II SA/Kr 767/13

II SA/Kr 767/13 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2013-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Anna Szkodzińska
Mariusz Kotulski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 169/14 - Wyrok NSA z 2015-09-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 627
art. 83 i art. 84
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 155 , art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uiszczenia należności za usunięcie krzewów skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009 r., [...] Prezydent Miasta K. zezwolił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A. w K. na usunięcie 178 m2 krzewów, kolidujących z planowaną inwestycją pn. "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz wjazdem na terenie dz. nr [...] obr. [...] w K. ", z opłatą w wysokości 39.612,12 zł, odroczoną na 3 lata od daty wydania decyzji. Zezwolenie to wydano pod warunkiem zastąpienia ww. krzewów innymi krzewami ozdobnymi w wieku 3 - 5 lat, które docelowo zajmą powierzchnię 178 m2 w miejscu uzgodnionym w posiadaczem terenu na działce nr [...] obr. [...] . Stwierdzono, że termin wykonania warunku nasadzeń upływa 20 grudnia 2010 r.
Następnie w dniu 22 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję znak:[...] , którą orzekł o pozostawieniu inwestorowi: A. Sp. z o.o. do uiszczenia należność w kwocie: 38.721,96 zł, naliczonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 2 października 2009 r. znak [...] za usunięcie 174 m2 krzewów, kolidujących z planowaną inwestycją opisaną powyżej, ponieważ nie zrealizowano nałożonego przedmiotową decyzją warunku nasadzeń zastępczych na terenie wskazanym w zezwoleniu z dnia 2 października 2009 r. znak [...] .
W uzasadnieniu decyzji wskazano na fakt, że pismem z dnia 24 sierpnia 2012r. inwestor poinformował organ I instancji o dokonaniu nasadzeń zastępczych krzewów na terenie przy ul. [...] w K. . W dniu 1 października 2012 r. odbyła się wizja terenu inwestycji, wskazanego w przedmiotowej decyzji jako lokalizacja nasadzeń zastępczych krzewów tj. dz. nr [...] obr.[...] . Podczas oględzin stwierdzono, iż na terenie znajduje się 4 m2 krzewów - śnieguliczki nr [...] , natomiast brak jest pozostałych 174 m2 krzewów. Ponadto nie stwierdzono nasadzeń zastępczych krzewów za egzemplarze usunięte. Pełnomocnik strony M.S. wniósł do protokołu, iż nasadzenia zastępcze spełniające warunek przedmiotowej decyzji zostały wykonane na terenie przy ul. [...] w 2009 r., natomiast nasadzenia na terenie inwestycji przy ul. [...] miały zostać wykonane do dnia 20 grudnia 2010 r. w ramach realizacji projektu zieleni. Jednakże z uwagi na wstrzymanie pozwolenia na budowę, inwestycja nie została zrealizowana i tym samym nie było możliwości wypełnienia warunku ww. zezwolenia. Pełnomocnik podkreślił również, że stosowana praktyka Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w 2009 r. nie kwestionowała posadzenia drzew i krzewów na innym terenie niż wskazany w decyzji.
Na podstawie tak zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że strona mogła w trybie art. 155 k.p.a. skorzystać z instytucji zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie lokalizacji nasadzeń zastępczych, czego jednak nie uczyniła. Ponadto podkreślił, że ustawa o ochronie przyrody nie przewiduje możliwości umorzenia opłaty w przypadku, gdy realizacja nałożonego na stronę warunku nie była możliwa do wykonania z przyczyn niezależnych od strony. W sytuacji, gdy warunek ustalony w wydanym zezwoleniu nie został zrealizowany, bez względu na przyczyny jego nie zrealizowania, jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest pozostawienie opłaty do uiszczenia. W przedmiotowej sprawie nie doszło do zrekompensowania uszczerbku w środowisku, spowodowanego dokonaną wycinką krzewów, a podjęte przez stronę inne działania - w postaci posadzenia 180 szt. na terenie "[...] " przy ul. [...] nie miały wpływu na lokalny ekosystem, z którego usunięto krzewy.
