II SA/Lu 717/14

Sprawa dotyczyła skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości ponad 159 tys. zł za usunięcie dwóch drzew (sosny i lipy) bez wymaganego zezwolenia. Organ I instancji ustalił, że skarżący wyciął drzewa, tłumacząc to zagrożeniem dla budynku gospodarczego i linii energetycznych. Kara została wyliczona na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, w szczególności art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1, które przewidują trzykrotność opłaty za usunięcie drzew. Skarżący zarzucał m.in. niezawieszenie postępowania mimo toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy dotyczącej zgodności tych przepisów z Konstytucją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję w mocy, uznając, że przepisy te są podstawą do wymierzenia kary niezależnie od okoliczności, a złożenie wniosku do TK nie obliguje do zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. (SK 6/12), który uznał przepisy art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody za niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał stwierdził, że przepisy te wprowadzają sztywny, bezwzględny obowiązek wymierzenia wysokiej kary pieniężnej, oderwany od okoliczności czynu, winy sprawcy oraz stopnia uszczerbku w środowisku, co narusza zasadę proporcjonalności i ochronę prawa własności. Sąd administracyjny uznał, że nawet jeśli wyrok TK nie jest jeszcze skuteczny, to jego stanowisko pozwala na uchylenie decyzji wydanych na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją. Wskazał, że organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien uwzględnić wyrok TK, rozważyć zawieszenie postępowania i ocenić, czy nałożenie kary jest uzasadnione, biorąc pod uwagę zasadę proporcjonalności.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający