Pełny tekst orzeczenia II SA/Kr 740/22

II SA/Kr 740/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 568
ART 12
Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w K. na postanowienie nr 278/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2022 r., znak: WOB.7722.34.2021.PBRZ w przedmiocie wstrzymania budowy skargę oddala.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki postanowieniem z dnia 28 grudnia 2020 r., nr 1517/2020, znak: ROIK II.5160.250.2020.PSA, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał inwestorowi: H. Sp. z o.o. budowę myjni samochodowej, samoobsługowej, bezdotykowej (stanowiska do dezynfekcji) wraz z kontenerem technicznym instalacjami technologicznymi z instalacjami wewnętrznymi elektryczną, sanitarną, gazową na dz. nr [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną w tym przyłączem instalacji wodnej, kanalizacji, gazowej, elektrycznej, deszczowej, oświetleniem zewnętrznym wraz z przebudową istniejącego zjazdu z dz. nr [...] na dz. nr [...] oraz budową wewnętrznego układu drogowego z miejscami postojowymi i częściowym utwardzeniem terenu inwestycji, - będącego w budowie bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, a także poinformował o możliwości złożenia przez inwestora w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy wniosku o legalizacje obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Po rozpatrzeniu zażalenia H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2022 r., znak WOB.7722.34.2021.PBRZ utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.).
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1-5 CovidU, w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 4 września 2020 r., (zgodnie z art. 36 ust. 1 CovidU art. 12 utracił moc z dniem 5 września 2020 r.) Wskazał, że brzmienie art. 12 CovidU wskazuje, że podmiot dysponujący nieruchomością na cele budowlane, po dokonaniu samodzielnej oceny, że dla przeciwdziałania COVID-19 należy wykonać roboty budowlane był uprawniony do przystąpienia do ich realizacji i w takiej sytuacji był obowiązany do niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej o wykonywanych robotach budowlanych. Przepis art. 12 CovidU nie upoważniał organu administracji architektoniczno-budowlanej do weryfikowania zgłaszanej informacji, co w ocenie MWINB wynika z powyżej wskazanego faktu, że kompetencje do sprawdzenia, czy dany obiekt nie powstał/powstaje w ramach tzw. samowoli budowlanej pozostają po stronie organów nadzoru budowlanego. Co do zasady, taka wiążąca ocena winna odbyć się w toku stosownego postępowania administracyjnego. Inwestor, powołując się na art. 12 CovidU, może uwolnić się od zarzutu samowoli budowlanej o ile wykaże, że spełnił przesłanki prowadzące do zastosowania art. 12 CovidU.
MWINB wskazał, że konstrukcja prawna określona art. 12 ust. 1-5 CovidU, jest podobna do znanej przepisom Prawa budowlanego, posiadającej liczne i ugruntowane orzecznictwo, konstrukcji prawnej zawartej w treści art. 70 PrBudU, z tą różnicą, że zgodnie z treścią art. 12 CovidU decyzję o konieczności podjęcia robót budowlanych, poza reglamentacją przepisami PrBudU, podejmuje inwestor, zaś zgodnie z treścią art. 70 PrBudU o konieczności wykonania robót budowlanych naprawczych decyduje osoba wykonująca samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Nie budzi wątpliwości MWINB, że Ustawodawca treścią art. 12 CovidU, w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 4 września 2020 r., przedmiotowo nie zwolnił od stosowania przepisów PrBudU wszystkich przejawów działalności związanych z szeroko rozumianym budownictwem. Tak więc pomimo szerokiego zakresu ustawowej definicji pojęcia "przeciwdziałanie COVID-19" podnieść należy, iż organ nadzoru budowlanego dokonując oceny czy konkretna budowa jest objęta przepisami wskazanymi w art. 12 ust. 1 CovidU, nie może uchylić się od ustalenia czy budowa faktycznie a nie deklaratywnie jest realizowana w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.
