Pełny tekst orzeczenia II SA/Ol 138/13

II SA/Ol 138/13 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2013-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak /przewodniczący/
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1586/13 - Postanowienie NSA z 2015-01-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 3 pkt 3 i 7, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 2 i ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 26 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 28 sierpnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w A wpłynęło zgłoszenie pełnomocnika działającego w imieniu spółki A, dotyczące przystąpienie do rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce nr "[...]", A, gm. A oraz instalacji urządzenia reklamowego dwuplanszowego (plansze 12m x 4m) na słupie (12m).
Starosta decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]", orzekł o wniesieniu sprzeciwu w sprawie wykonania ww. robót oraz nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę powyższego zamierzenia budowlanego. Uzasadniając decyzję organ uznał, że budowa urządzenia reklamowego dwuplanszowego o gabarytach jak w zgłoszeniu może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W związku z tym budowa powyższego obiektu wymaga sporządzenia przez uprawnioną osobę projektu budowlanego, zawierającego m. in: informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, niezbędne obliczenia wytrzymałościowe, sposób posadowienia na gruncie. Organ stwierdził również, że powyższe zamierzenie budowlane powinno być prowadzone pod nadzorem kierownika budowy.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółka A. Podniesiono naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w ten sposób, że przesyłkę (list polecony) zawierającą decyzję wnoszącą sprzeciw pełnomocnik Spółki otrzymał w dniu 1 października 2012r., tj. po upływie 30 dni od złożenia zgłoszenia o zamiarze wykonywania ww. robót budowlanych. W ocenie odwołującego to na organie wydającym decyzję o sprzeciwie ciąży obowiązek jej skutecznego doręczenia stronie, najpóźniej 30 dnia, licząc od daty złożenia zgłoszenia. Wskazano również na naruszenie art. 7, 8 i 9 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 30 ust 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący stwierdził, że organ naruszył wymienione przepisy w ten sposób, że nie zebrał i nie odniósł się w sposób wyczerpujący do całego materiału dowodowego sprawy oraz wydał decyzję pozbawioną uzasadnienia faktycznego. W ocenie strony Starosta w sposób całkowicie arbitralny i dowolny bez przeprowadzenia żadnego postępowania przesądził, iż montaż urządzenia reklamowego niewątpliwie stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W szczególności nie zbadano sąsiedztwa miejsca, gdzie ma być realizowane zadanie inwestycyjne, bliskości miejsc przebywania ludzi czy usytuowania "mienia", co zdaniem skarżącego jest niezbędne do stwierdzenia wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
W dniu 23 listopada 2012r. organ II instancji skierował pismo do inwestora w sprawie ścisłego określenia lokalizacji planowanego obiektu oraz oznaczenia tej lokalizacji na aktualnej mapie zasadniczej spełniającej wymogi przepisów.
W odpowiedzi, w dniu 11 grudnia 2012r. do organu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik inwestora poinformował, że nie ma obowiązku dostarczenia aktualnej mapy zasadniczej wraz z oznaczoną lokalizacją budowy, ponieważ taka mapa nie jest wymagana zgodnie z art. 30 ust. 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przedmiotowa mapa jest wymagana jedynie do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, w myśl art. 34 Prawa budowlanego. Pełnomocnik stwierdził, że żądanie usunięcia braków w zgłoszeniu powinno nastąpić w formie postanowienia doręczonego zgłaszającemu najpóźniej w trzydziestym dniu od dnia doręczenia organowi zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych. W dalszej części, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że po upływie 30 dni od zgłoszenia organy nie mają możliwości prawnej wniesienia sprzeciwu oraz organ II instancji nie może uchylić decyzji i przekazać jej do ponownego rozpatrzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ podniósł, powołując się na wybrane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dla skuteczności wniesienia sprzeciwu ma znaczenie fakt wydania decyzji i nadania jej na rzecz strony w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego przed upływem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, co nastąpiło na gruncie przedmiotowej sprawy. Zgłoszenie złożono bowiem w dniu 28 sierpnia 2012r., decyzję o sprzeciwie Starosta nadał do strony w placówce pocztowej operatora publicznego dnia 21 września 2012r., tj. na 6 dni przed upływem 30 dniowego okresu, co potwierdza wpis w pocztowej książce nadawczej. Potwierdzoną kopię książki nadawczej dołączono do akt sprawy. Dalej organ podniósł, że wniosek strony wraz z załącznikami jest napisany w sposób lakoniczny, zawiera skrótowy opis zadania, informacje w nim zawarte nie pozwalają na wyczerpujące i precyzyjne odniesienie się do aspektów bezpieczeństwa, ponieważ:
