II SA/Kr 638/22

II SA/Kr 638/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Joanna Tuszyńska
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 286/23 - Wyrok NSA z 2025-07-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Dnia 26 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S.–K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. znak: [...] z dnia [...] stycznia 2022 roku w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 24 stycznia 2022 roku, znak: SKO-ZP-415-253/21 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 14 października 2021 roku, znak: PP.I.6730.14.2017 o odmowie ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [...], [...] i [...] w W. dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej obejmującej budynek mieszkalno-gospodarczy, budynek gospodarczy wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Wnioskiem z dnia 6 września 2017 r. T. K. i M. S.-K. zwrócili się do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w W. (następnie po zmianie wniosek obejmował jeszcze działkę nr [...]), na cele realizacji "zabudowy siedliskowej – budynku mieszkalno-gospodarczego oraz budynku gospodarczego z pasieką", do którego dołączono zaświadczenie Urzędu Gminy o średniej wielkości gospodarstwa rolnego w Gminie K. (2,89 ha oraz 3,67 ha w przypadku gospodarstw prowadzących działalność rolniczą).
W dniu 5 października 2017 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a w dniu 27 października 2017 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku dowodem, że "nie posiadają siedliska", do wykazania, iż mimo rozproszenia działek i położenia ich poza obszarem gminy K. , stanowią one funkcjonalną całość z punktu widzenia prowadzonej działalności rolniczej, przedstawienia dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności rolniczej w zakresie pszczelarstwa oraz do przedstawienia koncepcji urbanistyczno-architektonicznej. Termin uzupełnienia wyznaczono na dzień 17 listopada 2017 r. i z zachowaniem terminu inwestor przedłożył żądane informacje wyjaśniając, że posiada pasiekę w J. i P., zaś w W. zamierza założyć gospodarstwo pszczelarskie. Wyjaśniono również, że do chwili obecnej wnioskodawcy nie figurują w rejestrze podatników KRUS w Gminie K. .
Sprawdzając zasadność zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 778 ze zm.) – dalej jako " u.p.z.p.", w oparciu o przedłożone dokumenty organ ustalił, iż wnioskodawcy posiadają na terenie: wsi W., gmina K., w formie własności grunty rolne i leśne o pow. 0,4069 ha; wsi J., gmina J., w formie dzierżawy na czas określony, grunty rolne o pow. 4,2700 ha; wsi M., gmina P., w formie dzierżawy na czas nieokreślony, grunty rolne o pow. 0,9291 ha; wsi P., gmina G., w formie dzierżawy na czas nieokreślony, grunty rolne o pow. 1,088 ha.
W początkowym okresie postępowania organ uznał, iż wnioskodawcy wykazali, że posiadają gospodarstwo rolne o pow. większej niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie K. , w związku z czym sporządzono projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (k. 301-307) w trybie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. – odstępując tym samym od analizy nakazanej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. od ustalenia cech, parametrów i wskaźników nowej zabudowy na podstawie analizy sporządzonej w zakreślonym zgodnie z § 3 rozporządzenia obszarze sąsiednim.
Jednak, że w dalszym toku postępowania – w związku z powstającymi wątpliwościami w kwestiach faktycznego znaczenia i zdefiniowania pojęć: siedliska, zabudowy zagrodowej i gospodarstwa rolnego (w tym zaliczenia do takiej kategorii gospodarstwa pasiecznego) organ doszedł do wniosku, że "gospodarstwo rolne wnioskodawców" nie stanowi funkcjonalnie połączonej całości, a poszczególne jego części w W., J. (gm. J.), M. (gm. P.) i P. (gm. G.) funkcjonują niezależnie od siebie.
W związku z tym organ w dniu 4 października 2018 r. dokonał "weryfikacji analizy łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz możliwości zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p.", zaś w dniu 5 października 2018 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie dokumentami. Podano przy tym, że w dokumencie pt. "weryfikacja" organ dokonał analizy opisowej w odniesieniu do obszaru analizy (§ 3 rozporządzenia), a następnie przeprowadził sprawdzenie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., stwierdzając, że spełnione są warunki zakreślone w pkt 2, 3 i 5 ww. przepisu, natomiast nie został spełniony warunek zawarty w pkt 4 w odniesieniu do działki nr [...], która według ewidencji gruntów była lasem i tym samym brak było podstaw do włączenia tej działki do terenu inwestycji, a więc do znacznego powiększenia frontu terenu inwestycji.
Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 15 listopada 2018 r. (znak: PP.I.6730.14.2017) Wójt Gminy K. odmówił ustalenia warunków zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w W. (P.), na cele realizacji budynku mieszkalno-gospodarczego i budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej związanej z gospodarstwem pszczelarskim.
Odwołanie od ww. decyzji wnieśli M. S.-K. i T. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji, orzeczenia co do istoty sprawy, względnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Odwołujący się zarzucili przy tym naruszenie art. 61 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 z późn. zm. – dalej jako: k.c.), art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (t.j.. Dz.U. z 2018 r., poz. 1405 z późn. zm. – dalej jako u.k.u.r.) oraz art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu odwołania odwołujący się szczegółowo rozwinęli przedstawione zarzuty, wywodząc nadto, że wbrew twierdzeniom organu, nie nastręcza trudności funkcjonowanie gospodarstwa rolnego nawet przy dużych odległościach poszczególnych jego części (nawet 700 km nie stanowiło ich zdaniem problemu). Podnieśli również, że areał posiadany w Gminie K. już sam spełniał warunek wymaganej wielkości gospodarstwa rolnego, natomiast liczba uli (czy też rodzin pszczelich) w gospodarstwie pasiecznym była z istoty rzeczy wielkością zmienną. Ponadto w ocenie odwołujących się wyłączenie działki leśnej z analizy było bezprawne, zaś warunek "dobrego sąsiedztwa" został spełniony. Odwołujący się zwrócili również uwagę, że na funkcjonowanie pasiek nie miała wpływu odległość między pasiekami, czy też częściami jednej pasieki. Tym samym według odwołujących się, bezpodstawne było odstąpienie od dalszego procedowana sprawy w kierunku ustalenia warunków zabudowy, w szczególności, że projekt decyzji był już przygotowany. Dodano także, że w sprawie nie zachodziła potrzeba uzyskania zgody na zmianę sposobu użytkowania gruntów rolnych, ponieważ grunty pod zabudową zagrodową były nadal "gruntami rolnymi". W tym też zakresie odwołujący się powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazali, że grunty rolne związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, stanowią gospodarstwo rolne także wtedy, gdy potencjalnie mogą stanowić całość gospodarczą, gdyż istotą gospodarstwa rolnego jest to, że pojęcie "zorganizowanej całości gospodarczej" może też odnosić się do gruntów, które nie znajdują się w zwartym kompleksie. Jednocześnie odwołujący się podnieśli, że spełniali wymagania przewidziane w art. 6 u.k.u.r., a organ nie uwzględnił dokumentów świadczących, że zainteresowani byli rolnikami.