Art. 12 CovidU odnosząc się do kwestii normowania działalności obejmującej sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych stanowi, że przy spełnieniu określonych tym przepisem wymogów formalnych "Do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane." Przepisy PrBudU, jako organ właściwy w sprawach robót budowlanych prowadzonych z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, wskazują organ nadzoru budowlanego. Przepisy art. 12 ust. 4 CovidU określały, w zakresie odnoszącym się do zadań organów administracji publicznej, że w sytuacji prowadzenia robót budowlanych związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w sposób powodujący zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwym w sprawie jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przepisy CovidU nie odnoszą się do pozostałych, powszechnie obowiązujących unormowań określających zasady działania organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Należy więc wskazać wyraźnie, że z powyżej wskazanym wyjątkiem organy nadzoru budowlanego były i pozostały właściwe do podejmowania działań określonych treścią Rozdziału 8 PrBudU, w tym w szczególności do podejmowania czynności kontrolnych i następczych postępowań administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący braku po stronie PINB właściwości rzeczowej należało uznać za niecelny.
W zakresie dokonanych przez PINB ustaleń MWINB zgadza się z zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia oceną organu I instancji, że budowa przedmiotowej myjni nie jest związana z przeciwdziałaniem Covid-19. MWINB dodatkowo podkreślił, że aby Inwestor mógł skorzystać z preferencyjnych warunków realizacji określonych w art. 12 CovidU jego inwestycja musi być związana z przeciwdziałaniem COVID-19, które zostało zdefiniowane w powyżej cytowanym art. 2 ust. 2 CovidU. W czasie pandemii znaczy to tyle, że jeśli zajdzie konieczność wzniesienia np. budowy tymczasowego szpitala, budowy obiektów na cele kwarantanny, budowy zewnętrznej poczekalni dla chorych, adaptacji hali widowiskowo-sportowej na cel szpitalny czy też otwarcia linii produkcyjnej płynu do dezynfekcji lub bądź maseczek w hali magazynowej, to przedmiotowe regulacje umożliwiają dowolną lokalizację takiego obiektu oraz dowolność w ustaleniu jego parametrów. Tym samym celem szczególnej procedury było odformalizowanie procesu budowlanego, a jego głównym powodem była walka z czasem, bowiem stosowanie standardowych regulacji prawnych mogłoby spowodować, że realizacja obiektów budowlanych potrzebnych do walki z COVID -19 nastąpiłaby po zakończeniu walki z pandemią.
W ocenie MWINB powyżej opisana regulacja była wyjątkiem od ogólnych zasad wynikających między innymi z ustawy Prawo budowlane, zatem przy interpretowaniu tak skonstruowanego przepisu należy trzymać się zasady, że wyjątków nie interpretuje się rozszerzająco. Zwolnienie inwestorów z obowiązków określonych ustawą Prawo budowlane było przewidziane wyłącznie na okres 180 dni liczony od dnia wejścia w życie przedmiotowego przepisu i ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych odnoszących się do inwestycji covidowych, które powstały albo są w trakcie budowy na podstawie art. 12. W ocenie MWINB brak wprowadzenia w tym zakresie przepisów przejściowych jasno wskazuje, że treścią art. 12 CovidU Ustawodawca objął te inwestycje, które były prowadzone przed 5 września 2020 r. i służąc przeciwdziałaniu COVID-19 mogą być zrealizowane w szybkim tempie.
Jak wynika z informacji inwestora z dnia 4 września 2020r. (vide: k. 1-10 akt PINB ROiK.II.5141.629.2020.PSA), zamierzeniem budowlanym jest budowa myjni samochodowej czterostanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną. Niewątpliwie co wynika z informacji, przedmiotowa inwestycja podłączona będzie min. do kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Jednocześnie zauważyć należy, że ze wskazanego w informacji sposobu działania myjni (min. dezynfekcja pojazdów), wynika, że zachodzi jeden z przypadków szczególnego korzystania z wód jakim będzie "wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1" - określony w art. 34 pkt 3 PW, a jak wynika z tego przepisu, uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wymaga wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów (pierwszy warunek) a ponadto ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 PW (drugi warunek). Niewątpliwie pierwszy warunek spełniony jest zawsze, albowiem ścieki przemysłowe powstające w trakcie pracy myjni wprowadzane są do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów. Zaznaczyć także należy, że niewątpliwie w przypadku działalności myjni samochodowej zachodzi przypadek odprowadzania ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Wydane na podstawie art. 100 ust. 1 PW rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wśród substancji szkodliwych dla środowiska wodnego wymienia m. in. fosfor i związki fosforu oznaczone jako fosfor ogólny oraz węglowodory ropopochodne. Są to substancje, które w ściekach przemysłowych powstałych w trakcie pracy myjni występują (fosfor z uwagi za zastosowane środki czyszczące) bądź z których obecnością należy się liczyć (paliwo, oleje i smary które mogą wyciekać z pojazdów). Zatem już budowa przedmiotowej myjni wymagała uzyskania uprzednio pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie, co prawda na liście substancji szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych w przywołanym powyżej rozporządzeniu nie ma wirusa Covid -19, niemniej jednak w sytuacji przeznaczenia przedmiotowej myjni w swoim zakresie działania do min. dezynfekcji pojazdów, nie można uznać, że wprowadzenie do kanalizacji sanitarnej ścieków przemysłowych zawierających w swym składzie nawet cząstki wirusa Covid-19 stanowi rozwiązanie zapobiegające, przeciwdziałające i zwalczające tego wirusa. Z przedłożonej informacji nie wynika, by inwestor przewidywał rozwiązania w zakresie budowy i montażu obiektów lub urządzeń do unieszkodliwienia niebezpiecznych substancji w tym Covid-19 w ramach budowy przedmiotowej myjni.