- załączona do wniosku mapa jest nieaktualna i nie może służyć do celów projektowych (odpowiedni wpis na mapie). Działka, na której projektowana jest inwestycja, graniczy z pasem nowowybudowanej drogi krajowej nr "[...]". Nowa droga jest znacznie szersza od istniejącej (na załączonej mapie widnieje stara), zawiera po dwa pasy w każdym kierunku oraz drogi lokalne. Inwestor nie określa we wniosku (lub na mapie) odległości urządzenia od krawędzi nowej jezdni. Usytuowanie urządzenia reklamowego w stosunku do krawędzi jezdni jest istotnym elementem wpływającym na bezpieczeństwo poruszających się tam pojazdów, odległość nie może być mniejsza niż określona w wykazie minimalnych odległości ujętych w tabeli zawartej w art. 43 § 1 ustawy z dnia 21 marca1985r. o drogach publicznych (Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60);
- załączony do wniosku szkic urządzenia jest wykonany w nieznanej skali, nie zawiera części fundamentowej. Użyte oznaczenia, np. "[...]" są dla organu niezrozumiałe. Z rysunku lub opisu nie można odczytać informacji nt: rodzaju konstrukcji, jej typowości, zastosowanych materiałów, sposobu posadowienia, przystosowania do obciążeń wynikających ze strefy obciążenia wiatrem, co jest niezbędne do stwierdzenia stabilności statycznej konstrukcji.
W myśl art. 30 ust 7 pkt 1 Prawa budowlanego, do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność zaistnienia zagrożenia, a jedynie możliwość, przypuszczenie jego wystąpienia. W związku z powyższym organ I instancji (pomimo kompletności wniosku w zakresie formalno-prawnym), nie mógł w sposób wyczerpujący, satysfakcjonujący stronę, odnieść się do aspektu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Ponadto w ocenie Wojewody inwestor składając zgłoszenie zalicza określone we wniosku roboty budowlane do zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, który określa, że zwolnione jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast z treści art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wynika, iż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są budowlami, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Analizując zgromadzony materiał dowodowy pod kątem przeznaczenia oraz specyfiki konstrukcji, Wojewoda uznał, że wykonanych robót budowlanych ujętych w zgłoszeniu, nie można uznać za instalowanie tablic i urządzeń reklamowych. Uznając przedmiotową konstrukcję za budowlę organ ma obowiązek zobowiązać inwestora, zgodnie z art. 28 ust 1 ustawy Prawo budowlane, do uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę na ww. decyzję wywiodła Spółka A wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- art. 30 ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez wniesienie sprzeciwu po upływie terminu zawitego, mimo, iż inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu;
- art. 30 ust. 7 pkt 1 ww. ustawy przez błędne przyjęcie, że prace budowlane stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, a w konsekwencji nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;
- art. 29 ust. 1 pkt. 6 ww. ustawy poprzez niewłaściwą interpretację;
- art. 30 ust. 2 ww. ustawy poprzez wezwanie, skierowane przez organ II instancji, do uzupełnienia zgłoszenia;
- art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 15 kpa co miało wpływ na wynik sprawy;
- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ doręczył skarżoną decyzję w dniu 1 października 2012 r. W konsekwencji od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 28 sierpnia 2012 r. do dnia doręczenia decyzji minęły 34 dni. Wobec upływu terminu 30 - dniowego na zgłoszenie sprzeciwu, organ I instancji uznając, że wymienione przez skarżącą roboty budowlane rzeczywiście wymagały dokonania zgłoszenia powinien rozważyć w ocenie autora skargi umorzenie postępowania w tym przedmiocie.
Według skarżącej błędne jest również stanowisko organu, że przedmiotowy zamiar wykonania robót budowlanych nie mieści się w ustawowych kategoriach obiektów niewymagających pozwolenia na budowę. Organ dokonał bezzasadnej interpretacji stosując wykładnię zawężającą. Organ, wbrew przepisom prawa, wyłączył konstrukcję reklamową z kręgu rodzajów obiektów wolnych od uzyskiwania pozwolenia na budowę. Pomimo, że prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalowanie", to jednak właściwości samego przepisu, jego pierwotne brzmienie oraz brzmienie znowelizowane ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. jasno wskazują zakres przedmiotowy "instalowania" tablic i urządzeń. W skardze podkreślono, powołując się na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2008r., VII SA/Wa 1847/07, że art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej.
