II SA/Kr 697/23

II SA/Kr 697/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Anna Kopeć
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 84/24 - Wyrok NSA z 2025-11-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi R. R. i T. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 marca 2023 r. znak: WS-VI.7534.3.143.2022.BK w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości skargę oddala.
Uzasadnienie
II SA/Kr 697/23
UZASADNIENIE
Starosta Krakowski decyzją z dnia 30 września 2022 r., znak: GN.II.6821.1.35.2016.KH, wydaną na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 138 ust. 1, art. 139, art. 140 ust. 1-3a, art. 5 ust. 4, art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej: "u.g.n.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") orzekł:
1) o odmowie zwrotu udziału wynoszącego łącznie 4/6 części w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] i nr [...] poł. w obr. [...], jedn. ewid. L. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. P. na rzecz: T. R. - w 2/6 części i R. R. - w 2/6 części w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości;
2) o zwrocie udziału wynoszącego łącznie 5/6 części w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] i nr [...] poł. w obr. [...], jedn. ewid. L. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. P. na rzecz: a) A. R. - w 3/6 części, b) T. R. – w 1/6 części, c) R. R. – w 1/6 części, w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości;
3) zobowiązaniu osób wymienionych w pkt 2 do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kwoty 10465,80 zł odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości proporcjonalnie do zwracanych udziałów, a mianowicie: a) A. R. - do zwrotu kwoty 6 279,48 zł, b) T. R. - do zwrotu kwoty 2093,16 zł, c) R. R. - do zwrotu kwoty 2093,16 zł.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 marca 2023 r., znak: WS-VI.7534.3.143.2022.BK, wydaną na podstawie art. 9a w zw. z art. 142 ust. 1 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) po rozpatrzeniu odwołania R. R. i T. R. od ww. decyzji organu pierwszej instancji - w zakresie pkt 1, 2a i 3a sentencji – utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji.
W tym miejscu należy przypomnieć o wcześniejszych rozstrzygnięciach:
- Starosta Krakowski odmówił zwrotu udziału wynoszącego łącznie 1/3 części w prawie własności ww. nieruchomości na rzecz: T. R. - w 1/6 części i R. R. - w 1/6 części w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości (decyzja z dnia 29 czerwca 2018 r.);
- Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu odwołania T. R. i R. R. orzekł kasatoryjnie (decyzja z dnia 31 stycznia 2019 r.);
- Starosta Krakowski odmówił: (i) zwrotu udziału wynoszącego łącznie 4/6 części w prawie własności ww. nieruchomości na rzecz: T. R. - w 2/6 części i R. R. - w 2/6 części w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości, (ii) zwrotu udziału wynoszącego łącznie 5/6 części w prawie własności ww. nieruchomości na rzecz T. R. – w 1/6 części i R. R. – w 1/6 części oraz A. R. – w 3/6 części w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości (decyzja z dnia 30 kwietnia 2019 r.);
- Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu odwołania T. R. i R. R. orzekł kasatoryjnie (decyzja z dnia 30 lipca 2019 r.);
- Starosta Krakowski odmówił: (i) zwrotu ww. nieruchomości na rzecz T. R. – w 1/2 części i R. R. – w 1/2 części w stosunku do całości prawa własności tej nieruchomości, (ii) zwrotu udziału wynoszącego łącznie 3/6 części w prawie własności ww. nieruchomości na rzecz A. R. (decyzja z dnia 22 listopada 2019 r.);
- Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu odwołania T. R. i R. R. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji (decyzja z dnia 20 czerwca 2020 r.);
- Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi T. R. i R. R. uchylił decyzję z dnia 20 czerwca 2020 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 22 listopada 2019 r. (wyrok z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1026/20).
W uzasadnieniu decyzji, która jest obecnie przedmiotem kontroli, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji w zakresie niezaskarżonym, tj. niedotyczącym A. R., stała się ostateczna, a następnie przytoczył obszerne fragmenty ww. wyroku.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] (aktualnie działki nr [...] i nr [...]), stanowiąca poprzednio współwłasność B. R. i P. R., została nabyta umową sprzedaży z dnia 30 września 1980 r. w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w związku z decyzją Biura Planowania Przestrzennego w Krakowie z dnia 9 stycznia 1976 r. ustalającą miejsce i warunki realizacji inwestycji stopnia wodnego "K. ".
