II SA/Lu 271/04

II SA/Lu 271/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Maciej Kierek /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.40 par.2, art.60 par.3, art.138 psr.1, art.145 par.1, art.151 par.1 pkt.1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.134 par.1, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz ( sprawozdawca ), Protokolant Referent - stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wycięcia bez wymaganego zezwolenia drzewa oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, art. 151§ 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu wniosków J.B. i S. i G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]stycznia 2004 r. Nr [...], podjętą w ramach wznowionego postępowania administracyjnego, odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] października 2003 r. wydanej za Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy dnia [...] września 2003 r. Nr [...] dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, w sprawie wycięcia bez wymaganego zezwolenia drzewa gatunku jesion z terenu nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 367 położonej w P.P. gmina S. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO podniósł, iż w dniu 6 stycznia 2004 r. do UG wpłynął wniosek H.M. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wycięcia bez zezwolenia przez pracowników Rejonu Energetycznego drzewa z gatunku jesion rosnącego na działce nr 367 położonej w miejscowości P. I, celem nałożenia kary administracyjnej. Zawiadomieniem z dnia 20 stycznia 2003 r. Wójt Gminy wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie, występując jednocześnie pismem z dnia 10 lutego 2003 r. do [...] Zakładu Energetycznego SA Rejon Energetyczny w J.L. o wyjaśnienie okoliczności dotyczących wycięcia przez jej pracownika drzewa rosnącego na działce nr 367. Z odpowiedzi uzyskanej pismem z dnia 25 lutego 2003 r. wynikało, iż wycięte drzewo z gatunku jesion wrośnięte było w przewody linii energetycznej i pochylone na tę linię, co stwarzało bezpośrednie zagrożenie porażenia prądem elektrycznym ludzi i otoczenia. Sytuacja ta wymagała wiec natychmiastowego działania celem usunięcia tegoż zagrożenia, co zostało uczynione przez brygadę PE. P. Nastąpiło to podczas planowanych robót eksploatacyjnych w dniu 8 stycznia 1999 r., o których to robotach mieszkańcy miejscowości zostali powiadomieni pismem z dnia 21 grudnia 1998 r. doręczanym za pośrednictwem sołtysa i UG.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, Wójt Gminy w toku toczącego się postępowania administracyjnego ponownie wystąpił do [...]o Zakładu Energetycznego S.A. Rejon Energetyczny w J.L., a piśmie z dnia 26 maja 2003 r. Dyrektor Rejonu Energetyczne podtrzymał swoje pierwotne stanowisko w sprawie dotyczącej wycięcia drzewa gatunku jesion. W toku toczącego się postępowania, na wniosek Wójta Gminy Komenda Powiatowa Policji poinformowała, iż postępowanie przygotowawcze w sprawie dotyczącej wycięcia drzewa prowadzi Komenda Powiatowa Policji . Z informacji uzyskanych z KPP wynikało, iż postępowanie w sprawie prowadzone było przez Posterunek Policji, a w rezultacie przeprowadzonych czynności sprawdzających wydano postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skład orzekający SKO podniósł również, iż J.B., jako pełnomocnik H.M. wystąpiła do SKO z zażaleniem na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nie załatwieniu sprawy administracyjnej dotyczącej usunięcia przez Rejon Energetyczny drzewa z terenu nieruchomości nr 367 w P. I bez wymaganego prawem zezwolenia. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zasadność zażalenia i wyznaczyło Wójtowi Gminy trzydziestodniowy termin do załatwienia sprawy. Po przeprowadzeniu w dniu 4 września 2003 r. oględzin miejsca usunięcia drzewa, Wójt Gminy i po wydaniu postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy i wyznaczenia strono siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań, decyzją z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wycięcia bez wymaganego zezwolenia drzewa gatunku jesion z tereniu nieruchomości oznaczonej nr 367 położonej w miejscowości P. I. Od decyzji tej odwołanie wniosła J.B. – pełnomocnik H.M., R. i M. B.. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano następnie, iż w dniu 5 listopada 2003 r. do SKO wpłynęła w trybie przepisu art. 235 kpa skarga J.B.– pełnomocnika H.M., R. i . B. na sposób rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2003 r. Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. SKO wznowiło na żądanie strony postępowanie administracyjne zakończone decyzja ostateczną Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wycięcia bez wymaganego pozwolenia przez Rejon Energetyczny w J.L. drzewa gatunku jesion z działki nr 367 położonej w miejscowości P. I.
