Pełny tekst orzeczenia II SA/KR 650/22

II SA/Kr 650/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1066/23 - Wyrok NSA z 2025-10-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Dnia 22 września 2022 r. Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi M. S.-K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 grudnia 2021 r., znak: SKO-ZP-415-224/21 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r. (PP.6730.13.2019) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) Wójt Gminy K. odmówił ustalenia na wniosek M. S. - K. i T. K. warunków zabudowy na działkach nr ewid. [...]; [...], [...] w W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno- gospodarczego i budynku gospodarczego z pasieką pszczelarską wraz z infrastruktura techniczną.
Decyzją z dnia 10 czerwca 2020 r. (SKO-ZP-415-33/20) - po rozpatrzeniu odwołań M. S. - K. i T. K. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na decyzję SKO M. S. – K. i T. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. II SA/Kr 1161/20 uchylił decyzje organów obu instancji.
Wójt Gminy K. decyzją z dnia 7 września 2021r. znak PP.6730.18.2019 orzekł o odmowie ustalenia na wniosek M. S. - K. i T. K. warunków zabudowy działek nr [...], [...] o [...] w W. , na cele realizacji budynku mieszkalno-gospodarczego z pasieką pszczelarską i infrastrukturą towarzyszącą.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez wnioskodawców - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 22 grudnia 2021r., znak SKO-ZP-415-224/21 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), zwanej dalej "u.p.z.p", w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktur} z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem".
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, że w uzasadnieniu wyroku WSA wskazano na konieczność rozważenia prawidłowości przyjętej długości frontu działki, determinującej wielkość obszaru analizy.
Dalej Kolegium wskazało, że odwołanie nie zawiera zarzutów, które mogłyby stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący nie dostrzegli, że przesłankami decyzji nie są:
- sprzeczność wniosku z ustaleniami obowiązującego "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.",
- relacje wniosku z zasadami obowiązującymi w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu,
- zasady ochrony tradycji historycznych i krajobrazu kulturowego Gminy K., a w szczególności układu ruralistycznego [...].
Wymienione wyżej kwestie, choć bardzo istotne w realizacji polityki przestrzennej Gminy K., nie mogły stanowić - co organ odwoławczy potwierdza - samoistnych przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Natomiast rzeczywistą przesłanką, stanowiącą podstawę orzeczenia o odmowie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora - było niespełnienie warunku decydującego o możliwości wydania decyzji korzystnej dla wnioskodawcy, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stanowiącego, że ustalenie warunków zabudowy wymaga (prócz pozostałych warunków zabudowy zapisanych w pkt 2-5 tego przepisu) istnienia w obszarze sąsiednim zabudowy pozwalającej nie tylko na stwierdzenie kontynuacji funkcji, ale i wymagań dotyczących kontynuacji cech, parametrów nowej zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej oraz wskaźników wykorzystania terenu w zakresie podlegającym regulacji przepisów rozporządzenia. Przeprowadzone przez organ postępowanie w ramach analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez uprawnionego urbanistę, potwierdzonej w postępowaniu przed organem II instancji wykazało, że obszar analizowany jest pozbawiony jakiejkolwiek zabudowy. Kwestią rozstrzygającą w zakresie zasięgu granicy "obszaru sąsiedniego", jest ustalenie wymiaru "frontu działki" w zrozumieniu przepisu § 2 pkt 5 i § 3 ust 2 rozporządzenia. Trzykrotna wielkość owego frontu wyznacza minimalny zasięg obszaru analizy. Przepis § 2 pkt 5 stanowi, że "front działki, jest to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę".
