II SA/Lu 451/26

II SA/Lu 451/26 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-08-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Umorzono postępowanie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Gminy Biłgoraj na rzecz P. H. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
P. H. (dalej jako: skarżąca) wniosła skargę na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień w zakresie dotyczącym dz. [...] obr. C. gm. Biłgoraj.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Biłgoraj wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Wskazał, że skarga P. H. została w całości uwzględniona przez organ uchwałą nr XXXIII/203/26 Rady Gminy Biłgoraj z dnia 26 czerwca 2026 r. w sprawie stwierdzenia w części nieważności uchwały nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień".
W związku z powyższym Wójt wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane pkt 1 i 2) stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie i doktrynie istnieją rozbieżności co do oceny, czy ww. przepis, określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii pogląd, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. W ramach tego stanowiska słusznie dostrzega się, że przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, dającym organowi szczególne uprawnienie w ramach toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego do podjęcia rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę zgodnie z jej żądaniem, przy zastosowaniu rodzajów rozstrzygnięć podejmowanych przed sąd administracyjny w razie uwzględnienia skargi (art. 145 - 150 p.p.s.a.). Uprawnienie organu do działania w ramach autokontroli w zakresie wyboru form i rodzaju rozstrzygnięcia sprawy jest powiązane z treścią żądania skargi oraz z przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. ma charakter ogólny, nie zawiera żadnych wyłączeń przedmiotowych lub podmiotowych, a zatem odnosi się do wszystkich działań lub bezczynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., a więc również do zaskarżonych uchwał rady gminy stanowiących akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Pogląd przeciwny prowadziłby nieuzasadnionego do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. w przypadkach, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy (analogicznie również rady powiatu, sejmiku województwa) będąca aktem prawa miejscowego, czy też inne uchwały lub akty, których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Tak szerokiego wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (tak m. in.: wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2377/14; z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2402/15; z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1055/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06).
Sąd miał na uwadze, że przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2026 r. poz. 662) – analogicznie również ustawy o samorządzie powiatowym i ustawy o samorządzie województwa – regulujące kompetencje organu nadzoru, w tym wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy (odpowiednio rady powiatu, sejmiku województwa), nie pozbawiają rady gminy kompetencji do zastosowania wspomnianego trybu autokontroli.
Czym innym jest postępowanie nadzorcze prowadzone przez organ nadzoru w trybie przepisów ww. ustaw, a czym innym postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte na skutek skargi organu nadzoru.
Po wniesieniu skargi do sądu zastosowanie mają przepisy p.p.s.a., w tym jej art. 54 § 3. To, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym przyznają uprawnienie do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy wyłącznie organowi nadzoru, nie wyklucza możliwości stosowania art. 54 § 3 p.p.s.a., który w tym zakresie nie wprowadza expressis verbis żadnych wyłączeń. Co istotne, uchwała rady gminy wydana w tym trybie będzie podlegała kontroli sądu administracyjnego na zasadach ogólnych. Zapewniona jest zatem weryfikacja zgodności z prawem skorzystania przez organ z kompetencji autokontrolnych (por. postanowienia WSA w Lublinie: z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 753/19; z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 755/19).
Aprobując powyższe stanowisko Sąd uznał, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec uwzględnienia przez organ stanowiący gminy wniesionej skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. w części objętej skargą, w drodze powołanej powyżej uchwały.
Podkreślić należy, że korzystając z uprawnienia autokontrolnego przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., Rada Gminy Biłgoraj spełniła określone w tym przepisie warunki. Uchwała autokontrolna została podjęta przez organ w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania skargi. Ponadto w treści tej uchwały Rady Gminy stwierdziła, że jej działanie w zakresie objętym skargą miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Dodać wypada, że powołana uchwała autokontrolna nabyła moc obowiązującą, albowiem zgodnie z § 4 ust. 2 weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego, czyli od dnia 2 lipca 2026 r.
Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie objętym skargą przez Radę Gminy Biłgoraj w trybie autokontroli sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, co czyni postępowanie sądowe w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym, dając podstawę do jego umorzenia na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania objęły wpis od skargi w kwocie 300 zł.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.