II SA/Lu 59/26

II SA/Lu 59/26 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Ostrowska.
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2023 poz 1429
art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b)
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie: WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...], która:
1) uchyliła decyzję z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2023 r.;
2) uchyliła decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] w całości;
3) uchyliła w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] i przyznała M. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad K. S. w kwocie 2.458,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2023-r. do dnia 31 grudnia 2023 r.; w kwocie 2.988,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r; w kwocie 3.287,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2025 r. bezterminowo.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w L. (dalej jako: MOPR w L.) decyzją z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] przyznał M. S. specjalny zasiłek opiekuńczy w wys. 620,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 31 października 2023 r.
MOPR w L. decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] przyznał M. S. specjalny zasiłek opiekuńczy w wys. 620,00 zł miesięcznie na okres od dnia 1 listopada 2023 r. do dnia 31 października 2024 r.
W dniu 24 stycznia 2023 r. wpłynął do MOPR w L. wniosek M. S. z dnia 23 stycznia 2023 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowaną opiekę nad chorą matką.
MOPR w L., odpowiadając na wniosek z dnia 23 stycznia 2023 r., decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. Nr [...] odmówił M. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjne.
Nadto decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. Nr [...] odmówiono M. S. uchylenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustalonego w/w decyzją z dnia [...] października 2022 r.
M. S. wniosła odwołania od w/w dwóch decyzji z dnia [...] lutego 2023 r., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: SKO w Lublinie) po ich rozpatrzeniu wydało:
• w dniu [...] marca 2025 r. decyzję Nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2023 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] października 2022 r. przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy na okres od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 31 października 2023 r. oraz
• w dniu [...] marca 2025 r. decyzję Nr [...], którą uchyliło w całości decyzję MOPR w L. Nr [...] dot. odmowy przyznania M. S. świadczenia pielęgnacyjnego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
MOPR w L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu [...] kwietnia 2025 r. wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania M. S. świadczenia pielęgnacyjnego z racji sprawowanej opieki nad chorą matką.
W/w decyzja dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] została zakwestionowana przez M. S. poprzez wniesienie odwołania.
SKO w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania M. S. w dniu [...] lipca 2025 r. wydało decyzję Nr [...], którą:
1) uchyliło decyzję z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2023 r.
2) uchyliło w całości decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...];
3) uchyliło w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] i przyznało M. S. świadczenie pielęgnacyjne z tyt. rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w zw. z koniecznością sprawowania opieki nad K. S. w kwocie 2.458,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.; w kwocie 2.988,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.; w kwocie 3.287,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2025 r. bezterminowo.
Kierownik sekcji ds. [...] MOPR w L., wnioskiem z dnia 8 września 2025 r. Nr [...], wystąpił do SKO w Lublinie o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...] o której było wyżej. W uzasadnieniu swojego wniosku zwrócił on uwagę na to, że Kolegium w pkt 3 decyzji przyznało świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 stycznia 2023 roku (bezterminowo), pomimo faktu przyznania i wypłacenia stronie specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2024 r. w wys. 620,00 zł miesięcznie. Takie rozstrzygnięcie narusza zakaz kumulowania świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, który wyklucza sytuację, w której osobie uprawnionej przysługiwałoby więcej niż jedno świadczenie.
SKO w Lublinie w reakcji na w/w wniosek wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...]
W pierwszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. (dalej jako: u.ś.r.), bo na podstawie tych przepisów została wydana decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2025 r. Podstawą tego stanu rzeczy jest art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, który stanowi - cyt. "W sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. stosuje się przypisy dotychczasowe".
Sygnalizacja MOPR w L. wskazująca na konieczność eliminacji z obrotu prawnego decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...]. jest zasadna i dlatego Kolegium wszczęło stosowną procedurę.
Jeśli chodzi o ostateczną decyzję SKO w Lublinie Nr [...], to podlega ona eliminacji z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności
Pkt 1 sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., który uchyla decyzją MOPR w L. z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] o przyznaniu M. S. specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 31 października 2023 r. oraz jej pkt 2, który uchyla decyzją MOPR w L. z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] o przyznaniu M. S. specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres od dnia 1 listopada 2023 r. do dnia 31 października 2024 r. - pozostają (rozstrzygnięcia) w kolizji z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu. Przepis ten stanowi, iż - cyt.: "Organ odwołamy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części".
Stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie w tym, że SKO w Lublinie zarówno decyzji z dnia [...] października 2022 r. Nr [...], jak i o decyzji z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] w dniu [...] lipca 2025 r. nie rozstrzygało w trybie odwoławczym, bowiem takie odwołania nie zostały złożone. Taki stan rzeczy jest podstawą stwierdzenia wadliwości rozstrzygnięcia badanej decyzji w pkt 1 i w pkt 2.