Jednocześnie, co wynika z przedłożonego w dniu oględzin w dniu 17 grudnia 2020r., projektu myjni (vide: k. 11-19 akt PINB ROiK.II.5160.250.2020.PSA) jest ona obiektem "otwartym" nie posiadającym poza zadaszeniem szczelnych przegród czy też ścian zabezpieczających przed wydostawaniem się na zewnątrz substancji powstałych w trakcie użytkowania myjni. Nie można zatem jednoznacznie w takim przypadku wykluczyć możliwości przemieszczania się wirusa Covid-19 w powietrzu jak i w substancjach opadających na powierzchnie.
Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotowa myjnia zgodnie z przedłożoną informacją zostanie podłączona do kanalizacji deszczowej. Zatem sposób działania myjni ("otwarta") nie wyklucza jednoznacznie możliwości przedostawania się wirusa Covid-19 wraz z wodami opadowymi z powierzchni dachu jak i utwardzonych powierzchni myjni (drogi, podjazdy) do kanalizacji deszczowej. Zatem i sposób zaprojektowania przedmiotowej myjni nie można uznać za rozwiązanie zapobiegające, przeciwdziałające i zwalczające wirusa.
W rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2021 poz. 2373) budowa przedmiotowej myjni jest przedsięwzięciem. Jeżeli tak, to przed przystąpieniem do budowy Inwestor był obowiązany zważyć, czy planowana inwestycja jest objęta treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839). Zgromadzone przez PINB dokumenty wskazują, że integralną częścią przedmiotowej myjni samochodowej, tak jak każdej innej myjni samochodowej, jest instalacja służąca oczyszczaniu wytwarzanych ścieków przemysłowych - separator koalescencyjny. Zgodnie do treści § 3 ust. 1 pkt 80 w/w rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, wymienione w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311). Takimi substancjami są między innymi węglowodory ropopochodne, a więc jeżeli odprowadzane są do urządzeń podczyszczających z procesów technologicznych mycia pojazdów, to mogą decydować o kwalifikacji przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia ta nie była przedmiotem rozważań Inwestora. Tak więc podjęcie przedmiotowej budowy przed zajęciem stanowiska przez organy środowiskowe prowadzi do naruszenia przepisów, które nie zostały treścią art. 12 CovidU wyłączone.
Brak wyprzedzających stanowisk organów właściwych do wypowiedzenia się w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, a także w sprawie decyzji środowiskowej, musi prowadzić do wniosku, że ze względów formalnych Spółka nie mogła skorzystać z procedury objętej treścią art. 12 CovidU. Ustalenie to, niezależnie od pozostałych okoliczności sprawy, jest wystarczające do stwierdzenia, że Spółka nie była uprawniona do podjęcia przedmiotowej budowy w oparciu o treść art. 12 specustawy.
Spółka, jak dokumentuje treść akt ROiKII.5141.629.202.PSA, w skierowanym do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta piśmie z dnia 4 września 2020 r. wskazała w punkcie 4 pisma - Termin rozpoczęcia robót budowlanych - cyt.: "Inwestor planuje rozpoczęcie inwestycji w dniu 7 września 2020r roku". Treść art. 12 CovidU odnosi się do prowadzenia robót budowlanych. Przepis ten nie przewiduje instytucji "informacja o planowanym rozpoczęciu robót budowlanych".