Decyzją z dnia [...]stycznia 2004 r. Nr [...], SKO odmówiło uchylenia swojej decyzji. Kwestionując zasadność tej decyzji z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili J.B. oraz S. i G.K.. J.B. zarzucała, iż w żadnym z dotychczas wydanych orzeczeń SKO nie odniosło się szczegółowo do podnoszonych przez strony faktów i dowodów świadczących o niedokładnym prowadzeniu postępowania administracyjnego. Podnosiła ona, iż postępowanie to wszystkich okoliczności sprawy. W jej ocenie w związku z tym, decyzja, której uzasadnienie nie odnosi się do wszystki8ch argumentów podnoszonych przez stronę postępowania oraz nie podaje powodów, dla których zostały one odrzucone nie czyni zadość warunkom wskazanym w przepisie art. 107 § 3 kpa i jako taka w jej ocenie podlega uchyleniu. Z kolei, S. i G.K. w swoi m wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosili, iż ustalony przez Urząd Gminy w toku toczącego się postępowania stan sprawy nie jest zgodny z okolicznościami podnoszonymi podczas oględzin działki nr 367 z udziałem przedstawicieli KPP. Jak podnieśli, w ich toku ustalono, że J.B. była obecna przy wycince drzewa, przez co wyraziła akceptację na jego wycięcie, oraz że jesion rósł ponad dwa metry za linią energetyczną i nie stanowił zagrożenia. Wnioskodawcy wskazywali ponadto, iż obmiar pnia ściętego jesionu dokonany przez funkcjonariuszy KPP różni się od ustaleń poczynionych przez Urząd Gminy.
Ustosunkowując się do zarzutów formułowanych we wnioskach, skład orzekający SKO podniósł, iż zarówno wniosek J.B., jak i wniosek S. i G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wycięcia bez wymaganego pozwolenia drzewa gatunku jesion z terenu nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 367 położonej w P. I gmina S., nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż stosownie do zdania drugiego przepisu art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do tej dyspozycji oraz wniosku J.B. reprezentującej H.M. oraz R. i M.B. o wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. NR [...] wznowiło postępowanie zakończone decyzją SKO Nr [...], zaś adresatom tegoż postanowienia wskazano na możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, jego uzupełnienie i wniesienie dodatkowych uwag na piśmie przed wydanie decyzji. W tym względzie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, iż podstawą prawną kwestionowanej decyzji jest przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie, z którym organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji ostatecznej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie przepisu art. 145 § 1 kpa. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w przekonaniu składu orzekającego SKO zasadnie podzielić należało stanowisko wyrażone w decyzji Kolegium SKO Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. o braku podstaw do przyjęcia, że postępowania administracyjne w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego wycięcia z tereniu działki nr 367 w miejscowości P. I drzewa z gatunku bez wymaganego zezwolenia jest dotknięte wadą z art. 10 § 1 kpa, z uwago na nie wskazanie przez Wójta Gminy w pismach adresowanych do J.B., kogo ona reprezentuje. W tym zakresie, skład orzekający SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż w przypadku legitymowania się przez J.B. pełnomocnictwami udzielonymi jej przez H.M. oraz R. i M.B., jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, stawianie zarzutu o nie wymienieniu w pismach organu administracji publicznej mocodawców J.B. jest zarzutem bez znaczenia. Podkreślono, bowiem, iż z faktu udzielenia J.B. pełnomocnictw wynika to, iż wszelkie pisma doręczane jej przez organy administracji w sprawach, w których legitymuje się pełnomocnictwami tych osób, są doręczane ze skutkiem doręczenia ich jej mocodawcom niezależnie od powołanie się przez organ na tę okoliczność. W takiej sytuacji, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak jest przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa uzasadniałyby uchylenie decyzji SKO w dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wycięcia drzewa bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, iż gdy chodzi o zarzuty wykraczające poza materię przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie mogły one wpłynąć na treść rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuty te, bowiem były przedmiotem oceny innych decyzji ostatecznych organów administracji publicznej, których prawidłowość mogła być weryfikowana w trybie przewidzianym na przykład przez złożenie skargi do sądu administracyjnego.