Przekazując odwołanie organ I instancji w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r. podtrzymał zajęte w decyzji stanowisko, a odnosząc się do zarzutów odwołujących się wywiódł m.in. że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie dzieli wnioskodawców na rolników i nie rolników i nie daje tym samym szczególnych uprawnień rolnikom. Wyjaśniono również, że zdaniem organu planowana inwestycja nie była zabudową zagrodową związaną z gospodarstwem rolnym rozproszonym na terenie kraju i była traktowana bez uprawnień przysługujących rolnikom. Podniesiono także, że w toku postępowania została przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna w obszarze o zasięgu trzykrotnej szerokości frontu działki nr [...], tj. 32,5 m x 3 = 97,5 m oraz odrębnie dla działki nr [...], tj. 72,5 m x 3 = 217,5 m i w obu obszarach analiza nie wykazała żadnej zabudowy, skutkiem czego nie został spełniony warunek zakreślony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie zdaniem organu I instancji wnioskodawcy, w rozumieniu art. 6 u.k.u.r. nie byli rolnikami. Zwrócono nadto uwagę, że P. , to polana w W. o szczególnych walorach krajobrazowych, w której centralnej części znajdował się zwarty zespół zabudowy mieszkalno-zagrodowej, ukształtowany jeszcze w okresie międzywojennym, a tym samym – w ocenie organu – wprowadzenie nowej zabudowy na północno-zachodniej części polany, dotychczas wolnej od zabudowy, zniszczy zachowany układ ruralistyczny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wskazało, że istotne dla rozstrzygnięcia wniosku inwestorów jest ustalenia, czy istnieje realny związek między gruntami rolnymi rozproszonymi na obszarze kraju a pojęciem "gospodarstwa rolnego funkcjonalnego, stanowiącego zorganizowaną całość", przy czym uznano, że związku takiego, pomimo zgromadzenia wielu dokumentów i wyjaśnień wnioskodawców, a także argumentacji pełnomocnika odwołujących się – nie było. Wyjaśniono, że niespornie gospodarstwo pszczelarskie stanowi formę gospodarstwa rolnego (hodowla zwierząt), niemniej jednak skoro wnioskodawcy ubiegali się o ustalenie warunków zabudowy zagrodowej (siedliskowej) w trybie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., to powinien być spełniony warunek dysponowania areałem rolnym w danej Gminie o powierzchni równej lub większej od średniej gminnej oraz warunek posiadania statusu "rolnika indywidualnego" w zrozumieniu art. 6 u.k.u.r. Tymczasem w ocenie organu II instancji, warunki te w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione. W odniesieniu do warunku pierwszego wskazano bowiem, że wnioskodawcy udokumentowali posiadanie areału ok. 0,41 ha własności na terenie Gminy K. (brak informacji o gruntach ew. dzierżawionych w W. ), natomiast pozostały areał o łącznym obszarze ok. 6,29 ha znajdował się w terenach odległych o 33 km (J.), 155 km (gm. G.) i 700 km (gm. P.). Organ odwoławczy zaznaczył wprawdzie, że z części orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynikało, iż w skład gospodarstwa rolnego o wielkości uprawniającej do realizacji zabudowy zagrodowej mogą wchodzić grunty położone w innych terenach (niż miejsce planowanej lokalizacji zagrody), jednak – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu – za zupełnie niewiarygodną należało uznać tezę, że "gospodarstwo rolne" rozproszone w istocie na terenie kraju (z tego 6,29 ha tylko w dzierżawie) może stanowić zorganizowaną funkcjonalną "całość". Podobnie też zdaniem organu odwoławczego, nie został spełniony również warunek drugi, stanowiący, iż inwestor realizujący "zabudowę zagrodową" powinien posiadać status "rolnika indywidualnego". W tym zakresie podkreślono bowiem, że wnioskodawcy nie posiadali wykształcenia rolniczego i nie spełniali warunku zamieszkania co najmniej 5 lat w Gminie K. (byli mieszkańcami Z. ). Organ II instancji nadmienił przy tym, iż na podstawie zgromadzonych dokumentów mógł uznać za spełniony warunek posiadania wymaganego "stażu pracy" w rolnictwie (art. 6 ust. 3 u.k.u.r.), jednak zwrócił zarazem uwagę, że nie zostały spełnione warunki określone w ust. 1 ww. przepisu. Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego, brak było rzeczywistej możliwości uznania za "gospodarstwo rolne" gruntów, które (w rozpatrywanym przypadku) mogłyby stanowić "zorganizowaną całość gospodarczą" (art. 55 k.c.), bowiem nadużyciem byłoby twierdzenie, iż grunty położone w tak dużym rozproszeniu są "funkcjonalnie powiązane". W ocenie organu odwoławczego, okoliczność tą potwierdzali zresztą pośrednio sami wnioskodawcy, którzy w piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 r. wyjaśniali charakter produkcji pszczelarskiej, podając że w J. posiadali 5 uli (pasieka zarejestrowana w dniu 17 listopada 2017 r.) w [...] uli oraz w [...] ule, a każda z tych małych pasiek funkcjonowała odrębnie, częściowo także jako pasieki "wędrowne" – koczownicze. Zaznaczono również, że w toku postępowania wnioskodawcy oświadczyli, iż pasieka liczyła łącznie 33 ule, w tym 4 ule okresowo w W. , w związku z czym produkcja pszczelarska skoncentrowana była w J. i M..
Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z wnioskiem inwestora na działce nr [...] zamierzona była lokalizacja budynku gospodarczego, a na działce nr [...] budynku mieszkalno-gospodarczego. Dodano, że obie ww. działki dzieliła działka leśna nr [...], która z oczywistych przyczyn nie mogła być włączona pod zabudowę. Z tego względu zdaniem organu II instancji – ponieważ nie można uznać projektowanej zabudowy za "zabudowę zagrodową" związaną z rozproszonym po terenie kraju gospodarstwem rolnym – wnioskodawcom nie przysługiwały uprawnienia przewidziane dla rolników na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W konsekwencji w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, wniosek ten należało rozpatrywać w trybie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. – odrębnie dla działek nr [...] oraz [...] – z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia. W tym zakresie podano natomiast, że w toku analizy obszar dla działki [...] ustalono na 97,56 m (front działki = 32,52 m), a dla działki [...] na 217,47 m (front wynosił 72,49 m). Wyjaśniono również, że obszar analizy zakreślono w kierunku południowo-wschodnim, ponieważ w pozostałych kierunkach w obszarze analizy znajdowały się tylko pola i lasy, przy czym do obszaru inwestycji nie mogła być zaliczona działka leśna nr [...], stąd – zdaniem organu odwoławczego – nieuzasadnionym byłoby ustalenie łącznej szerokości frontu złożonego z działek nr [...], [...] i [...] w wymiarze 111 m. Według organu II instancji, wyniki analizy sporządzonej w tak zakreślonych obszarach były jednoznaczne i nie dały żadnej podstawy do ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., zaś brak przesłanek do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. również nie pozwalał na rozstrzygnięcie wniosku według zamierzenia wnioskodawców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podało przy tym, że jako okoliczność dodatkową jednak również istotną z punktu widzenia celowościowej wykładni przepisów ustawy, a w szczególności rozporządzenia należało uznać lokalizację planowanej zabudowy w otwartym terenie rolno-leśnym, pozbawionym jakiejkolwiek zabudowy, położonym w odległości ponad 250 m od najbliższej zabudowy osiedla [...]. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, dopuszczenie zabudowy w proponowanym miejscu byłoby niedopuszczalnym precedensem naruszenia zastanego tradycyjnego ładu przestrzennego na bezpośrednim przedpolu Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Ponadto organ II instancji odniósł się do licznych zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia wymogów prawa procesowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego analizy wskazując, iż nie godzi się z takimi zarzutami. Wyjaśniono bowiem, że analiza toku postępowania i zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona w toku postępowania przed organem II instancji – w żadnym razie zarzutów tych nie uzasadniała. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podniosło, że akta sprawy liczyły ok. 650 kart i obejmowały w zupełności wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, w tym: wnioski inwestorów, ich uzupełnienia, opisy zamierzenia, rysunki wyjaśniające, wizualizacje komputerowe, różne rodzaje map sytuacyjno-wysokościowych i ewidencyjnych z informacjami z rejestru gruntów i operatu urządzenia lasu, liczne zaświadczenia i oświadczenia (ok. 30), umowy dzierżawy gruntów i akty notarialne, opinie prawne i analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, analizy urbanistyczno-architektoniczne i projekty decyzji. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, akta sprawy dowodziły bieżących, licznych kontaktów wnioskodawców z Urzędem Gminy i innymi organami. Dodano też, że organ analizował występujące w toku postępowania zagadnienia, konfrontując je z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przepisami oraz piśmiennictwem dotyczącym hodowli pszczół, a nadto w toku postępowania organ w szerokim zakresie korzystał z portali internetowych oraz geoinformacji. W konsekwencji, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, należało przyjąć, iż organ szczegółowo i merytorycznie uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, a w szczególności przesłanki odstąpienia od wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w wyniku weryfikacji okoliczności sprawy i ponownej analizy materiału dowodowego. Podobnie też, w ocenie organu odwoławczego, ocena materiału dowodowego dokonana w postępowaniu drugoinstancyjnym nie dawała podstaw do zarzutu jego niekompletności.
Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – M. S.-K. i T. K., domagając się wydania przez Sąd administracyjny I instancji wyroku zobowiązującego do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w terminie wskazanym, decyzji administracyjnej rozstrzygającej o uwzględnieniu wniosku skarżących o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia oraz zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem w z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu do tego wyroku wskazano, że w kontrolowanej sprawie skarżący chcieli skorzystać z uprawnienia o jakim stanowi art. 61 ust. 4 u.p.z.p. podnosząc, że prowadzone przez nich gospodarstwo pszczelarskie predestynuje ich do uzyskania warunków zabudowy dla wnioskowanej przez nich zabudowy zagrodowej.
Sąd wskazał, że jest niesporne, iż gospodarstwo pszczelarskie stanowi formę gospodarstwa rolnego (hodowla zwierząt). Jest także bezsprzeczne, że wnioskiem z dnia 6 września 2017 r. skarżący zwrócili się do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w W. (P.) o pow. 0,27 ha, na cele realizacji "zabudowy siedliskowej – budynku mieszkalno-gospodarczego oraz budynku gospodarczego z pasieką", do którego dołączono zaświadczenie Urzędu Gminy o średniej wielkości gospodarstwa rolnego w Gminie K. (2,89 ha oraz 3,67 ha w przypadku gospodarstw prowadzących działalność rolniczą). Zgodnie z wnioskiem inwestora na działce nr [...] zamierzona była lokalizacja budynku gospodarczego, a na działce nr [...] budynku mieszkalno-gospodarczego. Obie ww. działki dzieliła działka leśna nr [...]. Wnioskodawcy posiadają na terenie: wsi W., gmina K. , w formie własności grunty rolne i leśne o pow. 0,4069 ha; wsi J., gmina J., w formie dzierżawy na czas określony, grunty rolne o pow. 4,2700 ha odległe o 33 km; wsi M., gmina P., w formie dzierżawy na czas nieokreślony, grunty rolne o pow. 0,9291 ha odległe 700 km; wsi P., gmina G., w formie dzierżawy na czas nieokreślony, grunty rolne o pow. 1,088 ha odległe 155 km od planowanego siedliska. W piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 r. skarżący wyjaśniali charakter produkcji pszczelarskiej, podając, że w J. posiadali 5 uli (pasieka zarejestrowana w dniu 17 listopada 2017 r.) w [...] uli oraz w [...] ule, a każda z tych małych pasiek funkcjonowała odrębnie, częściowo także jako pasieki "wędrowne" – koczownicze. W toku postępowania wnioskodawcy oświadczyli, iż pasieka liczyła łącznie 33 ule, w tym 4 ule okresowo w W. , w związku z czym produkcja pszczelarska skoncentrowana była w J. i M..