Wskazać dodatkowo należy, że w dalszej części punktu 4 pisma, inwestor dokonując własnej interpretacji przepisów art. 12 ust 3 pkt 1 CovidU ponownie wskazuje dzień 7 września 2020r. jako termin rozpoczęcia robót budowlanych " oraz planowany harmonogram prac bez wskazywania z przyczyn obiektywnych, terminów jednostkowych". Tym samym, w świetle wykładni językowej, MWINB zauważa, że Spółka nie dokonała wymaganej treścią art. 12 ust. 2 CovidU czynności dot. niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej o prowadzonych robotach budowlanych. Organ odwoławczy opierając się o wykładnię językową zauważa, że Spółka nie wniosła informacji wymaganej treścią art. 12 ust. 2 CovidU. Treść z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 18 września 2020 r. dokumentuje, że tak przed dniem 5 września 2020r. jak i z dniem 7 września 2020r., nie rozpoczęto robót budowlanych (vide: k. 17-20 akt PINB ROiK II.5141.629.2020.PSA). W czasie kontroli w dniu 18 września 2020r., stwierdzono, że na terenie działki nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Teren nie był ogrodzony. Stwierdzono jedynie ustawienie kontenera oraz punkty tyczenia wzdłuż ulicy [...].
Zaznaczyć należy, że wskazany w dzienniku budowy przez uprawnionego geodetę mgr inż. P. B. jak i kierownika budowy mgr inż. G. D. stan faktyczny na działce nr [...] na dzień 4 września 2020r., jest sprzeczny ze stanem stwierdzonym w dniu 18 września 2020r.
Z treści dziennika budowy, który został przedłożony w czasie oględzin w dniu 17 grudnia 2020r., a którego kopię stron nr 3 i 4 dołączono do protokołu z oględzin nr [...] (vide: k. 26-27 akt PINB ROiK.II.5161250.2020.PSA) wynika bowiem, że w dniu 4 września 202r. geodeta dokonał wytyczenia granic zagospodarowania terenu, wjazdu na budowę i obrysu płyty myjni samochodowej. Jak wskazano to powyżej, w dniu 18 września 2020r., PINB nie stwierdził tyczenia tak obrysu zagospodarowania terenu, wjazdu czy też płyty myjni. Dodatkowo zgodnie z wpisem do dziennika kierownika budowy z dnia 4 września 2002r., w tym dniu przystąpiono do wykonywania ogrodzenia placu budowy. Jak wynika jednak z protokołu PINB z dnia 18 września 2020r., w czasie kontroli w tym dniu nie stwierdzono żadnego ogrodzenia terenu w tym nawet fragmentarycznego, co potwierdzają zdjęcia dołączone do protokołu (vide: k. 17-18 akt PINB ROiK II.5141.629.2020.PSA) Zgodnie z art 41 ust 1 PrbudU. rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi zgodnie z art. 41 ust 2 PrbudU są: 1) wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie; 2) wykonanie niwelacji terenu; 3) zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów; 4) wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy.
W świetle powyższych przepisów, stwierdzone w czasie kontroli w dniu 18 września 2020 r. punkty tyczenia wzdłuż ulicy [...] nie wskazują na podjęcie prac przygotowawczych obejmujących tyczenie obiektu myjni w terenie. Nie stwierdzono wykonania niwelacji terenu, wykonania przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. Samo ustawienie kontenera o nieznanym pochodzeniu i właścicielu także nie świadczy i nie wskazuje na przystąpienie do zagospodarowania terenu.
Zatem przed 5 września 2020r., nie mogło nastąpić rozpoczęcie budowy przedmiotowej myjni z uwagi na nie podjęcie w tym terminie prac przygotowawczych określonych w art. 41 ust 2 PrbudU. Wykładnia językowa nie pozwala także, na postawienie znaku równości pomiędzy zdefiniowanym treścią art. 41 pojęciem "rozpoczęcie budowy", a zawartym w treści art. 12 CovidU pojęciem "prowadzenie robót budowlanych". Tym samym należało zauważyć, że Spółka w okresie obowiązywania art. 12 CovidU nie prowadziła robót budowlanych dotyczących przedmiotowej myjni z infrastrukturą towarzyszącą. Jest to samoistna okoliczność, która również jest wystarczająca do stwierdzenia, że Spółka nie była uprawniona do podjęcia przedmiotowej budowy w oparciu o treść art. 12 specustawy.