Organ I instancji podkreślił również, że w zakresie 4 m2 krzewów, które nie zostały usunięte (z naliczoną opłata w kwocie 890,16 zł) została wydana decyzja wygaszająca decyzję o zezwoleniu na ich usunięcie.
A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji z dnia 22 stycznia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucono jej naruszenie materialnego i procesowego prawa administracyjnego. W uzasadnieniu wskazała, że w piśmie wniesionym w dniu 16 października 2012 r. wyjaśniła, że uzyskała decyzję pozwolenia na budowę dla działki położonej przy ul. [...] w K. , która wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została uchylona w dniu 31 stycznia 2006 r. w trakcie prowadzenia prac budowlanych. Ze względu na brak możliwości zakończenia zamierzenia inwestycyjnego uniemożliwiło to również przeprowadzenie nasadzeń zastępczych na działce stanowiącej teren inwestycji. Obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych 180 krzewów wykonany został w związku z powyższym na działce "[...] ". Dodatkowo zobowiązano się do dokonania nasadzeń takiej samej liczby krzewów na działce przy ul. [...] w K. w końcowej fazie budowy. Odwołująca spółka zarzuciła organowi I instancji po pierwsze naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak rozważenia zasadności okoliczności podniesionych przez spółkę w piśmie z dnia 16 października 2012 r. W szczególności chodzi o to, że niemożliwość zakończenia budowy, a w konsekwencji również wykonania nasadzeń na działce nr [...] obr. [...] w K. była spowodowana okolicznościami niezależnymi od strony tj. wyrokiem WSA w Krakowie uchylającym pozwolenie na budowę.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności za usunięte krzewy w sytuacji, w której strona chcąc zrealizować ciążący na niej obowiązek, dokonała udokumentowanych nasadzeń zastępczych na innej działce. Zdaniem odwołującej spółki, wydanie skarżonego rozstrzygnięcia powoduje zrównanie sytuacji podmiotu, który w ogóle rezygnuje z wykonania nałożonego na niego obowiązku pomimo że jego realizacja jest możliwa, z podmiotem, który pomimo braku możliwości realizacji obowiązku w nałożonym zakresie podejmuje działania zmierzające do jego realizacji.
Strona w odwołaniu podniosła również, że wykładnia art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody nie prowadzi do wniosku, że nasadzenia zastępcze muszą zostać dokonane na tej samej działce, z której krzewy są usuwane, czy na konkretnej działce wskazanej w decyzji organu. Zgodnie bowiem z powoływanym przepisem wydanie zezwolenia na usunięcie krzewów może być uzależnione albo od "przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie", albo od "zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami". Literalne brzmienie przepisu prowadzi zatem do wniosku, że tylko w zakresie przesadzenia krzewów może zostać wskazane przez organ konkretne miejsce, na które krzewy powinny zostać przesadzone. W drugim z omawianych przypadków organ może nakazać zastąpienie wycinanych krzewów nowymi nasadzeniami, ale z analizowanego przepisu nie wynika konieczność dokonania nasadzeń następczych w konkretnym miejscu. Natomiast ze względu na konieczność przeprowadzenia kontroli, czy obowiązek nasadzeń następczych został zrealizowany, konieczne jest podanie przez inwestora miejsca dokonanych nasadzeń.
