II SA/Ol 1050/10

II SA/Ol 1050/10 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2011-06-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Hanna Raszkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OZ 295/11 - Postanowienie NSA z 2011-04-28
I OZ 66/13 - Postanowienie NSA z 2013-02-12
I OZ 67/13 - Postanowienie NSA z 2013-02-12
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
art. 217, art. 218, art. 219, art. 220, art. 268 ust. 1
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia 20 października 2010 r., nr "[...]" w przedmiocie podwyższenia składników uposażenia postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 października 2010 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
w O. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 2 września 2010 r., wydaną na wniosek A.Z. w przedmiocie podwyższenia uposażenia i składników stałych w latach 1998 – 2009, i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż odpadł przedmiot orzekania, gdyż prawo funkcjonariusz do uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym zostało ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami i wykonane przez wypłatę należnych świadczeń. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że odpadła również podstawa prawna do wydania decyzji, gdyż z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, która w art. 217 – art. 219 odmiennie niż poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, reguluje m.in. sposób i formę załatwiania spraw oraz rozpatrywanie sporów z zakresu stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej, w tym dotyczących wynagrodzenia za pracę. W tym stanie faktycznym i prawnym, brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia uposażenia i dodatków o charakterze stałym.
W złożonej skardze A.Z. wniósł o stwierdzenie, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa lub o stwierdzenie ich nieważności w całości. Skarżący zarzucił w uzasadnieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Wywiódł ponadto, że organy dokonały błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, gdyż zaistniałe fakty dotyczyły lat 1998 – 2009, zatem zastosowanie powinny mieć przepisy wówczas obowiązujące.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie, a przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku jednej z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność wniesionej w niniejszej sprawie skargi.
Właściwość rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych określa art. 3 § 2
p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego
i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8)bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto stosownie do art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę
i stosują środki określone w tych przepisach.
Zauważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności niezbędne było więc ustalenie czy zaskarżona decyzja podlega kontroli sądu administracyjnego.
Z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia
2010 r. o Służbie Więziennej. Ustawa ta w sposób odmienny od dotychczasowego uregulowała zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. Z przepisów Rozdział 20 tej ustawy, określających zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego, wynika, że nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo że dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.
Jak wynika z art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie
i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony
w formie pisemnej.
Jednakże w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w konsekwencji również odmienny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
Wobec powyższego, sprawa dotycząca ustalenia funkcjonariuszowi uposażenia
i dodatków o charakterze stałym, stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy
o Służbie Więziennej. Tym samym nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wprawdzie sprawa została wszczęta wnioskiem skarżącego w dniu 4 sierpnia
2010 r. i dotyczy wynagrodzenia i dodatków o charakterze stałym za lata 1998 - 2009, to na mocy art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów tej ustawy. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. są prowadzone na podstawie obecnie obowiązującej ustawy.
Skoro zatem w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana
w sprawie ustalenia funkcjonariuszowi uposażenia i dodatków o charakterze stałym, nie będąca decyzją administracyjną z zakresu ustalonego w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, to nie może ona zostać poddana kontroli sądowo administracyjnej, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Wobec powyższego skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie
art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.