II SA/Lu 184/24

II SA/Lu 184/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 250/25 - Postanowienie NSA z 2025-03-06
II OZ 327/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48, art. 29, art. 30, art. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2023 r. nr ZOA-VIII.7721.23.2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z 21 grudnia 2023 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej także jako: LWINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim (dalej także jako: PINB) z 30 października 2023 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W toku postępowania administracyjnego PINB ustalił, że na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości R., gm. J. L. znajduje się obiekt reklamy dwustronnej, zlokalizowany poza pasem drogowym drogi ekspresowej S19, po lewej stronie, w odległości ok. 7,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi dojazdowej. Reklama o konstrukcji stalowej została zamocowana punktowo w prefabrykowanych elementach żelbetowych.
Do organu I instancji 20 kwietnia 2023 r. wpłynęło pismo M. Ś., współwłaścicielki wskazanej powyżej działki, z którego wynika, że inwestorem i właścicielem reklamy jest spółka S. U. Spółka Akcyjna z siedzibą w T. (dalej także jako: spółka, skarżąca), której nieruchomość została wynajęta. Przedstawiła umowę najmu z 4 marca 2022 r., z której wynika, że najemca wykorzysta działkę do prezentowania treści reklamowych.
PINB ustalił, że obiekt objęty postępowaniem został zrealizowany po 4 marca 2022 r.
Organ uzyskał także informację ze Starostwa Powiatowego w J. L., że w rejestrach tego organu nie odnaleziono zgłoszenia budowy, jak i projektu budowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do spornego obiektu reklamowego.
W związku z powyższym PINB postanowieniem z 30 października 2023 r. na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej jako: prawo budowlane, p.b.) wstrzymał inwestorowi – spółce, prowadzenie robót budowlanych związanych z budową obiektu reklamy dwustronnej, reklamującej napój alkoholowy piwo perła miodowa, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości R., gm. J. L., poza pasem drogowym drogi ekspresowej S19, strona lewa w km 75+75,2 w odległości ok. 7,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi dodatkowej oraz poinformował o możliwości złożenia przez inwestora wniosku o legalizację obiektu.
LWINB utrzymał w mocy zaskarżone przez spółkę postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. do robót budowlanych można przystąpić jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę – z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że instalacja, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b., może dotyczyć robót budowlanych polegających na umocowaniu elementu na istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie – robót o niskim stopniu technicznego skomplikowania.
Sporny obiekt nie został zainstalowany na innym, lecz skonstruowano go od podstaw jako samodzielny obiekt (jest to konstrukcja stalowa, zamocowana punktowo w prefabrykowanych elementach żelbetowych). Wobec powyższego, jeśli sporna konstrukcja powstała od podstaw, to niewątpliwie została "wybudowana" w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Organ odwoławczy przywołał także treść art. 3 pkt 1 i 3 p.b. oraz wyjaśnił wyrażenie "trwałego związania z gruntem".
LWINB podzielił stanowisko organu I instancji, że sporne urządzenie reklamowe jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Wobec ustalenia, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, organ II instancji wskazał, że realizacja robót budowlanych bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. z naruszeniem art. 28 ust. 1 p.b., prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja powstała w warunkach samowoli budowlanej. W konsekwencji tych rozważań stwierdził, że PINB prawidłowo zastosował tryb z art. 48 p.b.
Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania dotyczących wykorzystania wyrobów budowlanych i stwierdził, że w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne.
W skardze na powyższe postanowienie, spółka podniosła, na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., następujące zarzuty:
1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 w związku z pkt 3 p.b. w związku z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że urządzenie reklamowe usytuowane na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości R., gm. J. L., poza pasem drogowym drogi ekspresowej S19, strona lewa, w km 75+752, w odległości ok. 7,5m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi dodatkowej, stanowi obiekt budowlany będący budowlą, w sytuacji, w której ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ww. obiekt nie stanowi obiektu budowlanego, w tym w szczególności budowli, bowiem: nie jest on trwale związany z gruntem, nie został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;
2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że instalowanie urządzeń reklamowych wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, w której z tego przepisu wprost wynika, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych zwolnione jest z tego obowiązku, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania instalacji urządzenia reklamowego za samowolę budowlaną;
3. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezasadną odmowę zawieszenia postępowania, podczas gdy:
a. ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do zawieszenia postępowania, bowiem obecnie przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się sprawa (sygn. akt: SK 30/21) dotycząca konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, ergo zagadnienie rozpatrywane przez TK ma walory zagadnienia wstępnego względem toczącego się postępowania administracyjnego;
b. przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia przesłanek w nim określonych organ jest obowiązany do jego zastosowania.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uchylenie postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, LWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Na wstępie należy wskazać, że art. 48 p.b. reguluje kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji, którą poprzedza wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy. Na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: (pkt 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo (pkt 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Omawiane rozstrzygnięcie wydaje się również w stosunku do wybudowanego obiektu. Postanowienie to otwiera możliwość legalizacji obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności jest prawidłowa kwalifikacja prawna robót budowlanych wykonanych przy spornym obiekcie. Pozwala to na ocenę, czy inwestor zobowiązany był - przed przystąpieniem do realizacji obiektu - uzyskać pozwolenie na budowę lub dokonać zgłoszenia.