Zdaniem Sądu wniosek skarżących powinien być rozpatrywany przy uwzględnianiu stanowiska, że powierzchnia gospodarstwa rolnego związana z zabudową nie musi być położona w tej samej gminie, na terenie której planowana jest zabudowa. Przyjęcie innej wykładni powodowałoby, że w przypadku gospodarstwa rolnego usytuowanego na terenie kilku gmin, w taki sposób, że na terenie żadnej z gmin ulokowany właśnie na niej areał gospodarstwa nie przekraczałby średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w danej gminie – nie byłoby możliwe ustalenia warunków zabudowy, co było by niezgodne z równością wobec prawa, gdyż praktycznie i prawnie uniemożliwiałoby to skuteczne wniesienie wniosku w trybie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i pozbawiało gospodarstwa rolnego zabudowy zagrodowej. Posłużenie się w ww. przepisie pojęciem powierzchni gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie jedynie "ulokalnia" brzmienie przepisu nawiązując do okoliczności stanu faktycznego w danej gminie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy kontrolowane organy powinny mieć na względzie, że na gruncie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie ma także podstaw do weryfikowania, czy osoba wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej spełnia kryteria uznania za rolnika indywidualnego w rozumieniu art. 6 ustawy z 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 315/18).
Sąd uznał, że organy naruszyły istotnie art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego pod kątem przesłanek tego przepisu co mogło mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy a także zarazem naruszyły art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przez jego nieprawidłową wykładnię co mogło mieć także znaczenie dla wyniku sprawy.
W ocenie Sądu organy pominęły ustalenie, czy tereny zgłoszone przez skarżących jako tereny prowadzenia przez nich gospodarstwa pszczelarskiego usytuowane w gminie K. i w gminie J. - potraktowane przez kontrolowane organy przedwcześnie jako rozproszone i nie stanowiące gospodarstwa rolnego - nie spełniają jednak atrybutów gospodarstwa pszczelarskiego w myśl art. 553 k.c., które ponadto mogłoby być funkcjonalnie powiązane z wnioskowaną zabudową zagrodową. Jest to o tyle istotne, że łączna powierzchnia tych terenów przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie K. A zatem organy nie zweryfikowały z uwzględnieniem rozwoju cywilizacyjnego i aktualnych środków komunikacji czy tereny prowadzenia przez skarżących gospodarstwa pszczelarskiego - w tym przy weryfikacji jakie tym przypadku posiada praktyczne znaczenie pojęcie pasieki wędrownej - usytuowane w gminie K. i w gminie J. stanowią gospodarstwo pszczelarskie/rolne a następnie, czy tak rozumiane gospodarstwo rolne jest funkcjonalnie powiązane z planowanym budownictwem zagrodowym. Dla tej oceny istotne znaczenie ma nie tylko rodzaj i specyfika prowadzonej produkcji pszczelarskiej ale także odległości między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego, które wynoszą jak wyżej jak i to czemu konkretnie ma służyć zabudowa zagrodowa. Dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin. Istotne jest bowiem ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. W każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy takie gospodarstwo może służy pasiekom wędrownym, czy planowana zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych na różnych nieruchomościach.
Ponownie rozpatrując sprawę Wójt Gminy K. w pierwszej kolejności przeanalizował szczegółowo, czy tereny prowadzenia przez skarżących gospodarstwa pszczelarskiego usytuowane w gminie K. i w gminie J. stanowią gospodarstwo pszczelarskie/rolne a następnie, czy tak rozumiane gospodarstwo rolne jest funkcjonalnie powiązane z planowanym budownictwem zagrodowym, z uwzględnieniem odległości między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego, jak i to czemu konkretnie ma służyć zabudowa zagrodowa.
W związku z treścią wyroku WSA oraz czasem który minął od złożenia wniosku, Wójt Gminy K. zawiadamiając strony o podjęciu postępowania (15.09.2020 roku) wezwał wnioskodawców do złożenia wyjaśnień, czy dane i informacje o gospodarstwie rolnym złożone w ramach przedmiotowego postępowania są aktualne oraz czy sposób prowadzenia i funkcjonowania gospodarstwa pszczelarskiego nie uległ zmianie, a także czy w związku z realizacją budynków rekreacyjnych jesienią 2020 roku na przedmiotowych nieruchomościach wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 6.09.2017 roku pozostaje aktualny. Organ pouczył wnioskodawców, że brak udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni od daty odebrania zawiadomienia uznany zostanie za potwierdzenie informacji zebranych w trakcie postępowania.
Dnia 29 września 2020 roku wpłynęło pismo pełnomocnika wnioskodawców, którym potwierdził, że mocodawcy nadal zainteresowani są uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji jak pierwotnie, tj. w trybie art. 61 ust 4 u.p.zp., natomiast w ww. piśmie pełnomocnik nie zawarł żadnych informacji dotyczących zmian w gospodarstwie rolnym. Dlatego w analizie uwzględniono wszystkie informacje i dane zebrane w toku postępowania wszczętego na wniosek z 2017 roku.
Korzystając z danych przestrzennych - geoportal, ortofotomapy, mapy topograficznej, zweryfikowano przedmiotowe działki ewidencyjne pod względem lokalizacji i odniesiono do możliwości zagospodarowania na cele gospodarstwa pszczelarskiego. Najbliżej położone nieruchomości dzierżawione przez wnioskodawców zlokalizowane są w Gminie J. , w odległości ok. 33 km od nieruchomości wnioskodawców położonych w Gminie K. , gdzie planowana jest zabudowa zagrodowa. Sporządzona przez organ analiza zawiera szczegółowe zestawienie danych dotyczących działek położonych w Gminach J. i K. wraz z zestawieniem powierzchni i charakterystyką oraz załączniki graficzne określające lokalizacje poszczególnych nieruchomości na mapach.