Od tej decyzji M.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W swoje skardze zawarł on, żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2004 r. NR [...], a także decyzji z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], zarzucając, iż zostały wydane z naruszeniem przez organ I instancji art. 10, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, co nastąpiło również w toku wznowionego postępowania przez organem II instancji, a także ze względu na rozpoznanie sprawy na podstawie ustawy o ochronie przyrody, a nie na podstawie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska.
W uzasadnieniu żądania skargi skarżący, w szeroki sposób uzasadniał po pierwsze, te spośród zarzutów, które odnosiły się bezpośrednio do postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wycięcia bez wymaganego zezwolenia z działki nr 367 drzewa gatunku jesion. W tym zakresie skarżący formułował zarzut naruszenia jego uprawnień, jako strony w toku toczącego się postępowania, zwłaszcza zaś zarzut nienależytego i nierzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście formułowane były zarzuty odnoszące się do kwestii związanych z niedokładnościami, jakich się dopuszczono w toku dokonywanych ustaleń faktycznych, zwłaszcza zaś eksponowany był zarzut, iż w rezultacie decyzji o umorzeniu postępowania nie doszło do wyegzekwowania od kogokolwiek odpowiedzialności z tytułu dokonanego czynu niedozwolonego, co w przekonaniu skarżącego, wobec zaniechania precyzyjnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy uzasadnia stanowisko, iż decyzja o umorzeniu postępowania jest zdecydowanie przedwczesna. W tym kontekście skarżący podnosił również, iż w toku toczącego się postępowania organy administracji publicznej nie poczyniły ustaleń odnośnie tego, na kim spoczywał obowiązek utrzymania drzewa w należytym stanie, wywodząc, iż z faktu, iż znajdowało się ono na terenie działki 367 nie można wnosić, iż należało to do właścicieli gruntu, skoro równie dobrze, z uwagi na posadowienie po sąsiedzku słupa trakcji energetycznej można wywodzić, iż należało to do Zakładu Energetycznego, co może również uzasadniać wniosek, iż w związku ze spoczywającym na Zakładzie Energetycznym obowiązku podcinania gałęzi drzewa istniał również jego obowiązek do uzyskania zezwolenia do jego wycięcia, tym samym i odpowiedzialność. Po drugie, skarżący podnosił także, iż w toku toczącego się w I instancji postępowania administracyjnego część pisma urzędowych adresowana była do J.B. jako pełnomocnika H.M., z pominięciem tego, iż posiadała ona również pełnomocnictwa R. i M.B.. W związku z tym skarżący kwestionował stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji SKO, a mianowicie, iż określenie w korespondencji przez UG w J.B., jako pełnomocnika H.M., oznacza, że dla urzędu była ona również pełnomocnikiem R. i M.B.. Skarżący podnosił, iż jest to zbyt daleko idące domniemanie, w rezultacie, którego R. i M.B. pozbawieni zostali prawa do udziału w toczącym się postępowaniu gwarantowane przepisem art. 10 kpa. Po trzecie, skarżący formułował również zarzut naruszenia prawa materialnego wyrażający się w jego przekonaniu w błędnym przyjęciu podstawy rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o ustawę o ochronie przyrody, a nie ustawę o ochronie i kształtowaniu środowiska. Uzasadniając swoje stanowisko w tym względzie uzasadniał wadliwość decyzji wydanej przez Wójta Gminy o umorzeniu postępowania, w zakresie, w jakim w jego przekonaniu, wskazana podstawa prawna nie dawała możliwości wymierzenia kary za wycięcie drzewa bez zezwolenia. Dołączone następnie do skargi pisma procesowe zawierały załączniki w postaci kopii dokumentów, na okoliczność zasadności zarzutu, iż