W odwołaniu podniesiono również, że organ I instancji nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów podniesionych przez spółkę w toku prowadzonego postępowania, co stanowi pogwałcenie art. 11 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r., znak [...] - działając na podstawie art. 84 ust. 1-4 i 5a w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, póz. 1220 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu mającym za przedmiot pozostawienie do uiszczenia opłaty nałożonej w decyzji zezwalającej na usunięcie drzew lub krzewów bada się jedynie, czy warunek nałożony decyzją został wypełniony. Spełnienie warunku powoduje, że opłata za udzielenie zezwolenia zostaje umorzona. Niewywiązanie się z warunku powoduje natomiast pozostawienie opłaty do uiszczenia. W powyższej sprawie warunek nałożony decyzją Prezydenta Miasta K. znak: [...] z dnia października 2009 r. nie został wypełniony. Potwierdzają to zarówno wyniki oględzin przeprowadzonych w sprawie, jak i twierdzenia spółki zawarte w jej oświadczeniach, złożonych w toku postępowania, jak i odwołaniu (stwierdza w nim, że "[...] strona chcąc zrealizować ciążący na niej obowiązek dokonała udokumentowanych nasadzeń zastępczych na innej działce. Zdaniem odwołującej spółki wydanie skarżonego rozstrzygnięcia powoduje bowiem zrównanie sytuacji podmiotu, który w ogóle rezygnuje z wykonania nałożonego na niego obowiązku pomimo ze jego realizacja jest możliwa, z podmiotem, który pomimo braku możliwości realizacji obowiązku w nałożonym zakresie podejmuje działania zmierzające do jego realizacji").
Nie ma racji spółka twierdząc, iż wykładnia literalna art. 84 ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że tylko w zakresie przesadzenia krzewów może zostać wskazane przez organ konkretne miejsce, na które krzewy powinny zostać przesadzone, a w przypadku nowych nasadzeń przepis nie wskazuje w jakim miejscu mają być one dokonane. Miejsce to, zdaniem strony, ma zależeć od woli inwestora. Taka wykładnia tego przepisu nie ma racji bytu i nie może się ostać. Jest tak po pierwsze dlatego, że uzależnienie miejsca dokonania nasadzeń zastępczych od wolnej woli inwestora powodowałoby, że nasadzeń mógłby on dokonać w dowolnym miejscu (np. za usunięcie krzewów w W. mógłby zadecydować o nasadzeniu nowych krzewów w G. ), a zatem niekoniecznie kompensując lokalną stratę przyrodniczą. Taka wykładnia przepisu sprzeczna jest z art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 i ust. 2 pkt 1, 2, 4, 5 i 6 ustawy (celami i zasadami ustawy o ochronie przyrody). Kolejno wyznaczenie miejsca nasadzeń zastępczych należy do organu wydającego zezwolenie, a nie inwestora, co potwierdza orzecznictwo sądowe (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 307/12). Wreszcie, skoro spółka zna (jak przyznaje w odwołaniu) praktyki organu I instancji w przedmiocie nasadzeń zastępczych, to powinna mieć również rozeznanie w tym, że organ I instancji zawsze wskazuje miejsce takich nasadzeń w wydawanym przez siebie zezwoleniu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania należy stwierdzić, że organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu poprzez umożliwienie uczestnictwa w oględzinach, a także informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zatem nie naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto organ I instancji, jak już była mowa powyżej, nie naruszył zasady praworządności i nie przekroczył swych kompetencji nakładając i egzekwując od strony obowiązek dokonania nasadzeń we wskazanym w zezwoleniu miejscu. Wreszcie organ I instancji nie naruszył art. 11 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się jedynie do zarzutów i twierdzeń strony niemających znaczenia w sprawie.