Wskazano, że na działce ewid. nr [...] usytuowano wg oświadczenia wnioskodawców 5 uli stacjonarnych, na pozostałych działkach prowadzona jest pasieka wędrowna. Działki są rozproszone względem siebie, położone są w różnych częściach boru, w oddaleniu od siebie, nie stanowią zwartego kompleksu. Podkreślono brak realnej możliwości prowadzenia na tych działkach pasieki stacjonarnej czy wędrownej - z uwagi na brak dojazdu umożliwiającego bezpieczny transport pszczół, działki nieogrodzone - brak możliwości dozoru, ule narażone na niszczenie przez niedźwiedzie lub kradzieże. Brak realnej możliwości prowadzenia pasieki wędrownej z uwagi na istniejący drzewostan (gęsty las) - manewrowanie specjalistycznym samochodem do przewozu uli w obrębie działek z uwagi na ich konfigurację (szerokość frontu działek, stopień zadrzewienia).
Ponadto planowane budynki gospodarcze (24m2 i 73,40m2) ze względu na wielkość będą mogły obsługiwać jedynie część gospodarstwa położoną w W. . Planowane zaplecze gospodarcze o tak niewielkiej powierzchni jest nieadekwatne do wielkości całego gospodarstwa, a ponadto wnioskodawcy nie wskazali żadnych obiektów gospodarczych do przechowywania płodów rolnych (siano, maszyny rolnicze).
Organ wskazał także, że wnioskodawcy zajęli już część areału w W. pod realizację planowanych 3 budynków rekreacji indywidualnej, które w sposób istotny ograniczyły możliwość lokalizacji budynków gospodarczych służących działalności rolniczej. Wykonany został zjazd z drogi gminnej, który z uwagi na konfigurację terenu (bardzo stromy stok) zajął znaczną część nieruchomości. W oparciu o zgłoszenie budowlane zrealizowano także jeden budynek rekreacji indywidualnej w technologii murowanej, posiadający 3 kondygnacje, o funkcji mieszkalnej, całoroczny. Jakkolwiek – na co wskazał organ – organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie wyjaśniające zgodność zrealizowanego budynku ze złożonym zgłoszeniem budowlanym, to jednak nie można też pominąć faktu, iż budynki rekreacji nie są zaliczone do obiektów związanych z zabudową zagrodową. Miejscowość W. ma charakter turystyczny i taki rodzaj zabudowy jest z nim związany. Obecnie masowo powstają domki rekreacyjne, w których prowadzony jest wynajem dla turystów. Opisane wyżej działania podejmowane przez wnioskodawców skłaniają do stwierdzenia, iż celem jest realizacja zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej lub usługowej (turystycznej), a nie zabudowy zagrodowej funkcjonalnie powiązanej z gospodarstwem rolnym. Niezwykle istotne dla oceny opisanego przez wnioskodawców funkcjonowania gospodarstwa rolnego jest fakt, iż wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego w W. jest mniejsza niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie K. i zdecydowanie mniejsza od areału gospodarstwa w J.. Gospodarstwo w W. stanowi niecałe 10% całego analizowanego gospodarstwa.
Badanie funkcjonowania gospodarstwa rolnego prowadzone zostało w odniesieniu do areału, odległości pomiędzy poszczególnymi jego częściami, komunikacji, organizacji, możliwości technicznych funkcji i specyfiki produkcyjnej oraz wzajemnych relacji pomiędzy wymienionymi elementami.
Organ zaznaczył przy ty, że informacje dotyczące prowadzonej działalności rolniczej składane przez wnioskodawców mają charakter formalny i deklaratywny. Faktycznie wnioskodawcy wykonują zawód lekarza w Z. na co przedłożyli stosowne dokumenty. Wskazano, że art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ma na celu umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. Przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie niejako miejsca pracy, które ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania. Przepis ten jako wyjątek od zasady powinien być poddany wykładni ścieśniającej. Odnosił się on do dużych gospodarstw rolnych, gdzie "po sąsiedzku" - w obszarze analizowanym, nie występowała zabudowa zagrodowa.
Na terenie Gminy J. wnioskodawcy dzierżawią (według przedłożonych umów) 4,27 ha gruntów rolno-leśnych. Z analizy wynika, iż w terenach leśnych Gminy J. , praktycznie nie jest możliwe ekonomicznie uzasadnione i bezpieczne prowadzenie pasiek stacjonarnych, a przede wszystkim pasieki wędrownej. Koszty transportu uli, ich utrzymania oraz stałych dojazdów związanych z ich dozorem i pielęgnacją pszczół przekroczą pożytki płynące z deklarowanych przez wnioskodawców 15 uli.
Natomiast na działkach rolnych w Gminie J. może być dogodnie, bezpiecznie i efektywnie prowadzona działalność rolnicza. Uwarunkowania fizjograficzne są tam korzystne (duży teren o płaskiej powierzchni położony przy drodze), sąsiedztwo boru i łąk zapewni bogaty ilościowo i jakościowo dobry pokarm dla pszczół, a w przypadku okresowego ustawiania uli na działkach leśnych łatwiejszy ich dozór z uwagi na bliższy i krótszy czasowo dojazd. Uwarunkowania klimatyczne Orawy dla hodowli pszczół są korzystniejsze (duży obszar łąk asów, długi okres wegetacyjny). Bezsprzecznie również transport uli i produktów pszczelarskich w tej lokalizacji jest dogodniejszy komunikacyjnie, łatwiejszy i bezpieczniejszy.
Zorganizowanie gospodarstwa rolnego na terenie Gminy J. , gdzie położona jest zdecydowanie większa część gospodarstwa rolnego, tj. 4,2700ha z ogólnej analizowanej powierzchni 4,6769ha jest funkcjonalnie i ekonomicznie uzasadnione, może dać odczuwalną satysfakcję, jak też duże możliwości rozwoju. Takiego rozwoju wydaje się nie zapewniać zaledwie pół hektarowe gospodarstwo w W. . Ponadto Orawa jest regionem o lepszych warunkach klimatycznych dla rolnictwa i pszczelarstwa niż Podhale z uwagi na łagodniejszy klimat i dłuższy okres wegetacyjny roślin.
