II SA/Lu 297/04

II SA/Lu 297/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Jerzy Dudek /przewodniczący/
Maciej Kierek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.40 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca),, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D.S. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr 51/03, znak: [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewidencyjny 58/7 położonej w L. przy ul. N. dla realizacji obiektu usługowo-handlowego wraz z przyłączami i wjazdem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) w związku z art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że odmówiono D.S. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki z uwagi na fakt, że w 80 % leży ona w strefie promieniowania elektroenergetycznego wywołanego istniejącą linią energetyczną WN i podlega wyłączeniu z zagospodarowania kubaturowego. Natomiast niewielkie fragmenty działki, bo ok. 45 m2, leżące poza w/w obszarem nie pozwalają na jakiekolwiek zainwestowanie.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji D.S. zarzuciła, że decyzja narusza art. 32, art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1, art. 43, art. 46 "a" ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i uniemożliwia jej korzystanie z nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego.
Wyjaśniła ponadto, że wystąpiła do Zakładu Energetycznego "[...]" S.A. o wydanie ekspertyzy, co do możliwości realizacji obiektu usługowo-handlowego w sąsiedztwie istniejącej linii WN, przy czym poinformowano ją wstępnie, że istniejąca linia energetyczna nie ma żadnego udowodnionego wpływu na jej nieruchomość.
Organ odwoławczy jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 ze zm.) zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie do tego przepisu organ w toku postępowania oceniał zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym od dnia 8 listopada 2002 r. planem zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu nadanym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 września 2002 r. Nr 1688/LV/2002 (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego Nr 124 poz. 2671). Działka przy ul. N. według tego planu zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem ZI/U, który został nim określony jako tereny zieleni izolacyjnej (ZI) oraz jako tereny usług komercyjnych (U).
Plan zagospodarowania przestrzennego w zapisie § 42 ust. 2 na terenach przeznaczonych pod zieleń izolacyjną (ZI) wprowadza bezwzględny zakaz realizacji obiektów kubaturowych.
Natomiast w odniesieniu do terenów usług komercyjnych (U) w/w plan w § 32 ust. 1 przewiduje podstawowe przeznaczenie gruntów pod usługi handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego i inne usługi komercyjne, z możliwością realizacji dużych obiektów handlowych (domy towarowe, pasaże handlowe, koncentracje funkcji handlowo-usługowej).
W ocenie organu odwoławczego zamierzona inwestycja polegająca na budowie obiektu handlowo-usługowego, w odniesieniu do części działki inwestorskiej, może być uznana za dopuszczalną w obowiązującym planie miejscowym.
Organ jednakże podkreślił, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia ma okoliczność, że przez działkę inwestorską przebiega linia WN 110 kV, dla której obowiązujący plan w § 18 ust. 6 lic. "c" ustanowił strefę uciążliwości – 2 x 17,5 m (od skrajnych przewodów w obie strony), która to strefa stosownie do § 42 ust. 1 planu miejscowego stanowi tereny zieleni izolacyjnej – ZI. Według tego § 42 ust. 1 – wyznacza się "tereny zieleni izolacyjnej – ZI z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia zieleni stref ochronnych i pasów izolacyjnych od obiektów uciążliwych dla otoczenia, zaś według ust. 2 omawianego przepisu na terenach zieleni izolacyjnej (ZI) wprowadzono zakaz realizacji obiektów kubaturowych. Z tego względu strefa uciążliwości dla przebiegającej przez działkę inwestorską linii WN 110 kV jest wyłączona z zabudowy kubaturowej.
W ocenie organu administracyjnego nie jest również możliwa budowa budynku wolnostojącego o pow. 200 m2, gdyż obszar części działki, której nie dotyczy w/w zakaz, wynosi 45 m2.
Ponadto nie można w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uznać za uzasadniony zarzut odwołania jakoby decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. została wydana z naruszeniem konstytucyjnie chronionego prawa własności przysługującego D.S.
Powyższy zapis Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Sytuacja, o której wyżej mowa to sytuacja regulowana m.in. art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności. Skoro plan miejscowy kształtuje sposób wykonywania prawa własności, to nie można zasadnie twierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustaleń tego planu ogranicza konstytucyjne chronione prawo własności.
