II SA/Kr 672/22

II SA/Kr 672/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151 a par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem [...] w T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 6 kwietnia 2022 r., znak: SKO.ZP/415/112/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r., znak: WPP-III.6730.90.2020 Prezydent Miasta Tarnowa odmówił A. D. ustalenia warunków zabudowy dla budowy trzydziestu sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działkach numer [...] i numer [...] obręb [...] (w części nie objętej MPZP) przy ulicy L. w T.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 5 października 2020 r. A. D. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla budowy trzydziestu sześciu (36) budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce numer [...] obręb [...] (w części nie objętej MPZP) w T. przy ulicy L.
Organ wskazał też, że w trakcie postępowania Parafia Rzymskokatolicka pod wezwaniem [...] w T., wniosła o zawieszenie prowadzonego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2021 r. poz. 247) z uwagi na prowadzone przez Prezydenta Miasta Tarnowa postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 14 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb [...] położonej przy ulicy L., w granicach dla postępowania o wydanie warunków zabudowy oznaczonych linią przerywaną na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:10001 sygn. akt WOŚ.6220.16.2021.KW, które ma charakter prejudycjalny dla postępowania o wydanie warunków zabudowy.
Pismem z dnia 21 maja 2021 r. ww. strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym
w T., prowadzonego pod sygn. l C [...] (o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...] [...] z rzeczywistym stanem prawnym, w wyniku którego zostanie rozstrzygnięta legitymacja Parafii do występowania w charakterze strony) oraz o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji.
Pismem z dnia 31 maja 2021 r. ww. strona wniosła o: umorzenie prowadzonego postępowania, oddalenie wniosku A. D., a także o zawieszenie prowadzonego postępowania na podstawie art. 62 ustawy o planowaniu przestrzennym, z uwagi na możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] na podstawie ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań oraz kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia 25 września 2014 r.
Organ wskazał, że wskazane powody zawieszenia nie są zagadnieniami wstępnymi, o których mowa wart. 97 § 1 pkt 4 kpa. Podał, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu albo miejscowego planu zabudowy o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
- 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, lub w dzielnicach form ochrony, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
- 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze (§ 3 ust. 1 pkt 55b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. u z 2019r. póz. 1839).
Złożony w dniu 5 października 2020 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy budowy trzydziestu sześciu (36) budynków mieszkalnych jednorodzinnych
w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb [...] o powierzchni 16358 m2. Ustalono, że teren ten nie jest objęty formami ochrony przyrody, o której mowa wyżej, wobec czego nie jest wymagane uzyskanie decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ wskazał, że podstawą kwalifikacji planowanych inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 60 ustawy jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć zalicza się zmianę lasu, innego gruntu
o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 ha pokrytego roślinnością leśną, drzewami krzewami oraz runem leśnym lub nieużytku na użytek rolny lub wylesiony mający na celu zmianę sposobu użytkowania terenu. Z informacji z rejestru gruntów wynika, iż działka nr [...] obręb [...] w T. o pow. ok. 1,6 ha stanowi pastwiska trwałe oraz grunty orne. W stanie obecnym teren porośnięty jest drzewami i krzewami.
W przypadku, gdy przedmiotowa działka stanowi grunt porośnięty roślinnością leśną - drzewami, krzewami oraz runem leśnym na powierzchni powyżej 0,1 ha, wówczas zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie przedsięwzięcie w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 88 w/w rozporządzenia i wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Prezydent ustalił również, że dla działki nr [...] obręb [...] toczyło się postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i że teren działki nr [...] prawie pokrywa się z terenem działki obecnej nr [...]. Z informacji uzyskanych przez organ wynika, że w dniu 2 lipca 2003 r. w Urzędzie Miasta Tarnowa został złożony wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości w skład której wchodzi działka nr [...] obręb [...]. Decyzją z dnia 7 lipca 2003 r., znak WG.AP.7430-72/03/2 Prezydent Miasta Tarnowa zatwierdził podział działki nr [...] obręb [...] na działki nr [...] i [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 24 lipca 2003 r. i od dnia 25 lipca 2003 r. działka nr [...] nie istnieje, gdyż uległa podziałowi na dwie nowe działki [...] i [...].