Mając wszystko powyższe na uwadze organ odwoławczy zauważa, że Inwestor nie może skutecznie powoływać się na okoliczność, że przedmiotową budowę prowadzi zgodnie do dyspozycji art. 12 CovidU. W takiej sytuacji poza sporem pozostaje, że przy braku po stronie Inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia, udokumentowanie przez PINB iż Spółka na terenie budowy po dniu pierwszej kontroli podjęła prace budowlane (vide: protokół z oględzin nr [...] z dnia 17 grudnia 2020r. k. 11-37 akt PINB ROiK.II.5160.250.2020.PSA), organ I instancji był zobowiązany do obligatoryjnego, opartego o treść art. 48 ust. 1 pkt 1 PrBudU, wstrzymania budowy myjni samochodowej.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów zażalenia wraz z jego uzupełnieniem wskazać należy, że jednym zadań organów nadzoru budowlanego, których to zadań przepisy CovidU nie znoszą, jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego (art. 81 ust. 1 pkt 1 PrBudU).
Treść protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 18 września 2020r. dokumentuje, że na dzień kontroli na terenie budowy nie były wykonane prace przygotowawcze związane z zagospodarowaniem terenu budowy (por. protokół z kontroli wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną (k. 17-19 akt PINB ROiK.II.5141.629.2020.PSA). Tym samym należało zauważyć, że Inwestor tak w okresie obowiązywania art. 12 CovidU jak i co najmniej do dnia 18 września 2020 r. nie prowadził robót budowlanych dotyczących myjni samochodowej. Mając na uwadze dokonane ustalenia, że Inwestor dokonał nieznanej prawu informacji o planowanym rozpoczęciu robót (w dniu 7 września 2020r) i do "prowadzenia robót budowlanych" przystąpił nie wcześniej jak po kontroli z dnia 18 września 2020 r., organ odwoławczy zauważa, że Inwestor nie może skutecznie powoływać się na okoliczność, że przedmiotową budowę prowadzi zgodnie do dyspozycji art. 12 CovidU.
Organ I instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia przywołał treść ogólnych interpretacji Ministerstwa Rozwoju jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie art. 12 ustawy COVID-19. Odnosząc się do treści zażalenia wyraźnie wskazać należy, że przepisy nie zabraniają, by przy uzasadnianiu treści wydanych rozstrzygnięć posiłkować się interpretacjami, komentarzami, orzecznictwem wydawanym w podobnych sprawach, jednak zawsze należy mieć na uwadze, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący, że takie posiłkowe teksty nie stanowią powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Umknęło jednak uwadze skarżącego, że PINB nie orzekał w oparciu o przedmiotowe interpretacje, lecz przywołując jej treść dokonał własnej oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy i po tak dokonanej ocenie wydane rozstrzygnięcie oparł o powszechnie obowiązujące przepisy.
Organ wskazał też, że przedmiotowa myjnia realizowana jest wg opracowanego przez jednostkę projektową [...] [...] (autor mgr inż. Ł. I.), którego rozwiązania projektowe przedstawiają myjnię tożsamą z myjniami typu [...] oferowanymi do adaptacji lokalizacyjnej i montażu przez firmę [...] Sp.j. ul. [...], [...] ([...]/). Z przedłożonego projektu nie wynika by przedmiotowa myjnia w zakresie wyposażenia i urządzeń została zaprojektowany w sposób odmienny od powszechnie budowanych myjni samochodowych lub została wyposażona w inne specjalistyczne urządzenia i instalację pozwalające na skuteczną eliminację wirusa Covid-19, (co wskazuje inwestor w punkcie 5 informacji), a co za tym idzie zapobieganiu, przeciwdziałaniu i jego zwalczaniu. Tym samym w MWINB zgadza się z dokonaną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia oceną organu I instancji, że budowa przedmiotowej myjni nie jest związana z przeciwdziałaniem Covid-19 i zaprezentowaną w tym zakresie przez PINB ocenę przyjmuje za własną.
Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. Sp. z o.o. w K., zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, a to:
1. art. 12 Ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej ustawa COVID-19) poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne uznanie, że w/w przepis "nie upoważnił organu administracji architektoniczno-budowlanej do weryfikowania zgłaszanej informacji, co w ocenie MWINB wynika z powyżej wskazanego faktu, że kompetencje do sprawdzenia, czy dany obiekt nie powstał/powstaje w ramach tzw. samowoli budowlanej pozostają po stronie organów nadzoru budowlanego", podczas gdy w/w przepis wprost wyłączył w całości stosowanie ustawy Prawo budowlane, również w zakresie kompetencji organów nadzoru budowlanego.