Na terenie Gminy K. zlokalizowana jest zdecydowanie mniejsza powierzchnia rolno-leśna niż w Gminie J. - w W. 0.4069ha, a w J. 4,2700ha. Uwarunkowania fizjograficzne dla lokalizacji siedliska są niekorzystne - zbocze P.i w rejonie przedmiotowych nieruchomości jest bardzo strome, ma charakter niemal osuwiskowy. Koszty budowy zabudowy zagrodowej są zwiększone z uwagi na ukształtowanie terenu, a komunikacja wewnętrzna znacznie utrudniona z uwagi na ostry spadek terenu, który dodatkowo wymaga kosztownych prac ziemnych i niwelacji terenu oraz budowy drogi wewnętrznej.
Lokalizacja zabudowy zagrodowej w W. i oparcie funkcjonowania gospodarstwa o tę zabudowę i areał jej towarzyszący nie jest prawdopodobny w kontekście funkcjonalności gospodarstwa i jego rozwoju. Nie jest też możliwe stwierdzenie, że tak zorganizowane i funkcjonujące gospodarstwo (z centrum w W. ) będzie przynosiło zyski umożliwiające byt rodziny rolnika.
Odległość pomiędzy terenem planowanej inwestycji, a dzierżawionymi przez wnioskodawców częściami gospodarstwa rolnego jest jednym z istotnych uwarunkowań wpływających na funkcjonowanie gospodarstwa. W przedmiotowej sprawie to odległość ok. 33 km pomiędzy W. a J.. Zlokalizowanie zabudowy zagrodowej w W. w obrębie gospodarstwa o powierzchni 0,4069 ha sprawia, że funkcjonowanie gospodarstwa będzie związane z koniecznością stałych dojazdów do J., gdzie położona jest zdecydowanie większa część gospodarstwa o powierzchni 4,2700 ha, w tym łąki uprawne oraz pasieka stacjonarna i wędrowna. Odwrócenie tej zależności mogłoby stanowić o funkcjonalności gospodarstwa, ponieważ dojazd do mniejszej części produkcyjnej gospodarstwa byłyby okazjonalny, a nie stały. Ponadto, wbrew twierdzeniu wnioskodawców odległość pomiędzy poszczególnymi pasiekami w kontekście biologii i hodowli pszczół, a także sposobu pozyskiwania miodu i produktów odpszczelich ma istotne znaczenie dla funkcjonowania gospodarstwa.
Nie bez znaczenia dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa jest fakt, że wnioskodawcy mieszkają i pracują zawodowo w Z. oddalonym o ok. 14 km od W.-P.. Możliwość osobistego prowadzenia czy nawet zarządzania gospodarstwem tak rozproszonym na terenie P. (W.) i O. (J.), przy braku zaplecza do jego obsługi w miejscach usytuowania pasiek oraz w związku ze specyfiką produkcji pszczelarskiej (jednoczesność wykonywania określonych zabiegów i prac, konieczność niemal stałego kontrolowania i przeglądów uli) przy jednoczesnej bardzo wymagającej i odpowiedzialnej pracy zawodowej w miejscowości nie związanej z gruntami rolnymi również budzi uzasadnione wątpliwości, co do funkcjonowania gospodarstwa rolnego jako całości.
Niezwykle istotny dla oceny opisanego przez wnioskodawców funkcjonowania gospodarstwa rolnego jest fakt, iż wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego w W. jest mniejsza niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie K. i zdecydowanie mniejsza od areału gospodarstwa w J.. Gospodarstwo w W. stanowi niecałe 10% całego analizowanego gospodarstwa.
Zorganizowanie siedliska w W. z umieszczeniem w jego obrębie planowanych 15 uli nie spowoduje, że gospodarstwo rolne wnioskodawców będzie stanowiło funkcjonalną całość z większą i zasadniczą częścią gospodarstwa rolnego, która położona jest na terenie Gminy J. . Nadal konieczne będą uciążliwe dojazdy do pasiek w J. oraz nadal brakowało będzie niezbędnych dla obsługi pasiek w J. zabudowań gospodarczych, o których braku piszą również wnioskodawcy.
Reasumując, wnioskodawcy posiadają gospodarstwo rolne, którego powierzchnia jest większa niż średnie gospodarstwo rolne na terenie gminy K., oświadczają że prowadzą działalność rolniczą – pszczelarstwo i uprawę łąk, nie posiadają siedliska i związanej z nim zabudowy zagrodowej na terenie żadnej z gmin, w których znajdują się grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne wnioskodawców składa się z dwóch części znacznie od siebie oddalonych, co przy obecnej i planowanej produkcji rolnej o specyficznym profilu i wymaganiach powoduje, że nie można stwierdzić, iż stanowią lub będą mogły stanowić zorganizowaną całość gospodarczą której istotą jest ich funkcjonale powiązanie.
Nie zachodzi żaden funkcjonalny związek między gruntami położonymi w W. i J.. Opisane przez wnioskodawców funkcjonowanie gospodarstwa złożonego z dwóch odrębnych części, w znacznym ich oddaleniu, nie spełnia cech opisanych dla pojęcia funkcjonalności, nie jest bowiem efektywne, sprawne, użyteczne, wydajne, wygodne. Każda z tych części gospodarstwa może funkcjonować odrębnie, a dopiero wtedy każdej z tych części można przyporządkować wymienione atrybuty. Zatem planowane zabudowania zagrodowe w W. funkcjonowałyby oddzielnie, nie tworząc z pozostałymi częściami gospodarstwa w J. funkcjonalnej całości.
Ze względu na powyższe organ uznał, że brak jest uzasadnienia do zastosowania wyjątku od reguły określonego w art. 61 ust.4 u.p.z.p.
Niezależnie dokonano oceny spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt. 1) – 5) u.p.z.p. Organ wyznaczył obszar analizowany analogicznie jak w przypadku toczącej się sprawy znak PP.6730.13.2019, kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu do wyroku WSA z dnia 10 lutego 2021 r., w zakresie sposobu wyznaczania obszaru analizy. W przedmiotowym wyroku WSA podkreślono, że problem tkwi w ustaleniu, która część wskazanego przez inwestora terenu stanowi "front działki". Zgodnie z definicją zawartą w pkt 5) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1588) front działki - to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jak z tego wynika, nie zawsze cała długość wskazanego terenu inwestycji od strony drogi publicznej stanowi "front działki", co potwierdza również orzecznictwo (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2650/15).