Spadek po B. R. (zm. [...] października 1995 r.) i P. R. (zm. [...] maja 1999 r.) nabyli - na podstawie postanowienia z dnia z 15 października 2014 r. Sądu Rejonowego dla K. w K. - S. R. (1/2 cz.) i A. R. (1/2 cz.).
Spadek po S. R. (zm. [...] marca 1999 r.) nabyli – na podstawie postanowienia z dnia 23 sierpnia 1999 r. Sądu Rejonowego dla K.-K. w K. – A. R.2 (1/3 cz.), T. R. (1/3 cz.) i R. R. (1/3 cz.), zaś wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne położone w K. na B. i w B. nabyli T. R. (1/2 cz.) i R. R. (1/2 cz.).
Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 8 marca 2019 r. do postępowania przystąpiła A. R., a A. R.2 została poinformowana o toczącym się postępowaniu, lecz nie złożyła wniosku o zwrot ww. nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, jakoby tylko T. R. i R. R. byli uprawnieni do zwrotu jako spadkobiercy wchodzącego w skład spadku po S. R. gospodarstwa rolnego, organ odwoławczy zauważył, że w dacie śmierci S. R. przedmiotowa nieruchomość stanowiła już własność Skarbu Państwa na podstawie umowy z dnia 30 września 1980 r., co potwierdza księga wieczysta nr [...], obejmująca nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa w zarządzie Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w K. (do której przeniesiono parcelę l. kat. [...] z KW nr [...] w dniu 30 października 1980 r.). Ponadto jak wynika z załączonej do wniosku umowy z dnia 12 września 1979 r. o przekazaniu S. R. gospodarstwa rolnego stanowiącego własność B. R. i P. R. (na podstawie AWZ nr [...]), w skład przedmiotowego gospodarstwa rolnego wchodziły działki: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], położone w K. gmina L., objęte ww. aktem własności ziemi. Z kolei umową z dnia 30 września 1980 r. B. R. i P. R. sprzedali Skarbowi Państwa działkę nr [...], która objęta była Aktem Własności Ziemi z Nr [...] z dnia 1 września 1977 r. Za niezasadny uznać zatem należy zarzut odwołania, iż nie wiadomo, czy któraś z działek wskazanych w umowie z dnia 12 września 1979 roku (działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]) lub jej część nie stanowiła parceli l. kat. [...] b. gm. kat. P. bowiem parcela l. kat. [...] objęta była odrębnym aktem własności ziemi (niewskazanym w umowie z dnia 12 września 1979 r., natomiast wskazanym w umowie z dnia 30 września 1980 r.). Odwołujący kwestionują okoliczność, która wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, lecz mimo spoczywającego na nich w tym względzie ciężaru dowodu, nie przedstawili dowodów na to, że któraś z tych działek stanowiła parcelę l. kat. [...].
Następnie organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji – w związku z ww. wyrokiem – jako cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości wskazał jej zrekultywowanie i przekazanie rolnikom po czasowym wykorzystaniu dla potrzeb placu budowy stopnia wodnego. Dokumenty, takie jak decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 marca 1976 r. o pozwoleniu na budowę stopnia wodnego "K. etap I, decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 września 1980 r., decyzja Naczelnika Dzielnicy K.-K. z dnia 10 listopada 1982 r., pośrednio wskazują, że najpóźniej w 1982 r. prace związane z I etapem budowy stopnia wodnego musiały zostać rozpoczęte, skoro już wówczas ustalono warunki II etapu realizacji przedmiotowej inwestycji.
Zdjęcia lotnicze potwierdzają, że nieruchomość stanowiąca w latach 1970 i 1975 (przed wywłaszczeniem) pole uprawne, w 1982 r. została zagospodarowana na zaplecze budowy. Na zdjęciu z 1987 r. na terenie działki nr [...] znajdują się fragmenty baraków i droga, przy czym teren działki nie jest już tak rozjeżdżony, jak na zdjęciu wcześniej, i pojawiła się zieleń. Działka nr [...] jest zagospodarowana przez zieleń. Podobny stan przedstawia zdjęcie z 1993 r. Na zdjęciu z 1997 r. widać, że usunięto już istniejące w tym terenie baraki i drogę. Teren jest uporządkowany i widoczna jest na nim roślinność. Na zdjęciu z 2003 r. obie działki są zagospodarowane przez zieleń. Przez działkę nr [...] przebiega ciąg pieszy prowadzący do pobliskich domów mieszkalnych.
