając sprawę oparło się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonało jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniło swoje stanowisko w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.