2. art. 6 k.p.a. polegające na zastosowaniu przez organy nadzoru budowlanego przepisów art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i wszczęcie na ich podstawie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy przepis art. 12 ustawy COVID-19 pozbawił wprost organy nadzoru budowlanego kompetencji do wszczynania postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a także wydawania postanowień o wstrzymaniu robót budowlanych dla inwestycji obejmujących projektowanie, budowę, przebudowę, remont, utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, a w takim celu prowadzone były prace Skarżącego.
3. art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania oraz wydanie postanowienia nr 1517/2020 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 28 grudnia 2020 r. oraz zaskarżonego postanowienia nie mając ku temu podstawy prawnej oraz w konsekwencji naruszając interes prawny Skarżącego nabyty w związku z realizacją inwestycji na podstawie art. 12 Ustawy COVID-19.
4. art. 12 ust. 2 Ustawy COVID-19 poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne uznanie, nie mające żadnego odzwierciedlenia w przepisach prawa, że Skarżący nie dokonał niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej o prowadzonych robotach budowlanych, w sytuacji, w której żaden przepis nie zakreśla - konkretnego terminu złożenia informacji, a Skarżący dokonał tego bez zbędnej zwłoki.
5. art. 12 Ustawy COVID-19 poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne uznanie, nie mające żadnego odzwierciedlenia w przepisach prawa, że inwestycje realizowane w ramach w/w przepisu musiały zostać realizowane w okresie obowiązywania przepisu, tj. przed dniem 5 września 202Ó roku, a ewentualnie mogły zostać zakończone jedynie "w szybkim tempie", podczas gdy przepisy prawa wprost i jednoznacznie stanowiły o konieczności złożenia stosownej informacji w tym terminie, a nie rozpoczęcia czy też terminu zakończenia prac.
6. art. 2 ust. 2 Ustawy COVID-19 w zw. z art. 12 Ustawy COVID-19 poprzez jego błędną interpretację i bezpodstawne uznanie, że budowa realizowana przez Skarżącego nie jest związana z przeciwdziałaniem COV!D-19, mimo, że Organ wprost przyznaje, że ustawodawca przyjął bardzo szeroką definicję pojęcia "przeciwdziałania COVID-19".
7. art. 41 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżący nie rozpoczął prowadzenia prac budowlanych, podczas gdy zgodnie z w/w przepisem rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, który są między innymi wytycznie geodezyjne obiektów w terenie, co zostało bezopornie wykonane przez Skarżącego zgodnie z treścią złożonej informacji o rozpoczęciu prac. Co więcej Organ sam potwierdza dokonanie czynności przygotowawczych w postaci punktów tyczenia geodezyjnego wzdłuż ul. [...] oraz zagospodarowanie terenu w postaci usadowienia kontenera niezbędnego do prowadzenia prac budowlanych.
8. art. 48 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do Skarżącego, z uwagi na fakt, że Skarżący wykonywał Inwestycję na podstawie art. 12 Ustawy C0VID-19, a zatem nie było wymagane aby legitymował się decyzją o pozwoleniu na budowę.
9. art. 16 pkt. 64) Ustawy Prawo wodne poprzez bezpodstawne uznanie, że w ramach inwestycji Skarżącego powstawać będą ścieki przemysłowe, podczas gdy powstające ścieki będą ściekami komunalnymi zgodnie z definicją ujętą w art. 16 pkt. 63) Ustawy Prawo wodne.
10. art. 34 pkt. 3) Ustawy Prawo wodne, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że inwestycja Skarżącego będzie wprowadzała do urządzeń kanalizacyjnych ścieki przemysłowe (czemu Skarżący przeczy aby były to ścieki przemysłowe) zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 Ustawy Prawo wodne, w sytuacji w której inwestycja Skarżącego nie będzie wprowadzała do kanalizacji żadnych substancji określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i żeglugi śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 roku w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W tym kontekście Organ na żadnym etapie i w żaden sposób nie wykazał jakie substancje mogą powstawać, czy też być wykorzystywane w inwestycji Skarżącego, a wszelkie wywody ujęte w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za czysto teoretyczne i nie poparte żadnym materiałem dowodowym. Co więcej z analizy przytoczonej przez Organ strony WWW producenta myjni wprost wynika, że w planowanej inwestycji nie będą używane środki, które Organ wskazał-tj. zawierające fosfor i fosforany.
