Pełny tekst orzeczenia II SA/Kr 643/26

II SA/Kr 643/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
art 46
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr C/2708/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Balice II" I. stwierdza nieważność § 7 ust. 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz"; II. w pozostałej części skargę oddala; III. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżąca P. spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr C/2708/22 z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", zaskarżając ją w części tj. § 7 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 lit. b) Uchwały oraz § 12 ust. 1 pkt 5) Uchwały.
Uchwała w zaskarżonej części, stanowi, że:
§ 7 ust. 13
"13. Odnośnie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) ustala się:
1) nakaz uwzględnienia wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko oraz stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ust. 4 - 9;
2) zakaz :
a [...],
b) zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej lub lotniczej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym lub lotniczym."
§ 12 ust. 1 pkt 5)
"5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych".
Skarżąca spółka zaskarżanej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), dalej: u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884), dalej: megaustawa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i: a) wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), dalej: u.g.n., praktycznie na całym terenie objętym planem miejscowym; b) ustalenia zakazów pośrednich lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej; 2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 megaustawy poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowanie na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 3) art. 46 ust. 1-2 megaustawy w związku z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2022 r., poz. 1648 ze zm.), dalej: p.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 670), dalej: ustawa o informatyzacji, poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE); 4) art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162), dalej: p.p. w zw. z art. 10 ust. 1 p.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od Rady Miasta Krakowa zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia dla radcy prawnego. W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że art. 46 ust. 1 megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżącej uchwała w zaskarżonej części wprowadza dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej niedozwolone megaustawą ograniczenia dotyczące konieczności zachowania wyznaczonych planem maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach, przy czym wysokości te są ustalone na takim poziomie, że realizacja inwestycji jest technicznie niemożliwa. Wyjaśniono, że aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową (a nie być z nią równe), a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej tak, aby możliwe było ich poprawne i zgodne z przeznaczeniem działanie.
Skarżąca wskazała, że postanowienie § 7 ust. 13 pkt 2 lit. b) uchwały, zgodnie z którym infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym, jest postanowieniem blankietowym zarówno z punktu widzenia zasad tworzenia prawa, jak i z punktu widzenia ustalania zasad lokalizowania takiej infrastruktury. Z tego względu postanowienie § 7 ust. 13 pkt 2 lit. b) planu ma znaczenie jedynie hasłowe, ale nie statuuje żadnych zasad, których dotrzymanie mogłoby być choćby hipotetycznie sprawdzone przez organy administracji publicznej wydające decyzje architektoniczno-budowlane. Ponadto niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 1 pkt 5) - zarówno telekomunikacyjnej, jaki elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ odnosząc się do zakwestionowanych przepisów prawa miejscowego zaznaczył, że jakkolwiek na skutek wejścia w życie megaustawy zostały wprowadzone do porządku prawnego regulacje mające na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych, to jednak nie oznacza to pozbawienia organu gminy możliwości wprowadzania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zasad kształtowania przestrzeni, z uwzględnieniem jej uwarunkowań środowiskowych i krajobrazowych. Obszar objęty planem obejmuje tereny o powierzchni ok. 103,42 ha, w przeważającej części wolne od zabudowy, w tym tereny zieleni, tereny wód powierzchniowych i lasów, stanowiące bezpośrednie sąsiedztwo obszaru objętego Planem Generalnym Lotniska K.-B. na lata 2016 - 2036, zatwierdzonego w dniu 26 listopada 2018 r. przez Ministra Infrastruktury. Dalej przedstawiono uwarunkowania środowiskowe dla tego obszaru. Zwrócono uwagę, że w toku procedury planistycznej projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " podlegał wielokrotnym uzgodnieniom z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (ULC). Jednocześnie Prezes ULC zaznaczył, że obszar objęty planem znajduje się w strefach ograniczonej wysokości zabudowy lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), których budowa i eksploatacja stanowi cel publiczny w rozumieniu u.g.n. Ochrona tych urządzeń przed zakłóceniami i uszkodzeniami wynika nie tylko norm krajowych, ale także z norm europejskich. Prace planistyczne związane ze sporządzeniem zaskarżonej uchwały trwały ok. 8 lat, w których toku projekt planu został zaaprobowany przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. Plan Generalny Lotniska K. - B. na lata 2016 - 2036. Z kolei w dniu 18 stycznia 2019 r. została przekazana Prezydentowi Miasta Krakowa przez Międzynarodowy Port Lotniczy B. sp. z o. o. mapa akustyczna hałasu lotniczego, stanowiąca istotny dokument, na podstawie którego zostały w planie miejscowym ukształtowane warunki zabudowy terenu. Organ odnosząc się do kwestionowanych ograniczeń wysokościowych zaznaczył, że w oparciu o wskazania Prezesa ULC w zakresie uwzględnienia ograniczeń w zabudowie z uwagi na istniejące LUN, została opracowana analiza topograficzna terenu. Aktualizacji uległa również mapa zasadnicza. Finalnie Prezes ULC uzgodnił projekt planu zawierający skorygowane wysokości zabudowy w sierpniu 2022 r. w trybie tzw. milczącej zgody.