w korespondencji ze skarżącym w toku toczącego się postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa M. i R.B. do udziału w nim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi. Podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze. Dodatkowo, odnosząc się do pozostałych zarzutów formułowanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w odpowiedzi na skargę SKO podniosło, iż zważywszy na datę wszczęcia postępowania administracyjnego, co nastąpiło w dacie wpływu wniosku H.M. do UG właściwą ustawą dla rozstrzygnięcia sprawy była ustawa o ochronie przyrody, zaś w zakresie odnoszącym się oceny decyzji Wójta Gminy o umorzeniu postępowania administracyjnego to podkreślono, iż była ona dokonana w rezultacie odwołania wniesionego przez J.B. pełnomocnika H.M., R. i M. B., decyzją SKO z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję, a brak jest podstaw prawnych ku temu, iżby w trybie postępowań nadzwyczajnych wyeliminować z obrotu prawnego decyzję SKO Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu brak jest, bowiem podstaw, iżby uznać, że zarzuty skargi, jak również ich uzasadnienie, przemawiały za zasadnością żądania skargi i tym samym uczynieniu zadość oczekiwaniom skarżącego.
Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwłaszcza w zakresie, w jakim reguluje ona zasady i tryb postępowań nadzwyczajnych.
Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów uwzględnia treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawa nie narusza, iż brak jest podstaw ku temu, iżby ją uchylić, jak również, iżby uchylić poprzedzającą ją decyzję SKO z [...] stycznia 2004 r. Nr [...], czy też, o co również zabiegał skarżący decyzję SKO z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] utrzymującą w mocy wydaną w I instancji decyzję Wójta Gminy w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W przekonaniu Sądu, lektura akt sprawy w kontekście szczegółowych zarzutów formułowanych przez skarżącego daje podstawę ku temu, iżby w sprawie niniejszej wyodrębnić podstawowe grupy zagadnień stanowiących istotę sprawy i identyfikujących i determinujących jednocześnie podstawową oś kontrowersji między skarżącym, a organem administracji.
W tej mierze, po pierwsze podnieść należy, iż w toku toczącego się postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wycięcia bez wymaganego zezwolenia drzewa z gatunku jesion z terenu nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 367, położonej w P. I gmina S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ II instancji w dniu [...] października 2003 r. wydało decyzję Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowe. Decyzja ta wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia doręczona została wszystkim stronom postępowania oraz ich pełnomocnikom (k.184-176 akt administracyjnych). W tym kontekście, w przekonaniu Sądu, nie sposób zasadnie bronić tezy, iżby w postępowaniu przed SKO doszło do naruszenia praw stron do udziału w toczącym się postępowaniu. W kontekście zarzutu stawianego przez skarżącego, iżby on i R.B. pozbawieni zostali takiego prawa przeczy temu treść dyspozycji, z której wynika, iż decyzję między innymi otrzymują J.B., działająca jako pełnomocnik H.M. oraz R. i M.B.. Dyspozycja tego rodzaju koresponduje wszak przecież z udzielonym przez wskazane strony pełnomocnictwem dla J.B. do reprezentowania ich w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W przekonaniu Sądu, nie sposób też zasadnie wywodzić, iżby skarżący, jak również R.B. pozbawieni byli prawa do udziału w postępowaniu toczącym się przed organem administracji I instancji. Jak wynika chociażby z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wskazującego strony toczącego