11. § 3 ust. 1 pkt. 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że inwestycja Skarżącego jest przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziaływującym na środowisko z uwagi na fakt, że będzie wyposażona w instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych, podczas gdy przepis ten wprost wyklucza jego zastosowanie do instalacji do oczyszczania ścieków przemysłowych, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia. 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Inwestycja Skarżącego przede wszystkim nie będzie wprowadzała ścieków przemysłowych, a po wtóre nawet jeśliby przyjąć, że będą to ścieki przemysłowe to nie będzie wprowadzała substancji szczególnie szkodliwych - wymienionych rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia. 12 lipca 2019 r.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji, z uwagi na wydanie ich go bez podstawy prawnej; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako niedopuszczalnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów postępowania, a także w ramach przekazania, wskazanie Organowi I instancji zastosowanie treści art. 12 Ustawy COVID-19 przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).
Skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto na mocy ust. 3 tego przepisu, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu tj. wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów o właściwości, to Sąd w pełni podziela stanowisko organu. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. II OSK 2192/21: "Art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19 jest przepisem z zakresu prawa budowlanego, rozumianego jako wszelkie unormowania z tej dziedziny materialnego prawa administracyjnego. To zaś, czy do konkretnego zamierzenia budowlanego stosuje się przepisy ustawy - Prawo budowlane, jest kwestią materialnoprawną. Odnotować również trzeba, że według art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19 przepisów ustawy - Prawo budowlane nie stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Tymczasem, w myśl art. 1 ustawy - Prawo budowlane, ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1, nie obejmuje "zasad działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach". Stanowisko to znajduje umocnienie w wykładni systemowej. Projektowanie, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i rozbiórka obiektów budowlanych, w tym zmiana sposobu użytkowania, nie zwalniają inwestora od jakichkolwiek obowiązków z zakresu kontroli uprzedniej procesu budowlanego. Obowiązki te wynikają ze szczególnej procedury unormowanej w art. 12 ust. 2. To, czy inwestor wywiązał się z tych obowiązków może być zbadane poprzez kontrole przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego przez organy nadzoru budowlanego. Podobna jest relacja kontroli uprzedniej w procedurze zgłoszeniowej oraz kontroli następczej organów nadzoru budowlanego. Utrwalone jest orzecznictwo, według którego, przyjęcie bez sprzeciwu zgłoszenia robot budowlanych nie pozbawia organów nadzoru budowlanego kompetencji w zakresie kontroli zgodności inwestycji z prawem. Badanie wywiązania się inwestora z obowiązków określonych w art. 12 ust. 2 ustawy COVID-19 mieści się w zakresie przedmiotowym kontroli sprawowanej przez organy nadzoru budowlanego, wskazanym w art. 84a ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Znaczenie tej kontroli, prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego, jest dla zgodności z prawem procesu budowlanego tym bardziej znaczące, że w przeciwieństwie do procedury zgłoszeniowej, ustawodawca nie przewidział żadnych instrumentów prawnych, które przewidywałyby możliwość zakwestionowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej złożonych w trybie art. 12 ust. 2 ustawy COVID-19 informacji (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II OW 4/22). Niezależnie od tego, podkreślić należy, że kontrola wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego obejmuje zagadnienia zagrożenia bezpieczeństwa życia ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. W tym zakresie warto przypomnieć uchwałę NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16, zgodnie z którą, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine (patrz: ONSA i wsa 2017/1/2)."
Nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące interpretacji art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm. zwanej dalej CovidU.).
Zgodnie z tym przepisem:
1. Do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
2. Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej.
3. W informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić:
1) rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia - w przypadku prowadzenia robót budowlanych;
2) dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - w przypadku zmiany sposobu użytkowania.
4. Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w ust. 2, powoduje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia.
5. W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach, o których mowa w art. 15a tej ustawy.
Od początku obowiązywania, art. 12 CovidU przewidziany został jako przepis czasowy. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 CovidU, przepisy art. 3–6 i art. 10–14 tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Od początku zatem wiadomym było, że jest to przepis absolutnie wyjątkowy, uchwalony w pierwszych tygodniach epidemii, czyli w sytuacji, gdy nikt w gruncie rzeczy nie wiedział jaki będzie jej rozwój i konieczne w związku z tym do podjęcia działania na poziomie lokalnym, ponadlokalnym czy ogólnokrajowym.