Skargę do sądu administracyjnego wniosła D.S., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Skarżąca zarzuciła organom administracyjnym naruszenie art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji i podniosła, że przepisy ustawowe nie mogą niweczyć podstawowych uprawnień składających się na treść prawa własności, takich jak możliwość korzystania, pobierania pożytków lub pośredniego eksploatowania przedmiotu własności (pogląd T. Dybowskiego, wyrażony w Księdze pamiątkowej ku czci profesor Janiny Zakrzewskiej). Powołała się również na pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 16 lipca 1980 roku CZP 45/80 zgodnie z którym prawo własności jest tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnie uprawnień względem rzeczy, a przede wszystkim uprawnienie do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią.
Skarżąca podniosła również, że w stosunku do niej zasada ta została złamana całkowicie. Nie może bowiem ona korzystać z części swojej nieruchomości w żaden sposób, ponieważ zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego ustalonym przez Miasto dla tego obszaru, na tej części nieruchomości ma być usytuowany pas zieleni izolacyjnej. Miasto nie podejmuje jednak żadnych działań, aby tę część nieruchomości od skarżącej odkupić, wydzierżawić i sytuacja taka trwa od przeszło dwudziestu pięciu lat.
W ocenie skarżącej nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania jej działki zgodnie z jej wnioskiem z uwagi na linię wysokiego napięcia, gdyż Zakłady Energetyczne "[...]" S.A. zobowiązały się pozytywnie zaopiniować jej plan zagospodarowania terenu budynkiem usługowo-handlowym pod wyżej wymienioną linią wysokiego napięcia pod warunkiem przesłania do uzgodnienia odpowiednich projektów technicznych obiektu oraz projektu organizacji placu budowy pod istniejącą linią 110 kV.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził ponadto, że z cyt. art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z powyższych zapisów planu miejscowego bezsprzecznie wynika, że w terenie o symbolu (ZI), określonego w przypadku linii WN jako strefa ochronna, nie jest możliwa realizacja obiektu kubaturowego z uwagi na istniejący zakaz i tego faktu nie może zmienić też stanowisko Zakładów Energetycznych o możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Decydujące znaczenie ma zapis planu.
Natomiast stanowisko zarządcy sieci WN jest konieczne w następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i ubieganiu się o pozwolenie na budowę, po uprzednim stwierdzeniu (I-szy etap procesu inwestycyjnego) o zgodności zgłaszanego zamiaru inwestorskiego z obowiązującym planem miejscowym.
Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Z mocy art. 40 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o ile dla danego terenu on istnieje). Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy jest przepisem gminnym i stanowi, tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W rozpatrywanej sprawie, dla terenu, w którym znajduje się działka o nr ewid. 58/7 w L., położona przy ul. N. , w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 września 2002 r., Nr 1688/LV/2002.
W świetle postanowień tego planu przedmiotowa działka jest położona w strefie uciążliwości linii wysokiego napięcia WN 110 kV w wielkości 2 x 17,5 m od skrajnych przewodów w obie strony (§ 18 ust. 6), w obszarze oznaczonym symbolem ZI/V przeznaczonych pod urządzenie zieleni stref ochronnych i pasów izolacyjnych od obiektów uciążliwych dla otoczenia (ZI) oraz pod tereny usług komercyjnych (U).
Jednocześnie w § 42 ust. 2 planu wprowadzono bezwzględny zakaz realizacji obiektów kubaturowych na terenach przeznaczonych pod zieleń izolacyjną (ZI).
Wobec powyższego, działka skarżącej nie może być zabudowana w sposób określony przez nią we wniosku i należało odmówić ustalenia jej warunków zabudowy i zagospodarowania zgodnie z załączonym projektem.
Z uwagi na to, że plan zagospodarowania przestrzennego ma charakter prawa miejscowego, a jego postanowienia są wiążące dla organów administracyjnych wydających decyzje na jego podstawie, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność podnoszona przez skarżącą, że Zakłady Energetyczne "[...]" S.A. wstępnie zaopiniowały pozytywnie jej projekt.
Z tych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i skargę na nią, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.