Nie ulega wątpliwości, że M. S., na mocy w/w decyzji z dnia [...] października 2022 r. oraz decyzji z dnia [...] listopada 2023 r., w okresie od dnia 1 października 2022 r., do dnia 31 października 2024 r. legitymowała się prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego, które zostało zrealizowane - został wypłacony jej ten zasiłek. Dlatego też przyznanie jej decyzją Kolegium Nr [...] świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., bez uwzględnienie w niej okoliczności pobrania specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego (rozliczenia), jest naruszeniem art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Przepis ten stanowi – cyt.: "Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów".
Wobec powyższego zasadnym jest stanowisko MOPR w L., że Kolegium w/w decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. przyznało M. S. świadczenie pielęgnacyjne z obrazą w/cyt. art 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., bowiem w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. legitymowała się ona prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W przedstawionym stanie faktyczne - prawnym zaistniała sytuacja, o której mowa w art 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że cyt.: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Dlatego też stwierdzono nieważność decyzji SKO w Lublinie z dnia [...] lipca 2025 r. Nr [...]
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie została zaskarżona przez M. S. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 KPA w związku z art. 17 ust. 5 pkt l lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, ii decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenie nieważności decyzji w całości, w sytuacji gdy okoliczność rażącego naruszenia prawa dotyczyła jedynie części okresu objętego decyzją tj. od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2024 r. zaś nie odnosiła się ona do okresu przypadającego od 1 listopada 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. i od 1 stycznia 2025 r. bezterminowo, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności jedynie w części.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że z treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wprost wynikało, iż skarżąca nie pobierała już świadczenia po dniu 31 października 2024 r. i że świadczenie jej to nie przysługiwało, wobec czego za niezrozumiałe uznać należy stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] lipca w całości. Wskazać przy tym należy, iż decyzja z dnia [...] października 2022 r. nr [...] obejmowała okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r., zaś decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] obejmowała okres od 1 listopada 2023 r. do 31 października 2024 r. Te wszystkie okoliczności świadczą o tym, iż co do części decyzji nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 KPA, a tym samym, że stwierdzenie jej nieważności w całości nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej części decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...], która:
1) uchyliła decyzję z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2023 r.;
2) uchyliła decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] w całości;
3) uchyliła w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] i przyznała M. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad K. S. w kwocie 2.458,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2023-r. do dnia 31 grudnia 2023 r.; w kwocie 2.988,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r; w kwocie 3.287,00 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2025 r. bezterminowo.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym.
Stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa jest wyjątkiem od wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji, zapewniającej stabilizację i pewność obrotu prawnego, co oznacza, że pojęcie to musi być interpretowane wąsko.
Trafnie zatem w orzecznictwie podkreśla się, że przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa, co oznacza, że nie każde naruszenie prawa stwierdzone w odniesieniu do rozstrzygnięcia organu administracji rodzi skutek nieważność, część naruszeń pozbawiona jest takiej wagi. Decyzja, nawet wydana z naruszeniem prawa, któremu nie możne przypisać cechy naruszenia rażącego, nie podlega stwierdzeniu nieważności. Rażące naruszenie to zwrot o charakterze wartościującym, który skutkuje koniecznością ewaluacji naruszeń w kategoriach ich doniosłości, oczywistości i wywoływanych skutków.
Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rozumie się naruszenie normy prawnej w sposób oczywisty, wyraźny i bezsporny, w sytuacji gdy decyzja wydana została wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a rażące naruszenie prawa musi mieć miejsce w momencie wydania decyzji.
Wbrew odmienny zarzutom skargi stwierdzić należy, że taki właśnie charakter, tj. oczywisty, wyraźny i bezsporny, ma naruszenie prawa, którego dopuścił się organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] listopada 2025 r.
W punkcie 1 i 2 decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło decyzję z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] oraz decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...]
Sprawa znak: [...], w której wydano powyższą decyzję była sprawą w przedmiocie odmowy przyznania M. S. świadczenia pielęgnacyjne. Natomiast decyzje z dnia [...] października 2022 r., znak: [...] i z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...] były decyzjami wydanymi w innych sprawach administracyjnych, a mianowicie w sprawach o przyznanie M. S. specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Z przepisów art. 127 § 1 i 2, art. 129 § 1, art. 133, art. 138 § 1 i 2 oraz art. 139 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może orzekać tylko w sprawie administracyjnej, w której wniesiono odwołanie i tylko co do decyzji, którą zaskarżono odwołaniem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie znak: [...] mogło więc orzekać jedynie co do zaskarżonej w tej sprawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2025 r., znak: [...] o odmowie przyznania M. S. świadczenia pielęgnacyjnego. W sprawie tej Kolegium nie mogło orzekać co do wydanych w innych sprawach administracyjnych i nie zaskarżonych odwołaniem decyzji z dnia [...] października 2022 r., znak: [...] i z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...] w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Z tych też względów zawarte w punkcie 1 i 2 decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] rozstrzygnięcia o uchyleniu wydanych w innych sprawach administracyjnych decyzji z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] i decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] wydane zostało bez podstawy prawnej.