W tym miejscu podkreślić należy, że prawo zabudowy nieruchomości zawsze było prawem reglamentowanym – począwszy od Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (t.j. Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 z późn. zm.), poprzez ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 z późn. zm.), ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) a z po obecną regulację tj. z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.). Wynika i wynikało to zawsze zarówno z konieczności ochrony praw osób trzecich w stosunku do inwestora – w tym także prawa własności, jak i zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, sanitarnego, ochrony zabytków, środowiska, zachowania ładu przestrzennego itp.
Przepis art. 12 covidU wyłączył stosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej – w stosunku do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania. Przepis ten postawił tylko jeden warunek – działania inwestora muszą pozostawać "w związku z przeciwdziałaniem COVID-19".
Wszystko to oznacza, że inwestor działający w trybie art. 12 covidU otrzymał niezwykle daleko idące przywileje w stosunku do innych inwestorów, działających w zwykłych rygorach wszystkich ww. ustaw, do których są oni obowiązani się stosować. Przywileje te jednak związane były tylko i wyłącznie z wystąpieniem stanu epidemii i koniecznością jej zwalczania. Skoro zaś tak, to "przeciwdziałanie COVID-19" musi być interpretowane niezwykle rygorystycznie, a jako daleko idący wyjątek, również zawężająco.
Zgodnie z art. 2 covidU, przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej, "COVID-19" (ust. 1). Ilekroć w ustawie jest mowa o "przeciwdziałaniu COVID-19" rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której mowa w ust. 1.
Zdaniem Sądu budowa myjni samochodowej nie służy zwalczaniu zakażenia, zapobieganiu jego rozprzestrzeniania się, profilaktyce jak również nie zwalcza skutków, w tym społeczno-gospodarczych, tej choroby. Jest to normalna, typowa inwestycja. W szczególności myjnie samochodowe bezdotykowe nie zostały wynalezione w związku z epidemią wirusa COVID - 19, ale istniały już znacznie wcześniej i również wówczas korzystali z nich zawodowi kierowcy, taksówkarze i kierowcy przewozów okazjonalnych. Uzasadnienie charakteru planowanej inwestycji jest tego rodzaju, że – odpowiednio zmodyfikowane - pozwoliłoby na usprawiedliwienie podjęcia w tym szczególnym trybie każdej inwestycji: od budowy składowiska odpadów, poprzez oczyszczalnię ścieków, hotel, drogę, budynek wielorodzinny czy zespół domów jednorodzinnych.
Taka interpretacja - co kolejny raz wymaga podkreślenia - tego szczególnego przepisu pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości, a także sprawiedliwości i proporcjonalności wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa. Stawiałaby bowiem inwestorów (w tym przypadku – inwestora myjni samochodowej) w różnych sytuacjach prawnych, bez uzasadnionej ku temu przyczyny.
Sądowa ocena przepisów prawa rozciąga się nie tylko na znaczenie językowe przepisów prawnych i ich treść ujmowaną systemowo oraz funkcjonalnie, lecz także jest podejmowana z uwzględnieniem wartości wywodzonych z pełnego systemu źródeł prawa, z całego porządku prawnego krajowego i unijnego oraz wiążących państwo umów i konwencji międzynarodowych. Orzecznictwo sądu administracyjnego nie jest bowiem ograniczone wyłącznie do ujawniania błędów, niedopatrzeń, uchybień i ułomności w stosowaniu prawa przez poddane kontroli organy administracji publicznej, chociaż jest to ważna jego funkcja, lecz do kształtowania takich wartości systemu prawa, którym ma być podporządkowana działalność administracji publicznej w celu zagwarantowania skutecznej ochrony prawnego interesu jednostkowego oraz interesu publicznego w granicach przedmiotowego porządku prawnego. (B. Adamiak, J. Borkowski, Sądowa wykładnia prawa w kontroli działalności administracji publicznej, [w:] Adamiak Barbara, Borkowski Janusz, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, LEX 2012, ABC.)
Podsumowując, zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem inwestor nie wykazał przesłanki uprawniającej zastosowanie art. 12 covidU tj. przesłanki
przeciwdziałania COVID-19 poprzez budowę myjni samochodowej, a w sprawie dział właściwy organ. W związku z powyższym pozostałe zarzuty skargi są rozpatrywanej sprawie bez znaczenia, zatem skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.