W związku z powyższym, pismem z dnia 7 lipca 2021 r. wezwano Inwestora
o zmianę wniosku z uwzględnieniem ujawnionego podziału działki nr [...] obręb [...],
a także o przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji w terminie 5 miesięcy od dnia doręczenia niniejszego pisma.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. (data wpływu 5 sierpnia 2021 r.) zmieniono wniosek w zakresie numeracji działek, jak również poinformowano, iż zostały podjęte czynności dotyczące uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji.
W zakreślonym terminie nie przedłożono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej przepisami ustawy o udostępnieniu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko, dlatego orzeczono o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Od ww. decyzji odwołanie złożyła A. D..
Decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. znak: SKO.ZP/415/112/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uchyliło decyzje organu pierwszej instancji
w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał treść przepisów art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz podał, że skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i skoro decyzję tę można wydać dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to tym samym niewątpliwie na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym to Prezydent Miasta Tarnowa był organem uprawionym do zweryfikowania przed rozpatrzeniem wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, czy objęta tym wnioskiem (o ustalenie warunków zabudowy) inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy ustaleniu i określeniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięć kwalifikowanych, a więc takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i 2 uooś). Zgodnie
z art. 71 ust. 2 uooś uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 uooś, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ odwoławczy podał, że spór w sprawie sprowadza się do wyjaśnienia czy objęta wnioskiem A. D. inwestycja wymaga, przed ustaleniem warunków zabudowy, uzyskania decyzji środowiskowej, a tym samym, czy zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawczyni kwestionuje bowiem stanowisko organu l instancji podnosząc, iż wydając decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy organ ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisu prawa tj. treści § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia bez konkretnego wskazania na okoliczności, w świetle których przepis ten miałby mieć zastosowanie do terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ujętych zostało kilka rodzajów przedsięwzięć. Tymczasem z decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 26 stycznia 2022 r. nie wynika, który spośród wyliczonych wyżej przypadków § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia, wymuszających uzyskanie przed ustaleniem warunków zabudowy decyzji środowiskowej miał zastosowanie.
Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił też na jakiej podstawie przyjął, że na objętych wnioskiem działkach znajduje się las, czy też na działkach tych znajduje się inny niż las "grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0, 10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym". Nie przeprowadzono w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, czy chociażby oględzin tego terenu. Odmówiono również przeprowadzenia dowodu z "ekspertyzy fitosocjologicznej, w celu właściwego dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia" (na którą to konieczność wskazywał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z 10 czerwca 2021 r.). Podczas gdy to na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia, czy dla objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Niezależnie od powyższego podniesiono, że organ l instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia w ogóle nie odniósł się do argumentów strony odwołującej odnośnie tego, że objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie należy do przedsięwzięć o których stanowi § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe braki postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy przyjął, że ustalenie organu l instancji co do tego, iż w rozpoznawanej sprawie Inwestor winien przedłożyć decyzję środowiskową, nie zostało w żaden sposób wykazane w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu. Wedle organu odwoławczego organ l instancji naruszył w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Parafia Rzymskokatolicka pod wezwaniem [...] w T.
Zdaniem Parafii decyzja Prezydenta Miasta Tarnowa w sposób oczywisty odpowiada prawu, jej wydanie nie jest obarczone naruszeniem przepisów postępowania, a ponadto brak jest koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Analiza decyzji organu l instancji wskazuje, że u podstaw odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy legło ustalenie, że wydanie decyzji o warunkach środowiskowych ma charakter prejudycjalny.