W sprawie nie budzi wątpliwości także to, że z rażącym naruszeniem prawa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w punkcie 3 decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] uchyliło decyzję o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przyznało M. S. świadczenie pielęgnacyjne za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2024 r., a więc za okres, w którym skarżącej przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Skarżącej kolejnymi decyzjami z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] i [...] listopada 2023 r. Nr [...] przyznano specjalny zasiłek opiekuńczy na okres od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 31 października 2023 r. oraz następnie na okres od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 31 października 2023 r.
Decyzje te nie zostały w żaden sposób uchylone, ani wzruszone. Między innymi samo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., znak: [...] odmówiło skarżącej uchylenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustalonego decyzją z dnia [...] października 2022 r.
W sprawie nie budzi więc wątpliwości, że skarżącej w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2024 r. przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, co wykluczało możliwość jednoczesnego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej jako "u.ś.r.") w brzmieniu dotychczasowym, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429), świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Fakt posiadania przez skarżącą prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego wykluczał możność jednoczesnego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres objęty przyznanym specjalnym zasiłkiem opiekuńczym, a więc za okres do dnia 31 października 2024 r.
Przyznanie zatem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w punkcie 3 decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 października 2024 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r.
Kwestia ta nie budziła wątpliwości także samej skarżącej, która zaskarżyła decyzję jedynie w części podnosząc, że okoliczność rażącego naruszenia prawa dotyczyła jedynie części okresu objętego decyzją tj. od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2024 r., zaś nie odnosiła się do okresu przypadającego od 1 listopada 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. i od 1 stycznia 2025 r. bezterminowo.
Stanowisko takie nie jest jednak uzasadnione.
Trafnie wprawdzie zauważa skarżąca, że decyzja z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...] przyznawała jej specjalny zasiłek opiekuńczy jedynie na okres od dnia 1 listopada 2023 r. do dnia 31 października 2024 r., a nie także i po tej dacie, jednakże powyższe, czy też ściślej rzecz biorąc wynikający z przedmiotowej decyzji fakt przysługiwania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego na dzień 31 grudnia 2023 r. wykluczał jednocześnie możność przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego także po dniu 31 października 2024 r.
Generalnie motywy zaskarżonej decyzji w tej części nie zostały przez organ odwoławczy przedstawione w sposób pełny, jednakże organ dokonał w tym zakresie dwóch kluczowych ustaleń, co umożliwia zrekonstruowanie przesłanek rozstrzygnięcia i dokonanie jego sądowej kontroli.
Po pierwsze Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że skarżąca w okresie od dnia 1 października 2022 t, do dnia 31 października 2024 r. legitymowała się prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego, które zostało zrealizowane - został wypłacony jej ten zasiłek.
Po drugie organ wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., w tym art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, który stanowi "W sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. stosuje się przypisy dotychczasowe".
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym wprowadzająca świadczenie wspierające w sposób zasadniczy zmieniła także zasady dotyczące przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego.
Po dniu 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjnego w takiej formie i kształcie, o który ubiegała się skarżąca, mogło jej zostać przyznane tylko w razie spełnienia warunku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, a więc tylko w sytuacji jeżeli prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do dnia 31 grudnia 2023 r.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego zwrot "prawo powstało" należy w kontekście art. 63 ust. 1 u.ś.w. rozumieć w ten sposób, że do dnia 31 grudnia 2023 r. spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki do przyznania takiego świadczenia. Oznacza to, że samo złożenie wniosku przed dniem zmiany stanu prawnego, nie jest warunkiem wystarczającym, aby sprawa mogła być po dniu 31 grudnia 2023 r. rozpatrywana przez właściwy organ z uwzględnieniem wcześniej obowiązujących przepisów prawa. Konieczne jest bowiem, aby do tego dnia spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania tego świadczenia.
Po dniu 31 grudnia 2023 r., a więc i także i po dniu 31 października 2024 r., skarżącej mogło zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne tylko wtedy, gdyby skarżącej przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 grudnia 2023 r.
Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 grudnia 2023 r. nie powstało albowiem w okresie w tym skarżącej przysługiwało prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, co wykluczało możność równoczesnego uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Przyznanie zatem w pkt 3 decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] świadczenia pielęgnacyjnego za okres po dniu 31 października 2024 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r.
Treść powyższych przepisów jest jasna i jednoznaczna.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w decyzji z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na przyszłość, po dniu 31 grudnia 2023 r., całkowicie pominęło treść tych przepisów, a wydana decyzja pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste zestawienie powyższych przepisów i bezspornych w sprawie okoliczności faktycznych.
Także w tej części naruszenie prawa, którego dopuścił się organ odwoławczy wydając reformatoryjną decyzję z dnia [...] listopada 2025 r. miało charakter oczywisty, wyraźny i bezsporny, a więc miało cechę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który został przez organ prawidłowo zinterpretowany oraz zastosowany, w okolicznościach faktycznych sprawy.
Z tych też względów i w związku z przywołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.