II SA/Kr 643/25

II SA/Kr 643/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 62 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. sp. z ó.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 marca 2025 r.; znak SKO-ZP-415-55/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska działając na podstawie art. 123 oraz art. 101 K.p.a. w związku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek L. Sp.z.o.o. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania działki nr [...] i części działki nr [...] w B. T. dla planowanej inwestycji pod nazwą "Zabudowa mieszkaniowo-usługowa, polegająca na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmująca budowę konstrukcji oporowych, budowę instalacji i przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych w tym związanych z obsługa komunikacyjną", do dnia 14 sierpnia 2025 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 21 lutego 2024 r. Rada Gminy Bukowina Tatrzańska podjęła uchwałę nr LXII/537/2024 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości B. T. przy ul. W. w rejonie W. . Wnioskowane działki położone są wewnątrz obszaru, dla którego podjęto przedmiotową uchwałę i w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalono, że teren objęty wnioskiem posiada w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. T. ustalenia: północna, dłuższa część działki znajduje się w terenach rolnych (R), natomiast południowa część działki w terenach zbudowanych i przeznaczonych do zabudowy związanej z funkcja mieszkaniową, usługową, produkcja nieuciążliwą, zielenią i urządzeniami infrastruktury technicznej wraz z dojazdami do działek (M). Wskazano ponadto wytyczne w studium dla ww. terenów. Wyjaśniono, że załączniki do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz opis wniosku sporządzony przez wnioskodawcę lokalizuje wielko kubaturowy monolityczny budynek o funkcji mieszkalno-usługowej na dłuższej części działki nr [...] oraz na przedłużeniu części działki nr [...] czyli na terenach posiadających ustalenia w studium pod tereny rolne. Wyjaśniono ponadto, że zawieszenie postępowania daje gminie realną możliwość uchwalenia planu miejscowego z uwagi na aktualny etap procedowania planu i uproszczoną procedurę związaną z niewielkim obszarem objętym planem.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła L. Sp.z.o.o. zarzucając naruszenie:
1/ art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji braku uzasadnionych podstaw do takiego rozstrzygnięcia, a tym samym przekroczenie granic uznania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w sytuacji braku interesu społecznego, którego istnienie ewentualnie mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania,
2/ art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 i art. 8 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia w oparciu o sprzeczności wniosku o wydanie warunków zabudowy ze
studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wydanie postanowienia w oparciu o nierealne i nieuprawdopodobnione ustalenia dotyczące terminu uchwalenia planu miejscowego, oparcie ustaleń na wybiórczych i nieprecyzyjnych ustaleniach studium i przypuszczeniach, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, brak należytego uzasadnienia postanowienia dlaczego organ mając tylko możliwość zawieszenia postępowania wybrał opcję mniej korzystna dla strony, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez utrudnianie wydania decyzji i nadużycie uznania administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 27 marca 2025 r. nr SKO-ZP-415-55/25 utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1/ w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2/ w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Warto zauważyć, że organ gminy ma uprawnienie do zawieszenia postępowania nawet w sytuacji kiedy rada gminy jeszcze nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zatem nawet w sytuacji nieprzystąpienia jeszcze do uchwalania planu miejscowego, ustawodawca, realnie ocenia możliwość uchwalenia planu w terminie dopuszczającym zawieszenie postępowania. W aktualnym orzecznictwie WSA w Krakowie (wyrok z 11.12.2024 r., II SA/Kr 1203/24) wskazuje się, powołując się na stanowisko NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15, iż konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przestanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu.
W świetle najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. Kolegium poglądy te podziela w całości i przyjmuje jako własne. Mając na uwadze powyższe względy, uwzględniając fakt, iż nie budzi wątpliwości fakt, że lokalizacja terenu inwestycji znajduje się w granicach objętych opracowywanym planem miejscowym, zawieszenie postępowania w terminie do dnia 14 sierpnia 2025 roku należy uznać za zasadne. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że gdyby nawet przyjąć nieakceptowane poglądy orzecznictwa nakazujące wykazanie przez organ zawieszający postępowanie zasadność tego zawieszenia, to w niniejszej sprawie te przesłanki także zachodzą. Organ bowiem że zagospodarowanie terenu działek objętych wnioskiem w projekcie planu miejscowego będzie sprzeczne z zabudową projektowaną przez inwestora.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła L. Sp.z.o.o. z siedzibą w Z. zarzucając naruszenie:
1/ art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu, mimo że organ I instancji przekroczył granice tzw. "uznania administracyjnego" i zawiesił postępowanie o wydanie warunków zabudowy pomimo braku wykazania, że istnieje realne niebezpieczeństwo braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że ewentualne prace planistyczne zakończą się przed terminem, na który zawieszono postępowanie;
2/ art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 8 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu i uznanie za prawidłowe postępowania organu I instancji, podczas gdy organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu w oparciu o nieuzasadnione twierdzenia o sprzeczności wniosku o wydanie warunków zabudowy ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także w oparciu o nieuprawdopodobnione i nierealne ustalenia odnośnie możliwego terminu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieprecyzyjne i wybiórczo zacytowane postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,
3/ art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu i uznanie za prawidłowe postępowania organu I instancji w oparciu o stanowisko prezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w nieprawomocnym wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r. o sygn. II SA/Kr 1203/24, poprzez jego bezkrytyczne zacytowanie w dominującej części uzasadnienia, podczas gdy organ II instancji powinien poczynić własne ustalenia faktyczne i prawne i uchylić postanowienie o zawieszeniu jako wydane wadliwie,
4/ art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w tym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, podczas gdy taka interpretacja w/w przepisu, pozwalająca na tak dowolne jego zastosowanie, może doprowadzić do niekontrolowanego nadużywania władztwa gminy i uznania administracyjnego organu I instancji, uniemożliwiając obywatelom uzyskanie w rozsądnym czasie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i korzystanie z ich prawa własności de facto bez żadnego uzasadnienia.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Dokonując w ramach zakreślonych podstaw prawnych kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, którym to postanowieniem na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 27 stycznia 2025 r. w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Zabudowa mieszkaniowo-usługowa, polegająca na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmująca budowę konstrukcji oporowych, budowę instalacji i przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych w tym związanych z obsługa komunikacyjną", Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie postanowień, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podstawą zawieszenia był przepis art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Użycie w powyższej normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zobowiązuje organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O prawidłowym zastosowaniu art. 62 ust. 1 powołanej ustawy można zatem mówić tylko wówczas, gdy organ uzasadnił rozstrzygnięcie na tej podstawie.
