II SA/Lu 725/11

II SA/Lu 725/11 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
art. 136 ust. 3, art. 137, art. 229
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skarg G. C. i S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. znak: [...] w części odmawiającej zwrotu działki oznaczonej nr 26/4 ; II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących G. C. i S. B. po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 1977 r. Prezydent Miasta [...] na wniosek Miejskiego Zarządu Gospodarki wywłaszczył na rzecz Państwa nieruchomość położoną w L., oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 1,1019 ha. stanowiącą współwłasność J. S., Z. G., J. B., G. C. i E. G. Według decyzji wywłaszczenie nastąpiło zgodnie z lokalizacją budowy osiedla mieszkaniowego "C". W piśmie z dnia [...] września 2005 r., skierowanym do Wojewody [...] G. C. wniosła o zwrot pozostałej części nieruchomości określonej na mapie nr [...] i wyjaśniła, że zwrócono im tylko 5675m2, natomiast akt własności ziemi z dnia [...] maja 1974r. i decyzja wywłaszczeniowa z dnia [...] grudnia 1977r. obejmowały powierzchnię 1, 9621 ha. Po przekazaniu sprawy Prezydentowi Miasta [...] ustalono, iż część wywłaszczonej nieruchomości wchodzi obecnie w skład działek ewidencyjnych nr [...]i nr [...], stanowiących własność Gminy [...]. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewoda [...] wyłączył Prezydenta Miasta [...] od prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu wskazanej części wywłaszczonej nieruchomości i wyznaczył do prowadzenia tej sprawy Starostę [...]. Po ustaleniu kręgu spadkobierców po H. S. i uzyskaniu ich wniosków o zwrot nieruchomości, Starosta [...]i decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. orzekł o zwrocie na rzecz G. C., E. G., W. G., S. B., M. B., i W. B. projektowanej działki nr [...] o pow. 0,1875 ha, stanowiącej własność Gminy [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], zobowiązując ich jednocześnie do zwrotu zrewaloryzowanej kwoty pobranej z tytułu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości i ustalając kwoty do zwrotu stosownie do udziałów. Odmówił natomiast zwrotu projektowanej działki nr [...] o powierzchni 0,3469 ha. Organ wyjaśnił, że art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyznaje byłemu właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości lub jego spadkobiercom uprawnienie do żądania jej zwrotu, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Według art. 137 ust. 1 wspomnianej ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:
- pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo
- pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
Zdaniem organu warunki te zostały spełnione w stosunku do projektowanej działki nr 27/37 o pow. 0,1875 ha. Jak wynika z treści obowiązującego w chwili wywłaszczenia Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], wywłaszczona nieruchomość przeznaczona była w części północnej pod park dzielnicowy, w części środkowej pod arterię komunikacyjną, zaś w części południowej - pod obiekty sportu dzielnicowego i usług ogólnomiejskich. Na przedmiotowym terenie nie stwierdzono istnienia arterii komunikacyjnej, ani obiektów sportu dzielnicowego czy usług ogólnomiejskich. Po przeprowadzeniu oględzin ustalono, iż działka o projektowanym numerze [...]położona jest w znacznej części na skarpie i zagospodarowana pod zieleń, koszoną trawę i ciąg kilkunastu drzew. Według organu stan zagospodarowania działki nie wskazuje na to, aby stanowiła ona część większego terenu, ukształtowanego i zorganizowanego w sposób umożliwiający przypisanie mu funkcji parku dzielnicowego. Także terminy zagospodarowania działki przemawiają za uznaniem jej za zbędną w rozumieniu art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Chodnik i oświetlenie położone w granicy działki zostały bowiem wykonane w 1993 r., tj. 16 lat po wywłaszczeniu, natomiast wiek nasadzeń określono na 12 do 14 lat, co świadczyłoby o ich dokonaniu najwcześniej ok. 1996 roku.