Zgodnie z zasadą wyrażoną przez ustawodawcę w art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę - z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w art. 29-31 p.b., w których wymieniono rodzaje robót budowlanych podlegających zgłoszeniu i zwolnionych z jakiejkolwiek formy reglamentacji. Charakteryzują się one niższym stopniem skomplikowania pod względem techniczno-budowlanym.
Organy uznały – wbrew ocenie skarżącej, że w sprawie nie zachodzi przypadek opisany w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia "instalowanie". Z tego względu należy odwołać się do definicji językowej, z której wynika, że "instalowanie" to montowanie urządzeń technicznych. Z kolei montaż oznacza zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych lub składanie urządzeń z gotowych części. Zawarte w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) określonego elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej (por. m. in. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2652/22). W przypadku instalowania chodzi o wykonanie określonego rodzaju robót, które nie wskazują na trwałe połączenie jednego obiektu (tablicy reklamowej) z innym obiektem budowlanym, na którym z tego powodu są realizowane konkretne roboty. W przypadku instalacji (instalowania) urządzeń na innym obiekcie budowlanym stopień związania z innym obiektem jest znacznie słabszy. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że takie połączenie (instalowanie) dotyczy zwykle mniejszych, lżejszych obiektów, które w niższym stopniu oddziałują na przestrzeń i bezpieczeństwo otoczenia, co uzasadnia odstąpienie od obowiązku uzyskania pozwolenia ba budowę.
Nie jest sporne, że obiekt zrealizowany przez inwestora jest nośnikiem reklam. Organ administracyjny 6 czerwca 2023 r. przeprowadził oględziny i stwierdził, że na obiekcie zlokalizowana jest reklama, co potwierdzają dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna.
W protokole oględzin odnotowano, że obiekt ma konstrukcję stalową (stalowe słupy), a reklamę zamontowano punktowo w prefabrykowanych stopach żelbetonowych. Ze szkicu wynika, że obiekt ma wymiary 21 m x 5 m, przy wysokości 9,18 m (protokół oględzin z 6 czerwca 2023 r., k. 26-16 akt admin. I inst.). Należy zatem stwierdzić, że jest to konstrukcja istotnych rozmiarów. Stopy żelbetonowe i słupy tworzą zwarty układ konstrukcyjny, mocujący tablicę reklamową w gruncie. Tak duży obiekt wymagał stabilizacji poprzez związanie z gruntem – dlatego został umocowany w stopach żelbetonowych, co jednoznacznie świadczy o tym, że został trwale związany z gruntem – właśnie przy pomocy tego zabiegu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym o trwałości związania z gruntem przesądza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie. O tym, czy określona budowla jest trwale związana z gruntem decyduje to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. (por. przykładowo wyroki NSA: z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; z 4 września 2009 r., II OSK 1361/08; z 29 lipca 2010 r., II OSK 1233/09; z 8 września 2011 r., II OSK 1302/10; z 25 stycznia 2012 r., II OSK 2117/10; z 1 marca 2012 r., II OSK 2558/10; z 10 maja 2013 r., II OSK 39/12).
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zrealizowanie spornego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika (którym w tym przypadku były stopy żelbetonowe) i wiązało się z koniecznością oddziaływania na powierzchni gruntu w określony sposób, gdyż wzmocniona w ten sposób powierzchnia musiała stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla stalowych słupów z tablicą.