Powołano stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z uzasadnienia wyroku z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1161/20 : "prawidłowe wyznaczenie obszaru analizy nie zawsze jest zabiegiem prostym", co oznacza, że należy uwzględniać różnorodność sytuacji i okoliczności sprawy. Okoliczności te w niniejszej sprawie wskazują, że teren inwestycji (3 działki: [...], [...] i [...]) przylega do drogi publicznej na odcinku ok. 112 m. Jednak z przedstawionej przez inwestora koncepcji zagospodarowania wynika jednoznacznie, że zjazd z drogi publicznej na teren inwestycji przewidziany jest na działce nr [...], której front liczy 32,75 m, a jego trzykrotność wynosi 98,25 m. Nie ma żadnego logicznego uzasadnienia, by za "front działki budowlanej" przyjmować łączną długość frontów trzech w/w działek w wymiarze 112m, ponieważ prowadziłoby to do wypaczenia sensownego zrozumienia przepisu § 2 pkt 5 rozporządzenia i do wręcz absurdalnych wyników analizy urbanistycznej. Można to zilustrować przykładem sytuacji, gdy teoretyczny inwestor jest właścicielem wąskiej, lecz wydłużonej działki przylegającej do drogi na długości np. 335 m, co przy literalnej wykładni przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia skutkowałoby wyznaczeniem minimalnego obszaru analizy w zasięgu 1 kilometra od terenu inwestycji. W kwestii przepisu § 2 pkt 5 i § 3 ust. 2 rozporządzenia, warto zauważyć, że owe przepisy mówią o "działce" (pojedynczej), a nie o "działkach", czy jakichś sumach działek i sumach ich frontów (patrz również wyrok NSA II OSK 2066/14). Nadto - cytując uzasadnienie wyroku NSA z 21.06.2017 r. II OSK 2650/15 "nie zawsze cała długość terenu inwestycji od strony drogi publicznej stanowi "front działki", bowiem "wjazd lub wejście może odbywać się na określonym fragmencie szerokości działki i właśnie ten fragment, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia - stanowi front działki". Literalne stosowanie wymieniowego przepisu prowadzi zatem - jeżeli organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie zbada szczególnych okoliczności sprawy - do naruszenia celowościowej wykładni przepisów rozporządzenia, którego zadaniem jest zachowanie ładu przestrzennego poprzez zapobieganie rozproszeniu zabudowy, nie zaś działanie przeciwstawne. Niniejsza sprawa jest - w ocenie Kolegium - wręcz podręcznikowym przykładem, do jakich wynaturzonych efektów może prowadzić analiza urbanistyczna oparta na literalnym stosowaniu przepisów rozporządzenia. Jakkolwiek zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach analizy sporządzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia i stwierdzeniu braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to organ odwoławczy konsekwentnie wskazuje, że stosowanie przepisów rozporządzenia nie może być oderwane od pozostałych przepisów u.p.z.p. i określonych zasad zachowania ładu przestrzennego. Dopuszczenie planowanej przez wnioskodawców inwestycji stanowiłoby niespornie precedens do dalszej zabudowy enklawy [...] i zniszczeniem historycznie ukształtowanego układu ruralistycznego. Niestosowne - w ocenie Kolegium - jest czynienie zarzutów władzom Gminy K., że wykazały troskę o zachowanie kulturowego dziedzictwa.
Kolegium dalej odniosło się do zarzutu "zastąpienia" organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie należącym do etapu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, uznając go za bezpodstawny, bowiem treść decyzji twierdzenia takiego nie potwierdza. Organom orzekającym w sprawach warunków zabudowy jest dokładnie znana - podnoszona w orzecznictwie sądów administracyjnych - zasada nie wkraczania w kognicję organów właściwych w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
Za bezzasadny uznano również zarzut oparcia rozstrzygnięcia na ustaleniach obowiązujących w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.", czy zasadach przyjętych przez Gminę w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego. Istotnie - w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajdują się odniesienia do wymienionych zasad i ustaleń, jednak stanowią one jedynie dodatkowe (nierozstrzygające) wsparcie dla zasadniczej przesłanki rozstrzygnięcia, opartej na wynikach analizy przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Opisaną wyżej decyzję SKO zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S. – K. i T. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
a) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 2 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez niezgodne z przepisami prawa przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie sąsiaduje z zabudową dostępną z tej samej drogi publicznej, która pozwalałaby na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a to na skutek nieprawidłowości w określeniu zakresu obszaru analizowanego będącego wynikiem autorytatywnego przyjęcia szerokości frontu działki objętej wnioskiem, która została przyjęta wybiórczo pomimo, że działki objęte w całości zamierzeniem inwestycyjnym przylegają w całości do drogi publicznej, jak również pomimo i wbrew stanowisku skarżących, wskazujących że front działki obejmuje wprost nieruchomości przyległe do drogi publicznej, objęte wnioskiem, co w istocie dyskwalifikuje w całości wydaną decyzję administracyjną jako opartą na założeniach przyjętych z góry, samodzielnie przez organy administracji publicznej, wprost sprzecznie z założeniami wnioskodawców, pod z góry przyjętą tezę, a mianowicie wskazującą na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy, a to pomimo iż w terenie w zgodzie z obowiązującymi przepisami istnieje zabudowa umożliwiająca określenie zasad zagospodarowania terenu, a tym samym ustalenia warunków zabudowy,
b) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. - poprzez wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, a to pomimo że warunki w postaci kontynuacji zabudowy w zgodzie z zasadą dobrego sąsiedztwa, dostępu zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej, istnienia odpowiedniego dla zamierzenia uzbrojenia terenu, braku konieczności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele rolnicze i nieleśne, czy zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami odrębnymi zostały w całości spełnione, czego skutkiem winno być wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co potwierdza wadliwość rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta Gminy K., a utrzymanego w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, jako naruszającego obowiązujące przepisy prawa.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również w oparciu o art. 135 p.p.s.a. również decyzji administracyjnej wydanej przez Wójta Gminy K. w dniu 7 września 2021 r. znak: PP.6730.13.2019,
2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.
Ponieważ strony wezwania nie wykonały, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że w tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. II SA/Kr 1161/20 uchylił wydaną wcześniej decyzję SKO oraz decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. III OSK 999/21 (LEX nr 3328029) przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniej wydanym orzeczeniu.
