II SA/LU 267/03

II SA/Lu 267/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-03-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
art.47 L  ust.1
Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par.1, art. 145 par.1 pkt.1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
W świetle dyspozycji art. 47l ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079 ze zm./ jednostkowe stawki administracyjnej kary pieniężnej za wycięcie drzewa muszą być mierzone na wysokości 130 cm danego rodzaju lub gatunku drzewa, czyli nie mogą być mierzone na wysokości ścięcia drzewa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Bogusław Wiśniewski asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B. N. 407 (czterysta siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. /Nr [...]/ wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 47"e" ust. 2 i art. 47"k" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania B.N. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta przez Dyrektora Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. /znak: [...]/ w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 6 drzew /jesion/ oraz 2 pni pochodzące z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na terenie posesji nr 53 przy ul. L. /róg ul. R./ w wysokości 6.899,39 zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji wymierzył B.N. karę tak co do zasady jak i jej wysokości w sposób prawidłowy. Natomiast wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzone zostało oględzinami nieruchomości i pni drzew wraz z dokonaniem w obecności właściciela posesji obmiarów pniaków po ściętych drzewach na wysokości ścięcia, a poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Ponadto przeprowadzona wizja lokalna potwierdziła fakt – zgłoszonego w interwencji – usunięcia bez zezwolenia 6 drzew oraz dwóch pni pochodzących z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na przedmiotowym terenie. Dlatego też organ I instancji powołał prawidłową podstawę prawną w tym stanie faktycznym, orzekł organ odwoławczy, ponieważ decyzja o wymienieniu administracyjnej kary pieniężnej na zasadzie obligatoryjności, jest merytorycznie prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami oraz biorąca także pod uwagę interes strony, co wyraziło się w zastosowaniu korzystnego dla strony współczynnika 0,1 /§ 11 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 roku/.
W skardze do Sądu skarżący podnosi podstawowy zarzut, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 47"e" ust. 2 i art. 47"k" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r., Nr 99, poz. 1079 ze zm./ narusza podstawowe zasady wynikające z art. 9 i art. 10 kpa oraz art. 47"g" ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto w dalszym ciągu podnosi, że usunięte drzewa stanowiły zagrożenie dla otoczenia i zdrowia ludzi.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dodał, że całkowicie chybione są zarzuty zarówno dotyczące naruszenia przepisów kpa, co wynika jednoznacznie z materiału dowodowego, który został zgromadzony w sprawie jak i naruszenia art. 47"g" ust. 1 pkt 5 i 6 cyt. ustawy, jako, że dotyczy opłat /a nie kar/ za usunięcie drzew lub krzewów /ust. 2/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też w tej sprawie skarga jest zasadna lecz nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.
Z akt sprawy, a w szczególności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin /wizji lokalnej/ z dnia 4 listopada 2002 r. jednoznacznie wynika, że organ I instancji stwierdził fakt usunięcia bez zezwolenia 6 drzew oraz dwóch pni pochodzących z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na terenie przedmiotowej nieruchomości.
Następnie, organ I instancji orzekł w uzasadnieniu decyzji, że w obecności właściciela nieruchomości dokonano obmiaru pniaków po ściętych drzewach, zaś pomiar przeprowadzono na wysokości ścięcia.
Natomiast dyspozycja art. 47"L" ust. 1 cyt. ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm./ jednoznacznie stanowi, że jednostkowe stawki kary nie mogą przekroczyć za 1 cm obwodu pnia drzewa – mierzonego na wysokości 130 cm – 3-krotnej stawki jednostkowej opłaty dla danego rodzaju lub gatunku /odmiany/ drzewa. Dlatego też nie mogą być w żadnym przypadku mierzone na wysokości ścięcia jak tego dokonał organ I instancji. W tym zakresie jest to obowiązek ustawowy od którego nie może odstąpić właściwy organ. Ponadto, gdy jest to konieczne organ prowadzący postępowanie może powołać biegłego w celu oszacowania obwodu ściętego pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm.
Dlatego też zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, jak i postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.