Na końcu zwrócono uwagę, że strona mogła się ubiegać o zmianę warunku dot. nasadzeń następczych na podstawie art. 155 k.p.a. Niewątpliwie ważny interes strony, jakim była niemożność realizacji decyzji w pierwotnym kształcie wpłynąłby na zmianę treści warunku. Strona jednak nie zabiegała o taką zmianę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję spółka A. zarzuciła jej naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 22 stycznia 2013 r. pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.,
2) art. 9 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady informowania stron postępowania i czuwania, by strona wskutek nieznajomości prawa nie poniosła skutków prawnych, oraz niezauważenie powyższej wadliwości przez organ drugiej instancji,
3) art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez przyjęcie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że nasadzenia zastępcze krzewów mogą zostać dokonane wyłącznie na działce, na której dokonano usunięcia krzewów lub na działce wskazanej przez organ administracji publicznej,
4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
5) art. 7 k.p.a. przez rezygnacje z realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu,
6) art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji,
7) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,
8) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania,
9) art. 8 k.p.a. przez niewłaściwa realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa przez wydawanie przez ten sam organ administracji publicznej decyzji o odmiennej treści przy analogicznym stanie faktycznym,
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. o pozostawieniu do uiszczenia należności za usunięcie 174 mkw krzewów, z powodu niedokonania nasadzeń zastępczych na terenie wskazanym w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 października 2009r.
W pierwszej kolejności wskazać należy na przepisy prawa materialnego tj. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz. 627 ze zm.), na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K.
Zgodnie z art. 83 ustawy zasadą jest, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Wydanie zezwolenia może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów.
Zgodnie zaś z art. 84 tej ustawy, posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew i krzewów, które oblicza i pobiera organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, czyli wójt, burmistrz lub prezydent. Oznacza to, że ponoszenie opłat za usunięcie drzew i krzewów na podstawie stosownego zezwolenia jest regułą. Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz termin ich usunięcia, przesadzenia lub posadzenia innych drzew lub krzewów ustala się w wydanym zezwoleniu.
Art. 84 ust. 4 przewiduje, że organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami. Jeżeli zatem organ administracyjny nałożył na wnioskodawcę obowiązek przesadzenia drzew lub krzewów lub obowiązek dokonania nasadzeń zastępczych, wówczas odroczenie terminu płatności opłaty na ściśle określony okres trzech lat, jest obligatoryjne. Zgodnie z art. 84 ust. 5 i ust. 5a, jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat. Jeżeli przesadzone albo posadzone inne drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od dnia przesadzenia lub posadzenia, posiadacz nieruchomości jest obowiązany niezwłocznie do uiszczenia opłaty za usunięcia drzew.
Konsekwencją zatem odroczenia terminu płatności jest konieczność powrotu do sprawy po upływie terminu odroczenia, a to celem ustalenia czy nałożony obowiązek został wykonany a jeśli tak to czy przesadzone lub nasadzone zastępczo drzewa lub krzewy zachowały żywotność a jeśli nie, to z jakiej przyczyny. Jest to całkowicie nowe postępowanie administracyjne.
W niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 2 października 2009r. zezwolił skarżącej na usunięcie 178 m2 krzewów z terenu inwestycji tj. działki [...] w K. w terminie do 31 grudnia 2009r., ustalił opłatę z tego tytułu w wysokości 39 612,12zł, natomiast termin uiszczenia powyższej opłaty odroczył do 2 października 2012r. Zezwolenie wydane zostało pod warunkiem zastąpienia wskazanych w decyzji krzewów innymi krzewami ozdobnymi w wieku 3-5 lat, które docelowo zajmą 178 m2, w miejscu uzgodnionym z posiadaczem terenu tj. działki [...] .
W sierpniu 2012r. Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie w sprawie umorzenia odroczonej opłaty ustalonej w decyzji z 2009r. Efektem tego postepowania było ustalenie – i jest to okoliczność niesporna- że skarżący dokonał usunięcia 174 m2 krzewów z terenu działki [...] i nie dokonał na tej działce nakazanych nasadzeń zastępczych.