Odmawiając zwrotu projektowanej działki nr [...] o pow. 0,3469 ha, organ wyjaśnił, że stanowiła ona część działki ewidencyjnej nr [...], która w wyniku połączenia z innymi działkami weszła w skład nowo utworzonej działki nr [...]. Nieruchomość ta znajdowała się w użytkowaniu wieczystym SM "C", na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1991 r., przy czym prawo to ujawniono w księdze wieczystej w dniu [...] stycznia 2004 r. Następnie, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] lutego 2008 r., działka stała się własnością Spółdzielni. Okoliczności powyższe w ocenie organu stanowią przeszkodę dla zwrotu tej części wywłaszczonej nieruchomości. Powołując się na literaturę i orzecznictwo organ stwierdził, że nie może zostać zwrócona nieruchomość wywłaszczona, której właścicielem aktualnie, w czasie rozpatrywania wniosku o jej zwrot, nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Jeżeli więc podmioty te zbyły określoną nieruchomość innej osobie prawnej lub osobie fizycznej, nieruchomość taka nie może być zwrócona.
Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. Wojewoda [...] podzielając argumentację organu i instancji utrzymał w mocy jego rozstrzygnięcie.
Skargi na powyższą decyzję złożyli G. C. i S. B. Pierwsza wyjaśniła, że od [...] września 2005r. starają się o zwrot pozostałej części działki, a w toku postępowania działkę sprzedano Spółdzielni Mieszkaniowej. Takie działanie podważa jej zaufanie do organów Państwa. S. B. także podniósł fakt sprzedaży nieruchomości Spółdzielni po 2 latach od wszczęcia postępowania o jej zwrot. Zwrócił się o zbadanie, czy sprzedaż nieruchomości stanowi przeszkodę do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz czy sprzedaż odbyła się zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący oświadczyli, że przedmiotem ich skargi jest decyzja Wojewody [...] jedynie w części odmawiającej zwrotu działki nr [...].
Na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) sąd zarządził połączenie obu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II SA/Lu 725/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 136 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r, o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 110, poz. 651 ze zmianami ) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że zwrot nieruchomości możliwy jest jedynie wówczas, gdy obok przesłanki zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu także stan prawny aktualny w chwili orzekania nie stanowi przeszkody do jej zwrotu poprzedniemu właścicielowi. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji o zwrocie nieruchomości, jeżeli Skarb Państwa lub gmina nie władają nieruchomością. Oznacza to, że fakt zadysponowania przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego wywłaszczoną nieruchomością przez jej zbycie umową cywilnoprawną na rzecz osób trzecich, lub ustanowienie prawa użytkowania wieczystego powoduje, że roszczenie o zwrot przysługujące byłemu właścicielowi z art. 136 ust. 3 wspomnianej ustawy staje się bezskuteczne i wnioskowana do zwrotu nieruchomość nie może zostać zwrócona ( wyrok NSA z dnia 14 września 2011r. I OSK 1548/10 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, Wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 16 grudnia 2009r. i podane tam orzecznictwo, uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1993 r. III AZP 13/93, OSA 1994/10/7, z dnia 22 grudnia 1993r. III AZP 24/93, LEX nr 10916). W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy nieruchomość jest wykorzystana zgodnie z celem, na jaki została wywłaszczona, czy też wykorzystano ją na inny cel, bądź w ogóle nie wykorzystano ( wyrok NSA z dnia 15 maja 2009r. I OSK 722/08 CBOSA). Trafnie także zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, że w takiej sytuacji zachodzi bezprzedmiotowość postępowania o zwrot