II SA/Kr 90/18

II SA/Kr 90/18 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2018-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Iwona Niżnik-Dobosz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OSK 269/21 - Wyrok NSA z 2021-04-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 353
art. 66
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7 w zw.  z art. 77, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 145 par. 1 lit. a i c, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Towarzystwa [...]" kwotę [...]zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 listopada 2017 r. (znak: [...]) na podstawie:
- art. 59, art. 66, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm. – dalej jako: ustawa lub ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936),
- § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) oraz
- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935),
po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika oraz D. K. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wójta Gminy B. z dnia 23 sierpnia 2017 r. (znak: [...]) ustalającej na wniosek T. S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...]",
utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 23 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), Wójt Gminy B. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...]".
W uzasadnieniu decyzji przywołano szczegółowo przebieg postępowania w sprawie oraz wskazano przepisy prawa stanowiące podstawę wydanej decyzji. Podniesiono, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako wyszczególnione w § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Następnie przywołano uwagi zgłaszane kilkukrotnie w toku postępowania przez Towarzystwo Ochrony Przyrody [...] z wnioskiem o uniemożliwienie zabudowy korytarza ekologicznego doliny Wisły. Zwrócono również uwagę na uzupełnienie Raportu na wezwanie RDOŚ w K.. W dalszej kolejności wskazano na opinię PPIS w C. (pozytywna z zaleceniami) oraz uzgodnienie dokonane przez RDOŚ w K. (pozytywne z warunkami), który to organ odniósł się także do kwestii korytarza ekologicznego. Podano, że organ uzgadniający podkreślił, iż utrzymanie korytarzy migracyjnych jest bardzo ważne dla zachowania różnorodności biologicznej i równowagi przyrodniczej, szczególnie w obrębie obszarów podlegających ochronie. Wyjaśniono przy tym, że efektywność funkcjonowania korytarzy ekologicznych zawsze będzie determinowała możliwość zachowania równowagi przyrodniczej oraz zapewnienia odtworzenia trwałości procesów ekologicznych, czyli takich stanów, które stanowią podstawowy wyznacznik polityki ekologicznej i przestrzennej oraz główne cele ochrony przyrody. Organ I instancji powołując się na definicję różnorodności biologicznej zawartą w art. 5 pkt 16 ustawy o ochronie przyrody, wskazał, że ochrona populacji dziko występujących zwierząt, roślin i grzybów polega m.in. na zapewnieniu przepływu genów pomiędzy osobnikami różnych populacji. Dlatego też podkreślono, że zachowanie drożnych korytarzy migracyjnych, pozwalających na swobodne przemieszczanie się gatunków jest istotnym zadaniem dla organów odpowiedzialnych za ochronę przyrody. Zwrócono także uwagę, że bardzo ważną rolą korytarzy ekologicznych jest umożliwienie zwierzętom wędrówek w celu znalezienia żerowisk, wodopojów oraz nowych miejsc bytowania, gdyż czynniki te mają duże znaczenie dla przeżycia zwierząt, np. w przypadku niedoboru pokarmu na danym obszarze. Dodano przy tym, że nadmierne zawężenie lub zamykanie połączeń ekologicznych pomiędzy obszarami biologicznie cennymi poprzez, np. wprowadzanie zabudowy powinno być oceniane, jako działanie mające negatywny wpływ na środowisko przyrodnicze. Podniesiono, że w celu zachowania różnorodności biologicznej na poziomie krajowym konieczne jest zapewnienie kompleksowej ochrony nie tylko w obszarach o wysokim reżimie ochronnym (parki narodowe, rezerwaty przyrody), lecz również w pozostałych obszarach objętych ochroną prawną, których skuteczna ochrona musi być zapewniona na etapie planowania przestrzennego, tak by zrealizować obowiązek wynikający z art. 5 Konstytucji RP. Stąd też podano, że dopuszczono realizację stacji benzynowej na wskazanym terenie, ale przy zastosowaniu rozwiązań chroniących zwierzęta wykorzystujące ten teren przed możliwymi oddziaływaniami (pułapki, nadmierne oświetlenie itp.). Dodano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, iż analiza przedłożonego wniosku, raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, opracowanego w lutym 2016 r. oraz jego uzupełnień wskazywała, że przy spełnieniu warunków w ww. dokumencie oraz niniejszym postanowieniu realizowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska. Następnie wskazano na zapewnienie udziału społecznego (obwieszczenia) i uwagi profesjonalnego pełnomocnika Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] dotyczące m.in. wadliwości Raportu. Mając na uwadze powyższe, wezwano inwestora do odniesienia się do ww. uwag, w następstwie czego w dniu [...] listopada 2016 r. wpłynęło uzupełnienie Raportu. Organ zaznaczył jednak, że ponownie wezwano inwestora do wyrażania stanowiska, co do uwag ww. pełnomocnika strony w związku z czym ponownie uzupełniono Raport na wezwanie organu. Wskazano także na ponowne wystąpienie do RDOŚ i PPIS oraz dopuszczono Towarzystwo [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony (po uprzednim uchyleniu postanowienia odmawiającego tego udziału przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze). Zwrócono także uwagę na fakt uchylenia uprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji, jak też zaznaczono, iż zapewniono stronom możliwość udziału w trakcie postępowania. Ponadto wskazano na złożenie kolejnych uwag przez Towarzystwo oraz ponowne zwrócenie się o uzgodnienie do RDOŚ w K., który to organ nie widział podstaw do ponownego uzgadniania decyzji. Organ I instancji wskazał także na cechy charakterystyczne przedsięwzięcia i odniósł się do zgłoszonych uwag, podnosząc w szczególności, iż dopuszcza się realizację stacji benzynowej na wskazanym terenie przy zastosowaniu rozwiązań chroniących zwierzęta wykorzystujące ten teren przed możliwymi oddziaływaniami (pułapki, nadmierne oświetlenie, itp.). Dodatkowo podano, że w ramach budowy drogi przedsięwzięcia pn. "Budowa obejścia gminy B. w ciągu dróg wojewódzkich nr [...] i [...]", most na potoku Z. zostanie przystosowany do migracji zwierząt jeleniowatych. Dodano również, że po zabudowie stacji paliw od strony wschodniej pozostanie niezbudowany pas korytarza o szerokości 400 m, pozwalający na swobodną migrację zwierząt, a tym samym zaznaczono, że zostanie zachowana jego ciągłość i drożność. Ponadto podano, że działka, na której ma być realizowane przedsięwzięcie jest ogrodzona, co nie wpływa na ograniczenie drożności ww. korytarza, gdyż zwierzęta mogą swobodnie migrować w niezabudowanym obszarze korytarza. Nadto organ I instancji wskazał, iż raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony przez J. C. i T. C. spełniał wymogi określone przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz został uzupełniony w dniach 18.04.2016 r., 06.07.2016 r., 07.11.2016 r., 21.11.2016 r., 23.11.2016 r. Podkreślono przy tym, że analizowany teren położony jest w obrębie korytarza ekologicznego o charakterze regionalnym, łączącym tereny Jurajskich Parków Krajobrazowych z Doliną Wisły. Wyjaśniono, że w uzupełnieniu z dnia 04.07.2016 r. inwestor zobowiązał się do wykonania wszystkich możliwych zabezpieczeń w celu ochrony i jak najmniejszej ingerencji w istniejący ww. korytarz ekologiczny o charakterze regionalnym, a zatem zdaniem organu, przy spełnieniu warunków zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniach oraz niniejszej decyzji, realizowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla korytarza ekologicznego. Dodano również, że wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] przebiega rów odwadniający drogę, który nie jest urządzeniem wodnym tylko obiektem budowlanym stanowiącym odwodnienie pasa drogowego. Z kolei w kwestii stanowiska archeologicznego wskazano, że Raport o oddziaływaniu został uzupełniony i przedsięwzięcie będzie prowadzone na terenie stanowiska archeologicznego Włosień st. 4 (AZP 102-52/14). Dlatego też, w ocenie organu, należy zapewnić nadzór archeologiczny podczas prowadzenia wszystkich prac ziemnych, a w razie natrafienia na nawarstwienia kulturowe i obiekty archeologiczne, należy je zadokumentować i metodami archeologicznymi wyeksplorować. Podkreślono przy tym, że na nadzór archeologiczny należy uzyskać w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w K. odrębne pozwolenie. Jednocześnie w ocenie organu I instancji właściwie sporządzono uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. ponieważ RDOŚ postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. (znak: [...]) uzgodnił przedmiotową inwestycję w zakresie ochrony środowiska, przy uwzględnieniu wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (dotyczącym przydomowej oczyszczalni ścieków), które stanowią jeden z załączników przekazanych do RDOŚ w K. przez Wójta Gminy B., wraz z wnioskiem Wójta Gminy B. z dnia 25 listopada 2016 r. (znak: [...]). Dlatego też w tym stanie rzeczy uznano, że materiał dowodowy zgromadzony przez Wójta Gminy B. w ww. sprawie – działającego jako organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach był wyczerpujący i został ostatecznie oraz prawidłowo zweryfikowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Podniesiono przy tym, że istotna zmiana w dokumentacji dotyczyła wyłącznie przydomowej oczyszczalni ścieków, wobec czego pozostałe zmiany nie miały wpływu na treść decyzji i zostały potraktowane, jako uwagi i wnioski społeczeństwa, które organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dogłębnie rozważył. Ponadto zdaniem organu, wyrażone w ww. pismach uwagi nie wniosły merytorycznych uwag w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia i nie zostały uwzględnione przy wydawaniu przedmiotowej decyzji.