Jak podnosi skarżąca spółka, nasadzeń tych dokonała zamiennie na nieruchomości położonej przy ul. [...] , a brak nasadzeń na działce [...] miał miejsce bez winy skarżącej - na skutek obiektywnego (prawnego) braku możliwości zakończenia budowy na tej nieruchomości. Wskazać zatem należy, że kwestia przyczyn dla których nasadzenia zastępcze nie zostały wykonane na wskazanej w decyzji nieruchomości nie ma żadnego znaczenia w świetle art. 84 ustawy o ochronie przyrody. Jedynie w przypadku gdyby nasadzenia zostały dokonane a mimo to rośliny nie zachowały żywotności – znaczenie miałyby przyczyny tego stanu rzeczy. Wówczas organ byłby obowiązany badać czy niezachowanie żywotności nowo posadzonych lub przesadzonych roślin spowodowane jest przyczynami zależnymi lub niezależnymi od obowiązanego (art. 84 ust. 5 i 5a ustawy o ochronie przyrody). Skoro jednak nie zostały one w ogóle dokonane, to przyczyny tego stanu rzeczy są prawnie irrelewantne.
Dalej wskazać należy, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ administracyjny miał możliwość wskazywania miejsca nasadzeń zastępczych, podczas gdy zdaniem Skarżącej ma prawo wskazywać wyłącznie miejsce przesadzenia krzewów. Takiej wykładni art. 83 ust. 3 Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela gdyż - jak słusznie wskazał organ II Instancji – prowadziłaby ona do całkowitego wypaczenia zasad ochrony przyrody, które realizować ma ustawa. Nasadzenia zastępcze, czy też obowiązek przesadzenia usuwanych drzew lub krzewów ma na celu możliwie najlepszą kompensatę strat w lokalnych zasobach przyrodniczych a nie tylko w zasobach przyrodniczych jako takich. Gdyby nawet jednak przyjąć interpretację wskazywaną przez Skarżącą, to kwestionowanie tego postanowienia decyzji Prezydenta Miasta K. z 2009 r. o zezwoleniu na usunięcie krzewów jest w niniejszej sprawie niemożliwe. Jest to ostateczna decyzja administracyjna, korzystająca z domniemania prawidłowości a wzruszenie jej mogłoby nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady informowania stron postępowania i czuwania, by strona wskutek nieznajomości prawa nie poniosła skutków prawnych. Nie ma podstaw prawnych aby obowiązek informacyjny organu traktować tak szeroko jak chce tego skarżąca, gdyż w istocie organ ten musiałby już w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na usuniecie krzewów, informować o możliwości zmiany decyzji, co do miejsca nasadzeń zastępczych w trybie art. 155 kpa, czyli na zasadach ogólnych Kpa. Wskazać należy, że wszczynając - obligatoryjne jak wyżej wskazano - postępowanie w niniejszej sprawie "umorzenia należności", organ nie miał wiedzy o wykonaniu lub niewykonaniu decyzji PMK z 2009 w zakresie nasadzeń zastępczych. Ustaleń faktycznych organ dokonał dopiero w toku prowadzonego postępowania, zgodnie z zasadami wynikającymi z Kpa w tym z zasadą dochodzenia do prawdy obiektywnej. Nasadzenia dokonane zostały zgodnie z oświadczeniem Skarżącej z dnia 24 sierpnia 2012 r. - w listopadzie 2009r., zatem niezwłocznie po wydaniu decyzji PMK z 2 października 2009r. o zezwoleniu na usunięcie krzewów. Z porównania tych dat wynika, że oczekiwane przez Skarżącą pouczenie - aby odniosło oczekiwany przez Skarżąca skutek- musiałoby się znaleźć już w decyzji o zezwoleniu na usunięcie krzewów. Jest to koncepcja nie znajdująca oparcia w obowiązujących przepisach. Obowiązek informacyjny dotyczy bowiem danego, konkretnego postępowania administracyjnego, nie zaś wszystkich przyszłych spraw administracyjnych, we wszystkich niemożliwych wszak do przewidzenia stanach faktycznych.
Sąd nie dopatrzył się także żadnych innych naruszeń przepisów postępowania zarzucanych przez skarżąca, z tego względu skargę jako nieuzasadniona należało oddalić, po myśli art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.