Rada Miasta Krakowa odnosząc się do zarzutu wadliwości § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, podkreśliła, że kwestionowane zapisy uchwały są prawidłowe, gdyż stanowią rezultat uzyskanych w toku procedury planistycznej opinii i uzgodnień, w szczególności z Prezesem ULC oraz uwzględniają specyfikę terenu, którego uwarunkowania środowiskowe i przyrodnicze. Eksploatacja LUN stanowi inwestycję celu publicznego, a zatem na obszarze objętym zaskarżonym planem miejscowym nie można nadać prymatu rozwojowi sieci telefonii komórkowej mobilnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 616/23 oddalił w/w skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr C/2708/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ". Analizując zaskarżoną uchwałę Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ona sprzeczna z prawem, ani też przy jej wydaniu nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego lub ustawowego trybu jego sporządzania. W ocenie Sądu I instancji art. 46 ust. 1 megaustawy nie należy rozumieć w ten sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu przepis ten nie powinien być wykładany w sposób wykluczający in genere i bez wyjątku zawarcie w planie miejscowym ograniczeń lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu technologii komórkowej mobilnej w poszczególnych obszarach nim objętych, gdyż takie rozumienie czyniłoby iluzoryczną kompetencję samorządu terytorialnego do kształtowania polityki przestrzennej na poziomie gminnym. Sąd podzielił w pełni argumentację Rady Miasta Krakowa, że kwestionowane zapisy uchwały są prawidłowe, gdyż stanowią rezultat uzyskanych w toku procedury planistycznej opinii i uzgodnień, w szczególności z Prezesem ULC oraz uwzględniają specyfikę terenu, którego uwarunkowania środowiskowe i przyrodnicze. Sąd podzielił również zapatrywanie organu, że przepis art. 46 ust. 1 megaustawy nie może być rozumiany jako nakaz takiego tworzenia prawa miejscowego, aby zawsze odpowiadało intencjom inwestycyjnym przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Przeciwnie, regulacja ta musi być odczytywana łącznie z celami i zadaniami planowania przestrzennego oraz samodzielnością gminy w tym zakresie, w konsekwencji czego za dopuszczalne należy uznawać pośrednie ograniczanie w planie miejsca lokalizacji, rodzaju urządzenia łączności publicznej czy jego parametrów z uwagi na inne istotne dobra i wartości podlegające ochronie z punktu widzenia u.p.z.p. i innych ustaw. Zdaniem Sądu regulacje zaskarżonego planu miejscowego są zgodne z przepisami megaustawy, gdyż z ich treści nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem, przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej na obszarze gminy. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Równocześnie zapisy planu umożliwiają realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze objętym ustaleniami skarżonej uchwały. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, że zapisy planu miejscowego mają dyskryminacyjny charakter w stosunku do przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie wprowadzonych w planie ograniczeń. Należy bowiem mieć na uwadze, że stopień oddziaływania i ingerencji działalności polegającej na świadczeniu usług z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej w ochronę środowiska i krajobrazu oraz kształtowanie przestrzeni nie jest taki sam, jak w przypadku każdego innego rodzaju działalności. Wobec powyższego wprowadzone ograniczenia nie stanowią bezpodstawnych i arbitralnych ograniczeń w porównaniu z innymi podmiotami korzystającymi z tych wolności. Nie mają też usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 p.p. w zw. z art. 10 ust. 1 p.t. poprzez ich niezastosowanie, ponieważ sporna regulacja § 7 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 lit. b) uchwały nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej, ani zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Skargę kasacyjną wniosła P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 megaustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało nieuzasadnioną odmową stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień m.p.z.p. z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, że zgodne z tym przepisem są ustanowione ograniczenia w możliwości lokalizowania na terenie m.p.z.p. stacji bazowych telefonii komórkowej, tj. Sąd uznał za zgodne z art. 46 ust. 1 megaustawy wprowadzenie rozwiązania wyłączającego możliwość realizacji inwestycji telekomunikacyjnych na całym terenie objętym; 2) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 megaustawy poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień uchwały, pomimo że w sposób arbitralny i nieuzasadniony ograniczają one rozwój bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej; 3) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 megaustawy poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień m.p.z.p., pomimo że zostały one uchwalone z pominięciem regulacji rangi ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego; 4) art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 p.p. w zw. z art. 10 ust. 1 p.t. poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień m.p.z.p., i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie zasad w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych; 5) art. 151 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonych postanowień planu miejscowego z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny naruszają one zakres władztwa planistycznego gminy;
6) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień uchwały, pomimo ich sprzeczności z prawem materialnym; 7) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku z jakich przyczyn Sąd I instancji uznał, że skarżone postanowienia uchwały są zgodne z powołanymi powyżej przepisami prawa materialnego, których naruszenie skarżąca podnosi w przedmiotowej skardze, jak i uprzednio podnosiła w skardze do WSA w Krakowie. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty zgodnie ze skargą oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania za pierwszą instancję oraz za postępowanie kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postepowaniu Polskie Stowarzyszenie [...], które wniosło o oddalenie skargi i przedstawiło pisemną argumentacją uzasadniającą to stanowisko.
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2026 roku wydanym do sygnatury akt II OSK 2221/23 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, odstępując od zasądzenia kosztów postepowania kasacyjnego w całości.
W uzasadnieniu wskazał, że zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą kasacyjnie spółkę wskazujący na brak dostatecznego rozważenia oraz wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstaw uznania, że § 7 ust. 13 pkt 1 uchwały w zakresie nakazu uwzględniania wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach nie narusza art. 46 megaustawy. O ile w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości stanowisko Sądu I instancji, że zgodnie z uzgodnieniami dokonanymi na etapie uchwalania miejscowego planu z Urzędem Lotnictwa Cywilnego, część planu jest objęta ograniczeniami co do wysokości obiektów, co potwierdza również rysunek planu, na którym zaznaczono ten teren specjalną linią i w tym zakresie wprowadzone ograniczenia wysokości projektowanej infrastruktury telekomunikacyjnej są w pełni uzasadnione, to nie wiadomo dlaczego przyjęto ograniczenia w stosunku do pozostałego terenu, przyjmując nakaz uwzględnienia maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Jak wynika z treści § 7 ust. 13 pkt 1 odnośnie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) ustala się nakaz uwzględniania wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko oraz stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ust. 4-9. Takie sformułowanie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że uwzględnienia maksymalnej wysokości zabudowy, w istocie rzeczy wyklucza możliwość lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej, tym samym może naruszać art. 46 ust. 1 megaustawy. Zgodnie z tym przepisem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 megaustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a u.w.r.u., zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 4 pkt 18 u.g.n. pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014r. poz. 243, z późn. zm.) pod pojęciem publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Wprowadzone planem miejscowym ograniczenie wysokości infrastruktury telekomunikacyjnej do maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach, może stanowić nadmierne ograniczenie nie znajdujące uzasadnienia w rozumieniu art. 46 ust. 1 u.w.r.u., które w istocie pozbawia przedsiębiorstwo telekomunikacyjne możliwości lokalizowania takich inwestycji w tym obszarze. Jak wskazuje skarżąca spółka aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową. Zatem zrównanie wysokości anten z wysokością istniejącej zabudowy wyklucza prawidłowe działanie stacji bazowej. Takie postanowienia planu miejscowego mogą stanowić naruszenie granic władztwa planistycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Powołane przepisy regulują zadanie publiczne obejmujące kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, zaliczając je do zadań własnych gminy i pozwalając, aby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowały wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Okoliczność, że powyższe przepisy regulują ww. zadanie publiczne na zasadzie "władztwa" wyznaczając jedynie ramowy zakres regulacji (kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w drodze planu miejscowego) nie oznacza pozostawienia całkowitej swobody organom planistycznym gminy. W okolicznościach tej sprawy należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dokonał w tym zakresie żadnej oceny, co uniemożliwia sądowi kasacyjnemu odniesienie się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie przez powołany przepis uchwały art. 46 ust. 1 megaustawy. Podzielono także stanowisko skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez § 7 ust. 13 pkt 2 lit. b uchwały - przepisów art. 3, art. 4, art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i art. 46 ust. 1 – 1a megaustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest bowiem jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. W tej sytuacji nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, powoduje, że należy przyznać rację stronie skarżącej co do tego, że sprawa nie została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji w jej całokształcie, do czego obliguje art. 134 p.p.s.a. Niedostatek uzasadnienia wyroku polegający na nieodniesieniu się co do wszystkich zarzutów skargi, stanowi mogącą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wadę, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku powinno bowiem stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd I instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł natomiast podstaw do zakwestionowania postanowień § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały (zasady lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych), bowiem przepis ten ma charakter niejako informacyjny i nie wprowadza nowych nakazów bądź zakazów określonego kształtowania przestrzeni. Stąd też należało przyjąć, że pozostawienie tego przepisu w obrocie prawnym, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, nie prowadzi do żadnych negatywnych skutków w zakresie możliwości zagospodarowania terenu i umieszczania tam stacji bazowych, masztów, anten, czy też innych urządzeń telekomunikacyjnych. Nie sposób również przyjąć, aby powołany przepis uchwały naruszał zasadę prawidłowej legislacji wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego, a która nakazuje aby przepisy formułowane były w sposób poprawny, jasny i precyzyjny, zwłaszcza wówczas, gdy dotyczą praw i wolności jednostki (zob. TK – K 7/99, K 24/00). Dla oceny zgodności sformułowania określonego przepisu prawa z wymaganiami poprawnej legislacji istotne są przy tym trzy założenia: 1) każdy przepis ograniczający konstytucyjne wolności lub prawa winien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom; 2) przepis ten powinien być na tyle precyzyjny, aby zapewniona była jego jednolita wykładnia i stosowanie; 3) przepis taki powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których działający racjonalnie ustawodawca istotnie zamierzał wprowadzić regulację ograniczającą korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw (zob. TK – K 33/00). Dokonując w tym zakresie oceny kwestionowanego postanowienia zaskarżonej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przyjęcia, że narusza on zasadę poprawnej legislacji. Zauważono też, że zamieszczenie w uchwale omawianego przepisu miało swoją podstawę w § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404). Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Wskazać trzeba, że przepisy ochrony środowiska wprost stanowią, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane (art. 121 p.o.ś.). Także rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę i miejsc dostępnych dla ludności. Sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określa Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2022 r. poz. 2630). Powołane powyżej unormowania wypełniają treścią i uzasadniają przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji. Wskazano, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przepis art. 46 ust. 1 megaustawy dopuszcza wprowadzenie ograniczeń, które kształtują uprawnienia do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, zatem nie wynika z niego przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3131/18; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1488/22). Wprowadzenie określonych ograniczeń powinno być natomiast uzasadnione wyważeniem między celem unormowań art. 46 ust. 1 i 2 megaustawy, którym jest prawo do zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną wraz z zasadą zawartą w art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., zgodnie z którą, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych, a innymi wartościami, które w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić (art. 1 ust. 2 pkt 1-9 oraz pkt 11-13 u.p.z.p.). NSA zwrócił też uwagę, że teren objęty planem bezpośrednio przylega do lotniska K. - B. i przy jego uchwalaniu lokalny prawodawca musiał uwzględnić wymogi bezpieczeństwa obsługi ruchu lotniczego wynikające zarówno z Planu Generalnego Lotniska K.-B. oraz uzgodnień z Urzędem Lotnictwa Cywilnego, które wprowadzały ograniczenia w wysokości zabudowy dla terenu objętego kwestionowanym planem miejscowym. Wynikiem przyjęcia tych ograniczeń są postanowienia planu wprowadzające w § 7 ust. 13 pkt 1 nakaz uwzględnienia maksymalnych wysokości bezwzględnych zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko oraz stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ust. 4-9. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przypomnieć zatem należy, że skarga dotyczy trzech jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały tj.: 1. § 7 ust. 13 pkt 1 - regulującej maksymalne wysokości zabudowy; 2. § 7 ust. 13 pkt 2b - zakazującej negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej lub lotniczej; 3. § 12 ust. 1 pkt 5 - określającej nakaz uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.