Odwołanie od ww. decyzji wniosło Towarzystwo Ochrony Przyrody [...] reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i powtórzenia postępowania, a w szczególności przedłożenia nowego raportu. Zarzucono przy tym, że w toku wydania zaskarżanej decyzji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez zignorowanie przez organ I instancji rażących błędów raportu oddziaływania na środowisko, a dalej zaniechanie podjęcia właściwych ustaleń (a w tym własnych) prowadzących do wezwania inwestora do uzupełnienia raportu, względnie przedstawienia nowego raportu oddziaływania na środowisko, a także poprzez zignorowanie przez organ I instancji uwag Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] zgłoszonych na piśmie z dnia 21 sierpnia 2017 r. Dodatkowo zdaniem odwołującej się strony, doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., poprzez takie skonstruowanie uzasadnienia zaskarżanej decyzji, które polega na dosłownym przepisywaniu pism pełnomocnika Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] bez jednoczesnego konkretnego odniesienia się do zgłaszanych uwag, a ograniczonego wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że organ I instancji każdorazowo przeprowadził wnikliwą analizę. Zarzucono także naruszenie szeregu ustaw z zakresu szeroko pojętej ochrony środowiska i przyrody, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...]", bez merytorycznej kontroli dokumentacji zalegającej w aktach sprawy, a w szczególności w związku z odstąpieniem od merytorycznej analizy sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko. Równocześnie zarzucono naruszenie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez nieuzasadnione odstąpienie przez Wójta Gminy B. od ponownego przedłożenia dokumentacji skorygowanej przez inwestora do ponownego zaopiniowania przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska – w szczególności w kontekście zmian treści raportu oddziaływania na środowisko powstałych po dniu 9 sierpnia 2016 r., a także wobec wezwania RDOŚ w K. z dnia 15 grudnia 2016 r. kierowanego do Wójta Gminy B. o przedstawienie zestawienia zmian zaistniałych po dniu 9 sierpnia 2016 r. celem poddania inwestycji ponownemu uzgodnieniu. W dalszej kolejności, odwołująca się strona wymieniła liczne błędy Raportu oraz dokumentu stanowiącego uzupełnienie Raportu – dotyczące m.in. wielkości emisji ze spalania paliw w silnikach samochodowych (str. 11), wielkości aerodynamicznej szorstkości terenu (str. 34), wielkości emisji z kotła olejowego, problemu emisji hałasu do środowiska (str. 52, 53) oraz mocy akustycznej poruszających się pojazdów (str. 54) – szczegółowo je uzasadniając. Ponadto, zdaniem odwołującej się strony, za niesatysfakcjonujące należało także uznać odniesienie się do kwestii korytarza ekologicznego. Podniesiono również, iż materiał dowodowy nie został prawidłowo zweryfikowany przez RDOŚ w K..
Jednocześnie odwołanie od ww. decyzji wniósł D. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i powtórzenia postępowania, a w szczególności przedłożenia nowego raportu. Zarzucono, że w toku wydania zaskarżanej decyzji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ I instancji podjęcia własnych działań co do kontroli dokumentacji przedłożonej przez inwestora, a w szczególności projektu przedstawiającego rozmieszczenie infrastruktury stacji z uwzględnieniem zjazdów z dróg publicznych, tras przejazdów przez stację oraz drogi pożarowej (złe oznaczenie). Dodatkowo zgłoszono sprzeciw co do inwestycji ze względu na ingerencję w nieruchomość odwołującego, poprzez uniemożliwienie wykorzystywania na cele mieszkaniowe, szkodliwość inwestycji. Zwrócono również uwagę na pominięcie w Raporcie analizy oddziaływania na nieruchomość odwołującego. Nadto poparto odwołanie Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] złożone w tej sprawie.
Następnie w związku z rozpoznaniem odwołania Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jak i D. K. od ww. decyzji Wójta Gminy B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w oparciu o art. 50 k.p.a. wezwało inwestora pismem z dnia 21 września 2017 r., o wyjaśnienie i odniesienie się, względnie przedłożenie skorygowanego raportu w następującym zakresie:
1. Podanie w oparciu o jakie konkretnie rozwiązanie nastąpi ogrzewanie dla własnych potrzeb, tj. w oparciu o kotłownię opalaną eko-groszkiem: piec o mocy 25 kW do ogrzewania budynku stacji paliw (tak str. 34 Raportu), czy też wytwarzanie energii cieplnej dla własnych potrzeb grzewczych odbywać się będzie w oparciu o własną kotłownię wyposażoną w kocioł o mocy cieplnej Q
24 kW opalany olejem opałowym (tak str. 42 Raportu) wskazując, że Raport w tym zakresie nie jest spójny;
2. Doprecyzowanie pochodzenia przyjętych dla wielkości emisji z kotła olejowego wskaźników;
3. Wyjaśnienie przyjętej wielkości aerodynamicznej szorstkości terenu na poziomie 0,5 z odniesieniem się do pokrycia terenu i zabudowy uzasadniających średnią wartość przyjętego współczynnika;
4. Wyjaśnienie i doprecyzowanie przyjętej metody przy określeniu emisji zanieczyszczeń w związku z poruszaniem się pojazdów kształtowanych jak podano w Raporcie o liniowe i powierzchniowe emitory (str. 44-45 Raportu);
5. Odniesienie się do zarzutu odwołania dotyczącego nieaktualności instrukcji ITB [...] stanowiącej podstawę do określenia poziomu mocy akustycznej zastępczych źródeł dźwięku (str. 53 Raportu) i tym samym jej przydatności w zakresie przedmiotowym oraz prawidłowości przyjętych na str. 54 Raportu mocy akustycznych zgodnie z instrukcją;
6. Wyjaśnienie danych źródłowych, według których przyjęto moce akustyczne poszczególnych typów pojazdów i współczynników korekcyjnych;
7. Wyjaśnienie bądź skorygowanie rozbieżności co do wskazania, że w okolicy przedsięwzięcia przepływa ciek powierzchniowy – potok J. (str. 64 Raportu), a w innym miejscu wskazanie, że w odległości ok. 200 m w kierunku zachodnim od przedmiotowej działki przepływa ciek powierzchniowy – potok Z. (str. 69);
8. Wyjaśnienie, czy na etapie realizacji przedsięwzięcia poza odpadami z grupy 20 będą powstawać odpady z grupy 17 i 15, których nie wskazano w opracowaniu, jeżeli tak wskazano, że konieczne jest uzupełnienie raportu w tym zakresie.
9. Wyjaśnienie, wobec zarzutu odwołania, w zakresie inwentaryzacji fauny i flory czy na przedmiotowym obszarze zaobserwować można konkretne elementy przyrodnicze (fauna, flora) objęte zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. S. przesłał wyjaśnienia sporządzone przez J. C. (pismo z dnia 2 października 2017).
Pismem z dnia 29 września 2017 r. (data wpływu do organu – 4 października 2017 r.) profesjonalny pełnomocnik poinformował o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa przez D. K..
Pismem z dnia 17 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło w oparciu o art. 10 k.p.a. o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy.
Pismem z dnia 26 października 2017 r. Towarzystwo Ochrony Przyrody [...] złożyło dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. W treści tego pisma podtrzymano odwołanie i wskazano, iż pismo T. S. nie wnosiło nic nowego do sprawy i nie sanowało rażących błędów Raportu. Zarzucono również, że jako niedopuszczalną należy uznać formę wyjaśnień. Zdaniem Towarzystwa treść wyjaśnień nie stanowiła merytorycznego odniesienia się do uwag oraz naprawienia błędów Raportu. Podniesiono bowiem, że w punkcie ad. 2 wskazano, iż do obliczeń wykorzystano program komputerowy OPERAT 2000 autorstwa R. S., podczas gdy program ten nie był aktualizowany od 8 lat, a tym samym jego dane wyjściowe pozostają nieprzydatne do wykorzystania. Jednocześnie zaznaczono, że autor tej wypowiedzi nie wyjaśnił jak ma się wykorzystanie tego nieaktualnego programu do innego, dalszego wykorzystania – powołanego w punkcie ad. 4 – programu OPERAT FB. Ponadto dodano, że w obliczeniach szorstkości terenu przyjęto wskaźnik 0,5 jako wskaźnik "bardziej rygorystyczny", gdy tymczasem zdaniem Towarzystwa nie było prawdziwe, aby wskaźnik 0,5 był bardziej rygorystyczny niż np. 0,9. Dodatkowo zarzucono, że nie wyjaśniono sprawy parametrów emitorów, jak też nie podano długości odcinka, ani długości emitora liniowego. Zaznaczono bowiem, że dalej w Raporcie wskazywano, iż parking to emitor powierzchniowy, ale nie podano przyjętej powierzchni do obliczeń. Podniesiono, że podana wysokość emitora 0,5 L wskazywała jednoznacznie, że jest to emitor liniowy. Wskazano również, że w punkcie ad. 8 nie wyjaśniono, dlaczego stosowana jest nieaktualna instrukcja, natomiast w punkcie ad. 6 przyjęto niewłaściwą metodologię obliczeń co do mocy akustycznej podczas przejazdu odległości 1 m na pierwszym i drugim biegu. Zdaniem Towarzystwa, takie obliczenia nie uwzględniają prawidłowych danych z modelu, albowiem korzystają z nieaktualnej instrukcji ITB oraz nie mogą być uznane za prawidłowe, ponieważ poprzez obliczanie tylko dla pierwszego i drugiego biegu ograniczono pole i zakres wymaganych badań. Podkreślono także, że nie wyjaśniono różnic w nazwach potoków, nie podano ilości śmieci i błędnie wskazano, iż nie będą powstawały odpady niebezpieczne. Według Towarzystwa nie odniesiono się natomiast do kwestii siedlisk przyrodniczych.
Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie wyjaśniło, że w dniu 1 stycznia 2017 r., weszła w życie zmiana ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, wynikająca z ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936). Jednakże zaznaczono, że na mocy art. 6 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym podkreślono, że w rozpoznawanej sprawie, wobec przedłożenia w toku postępowania raportu oddziaływania na środowisko zastosowanie będą miały nadal przepisy dotychczasowe. Następnie organ odwoławczy przechodząc do oceny przedmiotowego postępowania wskazał, iż podaniem z dnia 12 listopada 2015 r. T. S. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...], do którego to wniosku dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia. Podkreślono, że powyższe zobowiązywało organ właściwy w sprawie (Wójta Gminy B.) do podjęcia i prowadzenia przedmiotowego postępowania. W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył treść art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i w oparciu o powyższe podał, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obowiązkowy, kiedy to ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze lub fakultatywny, w sytuacji gdy właściwy organ określa, że taki obowiązek występuje. W tym zakresie wyjaśniono, że rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), z którego wynikało, że planowane przedsięwzięcie, będące przedmiotem sprawy, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – § 3 ust. 1 pkt 35 i 36, tj. instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego (pkt 35); instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3 (pkt 36). Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło te ustalenia, wskazując, iż nie były one kwestionowane w sprawie. Dlatego też podkreślono, że w takiej sytuacji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bądź nie powinien zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, tj. w drodze ostatecznego postanowienia po uprzednim wydaniu opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C.. Podniesiono przy tym, że organ I instancji uzyskał wymagane opinie, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]), który uznał, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]) przedstawił stanowisko, iż dla przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dodano, że organ ten w swojej opinii wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać wszystkie wymagania określone w art. 66 ww. ustawy. Następnie podano, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. (znak: [...]), Wójt Gminy B. stwierdził konieczność przeprowadzenia przedmiotowej oceny, a tym samym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i ustalił jego zakres. Zaznaczono również, że w dalszej kolejności zawieszono postępowanie w sprawie wydania niniejszej decyzji do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, który został przedłożony w dniu [...] lutego 2016 r. (Raport poprawiony). Dodano przy tym, że powyższy raport został opracowany w lutym 2016 r. przez J. C. i T. C. z "[...]". Następnie organ odwoławczy wskazał, że wobec wątpliwości co do treści raportu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., jak i wobec uwag Towarzystwa, kilkukrotnie dokonywano uzupełnienia Raportu na wezwanie organów i po przeanalizowaniu raportu o oddziaływania na środowisko, w następstwie czego postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. (znak: [...]), RDOŚ uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji (pkt 12). Ponadto podano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w ww. postanowieniu stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wskazano bowiem, że według Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. analiza przedłożonego wniosku oraz raportu wraz z uzupełnieniami, o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wskazywała, że przy spełnieniu warunków zawartych w ww. dokumentach oraz niniejszym postanowieniu, przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko. Dodatkowo podniesiono, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia w opinii sanitarnej z dnia [...] lipca 2016 r. (znak: [...]) zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia, określając zalecenia. Ponadto organ odwoławczy powołując się na treść art. 80 ust. 2 ustawy wskazał, że w przedmiotowej sprawie dla terenu objętego planowaną inwestycją nie został uchwalony plan miejscowy i dlatego też wymóg oceny zgodności tej inwestycji z planem był wyłączony. Nadmieniono również, że organ I instancji zapewnił udział w postępowaniu jego stronom i społeczeństwu, a w związku z tym w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prowadził poszczególne etapy postępowania w sposób prawidłowy i wydana decyzja w sposób klarowny i szczegółowy je opisywała. Podkreślono przy tym, że w wydanej decyzji, a także w załączniku do niej (Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia) wskazano cechy charakterystyczne przedsięwzięcia. Zwrócono także uwagę, że działka, na której zaplanowano inwestycję położona była w obszarze niezbudowanym, w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia brak było przy tym zabudowy mieszkaniowej, bowiem najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajdowała się w kierunku północnym od projektowanej stacji paliw, w odległości ok. 430 m. Dodano, że sąsiedztwo przedsięwzięcia stanowić mają od strony zachodniej: teren niezagospodarowany, [...] w odległości ok. 300 m, od strony północnej droga wojewódzka nr [...] [...], od strony południowej oraz wschodniej tereny zadrzewione (samosiewy) na gruntach rolnych. Podano też, że teren przedsięwzięcia został ogrodzony, co nie będzie miało wpływu na ograniczenie drożności korytarza ekologicznego, gdyż zwierzęta swobodnie migrują w niezabudowanym obszarze korytarza. Ponadto podano, że jak wynikało z Raportu stacja paliw płynnych znajdować się będzie w znacznej odległości od zabudowań mieszkalnych. Stąd też, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym sensie nie zasługiwały na uznanie zarzuty D. K. w zakresie ingerencji w nieruchomość odwołującego, tj. dz. nr [...] i uniemożliwienie wykorzystywania na cele mieszkaniowe. Podniesiono bowiem, że działka odwołującego miała charakter rolny R IVa i R IVb, co potwierdzały załączniki mapowe np. k. 2, w związku z czym uznano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać negatywnie na zdrowie i życie okolicznej ludności, nadto podano, że poza terenem obiektu, jak wskazywały wyniki postępowania, standardy jakości środowiska istotne z punktu widzenia oddziaływania na ludzi (hałas, zanieczyszczenie powietrza) nie będą przekroczone. Podkreślono bowiem, że jak wynikało z dalszej części raportu, jak i warunków określonych w decyzji organu I instancji, teren stacji będzie ogrodzony i oznakowany, zaś źródłem hałasu emitowanego podczas pracy stacji elektroenergetycznej będą głównie pojazdy poruszające się po terenie stacji. Zaznaczono też, że stacja lokalizowana będzie bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej o dużym natężeniu ruchu, w związku z czym będzie ona praktycznie niewyróżniana z tła akustycznego otoczenia. Ponadto wskazano, że przy analizie emisji zanieczyszczeń do powietrza pochodzących od stacji ustalono, że oddziaływania na powietrze atmosferyczne zamknie się w granicy działki i nie przekroczy dopuszczalnych wartości, co potwierdzały wyniki przeprowadzonej komputerowej analizy. Jednocześnie podniesiono, że w pobliżu planowanej do wybudowania stacji brak było obiektów stanowiących dobra kultury. Zdaniem organu odwoławczego, nie można było również mówić o jakimkolwiek wpływie planowanego do realizacji przedsięwzięcia na zabytki, w tym prawnie chronione, gdyż w miejscu realizacji inwestycji ani w najbliższej okolicy nie stwierdzono tego rodzaju obiektów. Stąd też według organu II instancji, wyniki postępowania z udziałem organów wyspecjalizowanych, tj. RDOŚ oraz PPIS wykazały zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia przy zachowaniu szeregu warunków określonych przez te organy, które organ prowadzący postępowanie główne uwzględnił w wydanej decyzji w sprawie. Jednakże podano, że odwołujące się strony formułowały nadal szereg uwag do Raportu i postępowania, które zdaniem Kolegium, po dokonaniu także przez Kolegium wezwania inwestora o wyjaśnienia co do Raportu, nie mogły zostać uznane za zasadne. W dalszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 62 ust. 1 ustawy, a następnie wskazał, że ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Podkreślono przy tym, że powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Dodano także, że ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji, a określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Zaznaczono bowiem, że dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Wyjaśniono bowiem, że decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. W tym względzie nie można było, zdaniem organu II instancji, uznać za zasadne zarzuty odwołania, co do rozmieszczenia poszczególnych elementów przedsięwzięcia i oznaczenia drogi pożarowej jako przynależnym etapowi pozwolenia na budowę, co znalazło także odzwierciedlenie w decyzji poprzez określenie warunku uwzględnienia w projekcie budowlanym obowiązujących przepisów w zakresie bhp i przeciwpożarowym (str. 6 decyzji organu I instancji). Podkreślono także, że rozpatrując sprawę w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy mieć na uwadze specyfikę wydawanego rozstrzygnięcia, które nie ma charakteru uznaniowego, a zatem jest to decyzja związana uzależniona od spełnienia ściśle określonych przesłanek. W tym miejscu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 81 ustawy, w którym ustawodawca określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, które to okoliczności zdaniem organu nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu II instancji, także z powyższego punktu widzenia należało zatem rozpatrywać zasadność zarzutów odwołań. Podkreślono również, że specyfika i charakter zamierzenia może wywoływać sprzeciw, dlatego też zwrócono uwagę, że nie mogła to być okoliczność, która sama w sobie mogłaby skutkować nieuwzględnieniem wniosku o wydanie decyzji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ulegało natomiast wątpliwości, że organ był zobowiązany do weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jednakże stawiane w istocie zarzuty co do tego dokumentu nie miały, po dokonaniu uzupełnień, uzasadnienia. Podkreślono bowiem, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedkłada się do uzgodnienia właściwemu – wyspecjalizowanemu orangowi administracji, tj. regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, który to organ w razie stwierdzenia, iż przedsięwzięcie zagraża środowisku ma możliwość odmówić uzgodnienia, co stanowi zarazem podstawę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Także sam organ wydający decyzję środowiskową ma obowiązek merytorycznej, a więc nie tylko formalnej oceny przedłożonego raportu, a w związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, żądania jego ewentualnego uzupełnienia lub ponowienia, jeżeli weryfikacja raportu przedłożonego jest negatywna. Podkreślono także, że w pełni dopuszczalna była możliwość "zwalczania" raportu przez strony postępowania, które mogą składać stosowne ekspertyzy, w oparciu o które organ dokonuje weryfikacji raportu i ewentualnie żąda jego uzupełnień bądź ponowienia. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, że takich ekspertyz nie przedłożono, formułując natomiast szereg zarzutów o charakterze merytorycznym. Wyjaśniono przy tym, że każdorazowo zarzuty stanowią przedmiot analizy organów, w tym Kolegium i dlatego też organy zwracały się o wyjaśnienia do inwestora. Podniesiono również, że stanowisko odwołujących wpłynęło na ustalenie konkretnych uwarunkowań i wymogów dla przedmiotowej inwestycji, co znalazło wyraz w konkretnych zapisach decyzji nakładających na inwestora, dodatkowe obowiązki mające przeciwdziałać lub ograniczać negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na elementy środowiska, w tym w zakresie postępowania z odpadami, zabezpieczenia fauny i flory oraz środowiska wodno-gruntowego. Tym samym Kolegium biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii (pozytywnych), o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko doszło do przekonania o prawidłowości wydanej w sprawie decyzji.
Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie znajdował uzasadnienia zarzut, iż w toku postępowania nie doszło do uzyskania właściwie sporządzonego uzgodnienia inwestycji z RDOŚ, w kontekście zmian treści Raportu powstałych po dniu 9 sierpnia 2016 r. (czyli po dniu wydania uzgodnienia przez RDOŚ), a wprowadzonych pismami inwestora z listopada 2016 r., a także wobec wezwania RDOŚ w K. z dnia 15 grudnia 2016 r. kierowanego do Wójta Gminy B. o przedstawienie zestawienia zmian zaistniałych po dniu 9 sierpnia 2016 r., celem poddania inwestycji ponownemu uzgodnieniu. Wyjaśniono bowiem, że inwestor nie przedłożył w toku sprawy zmian raportu, a jedynie pisma na wezwanie organu stanowiące odpowiedź na uwagi wniesione w toku postępowania (k. 991, k. 978). Podkreślono również, że pisma te były przekazane RDOŚ w K. przy piśmie z dnia 25 listopada 2016 r., jako załączniki (k. 1015) i RDOŚ w K. również nie uznał ich za uzupełniania raportu skutkujące ponowieniem uzgodnienia. Podkreślono zatem, że organ I instancji nie dokonał zestawienia zmian po dniu 9 sierpnia 2016 r. celem ich przekazania RDOŚ, bowiem musiałyby stanowić powtórzenie pism, co do których wiedzę posiadał już organ uzgodnieniowy, tj. RDOŚ. Podobnie zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia aktualnie składane nie stanowiły o merytorycznej zmianie zakresu raportu, ale stanowiły jego doprecyzowanie, względnie sprostowanie. Ponadto przechodząc dalej do zarzutów odwołania Towarzystwa [...] zawartych w pkt od 1 do 21, wskazano, że nie znajdowały uzasadnienia zarzuty odwołania, iż w raporcie nie uwzględniono emisji pyłu (ad. 1). Podniesiono bowiem, że w Raporcie wskazano m.in., iż występujące w fazie realizacji inwestycji uciążliwości to niezorganizowana emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego. Podano przy tym, że bardziej istotne nasilenie emisji "zanieczyszczeń komunikacyjnych" oraz wtórnego unosu pyłu nastąpi przy adaptacji terenu działki i budowy obiektów kubaturowych. Wskazano mianowicie, że obliczenia zamieszczone w Raporcie zostały wykonane dla maksymalnej możliwej przepustowości inwestycji, przy czym podczas dokonywania obliczeń przyjęto, iż emisja zanieczyszczeń powstających po załadunku zbiorników magazynowych wynosić będzie 0,01% wielkości przeładowywanego paliwa, podczas gdy w rzeczywistości wartość ta jest znacznie mniejsza i niezależna od ilości przeładowywanego paliwa. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, rzeczywista emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego będzie znacznie mniejsza. Wyjaśniono także, iż w zakresie oceny poziomów stężeń substancji zanieczyszczających powietrze, zastosowano referencyjną metodykę modelowania poziomów substancji w powietrzu i częstości przekraczania, natomiast obliczenia wykonano stosując program komputerowy OPERAT FB, który realizuje metodykę przedstawioną w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Odnosząc się z kolei do kwestii szorstkości terenu (ad. 2) wskazano, iż szorstkość terenu ma wpływ na prędkość wiatru i w kontekście przedmiotowej sprawy rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń. Wyjaśniono przy tym, że niższa klasa szorstkości terenu oznacza, iż mniej jest przeszkód terenowych na danym obszarze. Organ II instancji podniósł również, że przyjęty zgodnie z wyjaśnieniami autora Raportu wariant do obliczeń, tj. 0,5 jak dla zabudowy wiejskiej zwartej był istotnie rygorystyczny w tym sensie, że większe (na dalszą odległość) będzie rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń w terenie niż, np. przy wskaźniku 2,0 (jak dla lasów). Zaznaczono bowiem, że niższe mają jedynie tereny całkowicie otwarte takie jak, np. powierzchnia wody (tj. 0,00008), czy sady, łąki, pola (0,035). W tym kontekście podkreślono jednak, że jak wynikało z raportu, w projektowanej inwestycji zastosowano rozwiązania takie jak, np. nowoczesne ogrzewanie, które do minimum ograniczyły emisje zanieczyszczeń do powietrza. Podano też, że najwyższe wartości stężeń średniorocznych dla takich zanieczyszczeń jak: dwutlenek siarki, tlenki azotu, tlenek węgla, amoniak, benzen, ołów, węglowodory aromatyczne, węglowodory alifatyczne, dwutlenek azotu nie przekraczały przypisanych im wartości dyspozycyjnych. Dodano przy tym, że najwyższe poziomy stężeń koncentrują się wokół emitorów, zamykają się w granicach stacji paliw będącej przedmiotem opracowania i nie oddziałują w sposób negatywny na sąsiadujące jej tereny w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Organ II instancji wskazał, że dla pyłu PM 2,5 stwierdzono przekroczenie wartości dyspozycyjnej, ale związane było to z wysokim poziomem tła zanieczyszczeń. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, można było uznać, że eksploatacja przedmiotowego obiektu nie pogorszy w sposób znaczący stanu środowiska pod względem powietrza atmosferycznego, a tym samym nie nastąpi przekroczenie standardów emisyjnych. Ponadto wskazano, że w zakresie zarzutu rozbieżności Raportu (ad. 3) na wezwanie Kolegium, autor Raportu wyjaśnił, iż ogrzewanie budynku stacji paliw będzie odbywało się za pomocą kotła opalanego olejem opałowym o mocy 24kW i co istotniejsze wszystkie obliczenia zostały przeprowadzone dla takiego sposobu ogrzewania, natomiast na str. 34 raportu nastąpił błąd pisarski. Powyższe wyjaśnienia organ odwoławczy uznał za wiarygodne. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutu z pkt 4 odwołania (ad. 4) podano, że jak wyjaśniono dalej wskaźniki przyjęte do obliczenia emisji z kotła olejowego zostały przyjęte z licencjonowanego programu komputerowego OPERAT 2000 autorstwa R. S.. Jednocześnie odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania (ad. 5) organ II instancji wskazał, że w jego ocenie w raporcie przyjęto w sposób prawidłowy, iż parking jest emitorem powierzchniowym, a w związku z tym brak było podstaw do podawania długości odcinka jak dla emitora liniowego. Podkreślono bowiem, że jak wskazano w Raporcie obliczeń analizy rozprzestrzeniania zanieczyszczeń przeprowadzono przy zastosowaniu programu komputerowego "OPERAT FB" opracowanego według rozporządzenia z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 16, poz. 87). Zaznaczono także, że autor raportu doprecyzował przyjętą metodę przy określaniu emisji zanieczyszczeń w związku z poruszaniem się pojazdów kształtowanych o liniowe i powierzchniowe emitory (ad. 6). Wskazano przy tym, że obliczeń dokonano przy użyciu atestowanego pakietu "OPERAT FB", moduł SAMOCHODY v. Corinair do pakietu OPERAT-FB. Pojazdy zostały podzielone na 6 grup, każda w zależności od pojemności lub masy i ze względu na zgodność emisji z normami EURO. Dodano również, że w udziale emisji w okresach podano, iż poza okresem pierwszym i okresem drugim emisje są zerowe. Ponadto w odniesieniu do kolejnego z zarzutów odwołania (ad. 7) podano, że jak wskazano w raporcie obliczenia zostały wykonane dla maksymalnej możliwej przepustowości inwestycji, zaś podczas obliczeń przyjęto, iż emisja zanieczyszczeń powstających po załadunku zbiorników magazynowych wynosić będzie 0,01% wielkości przeładowywanego paliwa, podczas gdy w rzeczywistości wartość ta będzie znacznie mniejsza i niezależna od ilości przeładowywanego paliwa. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, rzeczywista emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego będzie znacznie mniejsza. Powyższe, w ocenie organu II instancji, nie stało w sprzeczności ze wskazaniem, iż zapotrzebowanie na paliwa mają wartości orientacyjne i szacunkowe. Podniesiono bowiem, że na etapie planowania przedsięwzięcia określa się pewne przewidywania co do inwestycji, natomiast brak jest podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z raportu. Dodano przy tym, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia (inwestora), w którym określa się zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje organ prowadzący postępowanie w sprawie oraz organy uzgadniające. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie można natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. Wyjaśniono także, że w przypadku niestosowania się przez inwestora do wymagań prawa i określonych w decyzji warunków, dopiero w przyszłości możliwa byłaby ingerencja właściwych organów kontrolnych. Według organu odwoławczego za niezasadny należało także uznać zarzut, zgodnie z którym zakład powoduje przekroczenie standardów emisyjnych (ad. 8) wobec faktu, iż na terenie Gminy B. przekroczone są średnioroczne stężenia pyłu zawieszonego i w tym wypadku wprowadzenie dodatkowego źródła emisji wpłynie na dalsze pogorszenie stanu jakości powietrza. Podkreślono bowiem, że przekroczenie standardów dotyczy przekroczeń na terenie całej gminy, a nie w konkretnym miejscu, a w związku z tym rozumowanie odwołującej się strony prowadziłoby do niedających się przyjąć wniosków, iż żadna nowa inwestycja na terenie gminy nie mogłaby już powstać, gdyż jak pokazuje doświadczenie życiowe prawie każde nowe przedsięwzięcie objęte rozporządzeniem wskazanym w podstawie prawnej powoduje w jakimś zakresie (mniejszym lub większym) emisje. Ponadto w odniesieniu do zarzutów określonych w pkt 9-12 odwołania (ad. 9, 10, 11 i 12) podniesiono, że Raport określa dane i wynik obliczeń oddziaływania akustycznego i na podkładach mapowych, określono wartości danych w punktach (zał. Nr 10 do raportu, np. k. 237). Zwrócono również uwagę, że jak wyjaśniono na wezwanie Kolegium na podstawie instrukcji [...] obliczono poziomy mocy akustycznej zastępczych źródeł dźwięku i chodziło o model obliczeniowy, który się nie zmienił. Autor raportu wyjaśnił przy tym, iż dane wejściowe zostały dobrane w oparciu o aktualne instrukcje ITB [...] o model CP 2009 oraz o wyniki badań, które przeprowadza ITB w W.. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że poziom dźwięku jest jednostką poziomu mierzoną w decybelach (ad. 13) i takie zawierają tabele, natomiast równoważny poziom dźwięku A (LAeq) obliczono w oparciu o stosowny wzór, a tym samym brak było w tym względzie podstaw do uwzględniania zarzutu odwołania o swobodzie określeń. Dodano także, że oddziaływanie przedsięwzięcia nie obejmowało swoim zasięgiem terenów i obiektów chronionych akustycznie (ad. 14), zaś mapy z nagłośnieniem terenu z oznaczonymi izofonami 55 dB i 45 dB (ad. 15) stanowią załączniki do raportu (k. 404 i k. 396). Dodatkowo podano, że jak wyjaśniono na wezwanie Kolegium zgodnie z dostępnymi mapami z RZGW w K. w pobliżu inwestycji (ok. 200m) przebiega potok Z. , co potwierdzał również RDOŚ, który stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie wiązać się z emisją ścieków do wód powierzchniowych, jak i ingerencją w koryta cieków, zatem nie będzie miała wpływu na stan JCWP Z. ze starorzeczem Wisły (k. 913). Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, przywołanie w treści Raportu potoku J. nie zmieniało istoty sprawy, tj. faktycznego wpływu inwestycji na wody powierzchniowe. Podkreślono również, że zgodnie z wyjaśnieniami autora Raportu nie przewidziano powstawania odpadów niebezpiecznych, a ilość odpadów z grup 15 i 17 będzie uzależniona od zakresu prac budowlanych i czasu ich trwania (ad. 17 i 18). Organ II instancji wskazał przy tym, że w decyzji organu I instancji zawarto szczegółowe warunki postępowania z powstającymi odpadami na etapie realizacji (str. 2 i 3 decyzji). Nadmieniono także, że autor raportu istotnie posłużył się pojęciem z języka potocznego dotyczącym składowania odpadów, jednakże wobec określonej w decyzji gospodarki odpadami zgodnej z przepisami, uznać należało, iż nie miało to wpływu na istotę zagadnienia. Odnosząc się natomiast do zarzutów ujętych w pkt 19-21 odwołania (ad. 19, 20 i 21) podniesiono, że z treści raportu, wyjaśnień autora Raportu, jak i z uzgodnienia RDOŚ wynikało, iż w trakcie lustracji terenu nie stwierdzono w obrębie działki objętej realizacją przedsięwzięcia miejsc stałego bytowania zagrożonych gatunków zwierząt. Ponadto zwrócono uwagę, że rozpatrując wartościowość terenu pod względem przyrodniczym należało uznać, iż w obrębie granic planowanego przedsięwzięcia nie zidentyfikowano siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I Dyrektywy Siedliskowej Nr 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia, jako obszary Natura 2000 (Dz.U. Nr 77, poz. 510). Zdaniem organu odwoławczego, był to typowy teren porolny objęty sukcesją gatunków charakterystycznych dla zbiorowisk łąkowych i semiruderalnych, porastających tereny wyłączone z użytkowania rolnego. Dodano także, że jak wynikało z Raportu na działce nastąpił rozwój gatunków charakterystycznych dla gruntów nieużytkowanych. Wskazano bowiem, że występujące tam zbiorowisko było ubogie florystycznie z niewielką różnorodnością płatową, a zarazem na omawianym terenie dominowały gatunki zielne pospolicie występujące, o niskich wymaganiach siedliskowych. Podano również, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji, po wschodniej i południowej stronie przedmiotowego terenu zlokalizowane zostały tereny leśne. Natomiast zachodnia i północna część terenu pokryta została roślinnością o podobnych składzie gatunkowym co obszar opracowania. Dodatkowo wyjaśniono, że na terenie planowanej inwestycji nie stwierdzono występowania gatunków podlegających ochronie na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz.U. 2014 r., poz. 1409). Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło również, że z raportu wynikało, iż wpływ na rośliny znajdujące się w obrębie granic inwestycji będzie dotyczył generalnie realizacji prac budowlanych, zaś umiejętne zagospodarowanie terenów zielonych w obrębie terenu przeznaczonego pod stację (na obszarze bez infrastruktury stacji) pozwolić ma na zwiększenie w ich obrębie bioróżnorodności na etapie eksploatacji. Organ odwoławczy nadmienił również, że raport był sporządzany według zasad obowiązujących przed nowelizacją, co nie zobowiązywało autora raportu do przedłożenia wyników inwentaryzacji przyrodniczej (art. 66 ust. 1 pkt 2a dodany przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret czwarte ustawy z dnia 9 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2017 r.).
W ocenie organu odwoławczego, za istotne należało także uznać, że w badanej decyzji znalazło się szereg warunków mających na celu ochronę fauny i flory (np. pkt I.2.1 ppkt 29, 30 i 31; pkt I.2.2 ppkt 7, 8; pkt I.3 ppkt 10, 11 decyzji organu I instancji). Dodatkowo, niesatysfakcjonujące zdaniem odwołującej strony, było też odniesienie się do kwestii korytarza ekologicznego, co jednak w ocenie organu II instancji nie miało pokrycia w rzeczywistości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło bowiem, że wyniki postępowania wykazały i nie było to kwestionowane w postępowaniu, iż analizowany teren położony jest na terenie korytarza ekologicznego o charakterze regionalnym, łączący tereny Jurajskich Parków Krajobrazowych z Doliną Wisły. Jednakże, w uzupełnieniu z dnia [...] lipca 2016 r. inwestor zobowiązał się do wykonania wszystkich możliwych zabezpieczeń w celu ochrony i jak najmniejszej ingerencji w istniejący korytarz ekologiczny o charakterze regionalnym, łączący tereny Jurajskich Parków Krajobrazowych z Doliną Wisły, co – w ocenie organu odwoławczego – znalazło dalsze odbicie w warunkach zawartych w decyzji. Tym samym podniesiono, że przy spełnieniu warunków zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniach oraz decyzji, realizowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla korytarza ekologicznego. Zwrócono również uwagę, że Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko był także przedłożony do uzgodnienia właściwemu – wyspecjalizowanemu organowi administracji, tj. regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, który uzgodnił pozytywnie przedsięwzięcie, podobnie opinię pozytywną wydał PPIS w C.. Mając zatem na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że dokumentacja zebrana w aktach sprawy była aktualnie kompletna, a z jej analizy wynikało, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko.
Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Towarzystwo Ochrony Przyrody [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, określenia w wyroku, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądzenia kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej dla pełnomocnictwa.
Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1) naruszenie przez SKO w [...] ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także innych aktów prawnych wymienionych szczegółowo w odwołaniu od decyzji organu l instancji, poprzez utrzymanie przez SKO w [...] w mocy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...]", bez merytorycznej kontroli odwołania i dokumentacji zalegającej w aktach sprawy, a w szczególności w związku z odstąpieniem od merytorycznej analizy sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko (1) zaniechaniu merytorycznego rozpoznania zarzutów zgłoszonych wobec organu l instancji w odwołaniu, (2) zaniechaniu merytorycznej oceny własnej SKO w [...], co do raportu oddziaływania, a dalej (3) przyjęciu przez SKO w [...] dokumentów anonimowego autorstwa, jako prawidłowego uzupełnienia istotnych braków lub błędów treści raportu oddziaływania na środowisko);
2) powielenie w rozstrzygnięciu SKO w [...] błędów Wójta Gminy B. w części, w której opierał on swoją decyzję o ustalenia raportu oddziaływania na środowisko, który zawiera błędy w ustaleniach, co do zamierzenia inwestycyjnego, a które strona skarżąca szczegółowo wymieniła i opisała w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu l instancji. W tym wypadku zarzucono także brak rozpoznania przez SKO w [...] części zarzutów tego odwołania, a szczegółowo opisanych w uzasadnieniu niniejszej skargi;
3) naruszenie przez SKO w [...] przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuzasadnione uznanie przez SKO w [...], że prawidłowym było odstąpienie przez Wójta Gminy B. od ponownego przedłożenia dokumentacji skorygowanej przez inwestora do ponownego zaopiniowania przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska – w szczególności w kontekście (1) istotnych zmian treści raportu oddziaływania na środowisko powstałych po dniu 9 sierpnia 2016 r., a także wobec (2) wezwania RDOŚ w K. z dnia 15 grudnia 2016 r. kierowanego do Wójta Gminy B. o przedstawienie zestawienia zmian zaistniałych po dniu 9 sierpnia 2016 r. celem poddania inwestycji ponownemu uzgodnieniu;
4) naruszenie przez SKO w [...] art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez zignorowanie rażących błędów raportu oddziaływania na środowisko wskazanych przez Towarzystwo Ochrony Przyrody [...] a dalej przyjęcia za prawidłowe ustaleń wynikających z pisma anonimowego autorstwa, które to pismo miałoby imitować prawidłowe uzupełnienie treści raportu oddziaływania na środowisko;
5) zignorowanie przez SKO w [...] uwag Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] zgłoszonych na piśmie do SKO w [...] z dnia 26 października 2017 r., przy jednoczesnym bezrefleksyjnym przyjęciu a priori przez SKO w [...] wyjaśnień anonimowego autorstwa zawartych na niepodpisanych załącznikach do pisma inwestora z dnia 2 października 2017 r.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.
Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej.
Przedmiotem kontroli jest legalność, czyli zgodność z powszechnym obiektywnym porządkiem prawnym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2017 r. (znak: [...]), którą organ po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa Ochrony Przyrody [...] reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika oraz D. K. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 23 sierpnia 2017 r. (znak: [...]) ustalającą na wniosek T. S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...]".
W dniu 1 stycznia 2017 r., weszła w życie zmiana ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, wynikająca z ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936). Jednakże na mocy art. 6 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, wobec przedłożenia w toku postępowania raportu oddziaływania na środowisko zastosowanie będą miały nadal przepisy dotychczasowe.
W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że podaniem z dnia 12 listopada 2015 r. T. S. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z infrastrukturą techniczną i przynależnymi obiektami, wraz z budową 2-zjazdów publicznych z drogi wojewódzkiej – dz. nr [...] do działki nr [...], do którego to wniosku dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia. Powyższe zobowiązywało organ właściwy w sprawie tj. Wójta Gminy B. do podjęcia i prowadzenia przedmiotowego postępowania.
Jest poza sporem, że planowane przedsięwzięcie będące przedmiotem kontrolowanej sprawy , w myśl postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), - kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – § 3 ust. 1 pkt 35 i 36, tj. instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego (pkt 35); instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3 (pkt 36).
Nie jest także kwestionowane, że teren/miejsce lokalizacji planowanego przedsięwzięcia położony jest na terenie/ w obrębie korytarza ekologicznego o charakterze regionalnym, łączącym tereny Jurajskich Parków Krajobrazowych z Doliną Wisły.
W takiej sytuacji prawnej i faktycznej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bądź nie, powinien zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej , tj. w drodze ostatecznego postanowienia po uprzednim wydaniu opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C.. Organ I instancji uzyskał wymagane opinie, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]), który uznał, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]) przedstawił stanowisko, iż dla przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ ten w swojej opinii wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać wszystkie wymagania określone w art. 66 ww. ustawy. Następnie podano, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r. (znak: [...]), Wójt Gminy B. stwierdził konieczność przeprowadzenia przedmiotowej oceny, a tym samym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i ustalił jego zakres. W dalszej kolejności zawieszono postępowanie w sprawie wydania niniejszej decyzji do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, który został przedłożony w dniu [...] lutego 2016 r. (Raport poprawiony). Powyższy raport został opracowany w lutym 2016 r. przez J. C. i T. C. z "[...]". Wobec wątpliwości co do treści raportu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., jak i wobec uwag skarżącego Towarzystwa, kilkukrotnie dokonywano uzupełnienia Raportu na wezwanie organów i po przeanalizowaniu raportu o oddziaływania na środowisko, w następstwie czego postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. (znak: [...]), RDOŚ uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji (pkt 12). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w ww. postanowieniu stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Według Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. analiza przedłożonego wniosku oraz raportu wraz z uzupełnieniami, o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wskazywała, że przy spełnieniu warunków zawartych w ww. dokumentach oraz niniejszym postanowieniu, przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia w opinii sanitarnej z dnia [...] lipca 2016 r. (znak: [...]) zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia, określając zalecenia.
W kontrolowanej sprawie jedną z zasadniczych i zarazem spornych kwestii jest prawidłowość sporządzenia raportu a także kwestia uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia na podstawie kompletnego raportu przez właściwe organy, a to wskutek jego uzupełniania i wyjaśniania przez inwestora w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego. Obecny na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego Towarzystwa podniósł ponadto wadliwość wariantów o jakich jest mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej.
W odniesieniu do tego zagadnienia normatywnym wzorcem kontroli jest treść art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk Dz.U.2016.353 t.j., zgodnie z którym:
"1. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać:
1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:
a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania,
b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,
c) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;
2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, przy czym w przypadku gdy planowane przedsięwzięcie związane jest z działalnością polegającą na poszukiwaniu i rozpoznawaniu złoża węglowodorów metodą otworów wiertniczych lub wydobywaniu węglowodorów ze złoża tą metodą, opis tych elementów powinien zawierać się w obszarze określonym promieniem 500 m od zewnętrznej granicy przedsięwzięcia;
3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
3a) opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane;
4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia;
5) opis analizowanych wariantów, w tym:
a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego,
b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska
wraz z uzasadnieniem ich wyboru;
6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego;
7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na:
a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze,
b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,
c) dobra materialne,
d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków,
da) krajobraz,
e) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-da,
f) bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej;
8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z:
a) istnienia przedsięwzięcia,
b) wykorzystywania zasobów środowiska,
c) emisji;
9) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru;
10) dla dróg będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko:
a) określenie założeń do:
– ratowniczych badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze planowanego przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych,
– programu zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego,
b) analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych, w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;
10a) dla instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW ocenę gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla, określoną na podstawie analizy:
a) dostępności podziemnych składowisk dwutlenku węgla,
b) wykonalności technicznej i ekonomicznej sieci transportowych dwutlenku węgla;
11) jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
12) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej;
13) przedstawienie zagadnień w formie graficznej;
14) przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
15) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;
16) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru;
17) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport;
18) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu;
19) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport;
20) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.
1a. Każdy z analizowanych wariantów drogi, w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8, powinny uwzględniać przewidywane oddziaływanie analizowanych wariantów na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru.
3. W razie stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1-16, powinny uwzględniać określenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Jeżeli dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do raportu powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej.
5. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.
6. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji".
Z treści kontrolowanego raportu zawartej na s. 74 – 77 wynika, w ocenie Sądu, że raport nie spełnia wymogów prawa w przedmiocie prezentacji/opisu/charakterystyki racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Wariant "zerowy" został przedstawiony z kolei bez szczegółowej prezentacji skutków nie podjęcia realizacji wariantu proponowanego przez inwestora/wnioskodawcę.
Autorzy Raportu twierdzą, że " 5. Opis analizowanych wariantów z uzasadnieniem ich wyboru. 5.1. Wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz racjonalny wariant alternatywny. Dla przedmiotowej Inwestycji nie ma innych wariantów technologii, niż przedstawiony w raporcie - jest on powszechnie stosowany przy dystrybucji produktów naftowych. Dla przedmiotowego terenu nie ma uchwalonego przestrzennego planu zagospodarowania.
Wszelkie działania dotyczące dystrybucji paliw są zdeterminowane technologią napełniania zbiorników pojazdów samochodowych, identyczną dla wszelkich takich zakładów, tj. stacji paliw. Wymagania dla takich zakładów określone są ustawowo i nie ma możliwości wariantowania sposobu i warunków budowy oraz eksploatacji takich obiektów.
Skala inwestycji jest zdeterminowana dostępną powierzchnią działek. Przedmiotową inwestycję można zaliczyć do małej wielkości stacji. Można oczywiście rozpatrywać wariant polegający na zwiększeniu pojemności zbiorników, oraz ilości dystrybutorów. Zwiększenie tych elementów może pociągnąć za sobą zwiększenie ilości tankujących pojazdów, co wiąże się ze zwiększeniem emisji do środowiska zanieczyszczeń i hałasu. W przypadku ograniczonej powierzchni działki mogłoby się to wiązać z nie dotrzymaniem przepisów dotyczących dystrybucji paliw i jej wpływu na środowisko, oraz tereny podlegające ochronie. Ponadto zastosowanie większych zbiorników w wypadku sytuacji awaryjnej skutkowałoby przedostaniem się do środowiska gruntowo-wodnego większej ilości zanieczyszczeń.
Ewentualne inne warianty mogą dotyczyć np. rezygnacji z dystrybucji pewnych
rodzajów paliwa, rezygnację z dostępu kompresora do samodzielnej obsługi samochodu, rezygnację ze sklepu. W tym wypadku jednak nie będzie miało to znaczących skutków dla wpływu przedsięwzięcia na środowisko, natomiast może mieć drastyczny wpływ na obniżenie konkurencyjności stacji.
Wariant przedstawiony przez Wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najbardziej racjonalnym, gdyż zakłada dystrybucję paliw w sposób zgodny z wymaganiami ustawowymi ochrony środowiska przy minimalnych nakładach finansowych.
Zmiana technologii lub urządzeń na posiadające wyższe parametry ze względu na ochronę środowiska lub zastosowanie dodatkowych urządzeń lub instalacji ochronnych spowoduje poniesienie kosztów niewspółmiernych do uzyskanych efektów ekologicznych.
Po analizie stwierdza się, że właściwym rozwiązaniem jest zastosowanie wariantu polegającego na podjęciu przedsięwzięcia, ponieważ oddziaływanie stacji nie będzie wykraczać na tereny podlegające ochronie.