się postępowania oraz ich pełnomocników, wyraźnie organ I instancji odwołując się do treści udzielonego pełnomocnictwa wskazał, iż J.B. działa w sprawie, jako pełnomocnik H.M., R.B. i M.B. (k.6 akt administracyjnych). Znamienne jest również i to, iż w toku innych czynności podejmowanych w sprawie organ administracji I instancji w korespondencji prowadzonej w toku postępowania uwzględniał okoliczność działania w sprawie H.M., R. i M.B. przez ustanowionego pełnomocnika w osobie J.B. (np.: k.14 – wystąpienie Wójta Gminy do R[...]Zakładu Energetycznego S.A. Rejon Energetyczny w J.L.; k. 188 – odpowiedź Wójta Gminy na pismo J.B.). Jakkolwiek również faktem jest, że nie wszystkie spośród pism adresowanych do stron postępowania zawierały wskazanie uwzględniające zakres podmiotowy udzielonego J.B. pełnomocnictwa i jakkolwiek faktem jest też, że ograniczały się one w części do wskazania, iż reprezentuje ona H.M., to jednak odwołując się do wyżej wskazanego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie może i nie mogło budzić żadnych wątpliwości to, w jakim charakterze w toczącym się postępowaniu uczestniczy J.B. i kogo reprezentuje. Zasadność tego stanowiska, zgodnego przecież z wolą stron potwierdza również na przykład okoliczność towarzysząca czynności dowodowej w postaci oględzin miejsca usunięcia drzewa bez wymaganego zezwolenia, o której to czynności powiadomione zostały strony i ich pełnomocnicy, a zakres podmiotowy umocowania J.B. w toczącym się postępowaniu administracyjnym, potwierdzony został w treści protokołu oględzin, z którego wynika, iż działa ona jako pełnomocnik H.M. oraz R. i M.B. (k.123-121 akt administracyjnych). W korespondencji z organem, prowadzonej w związku z otrzymanym przez pełnomocnika zawiadomieniem o oględzinach miejsca usunięcia drzew, pełnomocnik potwierdza fakt otrzymania zawiadomienia, jak również zapowiada swoją absencję przy dokonywaniu tej czynności, jak też podaje motywy tej decyzji. Nota bene, w tym kontekście zwraca uwagę również i to, że sam pełnomocnik H.M., R. i M.B., w toku toczącego się postępowania, nie dość konsekwentnie w korespondencji z organem administracji wskazywał na zakres swojego umocowania. Podczas, gdy na przykład w pismach adresowanych do UG i Wójta Gminy - k. 21, k.22, k.52, k.61 – wskazuje na reprezentowanie H.M., R. i M.B., to na przykład w innych, np. we wniosku dowodowym – k. 50 – wskazuje na reprezentowanie H.M. – i czyni tak na przykład podobnie, w wyżej wskazanej korespondencji z UG dotyczącej bezpośrednio przeprowadzanego w toku toczącego się postępowania administracyjnego dowodu z oględzin miejsca usunięcia drzewa z gatunku jesion (k.125-124).
W przekonaniu Sądu, odwołując się do wyżej wskazanych okoliczności, nie sposób, więc zasadnie bronić tezy, iżby doszło do naruszenia przez organy administracji praw M. i R. B. do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym zakończony decyzja o jego umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Działali oni w sprawie przez ustanowionego pełnomocnika. W tym względzie, podkreślić też 03 należy, iż konsekwencją udzielonego przez H.M. oraz R. i M.B. pełnomocnictwa do reprezentowania ich przez J.B. było również i to, że zgodnie z przepisem art. 40 § 2 kpa pisma doręczane były pełnomocnikowi stron. W związku z tym, zasadnie należy stwierdzić, iż doręczanie w toku toczącego się postępowania administracyjnego, pism ustanowionemu pełnomocnikowi, dokonywane było zgodnie z przywołanym wyżej przepisem i stanowiło jednocześnie w pełni skuteczne, w rozumieniu kpa, ich doręczenie. W tym trybie doszło również do realizacji doręczenia stronom decyzji SKO z dnia [...] października 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy.