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, ustalono front działki jako odcinek dz. ew. nr [...] przylegający do drogi publicznej o długości 32,75 m. Wobec tego trzykrotna szerokość frontu wynosi 98,25 m. Zatem obszar analizy wyznaczono w odległości 98,25 m wokół terenu objętego wnioskiem. W tak wyznaczonym obszarze analizy nie ma żadnych zabudowań na sąsiednich działkach. W tej sytuacji nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa określony w art. 61 ust.1 pkt 1) u.p.z.p., co uniemożliwia ustalenie wskaźników i parametrów dla nowej zabudowy.
Organ wskazał następnie, że spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt 2) – 4) u.p.z.p., natomiast nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 5) u.p.z.p. Działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] w W. zlokalizowane są w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu (dalej PMOCHK). Jest to forma ochrony przyrody ustanowiona, stanowiącą akt prawa miejscowego, uchwałą Nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 roku (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 22 maja 2020 roku, poz. 3484; wejście w życie 4 czerwca 2020 roku). Ustalenia powyższej uchwały są wiążące przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku. Na obszarze PMOCHK wprowadzono ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów leśnych, ekosystemów nieleśnych oraz ekosystemów wodnych, mające na celu zachowanie ich trwałości oraz zwiększanie różnorodności biologicznej.
Na terenie obszaru wprowadzono następujące zakazy mające istotne znaczenie dla przedmiotu wniosku (§ 3 uchwały PMOCHK):
§ 3 ust. 1 pkt 4 – zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową odbudową naprawą lub remontem urządzeń wodnych;
§ 3 ust. 1 pkt 5 – zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka.
Ze względu na powyższe uregulowania, w ocenie organu, nie został spełniony warunek art.61 ust.1 pkt 5) u.p.z.p., to jest zgodności z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony przyrody.
W związku z tym, że brak było podstaw do zastosowania art. 61 ust.4 u.p.z.p., jak i też nie zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1) - 5) u.p.z.p., ze względu na niespełnienia warunku z art. 61 ust.1 pkt 1) uopizp oraz art. 61 ust. 1 pkt 5) u.p.z.p., Wójt Gminy K. decyzją z dnia 14 października 2021 roku odmówił ustalenia warunków zabudowy.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący podnosząc zarzuty naruszenia:
art. 6, w zw. z art. 8 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 61 ust. 1, w zw. z ust. 4 u.p.z.p. przez wydanie decyzji tendencyjnej, opartej na przypuszczeniach, a nie na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przez to "dowolnej", pozornie tylko odwołującej się do wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2020 r. sygn. II SA/Kr 356/19, a w rzeczywistości nie realizującej wskazań sądu,
§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez tendencyjne ustalenie obszaru analizy, tak, by był niewielki, mimo że poprzedni zasięg obszaru sąsiedniego nie był przez sąd kwestionowany,
art. 61 ust. 1 pkt 5) u.p.z.p. przez przyjęcie, że wniosek jest niezgodny z przepisami odrębnymi, podczas, gdy sąd tego nie kwestionował.
W odwołaniu wskazano, że Wójt naruszając art. 8 § 1 K.p.a., nie kierował się obowiązkiem merytorycznego rozpoznania okoliczności sprawy, koncentrując się na okolicznościach przemawiających za odmową ustalenia warunków zabudowy. Skutkiem tego jest wydanie decyzji tendencyjnej, pełnej przypuszczeń i domniemań, nie wykonującej wytycznych sądu (wyrok z dnia 10.02.2020 r.)
Zaznaczono, że naruszona została zasada wyrażona w art. 80 K.p.a. wymagająca swobodnej, lecz nie "dowolnej" oceny dowodów i okoliczności. Decyzja zawiera hipotezy, przypuszczenia i rozważania na temat ekonomicznej opłacalności prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawców. Wójt nieprawidłowo uznał, że grunty pozostające w dyspozycji wnioskodawców - nie stanowią gospodarstwa rolnego. Pozorując realizację wskazań, sądu - organ naruszył przepis 153 p.p.s.a.
Organ w sposób nieuprawniony odstąpił od zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przyjmując "archaiczne" rozumienie gospodarstwa rolnego, podczas gdy z orzecznictwa wynika, że nie ma znaczenia np. rozproszenie gruntów, ich wzajemne położenie, a nawet położenie w innej gminie.