5.2. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska
Wybrany przez inwestora wariant jest najlepszym rozwiązaniem, jakie w obecnym stanie może zostać zrealizowane. W przypadku przedsięwzięcia polegającego na budowie nowej stacji paliw płynnych analiza wariantowa dotyczy dwóch aspektów: lokalizacji stacji oraz rozwiązań technicznych związanych z wyposażeniem stacji w urządzenia i aparaturę.
Inwestor przedsięwzięcia przeanalizował wariantowość lokalizacji stacji. Analizując te warianty inwestor brał pod uwagę wielkość obszaru przeznaczonego pod budowę stacji, bezpośrednie sąsiedztwo drogi o dużym natężeniu ruchu, strukturę użytkowania terenów, kwestie własnościowe, przeznaczenie terenów przewidzianych pod budowę a przede wszystkim możliwe implikacje środowiskowe, które mogą mieć miejsce na etapie budowy i eksploatacji obiektu.
Po przeprowadzeniu wielokryterialnej analizy, inwestor zdecydował się na realizację przedsięwzięcia według wariantu opisywanego w niniejszym opracowaniu. Za sugestią dotyczącą wyboru wariantu inwestycyjnego przemawia fakt, że: jego lokalizacja nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.; realizacja inwestycji świetnie wpisze się w istniejącą powierzchnię działki; stacja znajdzie się w odległości przekraczającej 400 m od najbliższej zabudowy mieszkalnej, co oznacza, że obiekt po wybudowaniu nie będzie oddziaływał niekorzystnie na zdrowie ludzi mieszkających w tak znacznej odległości od stacji.
Należy podkreślić, że prace będą dostosowane do istniejących warunków oraz wykonywane w sposób nie powodujący zniszczenia lub naruszenia cennych elementów środowiska przyrodniczego. Przyjęta technologia jest bezpieczna dla środowiska naturalnego i przy prawidłowym jej przebiegu (postępowanie zgodne z przepisami prawa, stosowanie najnowszych dostępnych i uzasadnionych ekonomicznie technik oraz prawidłowej organizacji prac) nie wpłynie negatywnie na środowisko przyrodnicze, nie będzie oddziaływać negatywnie na tereny przylegle i nie przyniesie skutków ujemnych dla środowiska. W celu zmniejszenia oddziaływania na środowisko na przedmiotowej inwestycji będą zlokalizowane nowoczesne urządzenia technologiczne np. zbiorniki (dwupłaszczowe) wyposażone w ciągły system szczelności (sygnalizacji przecieków do przestrzeni międzypłaszczowej).
Określenie przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono w punkcie 1.2.".
Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, przedmiotowy raport powinien zawierać prezentację trzech wariantów realizacji przedsięwzięcia. Art. 81 ustawy środowiskowej przyznaje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwość wyboru - za zgodą wnioskodawcy - innego wariantu realizacji przedsięwzięcia niż ten zaproponowany we wniosku. W przypadku braku zgody wnioskodawcy uprawnienie to może stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej (zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 81 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX el/2013 r.). Niewątpliwie art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, zobowiązuje organ do analizy oceny oddziaływania na środowisko pod kątem tego, czy warianty alternatywne nie są bardziej zasadne niż ten jaki zaproponował inwestor. Wybór wariantu najbardziej zasadnego powinien być dokonywany w oparciu o zestawienie skutków realizacji dla środowiska naturalnego. Wariantem najbardziej zasadnym będzie więc ten, który przyniesie najmniej szkód środowisku. Wskazówki w tym zakresie powinny płynąć z treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy wymaga, aby znalazły się w nim takie elementy jak opis analizowanych wariantów, w tym a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Ten wniosek potwierdza także art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, który wówczas nakazuje organowi zaproponowanie organowi innego wariantu przedsięwzięcia, gdy wynika to z treści oceny oddziaływania na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Należy do tego dodać, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy (tak NSA w wyroku z dnia 1 marca 2013 r. o sygn. II OSK 2105/11, LEX nr 1340187).
Kierując się treścią przytoczonej wyżej regulacji, Sąd po zapoznaniu się treścią raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wykonanej na zlecenie inwestora doszedł do wniosku, że dokument ten nie odpowiada wymogom jakie stawia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy.
Autor raportu dokonał analizy trzech wariantów inwestycji: 1) zaproponowanego przez inwestora; 2) racjonalnego wariantu alternatywnego s. 75-76 raportu ; 3) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska s. 76- 77 raportu; a także odpowiednio 4) wariantu niepodejmowania inwestycji (wariat zerowy) s. 74 raportu.
Organy procedując w tej sprawie nie zwróciły uwagi, że racjonalny wariant "alternatywny" w raporcie de facto nie został przedstawiony. Organy także pominęły, że wariant proponowany przez inwestora został przedwcześnie bez rzetelnego uzasadnienia utożsamiony z wariantem najkorzystniejszymi dla środowiska, przy czym źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu zawarte na s. 106, wskazują, że opracowania monograficzne datowane są na rok 1999 (XXVII Szkoła Zimowa Zwalczania Zagrożeń Wibroakustycznych, Gliwice - Ustroń 1999 ) oraz 1992 r. (Ochrona środowiska przez hałasem i wibracjami. Stan aktualny i kierunki działań, Instytut Techniki Budowlanej, Warszawa 1992 ), co budzi uzasadnione wątpliwości Sądu w przedmiocie aktualności literatury przedmiotu, na której opierają się osoby sporządzające raport, a co może mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Tymczasem z treści art. 66 ust. 1 pkt 17 odpowiednio wynika, że dla sporządzenia raportu jest relewantna/istotna wiedza współczesna, co może mieć znaczenie dla wyniku sprawy.
Racjonalnym wariantem alternatywnym nie jest bowiem nie doprecyzowane bliżej, konkretniej zamierzenie inwestycyjne z większymi zbiornikami paliwa. Nie jest nim także ogólnikowa wariantowość podnosząca rezygnację z dystrybucji pewnych rodzajów paliwa, rezygnację z dostępu kompresora do samodzielnej obsługi samochodu, rezygnację ze sklepu bez konkretnego przedstawienia o jaką rezygnację, w jakim zakresie chodzi, a także bez konkretnego przedstawienia skutków takiej sprecyzowanej rezygnacji dla środowiska. Wariant alternatywny- racjonalny, powinien być konkretny, powinien zawierać elementy pozwalające na jego identyfikację, wyróżnienie cech charakteryzujących go i w efekcie pozwalających na porównanie z wariantem proponowanym przez inwestora.
Tymczasem opis tego wariantu zawarty w raporcie można streścić: podobna inwestycja tylko większa, albo mniejsza; bez podania konkretnych danych charakteryzujących te warianty. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że na podstawie lakonicznego opisu niemożliwe jest dokonanie oceny, czy zasadne jest realizowanie przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez inwestora. Jest to o tyle istotne, że kwestia dotyczy oceny oddziaływania określonego przedsięwzięcia na środowisko, które stanowi dobro publiczne, zaś jego ochrona, zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP jest obowiązkiem władz publicznych. Dlatego też inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Kryterium ekonomiczne może stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co do zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego (por.: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11 oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12).
Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju. Powinny one poprzestać na korekcie parametrów dokonywanych w ramach jednego przedsięwzięcia (por.: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13).
Nie budzi także wątpliwości, że na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji, o ile wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, to nigdy wariant proponowany przez inwestora nie może się pokryć z wariantem alternatywnym (por.: wyrok z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 464/13).
Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych środków oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego też inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Kryterium ekonomiczne może stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie, co do zasady, analizy racjonalnego wariantu alternatywnego. Raport powinien zawierać opis trzech wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty. W takim przypadku organ administracji powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia pełnej analizy wariantowej planowanego przedsięwzięcia. W kontrolowanej sprawie działające organy tego nie uczyniły. Jeżeli analiza wariantowa planowanego przedsięwzięcia okaże się niewystarczająca organ powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia analizy porównawczej wariantu wybranego do realizacji z racjonalnym wariantem alternatywnym, w tym określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko. Opis wariantów przedsięwzięcia musi znajdować swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym postępowania, w ten sposób, aby spełniał wymagania określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. W opisach wariantów powinno znaleźć się jednoznaczne wskazanie sposobu funkcjonowania przedsięwzięcia, które musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w parametrach technicznych opisujących przedsięwzięcie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11). Wszystkie warianty powinny zawierać analizę oddziaływania na poszczególne elementy środowiska, które mogą być znacząco dotknięte skutkami realizacji przedsięwzięcia, w szczególności populację, faunę, florę, glebę, wodę, powietrze, czynniki klimatyczne, aktywa materialne, łącznie z dziedzictwem architektonicznym i archeologicznym, krajobrazem oraz wzajemne relacje pomiędzy powyższymi elementami. Wariantowanie przedsięwzięcia nie może sprowadzać się jedynie do przedstawiania wariantów związanych z lokalizacją przedsięwzięcia. Wariantowanie może dotyczyć w szczególności: stosowania różnych technologii, skali przedsięwzięcia, rozwiązań technicznych, harmonogramu, organizacji prac związanych z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia.
Konkludując, w raporcie nie przedstawiono racjonalnego wariantu alternatywnego dla planowanej inwestycji. Brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny musi oznaczać, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do przeprowadzenia rzetelnej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej warianty jego realizacji, w ten sposób, aby było możliwe porównanie oddziaływań w ramach poszczególnych wariantów i uzasadnienie wyboru jednego z nich. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne. Lokalizacja przedsięwzięcia nie może być jedynym kryterium wyróżnienia wariantów jego realizacji. Warianty mogą dotyczyć rozwiązań technologicznych takich jak konstrukcja obiektów, skala przedsięwzięcia, czy moc planowanych instalacji, urządzeń.