Pouczone o terminie i sposobie jej zaskarżenia strony, nie skorzystały z prawa do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Ich pełnomocnik J.B. w swoim piśmie wskazywała, iż działa jako pełnomocnik H.M. oraz R. i M.B. - wystąpił natomiast do SKO w wnioskiem w trybie przepisu art. 235 kpa żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2003 r. – data wpływu wniosku, 6 listopada 2003 r. Jak należy sądzić z lektury akt sprawy, po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, liczonego od dnia doręczenia decyzji, SKO , związane treścią przepisu art. 235 kpa, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. wznowiło postępowanie w sprawie, by następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji podjętej w przedmiocie umorzenia postępowania, a następnie by wydaną, w rezultacie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzących od J.B. oraz S. i G.B., decyzją SKO w [...] marca 2004 r. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do argumentacji przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołującej się do braku przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa uzasadniać by miały wznowienie postępowania, Sąd argumenty te podziela. Odwołują się one do niespornych przecież okoliczności, a mianowicie tego, iż R. i M. B., jak również H.M. reprezentowani byli w toczącym się postępowaniu, przez ustanowionego, w osobie J.B., pełnomocnika. Skoro tak, to zgodnie również z przywoływanym już przepisem art. 40 § 2 kpa, pisma doręczane były pełnomocnikowi stron, a doręczenia te były w pełni skuteczne i wywierały skutek wskazany ustawą. W przekonaniu Sądu, bez znaczenia dla tego rodzaju oceny, są wyżej wskazane niekonsekwencje organu administracji, który w pismach adresowanych do J.B., jako pełnomocnika H.M. oraz R. i M.B. nie zawsze kompletnie wskazywał zakres podmiotowy tegoż pełnomocnictwa, albowiem, jak wynika z podstawowego dla sprawy pisma zawiadamiającego o wszczęciu postępowania, nigdy nie budziło żadnych wątpliwości, że J.B. jest pełnomocnikiem trzech wskazanych wyżej osób – znamienne jest przy tym, jak to już podkreślono wyżej, iż sam pełnomocnik w stopniu równie niekonsekwentnym, wskazywała na zakres podmiotowy swojego umocowania. Zasadnie, więc należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez SKO w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do uznania, iż ziściła się przesłanka, która w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa miałaby uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie. Konsekwencją udzielonych J.B. pełnomocnictw było to, iż wszelkie pisma doręczane jej przez organy administracji w sprawach, w których legitymowała się pełnomocnictwami H.M., R. i M. B. były doręczane jej ze skutkiem doręczenia dla jej mocodawców i to niezależnie od wskazania na ten fakt przez organy administracji. Tym samy za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, a mianowicie, że toku toczącego się postępowania pozbawiony był on prawa udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Działał w nim wszak przecież przez ustanowionego w tymże postępowaniu pełnomocnika i za jego pośrednictwem, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, doręczane mu były, jak również R.B. i H.M., pisma.