Dalej skarżąca stwierdziła, że organ nie wykazał z jakich powodów inwestycja objęta zgłoszeniem mogłaby powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Ponadto według strony skarżącej podanie (czego zażyczył sobie organ II instancji) współrzędnych geograficznych planowanego urządzenia reklamowego oraz oznaczenie jego lokalizacji na aktualnej mapie zasadniczej, spełniającej wymogi przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane reglamentującego działalność inwestycyjną w sposób uproszczony. Jednocześnie skarżąca zarzuciła, że organy nie zebrały ani nie odniosły się w sposób wyczerpujący do całego materiału dowodowego sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji
w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy
(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł
do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim podnieść należy, że co do zasady - zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych dopuszczalne jest po uprzednim uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawodawca przewidział jednak wyjątki od tej zasady, określając w art. 29 cytowanej ustawy zamknięty katalog zamierzeń budowlanych, zwolnionych od obowiązków uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Zważyć jednak należy, iż stosownie do art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym jest zaś – w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Z kolei art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawiera definicje budowli, zgodnie z którą do tego rodzaju obiektów zalicza się m.in. wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.
Należy zatem stwierdzić, że w zależności od rodzaju urządzenia reklamowego jego instalacja może podlegać bądź tylko zgłoszeniu, bądź też może wymagać uzyskania pozwolenia na budowę. Przy czym niewątpliwie pozwolenia na budowę będzie wymagać instalacja urządzenia reklamowego trwale z gruntem związanego.
Podnieść należy, że wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawiają się rozbieżności dotyczące kwestii konieczności uzyskania pozwolenia na budowę takiego rodzaju obiektu jak przedmiotowe urządzenie reklamowe, jednak skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012r. (sygn. akt II OSK 323/11, dostępne w internecie) oraz w orzeczeniach w uzasadnieniu tego wyroku przywołanych. W wyroku tym wskazano, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania, a zatem parametry techniczne takiego obiektu. Z faktu, że planowana inwestycja reklamowa ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, że obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. O braku trwałego związania z gruntem nie decyduje też okoliczność, iż fundament jest płytko, albo wcale nie jest zgłębiony w ziemi. Natomiast wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu reklamowego, przesądzają o tym, iż obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem.
Należy przy tym wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 883/10; z dnia 23 marca 2011r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1078/10).
Z ustaleń organu wynika, iż zamiar skarżącego polega na instalacji reklamy dwutablicowej o wymiarach 12m x 4m, na słupie o wysokości 12m powierzchni reklamowej, co spowoduje powstanie słupa wraz z reklamą o wysokości 16m i rozpiętości 12m. Biorąc zatem pod uwagę zarówno rozmiary przedmiotowej reklamy, jak i sposób jej posadowienia uznać należy, że organ prawidłowo zakwalifikował ten rodzaj obiektu budowlanego jako budowlę. Stwierdzić należy, że trwałe związanie z gruntem, w tym wypadku ze względu na gabaryty obiektu, niewątpliwie uniemożliwi swobodne przemieszczanie konstrukcji.
W związku z powyższym słuszne jest stanowisko organów, iż planowane roboty budowlane polegać będą na budowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, na której realizację wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.
Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej jakoby organ I instancji przekroczył 30 – dniowy (liczony od doręczenia zgłoszenia) termin do wniesienia sprzeciwu, określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Według twierdzeń zaprezentowanych w skardze od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych z dnia 28 sierpnia 2012 r. do dnia doręczenia decyzji o sprzeciwie minęły 34 dni, dlatego też doszło do przekroczenia 30 – dniowego ustawowego terminu przewidzianego do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu jest to błędne twierdzenie. Należy zgodzić się z ugruntowanym i dominującym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, że termin do wniesienia przez organ sprzeciwu należy uznać za zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa. W myśl tej regulacji prawnej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało nadane w polskiej placówce operatora publicznego (patrz przykładowo: wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2425/10; Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck 2011, s. 389).