W ocenie Sądu, przedwczesna i nieuzasadniona odpowiednio jest teza, wbrew wymogom prawa, że wnioskowany wariant stanowi zarazem wariant najkorzystniejszy dla środowiska.
Zdaniem Sądu brak przedstawienia co najmniej trzech wariantów przedsięwzięcia narusza art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od wymogu przedstawienia racjonalnego wariantu alternatywnego wobec wariantu proponowanego przez wnioskodawcę. Organ administracji ma prawo zaproponować wariant, nawet inny niż te przedstawione w raporcie, ale może mieć to miejsce dopiero wtedy, gdy raport w zakresie wariantów będzie odpowiadał treści art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji. W art. 81 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji przesłanki odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia zostały określone w sposób wyczerpujący. Odmowa wydania decyzji środowiskowej może nastąpić m.in. jeżeli organ prowadzący postępowanie uzna, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji inwestycji w wariancie innym niż preferowany przez wnioskodawcę, a wnioskodawca nie wyraża na to zgody. Wskazanie w decyzji wariantu dopuszczonego do realizacji ma miejsce zgodnie z art. 81 ust. 1 ww. ustawy jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. W takiej sytuacji organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.
Ze wskazanych wyżej przepisów wyraźnie wynika, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie warunków dla szerszego wyboru niż tylko wyboru pomiędzy realizowaniem przedsięwzięcia a jego zaniechaniem. Chodziło o wybór pomiędzy wariantami oddziałującymi na środowisko w różny sposób. Nie można pominąć, iż obowiązek opisania w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko racjonalnych wariantów realizacji przedsięwzięcia alternatywnych w stosunku do propozycji wnioskodawcy zmierza w istocie do tego aby organ rozważył przy projektowaniu przedsięwzięcia nie tylko interes wnioskodawcy, ale także osób, na których prawa wykonanie przedsięwzięcia będzie bezpośrednio wpływało. W tych sprawach Organy rozstrzygające winny znaleźć właściwe proporcje pomiędzy interesem wnioskodawcy, ew. interesem innych osób oraz interesem publicznym (zob. wyrok wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Gd 864/11, ONSAiWSA 2012/3/48, LEX nr 992985).
Ponieważ nie rozważano w toku postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko innego racjonalnego wariantu, to tym samym postępowanie, to jest obarczone wadliwością, która w konsekwencji rzutuje na legalność kontrolowanej decyzji SKO i decyzji organu I instancji. Stwierdzone naruszenie prawa materialnego w postaci art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, miało wpływ na ustalony przez organy wynik postępowania. Wyjaśniono już wyżej, że na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia jeżeli inwestor nie zaakceptuje wariantu dopuszczonego do realizacji. Ze względu na ograniczenie się organu do przeanalizowania wariantu proponowanego przez inwestora, nie można było wykluczyć, że wariant rzeczywiście alternatywny będzie dla chronionych przez prawo wartości (tj. dla interesu publicznego, ew. słusznego interesu stron postępowania, środowiska naturalnego) wariantem korzystniejszym. Dlatego, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów obligujących do dokładnego ustalenia i rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Niezależnie od powyższych ustaleń Sąd zauważa, że:
uzupełnienie raportu z dnia [...] kwietnia 2016 r. m.in. w zakresie zużycia wody, projektowanej studni; częściowo przydomowej oczyszczalni ścieków, parametrów studni chłonnej, zmiany stosunków wodnych, wpływu na rośliny (k. 736 in. t. 2 akt administracyjnych sprawy) nie wskazuje autorów projektu tego uzupełnienia raportu, dokument podpisany jest jedynie przez T. S. ;
uzupełnienie raportu z dnia [...] lipca 2016 r., w którym jest m.in. mowa o znajdowaniu się inwestycji na terenie korytarza ekologicznego (k. 856 akt administracyjnych t. 2) - także nie wskazuje autorów projektu tego uzupełnienia, dokument podpisany jest jedynie przez T. S. ;
uzupełnienie raportu z dnia [...] listopada 2016 (k. 978 t. 2 akt administracyjnych sprawy) - także nie wskazuje autorów projektu tego uzupełnienia, dokument podpisany jest jedynie przez T. S. ;
uzupełnienie raportu z dnia [...] sierpnia 2016 adresowane do RDOŚ ( k. 984 akt administracyjnych t. 2) także nie wskazuje autorów projektu tego uzupełnienia, dokument podpisany jest jedynie przez T. S. ;
uzupełnienie raportu z dnia [...] listopada 2016 r. ( k. 991 akt administracyjnych t. 2) także nie wskazuje autorów projektu tego uzupełnienia, dokument podpisany jest jedynie przez T. S. .
Zdaniem Sądu ww. pisma z uwagi na swoją treść posiadają walor merytorycznego uzupełnienia raportu, nie mieszczącego się w ramach "zwykłego" wyjaśnienia wnioskodawcy, gdyż wypowiadają się o spornych i istotnych kwestiach/zagadnieniach, o których stanowi art. 66 ustawy środowiskowej, przy czym to uzupełnienie ma zasadniczy brak formalny, którym jest naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 19 ustawy środowiskowej mające znaczenie dla wyniku sprawy. Powyższe ustalenia, w ocenie Sądu budzą poważne i uzasadnione wątpliwości co do autora/autorów (ich imion i nazwisk) dołączonych uzupełnień raportu, gdyż podpisany T. S. nie złożył wprost oświadczenia w przedmiocie autorstwa wniesionych do akt uzupełnień. Działające w sprawie organy pominęły tę istotną okoliczność, co stanowi istotne naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 19 ustawy środowiskowej mogące mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Zasadniczą wartością postępowania administracyjnego jest prawda materialna. Mając na uwadze znaczenie dowodowe raportu jako kwalifikowanego prawem swoistego środka dowodowego, który aczkolwiek jest dokumentem prywatnym - to ma być sporządzony przez osoby wskazane z imienia i nazwiska - gdyż to pozwala, w ocenie Sądu, na przynajmniej, w pierwszej kolejności: podmiotowe uwiarygodnienie zawartych w nim treści i wskazanie osób odpowiedzialnych za jego sporządzenie.
Jednocześnie za pismem z dnia 2 października 2017 r., T. S. przesłał do SKO skorygowany w określonym zakresie raport, sporządzony przez panią J. C. , według odręcznej adnotacji T. S. . Uwzględnienie treści tego dokumentu, z uwagi na jego zakres i istotną dla wyniku sprawy treść, przez SKO nastąpiło w ocenie Sądu z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania i równolegle jednocześnie określonego ustawa środowiskową ww. współdziałania organów przy wydawaniu decyzji środowiskowej.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i oceny Sąd odstępuje od ustosunkowania się do pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących prawidłowości i spójności raportu w zakresie teoretycznie zgodnie z orzecznictwem obejmowanym kontrolą sądową, gdyż zasadniczy zręb/segment jego uzupełnienia, decydujący w poważnym zakresie o treści kontrolowanych decyzji został sporządzony przez osoby, których nie wskazano z imienia i nazwiska - jako autorów tych uzupełnień. W tej sytuacji ocena dokonana przez Sąd byłaby zdecydowanie przedwczesna, gdyż wyjaśnienia wymaga autorstwo ww. uzupełnień raportu. Sąd podziela zarzuty skarżącego, że organy mają obowiązek samodzielnej oceny raportu, samodzielnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania co powinno mieć miejsce i odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, ale zarazem zwraca uwagę, że zarzuty merytoryczne wobec raportu powinny być przez stronę kwestionująca z zasady czynione w oparciu o kontrraport, co nie ma miejsca w kontrolowanej sprawie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny kierować się ww. oceną Sądu i zarazem dążyć do uzyskania pełnego skompletowanego raportu o jednoznacznym autorstwie tworzącego jednolitą całość, który będzie w całości spełniał wymogi art. 66 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu ew. uzupełniania raportu powinny wyraźnie nawiązywać do systematyki i podziału treści zasadniczego raportu i stanowić z nim logiczną całość. Po skompletowaniu raportu ponowione powinno być postępowanie uzgadniające.
Sąd podziela zarazem zarzuty skarżącego, i jego w tym zakresie argumentację, że kontrolowane decyzje zostały wydane przedwcześnie z pominięciem przez Wójta Gminy B. ponownego przedłożenia dokumentacji skorygowanej przez inwestora do ponownego zaopiniowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - a to w szczególności, w ocenie Sądu, w kontekście jednak istotnych zmian/uzupełnień treści raportu oddziaływania na środowisko powstałych po dniu [...] sierpnia 2016 r., a także wobec bezsprzecznie uzasadnionego wezwania RDOŚ w K. z dnia 15 grudnia 2016 r. kierowanego do Wójta Gminy B. o przedstawienie zestawienia zmian zaistniałych po dniu [...] sierpnia 2016 r. celem poddania inwestycji ponownemu uzgodnieniu. To wszystko jednak, zdaniem Sądu, powinno mieć miejsce po wcześniejszym ustaleniu przez organ I instancji autora/autorów dokonanych uzupełnień treści raportu. Ocena Sądu, jak wyżej, pochodzi z porównania treści pisma RDOŚ w K. z dnia 15 grudnia 2016 r. z ww. pismem Wójta Gminy B. z dnia 25.11.2016 r., z której wynika, że organ I instancji trafnie na początku postrzegał powinność ponowienia przedmiotowego uzgodnienia, od której następnie w sposób nieuzasadniony prawem odstąpił ignorując stanowisko RDOŚ w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 lit "a" i "c" , art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt. II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 p.p.s.a