Po drugie, jak należy sądzić z zarzutów skargi i jej uzasadnienia, skarżący kwestionował dokonane w toku toczącego się postępowania w sprawie dokonania bez wymaganego zezwolenia wycinki drzewa gatunku jesion, ustalenia faktyczne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia o umorzeniu tego postępowania, jako bezprzedmiotowego. W przekonaniu Sądu, również i tego zarzutu nie sposób jednak podzielić. Podkreślić, bowiem należy, iż kwestia tego rodzaju mogła być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sytuacji, gdyby strony skorzystały z przysługującego im prawa do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od decyzji SKO z dnia [...]października 2003 r., o którym to prawie zostały również w prawidłowy sposób pouczone. Nie skorzystały jednak z tegoż uprawnienia i nie sposób zasadnie oczekiwać, iżby w sytuacji, gdy przedmiotem orzekania Sądu jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnego postępowania wywołanego wnioskiem pełnomocnika stron, a zmierzającego do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej SKO z [...] października 2003 r., Sąd podjął działania nakierowane na ocenę trafności i zgodności z prawem tejże decyzji, skoro same strony nie skorzystały z przewidzianych prawem środków do jej wzruszenia. Zarzuty podnoszone przez skarżącego były przedmiotem ocen organów administracji publicznej w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, od których to żadna ze stron postępowania nie wnosiła skargi do sądu administracyjnego. Nie sposób, więc, orzekając w granicach sprawy – jej przedmiot, jak również zakres kontroli Sądu, jest determinowany treścią rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, z punktu widzenia zgodności z prawem tychże rozstrzygnięć – odnosić się do okoliczności z zakresu wskazywanego w uzasadnieniu skargi. Podzielając trafność stanowiska SKO o braku podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w oparciu o przesłankę wskazaną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jak również nie znajdując żadnych innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt. 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8 kpa nakazywałyby wznowić to postępowanie, również i ten zarzut skarżącego, w przekonaniu Sadu, uznać należy na chybiony.
Po trzecie, w końcu, w przekonaniu Sądu również niezasadny jest zarzut naruszenia w toku toczącego się postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO z dnia [...]października 2003 r. naruszenia przepisów prawa materialnego, co zdaniem skarżącego wyrazić się miało w błędnym zastosowaniu przepisów ustawy o ochronie przyrody, a nie ustawy o ochronie przyrody i kształtowaniu środowiska, co ewentualnie, gdy zarzut ten okazał się trafny mogłoby uzasadniać stanowisko o ziszczeniu się przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Według Sądu okoliczność tego rodzaju jednak nie zachodzi. W pełni zasadnie należy zaakceptować stanowisko prezentowane w tym względzie przez SKO, przywołane w odpowiedzi na skargę, iż decydujące znaczenie w tej kwestii przypisać należy dacie wpływu wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie o wycięcie drzewa gatunku jesion bez wymaganego zezwolenia. Stanowisko to koresponduje z treścią przepisu art. 61 § 3 kpa, z treści, którego jednoznacznie wynika, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wniosek ten (żądanie) wpłynął do Wójta Gminy w dniu 6 stycznia 2004 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Utraciła ona moc obowiązująca z dniem 1 maja 2004 r., w związku z derogowaniem jej przez uzyskującą moc obowiązującą w tej dacie ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, nakazującą w przepisie art. 158 stosowanie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, przepisów dotychczasowych. W kontekście zarzutu skarżącego, podkreślić też należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska uzyskała moc obowiązującą z dniem 1 października 2001 r. z wyjątkiem art. 201-219, 272-321 i 4001 ust. 2, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., a zgodnie z art. 2 ustawy wprowadzającej, z dniem wejścia w życie ustawy Prawo ochrony środowiska, utraciła moc obowiązującą ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. W świetle powyższego brak też jest podstaw ku temu, iżby uczynić zadość żądaniu skarżącego. Sąd nie znajduje podstaw, dla których zasadnie należałoby uznać, iżby ziściła się również którakolwiek z przesłanek wskazanych przepisem art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, nakazujących, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej SKO z dnia [...] października 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy.
Kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]marca 2004 r. nr [...] wydanej na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3, art. 151§ 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosków J.B. i S. i G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] podjętej w ramach wznowionego postępowania administracyjnego, i odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] umarzającą postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, nie daje podstaw, aby zasadnie można było je zakwestionować. Wydane one, bowiem zostały zgodnie z przepisami obowiązującego prawa i prawa nie naruszają. Wobec powyższego nie sposób też było zasadnie uczynić zadość żądaniu skarżącego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.