II SA/Lu 885/22

II SA/Lu 885/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 4, art. 8 ust. 1, art. 9,, art. 12, art. 13, art. 16 ust. 1 pkt 10, art. 20
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2021 poz 955
art. 1 pkt 2, pkt 8a, pkt 11; art. 10, art. 18a ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 38 ust. 1
Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - tj.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 31 ust. 3, art. 61, art. 74
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 7 listopada 2022 r. nr SKO.II.41/1408/IP/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. nr SKO.II.41/1408/IP/2022 – po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej także jako "skarżąca" lub "wnioskodawczyni") od decyzji Burmistrza Włodawy z dnia 12 października 2022 r. nr MGK.604.19.2022.KKa w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") oraz art. 16 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej jako "u.u.i.ś.") w związku z art. 10 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 459, dalej jako "u.s.p.") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 3 października 2022 r. R. S. - powołując art. 74 ust. 3 i ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 u.u.i.ś. jako podstawę prawną swojego żądania – zwróciła się do Burmistrza Włodawy o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie poprzez przesłanie pocztą elektroniczną skanu formularza SG-01 za lata 2021 i 2020.
Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz Włodawy decyzją z dnia 12 października 2022 r. odmówił udostepnienia wnioskowanej informacji o środowisku i jego ochronie.
W uzasadnieniu organ I instancji przyznał, że jest dysponentem żądanej informacji. Uznał jednak, że zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia, powołując się w tym względzie na przesłankę z art. 16 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. W ocenie organu, dostęp do wnioskowanej informacji może bowiem naruszyć ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianej przepisami o statystyce publicznej. Organ podkreślił, że formularze SG-01 są opatrzone klauzulą "Zbierane na tym formularzu dane podlegają bezwzględnej ochronie zgodnie z zasadą tajemnicy statystyczne (art. 10 ustawy o statystyce publicznej)." Zgodnie z tym przepisem, dane jednostkowe identyfikowalne zebrane w badaniach statystycznych podlegają bezwzględnej ochronie. Dane te mogą być wykorzystywane wyłącznie do opracowań, zestawień i analiz statystycznych oraz do tworzenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego operatu do badań statystycznych; udostępnianie lub wykorzystanie tych danych dla innych niż podane w ustawie celów jest zabronione (tajemnica statystyczna).
W odwołaniu od decyzji organu I instancji wnioskodawczyni zarzuciła, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza jej prawo do informacji przewidziane w art. 61 ust. 1 i w art. 74 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 4, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. Na tej podstawie wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. prawodawca ustanowił regułę, iż to wnioskujący o konkretną informację decyduje o sposobie i formie jej udostępnienia. Z kolei art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W tym kontekście organ odwoławczy powołał za organem I instancji przepis art. 10 u.s.p.
Kolegium podkreśliło, że na objętym wnioskiem formularzu SG-01 za rok 2021 r. znajduje się zastrzeżenie ,,Zbierane na tym formularzu dane podlegają bezwzględne ochronie zgodnie z zasadą tajemnicy statystycznej (art. 10 ustawy o statystyce publicznej)". Co prawda zastrzeżenia takiego nie ma druku formularza za rok 2020, niemniej jednak - zdaniem organu odwoławczego - nie można przyjąć, że dane w nim zawarte nie podlegają ochronie przewidzianej w ww. przepisie. Powołując się na treść art. 38 u.s.p. organ podniósł, że respektowanie tajemnicy statystycznej stanowi nakaz ustawowy sformułowany w sposób jednoznaczny i kategoryczny, bez ustanowienia jakichkolwiek regulacji dotyczących uchylenia tej tajemnicy. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianą przepisami o statystyce publicznej.
R. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 74 ust 3, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;
2) art. 16 ust. 1 u.u.i.ś. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że odmawiając udostępnienia informacji o środowisku władze publiczne każdorazowo zobowiązane są do rozważenia interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku rozważenia interesu publicznego przed wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji;
3) art. 16 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji o środowisku i jego ochronie podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianą przepisami o statystyce publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że żądane informacje stanowią tajemnicę statystyczną,
4) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. w zakresie ,w jakim przepisy te stanowią, że obligatoryjnym składnikiem decyzji administracyjnej jest uzasadnienie faktyczne i prawne, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieadekwatnym uzasadnieniu decyzji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła również o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji w sposób nieprawidłowy ograniczyły prawo do informacji o środowisku i jego ochronie. Błędnie bowiem uznały, że udostępnienie przedmiotowej informacji powodowałoby naruszenie ochrony tajemnicy statystycznej. Zgodnie z art. 10 u.s.p., ochronie ze względu na tajemnicę statystyczną podlegają dane jednostkowe identyfikowalne. Informacje zawarte w formularzu "SG-01 Statystyka gminy: leśnictwo i ochrona środowiska", dotyczą zaś powierzchni gruntów leśnych, hodowli lasów i pozyskiwania drewna, ochrony przyrody i krajobrazu oraz terenów zieleni w miastach i na wsiach. W ocenie skarżącej, nie są to zatem dane, na podstawie których można dokonać identyfikacji podmiotu lub osoby, a więc nie są to dane jednostkowe identyfikowalne. Nie ma zatem podstaw do obejmowania ich ochroną ze względu na tajemnicę statystyczną.
Skarżąca podkreśliła, że gdyby nawet uznać, iż udostępnienie informacji o środowisku, będącej przedmiotem jej wniosku, może prowadzić do naruszenia ochrony tajemnicy statystycznej, to i tak organ zaniechał rozważenia interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.u.i.ś. Zarówno w decyzji organu I instancji, jak i w utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium, nie wskazano, dlaczego na gruncie niniejszej sprawy uznano wyższość tajemnicy statystycznej nad prawem do informacji o środowisku. Zdaniem skarżącej, podmiot zobowiązany nie wywiązał się zatem ze swojego obowiązku i przed wydaniem decyzji, nie rozważył interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Nawet zaś jeżeli przed wydaniem decyzji organ rozważył interes publiczny przemawiający za udostępnieniem informacji, to nie wywiązał się z obowiązku szczegółowego uzasadnienia decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżąca, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej zawiadomienia o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Przedmiotem żądania skarżącej wyrażonego we wniosku z dnia 3 października 2022 r. było udostępnienie przez Burmistrza Włodawy informacji w postaci skanów złożonych przez Gminę Miejską Włodawa do Głównego Urzędu Statystycznego formularzy o symbolu SG-01 za lata 2020 i 2021. Zauważyć należy, że skarżąca jako podstawę tego żądania powołała we wniosku przepisy art. 74 ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP i art. 4 u.u.i.ś. Wskazane normy konstytucyjne stanowią, że władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1) oraz, że każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska (art. 74 ust. 3). Z kolei zgodnie z powołanym we wniosku art. 4 u.u.i.ś., każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą. Wobec takiego określenia podstawy prawnej żądania, nie budzi wątpliwości, że wniosek skarżącej dotyczył udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie w oparciu o przepisy u.u.i.ś.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.u.i.ś., władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Katalog informacji podlegających udostępnieniu na zasadach określonych w ww. przepisie wskazano w art. 9 u.u.i.ś. Katalog ten obejmuje m.in. informacje dotyczące stanu środowiska (jego elementów), emisji, środków czy też działań (w tym także analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach tych środków i działań), które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, a także informacje o oddziaływaniu środowiska (jego elementów) oraz emisji i zanieczyszczeń w środowisku na stan zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi. Informacja o środowisku i jego ochronie, z wyłączeniem informacji udostępnionej w bazie danych, o której mowa w art. 128 ust. 1, jest udostępniana na pisemny wniosek o udostępnienie informacji (art. 12 u.u.i.ś.). Od podmiotu żądającego informacji o środowisku i jego ochronie nie wymaga się wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 13 u.u.i.ś.).
