II SA/Lu 889/05

II SA/Lu 889/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Krystyna Sidor /sprawozdawca/
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 87 ust. 3, art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 4 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], znak: [...] wydaną na podstawie art.138§1pkt.1kpa w zw. z art.59ust.1 i art.61ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania P. W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 325 położonej w pobliżu ul. A. w L.
W uzasadnieniu podano, powołując się na sporządzoną przez uprawnioną osobę analizę obszaru obejmującego m.in. działkę nr 325 oraz przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588 ze zm.), że zabudowa działki nr 325 domem mieszkalnym nie jest możliwa, ponieważ działka ta znajduje się poza terenem pozwalającym na wyznaczenie linii zabudowy, która stanowiłaby przedłużenie już istniejącej linii na działkach sąsiednich. Brak takiej zabudowy na działkach sąsiadujących z działką nr 325 wyklucza również zabudowę tejże działki, gdyż nowa zabudowa jako kontynuacja funkcji istniejącej musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu w tym również istniejącej linii zabudowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skarżący – nie precyzując zarzutów- stwierdził, iż decyzje obu instancji pomijają plan szczegółowy zagospodarowania terenu, pozwalający na realizację zamierzonej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
We wniosku z dnia 3 maja 2004r. skarżący wnosił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr 325/obręb 69 – W. A..
Bezspornym jest, że dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: dotychczasowy plan miejscowy wygasł bowiem z dniem 31 grudnia 2003r. z mocy art. 87 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), natomiast nowy plan nie został jeszcze uchwalony.
Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 61 cyt. ustawy, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88ust.1;
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Analizując powyższy przepis stwierdzić należy, że wydanie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe tylko dla inwestycji projektowanych na terenach zabudowanych co najmniej jedną działką w sposób określony w ust.1pkt.1.
Z akt niniejszej sprawy (analiza uwarunkowań zagospodarowania terenu, k.2,3 i 4 akt administracyjnych) wynika, że działka inwestora oznaczona nr 325 znajduje się w terenie niezabudowanym, położonym poza terenem zabudowy zawartym między liniami zabudowy istniejącymi, oznaczonymi kolorem czerwonym na planie będącym załącznikiem do analizy (k.4), dlatego nie można określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy (rozumianej jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - §4ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U. Nr 164, poz.1588) oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z ust.1pkt.1.
Poza tym warunek łącznego spełnienia powyższych wymogów oznacza, że stwierdzenie braku choćby jednego z nich uniemożliwia wydanie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Skoro zatem w sprawie nie zachodzi warunek określony w ust.1pkt.1 cyt. przepisu, nie ma znaczenia, że działka jest uzbrojona oraz że ma drogę dojazdową do drogi publicznej tj. do ulicy A.
Powyższe oznacza, że organy obu instancji prawidłowo uznały brak podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy objętej wnioskiem działki. Podniesiony w skardze zarzuty nierozważenia przez organ zapisów szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezzasadny w sytuacji, gdy plan taki do chwili obecnej nie został uchwalony.
Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) .