Na gruncie zaś niniejszej sprawy zgłoszenie o zamiarze posadowienia urządzenia reklamowego wolnostojącego złożono w dniu 28 sierpnia 2012r., decyzję o sprzeciwie zaś Starosta A nadał do pełnomocnika strony skarżącej w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 21 września 2012r., tj. na 6 dni przed upływem 30 - dniowego okresu, co potwierdza wpis w pocztowej książce nadawczej. To pełnomocnik strony skarżącej odebrał decyzję dopiero w dniu 1 października 2012r., na co organ nie miał już wpływu. Reasumując, organ wydał i nadał rzeczoną decyzję przed upływem 30 – dniowego ustawowego terminu, liczonego od dnia doręczenia stosownego zgłoszenia.
Zupełnie chybione są zarzuty skarżącej wskazujące, że organ naruszył określone przepisy kpa nie przeprowadzając wystarczającego postępowania wyjaśniającego w sprawie i nie zbierając ani nie odnosząc się w sposób wyczerpujący do całego materiału dowodowego sprawy. Trzeba mieć na uwadze, że w przedmiotowym postępowaniu organ I instancji był ograniczony ściśle określonym 30-dniowym terminem, który bardzo zawęża możliwość przeprowadzenia obszernego postępowania wyjaśniającego. Natomiast organ II instancji w dniu 23 listopada 2012r. skierował pismo do inwestora w sprawie ścisłego określenia lokalizacji planowanego obiektu oraz oznaczenia tej lokalizacji na aktualnej mapie zasadniczej spełniającej wymogi przepisów. W odpowiedzi w dniu 11 grudnia 2012r. do organu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik inwestora poinformował, że nie ma obowiązku dostarczenia aktualnej mapy zasadniczej wraz z oznaczoną lokalizacją budowy, ponieważ taka mapa nie jest wymagana zgodnie z art. 30, ust. 2 oraz art. 32, ust. 4, pkt 2 Prawa budowlanego.
Dostrzec trzeba, że zarzut skargi dotyczący niewystarczającego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego stoi niejako w sprzeczności z innym zarzutem skarżącej odnoszącym się do naruszenia art. 30 ust. 2 ww. ustawy poprzez wezwanie, skierowane przez organ II instancji, do uzupełnienia zgłoszenia. Strona skarżąca zarzucając braki w postępowaniu wyjaśniającym jednocześnie nie wykazała chęci ani woli współpracy z organem w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Organ II instancji wskazał zaś w swojej decyzji jednoznacznie kwestie dotyczące planowanej inwestycji, budzące wątpliwości i mogące rzutować na bezpieczeństwo i zdrowie ludzi. Wojewoda podniósł, że:
- załączona do wniosku mapa jest nieaktualna i nie może służyć do celów projektowych (odpowiedni wpis na mapie). Działka, na której projektowana jest inwestycja, graniczy z pasem nowowybudowanej drogi krajowej nr "[...]". Nowa droga jest znacznie szersza od istniejącej (na załączonej mapie widnieje stara), zawiera po dwa pasy w każdym kierunku oraz drogi lokalne. Inwestor nie określa we wniosku (lub na mapie) odległości urządzenia od krawędzi nowej jezdni. Usytuowanie urządzenia reklamowego w stosunku do krawędzi jezdni jest istotnym elementem wpływającym na bezpieczeństwo poruszających się tam pojazdów, odległość nie może być mniejsza niż określona w wykazie minimalnych odległości ujętych w tabeli zawartej wart. 43 § 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. 1985 nr 14 poz. 60);
- załączony do wniosku szkic urządzenia jest wykonany w nie znanej skali, nie zawiera części fundamentowej. Użyte oznaczenia, np.: "[...]" są dla organu niezrozumiałe. Z rysunku lub opisu nie można odczytać informacji nt: rodzaju konstrukcji, jej typowości, zastosowanych materiałów, sposobu posadowienia, przystosowania do obciążeń wynikających ze strefy obciążenia wiatrem, co jest niezbędne do stwierdzenia stabilności statycznej konstrukcji.
Reasumując, postępowanie oraz decyzje organów obydwu instancji nie naruszyły przepisów prawa, a zarzuty zawarte w skardze nie znajdują swojego oparcia w faktach i nie są poparte przekonującą argumentacją.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy Ppsa skargę należało oddalić.