Analiza archiwalnych materiałów fotogrametrycznych prowadzi do wniosku, że co najmniej od roku 1982, tj. daty wykonania trzeciego ze zdjęć, przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była dla potrzeb zaplecza budowy stopnia wodnego, a po zakończonej budowie teren leżał odłogiem, co znajduje potwierdzenie w ustaleniach dokonanych podczas oględzin nieruchomości w dniu 31 stycznia 2018 r., podczas której stwierdzono, że nieruchomość pokryta jest wysoką, niekoszoną trawą oraz licznymi drzewami i krzewami (samosiejami).
Całość zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że nie zrealizowano celu wywłaszczenia, to znaczy nieruchomość wykorzystano dla potrzeb zaplecza placu budowy w ramach inwestycji polegającej na budowie stopnia wodnego "K. ale terenu nie zrekultywowano ani nie oddano do dyspozycji rolników. Brak również jakiegokolwiek związku funkcjonalnego przedmiotowego terenu z wybudowanym stopniem wodnym.
Żaden z dokumentów pozyskanych przez organ pierwszej instancji nie przewidywał przeprowadzenia przez działkę chodnika dla pieszych, w związku z czym trudno uznać jego ułożenie za realizację celu wywłaszczenia. Skoro zatem dotychczas przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby w przeszłości na wywłaszczonej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, a obecny sposób jej zagospodarowania świadczy, iż nie jest ona wykorzystana na ten cel, to zaistniała przesłanka zbędności w rozumieniu art. 137 ust. 1 u.g.n.
Opisaną wyżej decyzję – w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która dotyczy A. R. - zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. R. i T. R., zarzucając jej:
1) rażące naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie, że: (1) z treści zawartej w dniu 12 września 1979 roku przez P. R. oraz B. R. umowy ze swoim synem S. R. o przekazanie własności gospodarstwa rolnego w K. , składającego się z działek nr [...] oraz [...] własność wszystkich posiadanych przez P. R. oraz B. R. działek wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, przeszła na rzecz S. R., (2) z treści postanowienia Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. I Wydział Cywilny z dnia 23 sierpnia 1999 roku, sygn. akt I Ns [...], spadkobiercami S. R., który zmarł w dniu [...] marca 1999 roku w K. , są: żona A. R.2, syn T. R. oraz syn R. R. - po 1/3 części każdy, natomiast w zakresie wchodzącego w skład spadku gospodarstwa rolnego położonego w K. , na B. i w B. (a taką jest nieruchomość podlegającą zwrotowi) są: syn T. R. oraz syn R. R. - po 1/2 części każdy;
2) naruszenie art. 136 ust. 3 u.g.n. przez błędną interpretację dotyczącą osób uprawnionych do żądania zwrotu udziału w wywłaszczonej nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy ustaleniu kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, uwadze organów obu instancji umknęło, że problem dotyczy zarówno tego, że przedmiotowa nieruchomość wchodziłaby w skład gospodarstwa rolnego, które zostało przekazane umową o przekazanie własności gospodarstwa rolnego z dnia 12 września 1979 roku przez P. R. na rzecz S. R., jak również kręgu spadkobierców po S. R.. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład gospodarstwa rolnego S. R., zwrot powinien nastąpić na rzecz jego spadkobierców dziedziczących gospodarstwo rolne, tj. skarżących R. R. i T. R., z pominięciem A. R.2, która nie dziedziczyła gospodarstwa rolnego. Nie ma podstaw do uwzględniania w niniejszym postępowaniu A. R. i A. R.2, bo jedynie skarżący – jako spadkobiercy po S. R. – są uprawnieni do uzyskania zwrotu nieruchomości.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r., znak: WS-VI.7534.3.143.2022.BK, wydanym na podstawie art. 9 u.g.n. wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydane w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzje zostały uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. II SA/Kr 1026/20.
Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).
Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).
W przywoływanym wyżej wyroku, Sąd w pierwszej kolejności nie podzielił poglądów organów, że nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia i nakazał ponowną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co organ uczynił, prawidłowo uznając, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na działkach [...] i [...] położonych w granicach dawnej parceli katastralnej [...].