W wymienionym wyżej wyroku WSA w Krakowie, uchylając wydane wcześniej decyzje organów obu instancji, przesądził, że "ani ogólna opinia organu o zagrożeniu naruszenia ładu przestrzennego, ani przekonanie o potrzebie ochrony określonych terenów, nie mogą stanowić samoistnych podstaw dla negatywnego rozstrzygnięcia. Nie stanowią przeszkody w ustaleniu warunków zabudowy odmienne ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, którym ustawodawca nie przypisał żadnego znaczenia". Sąd wskazał też, że "postępowanie w sprawie należy przeprowadzić praktycznie od początku, łącznie z rozważeniem prawidłowości przyjętej długości frontu działki determinującej wielkość obszaru analizy". W tym zakresie powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r. II OSK 2650/15 stwierdzając: "To, że granice tego obszaru winny być oddalone od terenu inwestycji co najmniej o trzykrotną długość frontu działki, jest oczywiste. Niejednokrotnie jednak problem tkwi w ustaleniu, która część wskazanego przez inwestora terenu stanowi "front działki". Zgodnie z definicją zawartą w pkt 5) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) front działki - to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jak z tego wynika, nie zawsze cała długość wskazanego terenu inwestycji od strony drogi publicznej stanowi front działki".
Niewątpliwie prawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego jest bardzo istotnym elementem procedury poprzedzającej ustalenie warunków zabudowy. To właśnie ten obszar determinuje ustalenia dotyczące zarówno samej możliwości zabudowy zgodnie z wnioskiem, jak i parametry przyszłej zabudowy. Jego właściwe ustalenie może więc przesądzić, czy w ogóle zabudowa danej nieruchomości jest możliwa. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w analizowanej sprawie.
Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji zlecił wykonanie nowej analizy urbanistyczno – architektonicznej. Zwrócono w niej uwagę, że zgodnie z wnioskiem inwestora obszar planowanej inwestycji obejmuje trzy przylegające do siebie i drogi publicznej działki. Zjazd z drogi publicznej na teren inwestycji przewidziany jest na działce nr [...]. Autor analizy uznał w tej sytuacji, że frontem działki jest odcinek [...] przylegający do drogi publicznej o długości 32,75 m, a jego trzykrotność wynosi 98,25 m. W analizie wskazano, że obszar analizy wyznacza się wokół terenu objętego wnioskiem w odległości 98,25 m w kierunku wschodnim, w kierunku istniejących w centrum polany zabudowań oraz w odległości 50 m w pozostałych kierunkach w związku z tym, że w tych kierunkach nie istnieją żadne zabudowania.
Organy obu instancji zaaprobowały taki sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, a Wojewódzki Sąd Administracyjny również nie dostrzega tu żadnej wadliwości.
Wnioskodawcy składali zastrzeżenia do sposobu ustalenia obszaru analizowanego – jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w piśmie z dnia 20 sierpnia 2021 r., w odwołaniu i obecnie w skardze. Powołują się przy tym zarówno na literalne brzmienie § 3 ust. 2 rozporządzenia ("Granice obszaru analizowanego wyznacza się (...) w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów."), jak i na orzecznictwo sądów administracyjnych. Prawdą jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, w jaki sposób w tej sprawie należy ustalić "front działki", a w konsekwencji granice obszaru analizowanego. Mają więc rację skarżący twierdząc, że "obowiązkiem zarówno Wójta Gminy K., jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu było poczynienie rozważań we wskazanym zakresie". Nie jest natomiast prawdą, że przyjęto skrajną interpretację niekorzystną dla skarżących, a zasadność jej zastosowania w sprawie nie została oparta na jakichkolwiek ustaleniach przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego. Organy rozstrzygające sprawę, a w szczególności SKO wskazały na okoliczności przemawiające za uznaniem za front działki tylko jednej z trzech przylegających do drogi działek. Oprócz wyroku WSA w Krakowie, wydanego w tej sprawie, powołano również inne wyroki sądów administracyjnych, w których opowiedziano się za dopuszczalnością ustalenia obszaru analizowanego w taki właśnie sposób. Należy podzielić stanowisko organów administracji publicznej, że w konkretnych okolicznościach tej sprawy przyjęty sposób wyznaczenia obszaru analizowanego zapewnia zachowanie ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa, natomiast ustalenie frontu działki jako sumy granicy trzech działek przylegających do drogi prowadziłoby do nieprawidłowej wykładni § 2 pkt 5 rozporządzenia i do absurdalnych wyników analizy urbanistycznej. Wbrew zarzutom skargi nie ma tutaj mowy o autorytarnym, czy też dowolnym przyjęciu frontu działki "pod z góry przyjętą przez organy tezę".
Konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania było ustalenie, że w obszarze analizowanym nie znajduje się żadna inna działka, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Prawidłowość tej decyzji nie budzi zastrzeżeń Sądu. W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu poprzednich decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie organy obu instancji wykonały wskazania zawarte w wydanym w tej sprawie wyroku, rozważyły wszystkie istotne okoliczności i prawidłowo wyznaczyły front działki i w konsekwencji również obszar analizowany.
W świetle powyższego zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione.
Dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.