Sąd podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie
art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy
w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r.; II OSK 2685/15). Innymi słowy, skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu.
Powyżej wskazane warunki są istotne z uwagi na to, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił zasadność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jak również w sposób wystarczający swe rozstrzygnięcie uzasadnił. Przede wszystkim wskazać należy, że w dniu 21 lutego 2024 r. Rada Gminy Bukowina Tatrzańska podjęła uchwałę nr LXII/537/2024 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości B. T. przy ul. W. w rejonie Wierchu B. . Działki położone są wewnątrz obszaru, dla którego podjęto przedmiotową uchwałę i w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalono, że teren objęty wnioskiem posiada w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. T. ustalenia: północna, dłuższa część działki znajduje się w terenach rolnych (R), natomiast południowa część działki w terenach zbudowanych i przeznaczonych do zabudowy związanej z funkcja mieszkaniową, usługową, produkcja nieuciążliwą, zielenią i urządzeniami infrastruktury technicznej wraz z dojazdami do działek (M). Załączniki do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz opis wniosku sporządzony przez wnioskodawcę lokalizuje wielko kubaturowy monolityczny budynek o funkcji mieszkalno-usługowej na dłuższej części działki nr [...] oraz na przedłużeniu części działki nr [...] czyli na terenach posiadających ustalenia w studium pod tereny rolne.
Tym samym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia normy wynikającej z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., jak również norm wyrażonych w art. 7, 77 §1 i 80 K.p.a. czy w art. 7b, art. 12 K.p.a. Organy obu instancji przeprowadziły właściwie postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Nie stwierdzono, by działały w sprawie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak też zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie naruszono też zasady szybkości postępowania. Sąd miał przy tym na względzie ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych, która powinna zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega też, czy przy wydaniu aktu została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy też od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r., I OSK 464/15).
Sąd wskazuje, że sama konstrukcja instytucji zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Stąd skoro organ może w ramach tej procedury bez spełnienia żadnych dodatkowych wymagań zawiesić postępowanie, nawet jeśli jeszcze nie wszczęto procedury planistycznej, to tym bardziej w okolicznościach zaistniałych w kontrolowanej sprawie, kiedy taka procedura planistyczna została już wszczęta. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu.
Racjonalnym jest, aby dla zachowania ładu przestrzennego na większym terenie zabudowa kształtowana była w oparciu o ustalenia planu również w zakresie wskaźników zabudowy. Dlatego w sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości lub kilku nieruchomości, przy respektowaniu ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (por. przykładowo wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15). Zawieszenie postępowanie nie jest uzależnione od czasu trwania tej procedury, lecz następuje wyłącznie na okres wynikający z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., tj. 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
W aktualnym orzecznictwie WSA w Krakowie (np. wyrok z 11.12.2024 r., II SA/Kr 1203/24, wyrok z 03.12.2024 r., II SA/Kr 1283/24, wyrok z 31.05.2023 r., II SA/Kr 476/23) wskazuje się, powołując się na stanowisko NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15, że "konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu". Swoje stanowisko NSA uzasadnia faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2017 r., II SA/Kr 1079/17 oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. II SA/Po 6/18. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 u.p.z.p.
Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Co istotne (...) z punktu widzenia powyższych rozważań, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji, stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została już podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W świetle zatem cytowanego stanowiska WSA w Krakowie, popartego orzecznictwem NSA, badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego czy postanowień studium z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. WSA bowiem w dalszej części wyroku wskazał też, że "w orzecznictwie jest co prawda prezentowany pogląd, zgodnie z którym organ zawieszając postępowanie działa w granicach uznania administracyjnego, a przesłanką do zawieszenia postępowania będzie sytuacja, kiedy projektowane zamierzenie objęte decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w przyszłym planie miejscowym. Jest to pogląd o tyle kontrowersyjny, że niekiedy wymagałby od organu administracji zdolności przewidzenia zapisów, które jeszcze nie istnieją, a których ostateczny kształt uzależniony jest od wielu czynników, między innymi rozpatrzenia uwag, jakie do projektów planu są zgłaszane".
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.