nieruchomości, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, gdyż przestała istnieć możliwość przyznania stronie prawa do tej nieruchomości ( wyrok z dnia 4 stycznia 2011r. I OSK 336/10 CBOSA ). Podzielając powyższy pogląd zauważyć jednak należy, że nie budzi on wątpliwości w sytuacji, gdy nieruchomość wywłaszczona została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste przed złożeniem wniosku o jej zwrot przez byłych właścicieli lub ich następców prawnych. Inaczej jednak należy ocenić stan, w którym wspomniane czynności są dokonywane już po złożeniu stosownego wniosku. Z treści decyzji organów rozpoznających sprawę sądzić należy, że prezentowane wyżej stanowisko co do skutków sprzedaży wywłaszczonej nieruchomości odnoszą także do sytuacji, gdy jej sprzedaż miała miejsce 6 lutego 2008r. czyli już po dacie złożenia wniosku z dnia 22 września 2005r. Tymczasem stanowisko dotyczące skutków takiej czynności nie jest jednolite. W uchwale z dnia 30 kwietnia 1987r. ( III CZP 19/87 OSNCP 1988/7-8/96 ) wydanej jeszcze na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) Sąd Najwyższy stwierdził, że umowa na mocy której Skarb Państwa oddał wywłaszczony grunt osobie fizycznej w użytkowanie wieczyste z naruszeniem powinności zwrotu tego gruntu na rzecz poprzedniego właściciela albo jego następcy prawnego nie jest sama przez się nieważna. Sąd wyjaśnił, że obowiązek zwrotu nieruchomości wywłaszczonej aktualizuje się po zaakceptowaniu go przez poprzedniego właściciela albo jego następcę prawnego. Statuujący go przepis więc może zostać wyłączony odmienną wolą uprawnionego, ma zatem charakter względny. Do nieważności zaś w rozumieniu § 1 art. 58 k.c. prowadzi sprzeczność czynności prawnej z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Ubiegający się o ustanowienie użytkowania wieczystego nie ma obowiązku dociekania, czy Skarb Państwa - wpisany w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości - dysponuje odmową przyjęcia wywłaszczonej nieruchomości przez dotychczasowego właściciela. Takie stanowisko umacnia także analogia ze skutkami naruszenia prawa pierwokupu. W braku bowiem odmiennego unormowania szczególnego nie powoduje ono nieważności bezwarunkowej umowy sprzedaży. Sąd uznał ponadto, że nie jest wykluczone dochodzenie przez poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego od Skarbu Państwa lub gminy naprawienie wynikłej wskutek zbycia wywłaszczonej nieruchomości lub oddania jej w użytkowanie wieczyste z naruszeniem obowiązków wynikających z art.47 ust.4 i art.69 ust.1 wspomnianej ustawy. Powyższe stanowisko Sąd Najwyższy podzielił w wyroku z dnia 21 czerwca 2007r. ( IV CSK 81/07 OSNC-ZD 2008/2/40). Pogląd ten został zaakceptowany także przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009r. ( I OSK 1122/08 CBOSA i podane tam orzecznictwo). Jednak w wyroku z dnia 21 lipca 2008r. ( III CSK 19/08 OSNC-ZD 2009/1/19 ) Sąd Najwyższy dokonując analizy dotychczasowego orzecznictwa dotyczącego wykładni przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, wyjaśnił, że jeśli po złożeniu przez byłego właściciela lub jego następcy prawnego wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, właściwy organ dokonał zbycia tej nieruchomości, to umowa zbycia jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). Sąd stwierdził również, że sankcji nieważności umowy nie można wiązać jedynie z sytuacją, w której wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości złożono przed dokonaniem tej czynności. Taka sama sytuacja zachodzi wówczas, gdy właściwy organ nie wykonał obowiązku poinformowania poprzedniego właściciela o tym, że nieruchomość jest zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i tym samym możliwy jest jej zwrot. Poprzedni właściciel nie mógł złożyć wniosku o zwrot, bo go o tej możliwości nie poinformowano. Jednocześnie sąd odstąpił od stanowiska, zgodnie z którym w