II SA/Lu 145/26

II SA/Lu 145/26 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-04-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. i E. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2026 r., znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Z. R. (dalej jako: skarżący) i E. R. wnieśli do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2026 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Zarządzeniami z 5 marca 2026 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 17 marca 2026 r.
W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi oraz nie uiścił wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
I. Skarga Z. R. podlega odrzuceniu ze względu na to, że nie usunięto w terminie jej braków formalnych. Natomiast skarga E. R. nie jest dopuszczalna i z tego powodu – w tym zakresie – również podlega odrzuceniu.
Co do skargi Z. R. podnieść należy, że w świetle art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), pierwsze pismo procesowe strony w danej sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wymogu podania w skardze, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy (zob. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22).
Ponadto, zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jest bezsporne, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu skutecznie 17 marca 2026 r. (k. 16) – odebrał je dorosły domownik. Ustawowy, siedmiodniowy termin na dokonanie tych czynności upłynął bezskutecznie 24 marca 2026 r.
W związku z powyższym, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
II. Co do skargi E. R., stwierdzić należy, że podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest podmiot, który ma w tym interes prawny wynikający z konkretnej normy prawa powszechnie obowiązującego, kształtującej sytuację prawną danego podmiotu w sposób bezpośredni, własny i indywidualny (por. wyrok NSA z 10 marca 2011 r., II OSK 439/10 - Lex nr 992577).
W niniejszej sprawie skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i nie była adresatką zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że postanowienie to nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw i obowiązków. Fakt, że skarżąca jest żoną adresata zaskarżonego postanowienia oraz prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe pozostaje bez wpływu na ocenę jej legitymacji procesowej.
Skarżąca nie wskazała przy tym żadnej normy prawa materialnego, która przyznawałaby jej status strony w postępowaniu dotyczącym wyłącznie jej męża. Wniesienie skargi przez podmiot nieposiadający interesu prawnego, jak to ma miejsce w przypadku E. R., stanowi o niedopuszczalności skargi. Brak legitymacji skargowej nie jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz przeszkodą o charakterze merytoryczono-procesowym, uniemożliwiającą jej merytoryczne rozpoznanie.
W takiej sytuacji Sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi bez uprzedniego wzywania strony do jej uzupełnienia.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne. Brak przymiotu strony, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi właśnie taką przyczynę.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę E. R. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.