Sporny obiekt niewątpliwie nie jest budynkiem, gdyż nie spełnia warunków wskazanych w art. 3 pkt 2 p.b. Nie jest również obiektem małej architektury. Za obiekty małej architektury, zgodnie z art. 3 pkt 4 p.b., ustawodawca uznał niewielkie obiekty m. in. kultu religijnego, architektury ogrodowej, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, wyliczając przykładowo m. in. kapliczki, piaskownice i drabinki. Za obiekt małej architektury nie może zostać uznana tablica reklamowa znacznych rozmiarów, której przeznaczenie jest oczywiście odmienne od celu, jakiemu służą obiekty wymienione w omawianym przepisie.
W konsekwencji powyższych rozważań należy stwierdzić, że sporny obiekt stanowi budowlę w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Zgodnie ze wskazanym przepisem przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a wśród katalogu przykładowych budowli ustawodawca wskazał wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Podkreślenia wymaga, że definiując pojęcie budowli prawodawca wprost wskazał w definicji legalnej, że obejmuje ono między innymi wolnostojące, trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe.
Słusznie zatem organy przyjęły, że w sprawie przeprowadzono roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. - przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Sporny obiekt został wykonany w określonym miejscu od podstaw jako nowa, jedna budowla. Nie można przyjąć, że reklama została jedynie zainstalowana na innym obiekcie.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że trafne jest stanowisko organów, zgodnie z którym sporne roboty należało uznać za budowę, a zrealizowany obiekt za budowlę w postaci wolno stojącej tablicy reklamowej trwale związanej z gruntem.
Sporny obiekt nie został zatem wyszczególniony w katalogu wyjątków wskazanych w art. 29-31 p.b., a jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym fakt jego wykonania bez pozwolenia na budowę kwalifikować należało, jako samowolę budowlaną, co obligowało organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania w trybie art. 48 p.b. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami organów dla spornego obiektu nie uzyskano pozwolenia na budowę.
Wbrew zarzutom skargi, zakwalifikowaniu spornej konstrukcji technicznej, jako budowli, czyli obiektu budowlanego, nie stoi na przeszkodzie definicja "wyrobu budowlanego". Ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. 2021 r., poz. 1214) odsyła w art. 2 pkt 1 w zakresie definicji "wyrobu budowlanego" bezpośrednio do wskazywanego przez stronę art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. UE. L. z 2011 r., nr 88, poz. 5). Wyrób budowlany oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.
W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że definicja "wyrobu budowlanego" zawarta w omawianym rozporządzeniu została sformułowana dla potrzeb ustalania i kontrolowania - ze względów bezpieczeństwa - obrotu wyrobami (produktami) wykorzystywanymi w budownictwie i nie może być więc traktowana jako kryterium kwalifikacji danego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. (por. wyrok NSA z 3 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3034/19).
Sporny obiekt został wybudowany przy użyciu elementów żelbetonowych i stalowych, co przesądza o uznaniu go za obiekt wykonany z użyciem wyrobów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Jak już wskazano rozmiar zrealizowanego urządzenia przesądza o konieczności trwałego związania go z gruntem, co wymagało zastosowania adekwatnych rozwiązań budowlanych.
Należy także podkreślić, że przedmiotem tej sprawy nie była ocena, czy do wykonania spornego urządzenia reklamowego inwestor użył wyrobów budowlanych posiadających odpowiednie atesty i oznaczenia, ale to, że wykonał budowlę bez wymaganego pozwolenia na budowę
W sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r., poz. 572; dalej jako: k.p.a.). Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, zatem nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że zasadą jest to, że postępowanie administracyjne się toczy, zaś wyjątkiem jest jego zawieszenie. Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a możliwością rozpoznania sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem prejudycjalnym w znaczeniu omawianego przepisu może być jedynie taka kwestia, która bezwzględnie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego jej rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Nie chodzi zatem o możliwość wydania konkretnego rozstrzygnięcia (korzystnego lub niekorzystnego dla strony), lecz o sytuację, w której wobec braku rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, zakończenie postępowania co do istoty w ogóle nie jest możliwe.
Końcowo należy wyjaśnić, że na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jest to fakultatywna przesłanka zawieszenia postępowania sądowego. W orzecznictwie sądów trafnie podkreśla się uznaniowy charakter tej normy. Sąd, uwzględniając względy ekonomiki procesowej i zasadę rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, uznał, że zawieszenie postępowania nie jest celowe. Zauważyć należy, że w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela przy tym wątpliwości strony co do konstytucyjności kwestionowanych przez spółkę przepisów, a więc nie stwierdza konieczności zawieszenia postępowania.
Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.