W ocenie wnoszącej sprzeciw, wymóg poprzedzenia decyzji o warunkach zabudowy decyzją o warunkach środowiskowych, z uwagi na obszar nieruchomości, która miała być objęta warunkami zabudowy oraz umiejscowienie na nim form ochrony przyrody, oznacza, że nakazanie przeprowadzenia postępowania dowodowego służyć może wyłącznie przewlekłości postępowania. Zbędne w rozpatrywanej sprawie byłoby prowadzenie postępowania dowodowego. Powyższe przyczyniłoby się jedynie do przewlekłości postępowania i naruszenia słusznego interesu obywateli. Jednocześnie, w sprawie nie występowała potrzeba przeprowadzenia oględzin w rozumieniu art. 85 § 1 kpa.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma uproszczony charakter względem postępowania ze skargi, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa (art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.).
W myśl art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 kpa.
Wskazać należy również, że konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Znacząco ograniczona jest możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 kpa. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym akcentuje się, że oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Wobec tego przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 P.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 P.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 kpa sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, WSA z 5 listopada 2019 r., II OSK 3238/19, WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tak zakreślonych ramach wniesiony sprzeciw okazał się nieuzasadniony.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.), która w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 60 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
Główny problem w rozpoznawanej sprawie dotyczył kwestii wymagalności przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 36 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. L. w T. , w części nie objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1029, dalej: u.i.o.ś.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do art. 71 ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei, z art. 72 ust. 1 pkt 3 wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Rodzaje przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. poz. 1839, dalej: rozporządzenie).
W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Tarnowa pismem z dnia 7 lipca 2021 r. wezwał inwestora o przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia, w terminie 5 miesięcy od dnia doręczenia pisma.
Przywołany przepis do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu:
a) jeżeli dotyczy lasów łęgowych, olsów lub lasów na siedliskach bagiennych,
b) jeżeli dotyczy enklaw pośród użytków rolnych lub nieużytków,
c) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
d) w granicach administracyjnych miast,
e) o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, inne niż wymienione w lit. a-d.
Oceniając stan sprawy na podstawie przedłożonych akt Sąd stwierdza, że w całości należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, które uchyliło zaskarżoną decyzję, zarzucając organowi I instancji istotne naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które uzasadniało w pełni uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Naruszenie to wynikało z braku wyjaśnienia przez organ I instancji przesłanek żądania od inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ww. normy prawnej.
Słusznie dostrzegł organ odwoławczy, że w przywołanym jako podstawa nałożenia obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia, w kilku punktach podano różne rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem z decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 26 stycznia 2022 r. nie wynika, który spośród wyliczonych wyżej przypadków § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia, miał w tej sprawie zastosowanie. Słusznie dostrzegł organ odwoławczy, że Prezydent nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że na objętych wnioskiem działkach znajduje się las, czy też inny niż las "grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0, 10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym". Nie przeprowadzono w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, zgodnie z którym na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia, czy dla objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedsięwzięcia zachodzi/ nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wreszcie też słusznie dostrzeżono, że organ l instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji nie odniósł się do argumentacji inwestora, który kwestionował stanowisko organu o wymagalności decyzji środowiskowej dla wnioskowanego inwestora na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że całkowicie niezasadne okazały się zarzuty sformułowane w sprzeciwie. Zauważyć należało, iż argumentacja tam sformułowana nie odnosiła się w istocie do przedstawionej powyżej kwestii wymagalności decyzji środowiskowej dla wnioskowanego zamierzenia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a - e rozporządzenia, lecz dotyczyła innych okoliczności, które uzasadniałyby – w ocenie wnoszącej sprzeciw – wydanie decyzji odmownej. Do kwestii tych, ze względu na ograniczony zakres orzekania przez sąd administracyjny w sprawie ze sprzeciwu, jak i nieobecność w niej pozostałych stron postępowania administracyjnego, w tym inwestora, Sąd odnieść się nie mógł. Powinny być one niewątpliwie przedmiotem wnikliwej analizy organów orzekających w sprawie.
Wobec stwierdzonych okoliczności sprawy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a.