opisanej sytuacji istniałaby jedynie odpowiedzialność odszkodowawcza. Z kolei w wyroku z dnia 20 października 2010r. ( III CSK 22/10 LEX nr 852658) Sąd Najwyższy powołując się na treść art.229 ustawy o gospodarce nieruchomościami wykazał, że przemawia on przeciwko uznaniu umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego za nieważną z racji jej zawarcia po złożeniu wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, na której ustanowiono to prawo. Zdaniem Sądu z treści tego przepisu wnosić należy, że ustanowienie użytkowania wieczystego po dacie wejścia w życie tej ustawy nie wyłącza roszczenia opartego o jej art. 136 ust. 3. Według ogólnych zaś zasad dokonanie czynności sprzeciwiających się zadośćuczynieniu roszczeniu innej osoby może stanowić podstawę do uznania ją za bezskuteczną, a nie stanowi przyczyny jej nieważności. Za taką możliwością opowiedziano się także w literaturze ( Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot - Tadeusz Woś Wydanie 4 - Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2010 str.305 i podane tam opracowania ). Warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2011r. ( I OSK 1052/10 CBOSA) za błędne uznał takie rozumienie art.136 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste bez zawiadomienia poprzedniego właściciela o zamiarze jej użycia na inny cel, niż określony w decyzji o wywłaszczeniu uzasadnia odmowę jej zwrotu. Podkreślając, że uprawnienie do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości ma charakter prawa konstytucyjnego (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) Sąd wskazał na pierwszeństwo wynikających z ustawy praw poprzedniego właściciela nad prawnymi skutkami działań organów państwa opartych na nieprzestrzeganiu prawa, za czym przemawiają względy praworządności i sprawiedliwości społecznej, które w państwie prawnym nakazują respektować chronione ustawą prawa obywatela. Co istotne, Sąd przypomniał, iż w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 1993 r. ( III AZP 24/93 LEX nr 10916) wyrażono pogląd, że w razie wystąpienia przesłanek warunkujących zwrot wywłaszczonej nieruchomości, to na organach powinien spoczywać ciężar doprowadzenia do stanu prawnego, w którym staną się one na powrót organami rzeczywiście władającymi nieruchomością ( por. także wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010r I OSK 420/09 CBOSA). Bez wątpienia teza sformułowana w powyższym wyroku ma zastosowanie także w razie zbycia nieruchomości wywłaszczonej. Nie ulega wątpliwości, że rzeczą organów rozpatrujących sprawę było odniesienie się do wspomnianej kwestii. Nie można także bezkrytycznie podzielić stanowiska organów dopatrujących się podstawy do odmowy zwrotu nieruchomości w decyzji o oddaniu wywłaszczonej nieruchomości w użytkowanie wieczyste Spółdzielni decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1991r. Zauważyć bowiem należy, że w decyzji tej wskazuje się działkę nr [...] o powierzchni 23 181m2 położoną przy ulicy K. Z akt sprawy nie sposób wywieść, wbrew wyjaśnieniom organów, czy nieruchomość oznaczona nr [...], której zwrotu domagają się skarżący rzeczywiście wchodzi w skład tej nieruchomości, a co więcej, czy była także przedmiotem sprzedaży, na co powołano się w zaskarżonej decyzji. Brak jest zwłaszcza pełnej dokumentacji geodezyjnej, umożliwiającej powiązanie poprzedniej numeracji i powierzchni działki wywłaszczonej z aktualnymi oznaczeniami w ewidencji gruntów, chociaż organ winien dysponować zarówno wykazem zmian gruntowych dla wywłaszczonej nieruchomości jak i mapą z odtworzonymi jej granicami. Z aktu notarialnego sporządzonego 6 lutego 2008r. wynika, że w skład działki nr [...] będąca przedmiotem zbycia wchodzi też działka [...]. Tymczasem w piśmie Zastępcy Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011r., przedstawionym przez skarżących, wynika, że działka o tym numerze nie została w ogóle włączona do nieruchomości oznaczonej nr [...]