Obecnie spór w sprawie sprowadza się do tego, że zdaniem skarżących, A. R., siostra ich Ojca S. R., nie jest uprawniona do żądania zwrotu nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, co wywodzą z faktu, że nieruchomości te weszły w skład gospodarstwa rolnego, dziedziczonego na innych zasadach niż pozostała część spadku po S. R..
Nie jest to zarzut uzasadniony, nadto został już wiążąco rozstrzygnięty oceniony przez Sąd w poprzednio wydanym wyroku o sygn. II SA/Kr 1026/20. Sąd wskazał wówczas, że :
" Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżących dotyczącego naruszenia art. 136 ust. 3 u.g.n. W tym zakresie skarżący kwestionowali przyjęty przez organy administracji krąg osób uprawnionych do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W ocenie sądu, trafnie uznały orzekające organy administracji, iż brak jest podstaw do przyjmowania, że wyłącznie uprawnionymi do żądania zwrotu nieruchomości w tej sprawie są T. R. i R. R. (po ˝ części) – jako spadkobiercy gospodarstwa rolnego wchodzącego w skład spadku po S. R.. Ustalając krąg podmiotów uprawnionych do złożenia ocenianego wniosku należy mieć zasadniczo na uwadze to, że z umowy przekazania własności gospodarstwa rolnego z dnia 12.09.1979 r. zawartej w Urzędzie Gminy w L. przez P. R. i B. R. ze S. R. (poprzednikiem prawnym skarżących) wynika jednoznacznie, że w skład tegoż przekazywanego gospodarstwa wchodziły wyłącznie inne działki: nr [...], położne w K. , gmina L.. Bez wątpienia zatem przedmiotowe gospodarstwo rolne nie obejmowało działek, które wnioskowane były obecnie do zwrotu (parcela l kat. [...] b. gm. kat. P. Podkreślić zarazem należy, iż nie można z góry wykluczyć, że przedmiotowa nieruchomość także stanowiła (stanowić mogła) część gospodarstwa rolnego, które w drodze dziedziczenia nabyli skarżący, jednakże okoliczność ta nie wynika z akt i nie została wykazana w sprawie. Powyższe powoduje, że brak było podstaw do podzielenia zarzutu błędnego określenia podmiotów żądających zwrotu nieruchomości w tej sprawie."
Z kat sprawy nie wynika, że zostały pozyskane jakiekolwiek nowe dowody , które pogląd ten mogłyby obecnie zmienić.
W tym zakresie niepodważony stan faktyczny nadal przedstawia się następująco:
- wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości w niniejszej sprawie dotyczy działek [...] i [...] – w granicach wywłaszczonej parceli katastralnej [...].
- na k. 75 akt adm. znajduje się umowa zawarta w dniu 30 września 1980 r pomiędzy P. i B. R. a Skarbem Państwa – Zarządem Inwestycji Żeglugi Śródlądowej, na podstawie której sprzedali oni Skarbowi Państwa działkę [...], która stanowiła ich własność na podstawie aktu własności ziemi z dnia 1 września 1977 r. nr [...].
- na k. 4 akt adm. znajduje się umowa z dnia 12 września 1979 r. o przekazanie własności gospodarstwa rolnego zawarta pomiędzy B. i P. R. (dziadkowie skarżących) a ich synem S. R. (ojciec skarżących), z której treści wynika, że przekazywane gospodarstwo rolne składało się z działek [...], których własność przysługiwała B. i P. R. na podstawie aktu własności ziemi nr [...].
Dalej wskazać należy, że spadek po P. R. nabyła żona B. R. i dzieci S. R. i A. R. - po 1/3. Spadek po B. R. nabyły dzieci - S. R. i A. R. - po ˝.
Zatem bezpośrednimi spadkobiercami wywłaszczonych byli S. R. i A. R..
Spadek po S. R. nabyli natomiast żona A. R.2 i synowie T. R. i R. R. (skarżący) – po 1/3; natomiast gospodarstwo rolne nabyli synowie T. R. i R. R. – po ˝.
Skoro zatem działka [...] nie weszła w skład przekazywanego gospodarstwa rolnego, a gospodarstwo to dziedziczone było na innych zasadach niż pozostała część spadku, to brak podstaw do twierdzenia, że A. R. nie jest uprawniona do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.