Odnosząc przedstawione wyżej uwarunkowania prawne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności podnieść należy, że nie budzi wątpliwości, iż wniosek skarżącej z dnia 3 października 2022 r. dotyczy informacji o środowisku i jego ochronie, wymienionej w art. 9 u.u.i.ś. Żądane przez skarżącą formularze SG-01 zawierają bowiem dane statystyczne (tj. dane dotyczącego zjawisk, zdarzeń, obiektów i działalności podmiotu gospodarki narodowej, którym w tym przypadku jest Gmina Miejska Włodawa – art. 2 pkt 1a i pkt 11 u.s.p.). dotyczące m.in. stanu elementów środowiska na terenie tej Gminy, emisji, działań Gminy w zakresie ochrony poszczególnych elementów środowiska czy też analizy kosztów tych działań. Formularze SG-01 stanowią określony przez Główny Urząd Statystyczny, na podstawie art. 18a ust. 3 u.s.p., format przekazywania zawartych w nich danych statystycznych do tego Urzędu. Źródłem obowiązku przekazywania tych danych przez podmioty gospodarki narodowej Głównemu Urzędowi Statystycznemu jest natomiast art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.p.
Błędne było zatem powołanie się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji na regulacje u.d.i.p., albowiem przepisy tej ustawy nie mają w niniejszej sprawie zastosowania – i to niezależnie od oceny tego, czy żądane przez skarżącą informacje o środowisku i jego ochronie spełniają jednocześnie kryteria informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powołując się w niniejszej sprawie na przepisy u.d.i.p. organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 1 ust. 2 tej ustawy, który to przepis stanowi, że przepisy ustawy (u.d.i.p.) nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Do ustaw, o którym mowa w tym unormowaniu, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, niewątpliwe należy u.u.i.ś. Ustawa ta stanowi lex specialis w stosunku do u.d.i.p., co oznacza, że żądania związane z informacjami dotyczącymi środowiska podlegają rozpatrzeniu w ramach prawnych wyznaczonych przepisami u.u.i.ś. – tak w zakresie udostępnienia tego rodzaju informacji, jak i odmowy ich udostępnienia. Przepisy u.u.i.ś. określają przy tym samodzielnie przesłanki odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie. Przepisy u.d.i.p. nie znajdują zatem w takim zakresie zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 462/15, LEX nr 2174974; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 464/17, LEX nr 2743960; wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 328/21, LEX nr 3210458).
Wada decyzji organu odwoławczego wynikająca z zastosowania przepisów u.d.i.p. w połączniu z przepisami u.u.i.ś., nie daje jednak podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem pozostaje bez wpływu na zasadność podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję Burmistrza Włodawy z dnia 12 października 2022 r., orzekającą o odmowie udostępnienia skarżącej wnioskowanej informacji o środowisku i jego ochronie.
Dostęp do informacji o środowisku i jego ochronie nie ma charakteru bezwzględnego, lecz podlega pewnym ograniczeniom. Z tego względu w art. 16 ust. 1 u.u.i.ś. ustawodawca przewidział możliwość odmowy przez władze publiczne udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć którekolwiek z wymienionych w tym przepisie dóbr i wartości. Wśród owych dóbr i wartości chronionych będących podstawą do odmowy udostepnienia informacji o środowisku i jego ochronie, wskazano m.in. ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianej przepisami o statystyce publicznej (pkt 10). Odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie następuje w drodze decyzji (art. 20 u.u.i.ś.).
W ocenie Sądu, zasadne jest stanowisko organów obu instancji, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na wystąpienie przesłanki odmowy udostępnienia informacji określonej w art. 16 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś., a więc wynikającej z konieczności ochrony tajemnicy statystycznej.
Zakres tajemnicy statystycznej określa art. 10 u.s.p. stanowiąc, że dane jednostkowe identyfikowalne zebrane w badaniach statystycznych podlegają bezwzględnej ochronie. Dane te mogą być wykorzystywane wyłącznie do opracowań, zestawień i analiz statystycznych oraz do tworzenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego operatu do badań statystycznych; udostępnianie lub wykorzystywanie tych danych dla innych niż podane w ustawie celów jest zabronione (tajemnica statystyczna).
Tajemnicą statystyczną objęte są zatem każdorazowo dane jednostkowe identyfikowalne zebrane w badaniach statystycznych. Wbrew twierdzeniu skarżącej, dane zawarte we wnioskowanych formularzach SG-01 stanowią tego rodzaju informacje. Wyjaśnić bowiem należy, że dane jednostkowe indywidualne - jak wynika z definicji zawartej w art. 1 pkt 8a u.s.p. - to dane statystyczne zawierające informacje dotyczące konkretnego podmiotu gospodarki narodowej albo osoby fizycznej, identyfikujące bezpośrednio ten podmiot albo osobę według nazwy, imienia i nazwiska, adresu lub publicznie dostępnego numeru identyfikacyjnego oraz pozwalające na pośrednią identyfikację tego podmiotu albo osoby z użyciem innych środków niż środki pozwalające na bezpośrednią identyfikację, z wyłączeniem środków wymagających nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Podmiotem gospodarki narodowej jest natomiast - w myśl art. 1 pkt 11 u.s.p. - osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej oraz osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.