. Brak jest przy tym informacji dotyczącej wydzielenia samej działki [...], jak i działki [...]. Trudno też dociec, w jaki sposób organ uznał, że nieruchomość oznaczona nr [...] oznacza działkę [...]. Z pisma Starosty Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2008r. sądzić należy, że działka [...] oznaczona jest w obecnej ewidencji jako działka [...] o powierzchni 0,9471ha. Z opisu i mapy projektu podziału działki nr [...] ( str.111 akt administracyjnych ) wynika, że działka [...] została podzielona na działki o nr. [...],[...] i [...], przy czym działka [...] ma oznaczenie [...] o powierzchni 0,3469m2. Potwierdza to rozliczenie powierzchni działki [...] ( k.37 akt ). Z opisu wynika także, że działka [...] została podzielona na działki [...],[...],[...]i [...].Tymczasem w kolejnym opisie i mapie projektu podziału działki [...] ( k. 114 akt ) ujawniona jest działka [...] o powierzchni 2,3183 ha, która została podzielona na działki [...] o powierzchni 0,3469 i [...] o powierzchni 1,9714ha. Wbrew stanowisku organów przedstawione okoliczności nie pozwalają na jednoznaczną ocenę stanu prawnego działki [...], tym bardziej, że w powołanym już piśmie z dnia [...] grudnia 2011r. wspomina się, że dotychczas organ nie otrzymał dokumentów będących podstawą ujawnienia nowo projektowanych działek [...] i [...] w ewidencji gruntów i budynków Miasta L. Prawidłowe ustalenie numeracji i powierzchni działek ma także istotne znaczenie także dla oceny wpisu prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej z dnia 30 stycznia 2004r, którego dokonano na działce [...], a nie [...], która była przedmiotem decyzji z 1991r. Powyższe ustalenia istotne są również dla wyjaśnienia, czy sam wpis nie został dokonany już po wszczęciu postępowania o zwrot nieruchomości. We wniosku z dnia [...] września 2005r. skarżąca wnosiła bowiem o zwrot pozostałej części działki nr [...] wyjaśniając, że dotychczas zwrócono jej tylko 5675m2. Z kolei w piśmie z dnia [...] stycznia 2006r. ( k.27 ) G. C. wyjaśniła, że wspomniana nieruchomość została jej zwrócona decyzją nr [...]. W aktach sprawy znajduje się jedynie decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997r. o zwrocie działki [...]o powierzchni 573m2, jako części działki nr [...] o powierzchni 8580m2, wywłaszczonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]lutego 1997r. Brakuje natomiast informacji dotyczących zakresu postępowania w zakresie decyzji powołanej przez skarżącą. Nie jest w tej sytuacji czytelne, czy nie dotyczyło ono także nieruchomości objętej postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją. Ustalenia w tym zakresie są tym bardziej istotne, jeśli zważyć, że organy w ogóle nie badały przesłanek zwrotu nieruchomości nr [...], a co więcej, w sprawie nie ma zastosowania art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jest to oczywiste, skoro zarówno wpis prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej, jak i sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, jak uważa organ, miały miejsce już po wejściu w życie wspomnianej ustawy
Ponownie rozpoznając sprawę organ zbada przede wszystkim, jakie oznaczenie ma obecnie działka przeznaczona do zwrotu skarżącym, przedstawi zmiany numeracji działek w sposób pozwalający na kontrolę ich sekwencji oraz ustali, czy była ona objęta umowa sprzedaży Spółdzielni Mieszkaniowej "C" i przedmiotem użytkowania wieczystego. Rzeczą organów będzie także rozważenie konsekwencji związanych z wpisem prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej w 2004r. oraz ze sprzedażą działki w toku prowadzonego postępowania o jej zwrot.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Lubelskiego w części odmawiającej zwrotu działki oznaczonej nr 26/4. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art.205 § 1 wspomnianej ustawy.