Co do pierwszej z tych jednostek redakcyjnych, NSA wskazał na brak dostatecznego rozważenia oraz wyjaśnienia przez Sąd I instancji nakazu uwzględniania wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Co do drugiej z nich nie przedstawił wytycznych, wskazując że w tym zakresie wyrok podlega uchyleniu z powodu braku w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek rozważań. Co do trzeciej podzielił stanowisko Sądu I instancji, przedstawiając jednocześnie obszerne rozważania na uzasadnienie bezzasadności w tym zakresie zarzutów skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do pierwszej jednostki redakcyjnej należy wskazać, że przyjęte w niej ograniczenia maksymalnych wysokości są częściowo nieuzasadnione i naruszają art. 46 ust. 1 megaustawy. Uchwalając te rozwiązania, organ nie rozważył wystarczająco wnikliwie konieczności wprowadzenia przyjętych ograniczeń, nawet przy uwzględnieniu, że teren planu znajduje się w pobliżu portu lotniczego. O ile nie budzi wątpliwości, że zgodnie z uzgodnieniami dokonanymi na etapie uchwalania miejscowego planu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, część planu jest objęta ograniczeniami co do wysokości obiektów, co potwierdza również rysunek planu, na którym zaznaczono ten teren specjalną linią i w tym zakresie wprowadzone ograniczenia wysokości projektowanej infrastruktury telekomunikacyjnej są w pełni uzasadnione, to nie wiadomo dlaczego przyjęto ograniczenia w stosunku do pozostałego terenu, przyjmując nakaz uwzględnienia maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych pozostałych terenach. Przyjęte w tym zakresie przez organ planistyczny postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodują, że uwzględnienie maksymalnej wysokości zabudowy, w istocie rzeczy wyklucza możliwość lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej, w terenach które mają inne przeznaczenie niż związane z portem lotniczym i wprowadzenie których to ograniczeń - w świetle uzgodnień z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego - w tych terenach nie było konieczne. Tym samym są to ograniczenia, które należy ocenić za naruszające art. 46 ust. 1 megaustawy i stanowiące naruszenie granic władztwa planistycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Z tych przyczyn Sąd stwierdził nieważność § 7 ust. 13 pkt 1 uchwały w zakresie słów: "wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz". Po wyeliminowaniu z obrotu prawnego tej części przepisu, jego treść: Odnośnie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) ustala się nakaz uwzględnienia ... maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko oraz stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ust. 4 – 9, z jednej strony nie będzie wprowadzała w obszarze planu ograniczeń i zakazów całkowicie eliminujących możliwość sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej, a z drugiej strony będzie uwzględniać konieczność wprowadzenia tych ograniczeń, które wynikają z dokonanych uzgodnień z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego i są związane z tym, że teren planu obejmuje obszar, w pobliżu którego funkcjonuje port lotniczy.