Żądane formularze SG-01 obejmują dane statystyczne zebrane w badaniach statystycznych, zawierające informacje dotyczące konkretnego podmiotu gospodarki narodowej, jakim w tym przypadku jest Gmina Miejska Włodawa. Informacje zawarte w tych formularzach pozwalają przy tym na bezpośrednią identyfikację tego podmiotu (zawierają nazwę oraz numer Regon Urzędu Miejskiego we Włodawie, będącego jednostką organizacyjną tej Gminy). Bez znaczenia pozostaje zatem argument skarżącej, że żądane formularze SG-01 nie umożliwiają identyfikacji żadnych osób fizycznych. Już bowiem sam fakt, że zawierają one dane statystyczne opatrzone informacjami umożliwiającymi identyfikację podmiotu gospodarki narodowej, przez który zostały sporządzone, a więc dane jednostkowe indywidulane w rozumieniu art. 1 pkt 8a u.s.p., przesądza o tym, że są one objęte tajemnicą statystyczną na podstawie art. 10 u.s.p. W konsekwencji żądane przez skarżącą formularze SG-01 - jako zawierające dane jednostkowe identyfikowalne - nie mogą być publikowane ani udostępniane (art. 38 ust. 1 u.s.p.).
Z związku z powyższym za zasadne uznać należy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie udostępnienia skarżącej wnioskowanej informacji o środowisku i jego ochronie. Tym samym, co do zasady, prawidłowe jest również zaskarżone rozstrzygniecie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji.
Bezzasadne są natomiast zarzuty skargi przypisujące zaskarżonej decyzji naruszenie norm konstytucyjnych zawartych w art. 74 ust. 3 i art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP. Jak już bowiem wyżej wskazano, prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, przewidziane w art. 74 ust. 3 Konstytucji, tak jak i prawo do informacji działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, przewidziane w art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji, nie ma charakteru absolutnego, lecz zostało przez ustawodawcę ograniczone w ramach uprawnienia określonego w art. 31 ust. 3 Konstytucji i na warunkach tam wskazanych. W niniejszej sprawie, jak wykazano powyżej, wystąpiło natomiast jedno z ustanowionych przepisami rangi ustawowej ograniczeń prawa do informacji o środowisku i jego ochronie, co uzasadniało odmowę udostępnienia skarżącej wnioskowanych informacji.
Zaskarżonym rozstrzygnięciom nie sposób także zarzucić wadliwości w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy z tego powodu, że w ich uzasadnieniach organy nie poczyniły rozważań odnośnie istnienia interesu publicznego przemawiającego za udostępnienia skarżącej wnioskowanych danych statystycznych. Skarżąca, ani w treści wniosku z dnia 3 października 2022 r., ani też w treści odwołania od decyzji organu I instancji, nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów przemawiających za przyjęciem, że jej wniosek motywowany jest interesem publicznym. Argumentów uzasadniających taką tezę nie zawarła również w skardze. Z kolei analiza danych zawartych w formularzach objętych żądaniem skarżącej, w ocenie Sądu, samoistnie nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia takiego nadrzędnego interesu. Wyjaśnić należy, że interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1122/15, opubl. w CBOSA). Interes publiczny przemawia za udostępnieniem informacji wtedy, gdy pozyskanie danej informacji leży nie tylko w interesie wnioskodawcy, ale też innych obywateli, a także może mieć znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/ Wa 927/10, opubl. w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie sposób dostrzec jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o istnieniu tak rozumianego interesu publicznego w udostepnieniu skarżącej wnioskowanych informacji. Stąd też brak rozważań organów w tym zakresie – jakkolwiek jest wadą w świetle dyspozycji art. 16 ust. 1 u.u.i.ś. oraz wymogów wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie daje podstaw do uwzględnienia skargi.
Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.