W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Co się tyczy dalszej części § 7 ust. 13 pkt 1 uchwały, który został zaskarżony w całości, to jak to przedstawiono powyżej, w pozostałej części, przepis ten wprowadza konieczne ograniczenia, związane z tym, że teren objęty planem bezpośrednio przylega do lotniska K. - B. i przy jego uchwalaniu lokalny prawodawca musiał uwzględnić wymogi bezpieczeństwa obsługi ruchu lotniczego wynikające zarówno z Planu Generalnego Lotniska K.-B. oraz uzgodnień z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, które wprowadzały ograniczenia w wysokości zabudowy dla terenu objętego kwestionowanym planem miejscowym. Wynikiem przyjęcia tych ograniczeń są postanowienia planu wprowadzające w § 7 ust. 13 pkt 1 nakaz uwzględnienia maksymalnych wysokości bezwzględnych zabudowy w granicach powierzchni ograniczających lotnisko oraz stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), o których mowa w ust. 4-9. Co się tyczy § 7 ust. 13 pkt 2b uchwały, w myśl którego infrastruktura telekomunikacyjna nie może powodować zakłóceń lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej lub lotniczej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym lub lotniczym, to w ocenie Sądu trudno dopatrywać się jego nielegalności właśnie z uwagi na obszar, którego dotyczy i względy bezpieczeństwa związanego z ruchem lotniczym i kolejowym na tym obszarze. Oczywistym jest bowiem, że żadna infrastruktura techniczna, a taką jest m. in. infrastruktura telekomunikacyjna, nie może w jakikolwiek sposób zakłócać funkcjonowania infrastruktury kolejowej, czy lotniczej. Wskazać też należy, że po części przepis ten, to wynik uzgodnienia projektu planu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Należy też dodać, że analogiczne rozwiązania jak powyższe zostały zawarte w postanowieniach planu miejscowego dla obszaru ". Plan ten podlegał także kontroli przez WSA w Krakowie i NSA. Zarówno w wyroku WSA z dnia 14 lutego 2024 roku, sygnatura akt II SA/Kr 5/24, jak i w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2025 roku, sygnatura akt II OSK 1226/24 wyrażone zostały analogiczne rozważania, co do zgodności z prawem zawartych w planie miejscowym rozwiązań, z których wynika zakaz zakłócania lub negatywnego oddziaływania na urządzenia radiołączności kolejowej lub lotniczej bądź urządzenia sterowania ruchem kolejowym lub lotniczym infrastruktury telekomunikacyjnej. Co do postanowień § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, określającym nakaz uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, to w tym zakresie Sąd ponownie rozpoznający sprawę z jednej strony związany jest poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z 18 lutego 2026 roku, które obszernie przedstawione zostały w części historycznej uzasadnienia, a z drugiej strony sam też taki pogląd wyraża, co znalazło odzwierciedlenie w szeregu wyroków dotyczących planów miejscowych miasta Krakowa, zaskarżanych przez stroną skarżącą. W uzupełnieniu można wskazać, że taki sam pogląd został wyrażony także w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2025 roku, sygnatura akt II OSK 1226/24, który dotyczył planu miejscowego dla obszaru "B. czyli dla terenów sąsiednich, względem planu ocenianego w niniejszym postępowaniu. Konkludując należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi, przepis art. 46 ust. 1 megaustawy, dopuszcza wprowadzenie ograniczeń, które kształtują uprawnienia do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, zatem nie wynika z niego przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3131/18; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1488/22). Wprowadzenie określonych ograniczeń powinno być natomiast uzasadnione wyważeniem między celem unormowań w w/w przepisie, którym jest prawo do zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną wraz z zasadą zawartą w art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., zgodnie z którą, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych, a innymi wartościami, które w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić (art. 1 ust. 2 pkt 1-9 oraz pkt 11-13 u.p.z.p.). Z ustaleń zaskarżonej uchwały nie wynika, aby - poza ograniczeniem co do wysokości, które niniejszym wyrokiem uznane zostały za wadliwe - inne przyjęte w planie regulacje w ogóle uniemożliwiały lokalizację inwestycji telekomunikacyjnych. Dlatego przedstawione powyżej poglądy, dokonane z odwołaniem się do orzeczeń NSA, wskazują na niezasadność dalszych zarzutów, dotyczących naruszenia przez pozostałe postanowienia planistyczne art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.w.r.u. oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 u.w.r.u., a także art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. Z przedstawionych wyżej powodów niezasadne okazały się też pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 46 ust. 1-2 u.w.r.u. w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 p.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji. Z powyższych przyczyn, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził w punkcie I nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w wyroku. W pozostałej części skarga została oddalona o czym orzeczono w punkcie II wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 206 w/w ustawy, z którego wynika, możliwość odstąpienia w uzasadnionych przypadkach od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie związane jest z tym, że skarga kwestionowała trzy jednostki redakcyjne wprowadzające ograniczenia dla sytuowania inwestycji celu z zakresu łączności publicznej, natomiast uwzględniona została, co do części jednej z nich.
.