Z ostrożności procesowej skarżący wskazali, że przesłanka z art. 61 ust 1 pkt 1) u.p.z.p. też jest spełniona, bowiem front terenu inwestycji to suma frontów poszczególnych działek objętych wnioskiem, chociaż należy pamiętać, że spełnienie przepisu art. 61 ust. 4 wyłącza obowiązek realizacji art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uznało, że odwołanie jest nieuzasadnione i decyzją z dnia 24 stycznia 2022 roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podnieśli zarzuty naruszenia:
art. 6 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez przeprowadzenie analizy zaistnienia przesłanki ustawowej, o której mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. z pominięciem wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Sądu administracyjnego, czego skutkiem jest wyłącznie pozorny charakter czynności wyjaśniających, oparty na pozaprawnych okolicznościach, uwypuklonych wyłącznie celem uzasadnienia decyzji odmownej, pomimo że ich istnienie nie stanowi w najmniejszym stopniu prawnego kryterium oceny istnienia gospodarstwa rolnego, a co najwyżej wskazane kryteria mogą stanowić przejaw okoliczności o charakterze motywacyjnym, o ile w ogóle ich istnienie okazałoby się rzeczywiste, gdyż organy nie wykorzystały możliwości dowodowych w sprawie przewidzianych przepisami prawa,
art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej z naruszeniem zasady legalizmu, zasady zaufania do działań podejmowanych przez organy władzy publicznej, z pominięciem interesu publicznego jak również słusznego interesu Skarżących, skutkiem czego było wydanie decyzji dowolnej, opartej nie na dowodach, a wyłącznie hipotezach organów prowadzących postępowanie, czego skutkiem jest wydanie decyzji rażąco naruszającej przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy,
art. 6 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 553 k.c. poprzez błędną wykładnie regulacji o charakterze materialnym, a mianowicie przyjęcie za decydujące przesłanek pozaustawowych, jak ekonomiczna opłacalność gospodarstwa, istnienie składników gospodarstwa w dwóch gminach, relacja pomiędzy powierzchnią gospodarstwa, a powierzchnią budynków gospodarczych, jak również ukształtowanie terenu, czy charakter pracy zawodowej Mocodawców, które decydują o istnieniu bądź nieistnieniu gospodarstwa rolnego, podczas gdy ustawodawca wyraźnie wskazał, że o istnieniu gospodarstwa rolnego świadczy wyłącznie fakt wchodzenia w jego skład gruntów rolnych, bądź leśnych, jak również możliwość prowadzenia w ramach danych gruntów działalności rolniczej nawet o potencjalnym charakterze,
Z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów skarżący wskazali na wadliwość zaskarżonej decyzji, jako naruszającej:
art. 6 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 2 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. poz. 164 ze zm.), poprzez niezgodne z przepisami prawa przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie sąsiaduje z zabudową dostępną z tej samej drogi publicznej, która pozwalałaby na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a to na skutek nieprawidłowości w określeniu zakresu obszaru analizowanego będącego wynikiem autorytatywnego przyjęcia szerokości frontu działki objętej wnioskiem, która została przyjęta wybiórczo pomimo, że działki objęte w całości zamierzeniem inwestycyjnym przylegają w całości do drogi publicznej, jak również pomimo i wbrew stanowisku Skarżących, wskazujących że front działki obejmuje wprost nieruchomości przyległe do drogi publicznej, objęte wnioskiem, co w istocie dyskwalifikuje w całości wydaną decyzję administracyjną, jako opartą na założeniach przyjętych z góry, samodzielnie przez organy administracji publicznej, wprost sprzecznie z założeniami wnioskodawców, pod z góry przyjętą przez organy tezę, a mianowicie wskazującą na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy, a to pomimo iż w terenie w zgodzie z obowiązującymi przepisami istnieje zabudowa umożliwiająca określenie zasad zagospodarowania terenu, a tym samym ustalenia warunków zabudowy,
art. 6 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1) - 5) u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, a to pomimo że warunki w postaci kontynuacji zabudowy w zgodzie z zasadą dobrego sąsiedztwa, dostępu zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej, istnienia odpowiedniego dla zamierzenia uzbrojenia terenu, braku konieczności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele rolnicze i nieleśne, czy zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z przepisami odrębnymi zostały w całości spełnione, czego skutkiem winno być wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co potwierdza wadliwość rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta Gminy K. a utrzymanego w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, jako naruszającego obowiązujące przepisy prawa.
Ze względu na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy K. , a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o ddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę jest związany stanowiskiem WSA w Krakowie wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 21 stycznia 2019 r. (znak: SKO-ZP-415-269/18) i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia 15 listopada 2018 r. (znak: PP.I.6730.14.2017) o odmowie ustalenia warunków zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w W. (P.), na cele realizacji budynku mieszkalno-gospodarczego i budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej związanej z gospodarstwem pszczelarskim.
W uzasadnieniu do powyższego wyroku Sąd wskazał, że "wniosek skarżących powinien być rozpatrywany przy uwzględnianiu stanowiska, że powierzchnia gospodarstwa rolnego związana z zabudową nie musi być położona w tej samej gminie, na terenie której planowana jest zabudowa. Przyjęcie innej wykładni powodowałoby, że w przypadku gospodarstwa rolnego usytuowanego na terenie kilku gmin, w taki sposób, że na terenie żadnej z gmin ulokowany właśnie na niej areał gospodarstwa nie przekraczałby średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w danej gminie - nie byłoby możliwe ustalenia warunków zabudowy, co było by niezgodne z równością wobec prawa, gdyż praktycznie i prawnie uniemożliwiałoby to skuteczne wniesienie wniosku w trybie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i pozbawiało gospodarstwa rolnego zabudowy zagrodowej. Posłużenie się w ww. przepisie pojęciem powierzchni gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie jedynie "ulokalnia" brzmienie przepisu nawiązując do okoliczności stanu faktycznego w danej gminie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy kontrolowane organy powinny mieć na względzie, że na gruncie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie ma także podstaw do weryfikowania, czy osoba wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej spełnia kryteria uznania za rolnika indywidualnego w rozumieniu art. 6 ustawy z 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 315/18)."
Ponadto Sąd wskazał, że "organy pominęły ustalenie, czy tereny zgłoszone przez skarżących jako tereny prowadzenia przez nich gospodarstwa pszczelarskiego usytuowane w gminie K. i w gminie J. - potraktowane przez kontrolowane organy przedwcześnie jako rozproszone i nie stanowiące gospodarstwa rolnego - nie spełniają jednak atrybutów gospodarstwa pszczelarskiego w myśl art. 553 k.c., które ponadto mogło by być funkcjonalnie powiązane z wnioskowaną zabudowa zagrodową. Jest to o tyle istotne, że łączna powierzchnia tych terenów przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie K. a zatem kontrolowane organy nie zweryfikowały z uwzględnieniem rozwoju cywilizacyjnego i aktualnych środków komunikacji czy tereny prowadzenia przez skarżących gospodarstwa pszczelarskiego - w tym przy weryfikacji jakie tym przypadku posiada praktyczne znaczenie pojęcie pasieki wędrownej - usytuowane w gminie K. i w gminie J. stanowią gospodarstwo pszczelarskie/rolne a następnie, czy tak rozumiane gospodarstwo rolne jest funkcjonalnie powiązane z planowanym budownictwem zagrodowym. Jak to już było podnoszone dla tej oceny istotne znaczenie ma nie tylko rodzaj i specyfika prowadzonej produkcji pszczelarskiej ale także odległości między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego, które wynoszą jak wyżej jak i to czemu konkretnie ma służyć zabudowa zagrodowa. Dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin. Istotne jest bowiem ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. W każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy takie gospodarstwo może służy pasiekom wędrownym, czy planowana zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych na różnych nieruchomościach. Sąd nie przesądza w tym miejscu wyniku ponownego aktu subsumcji prawa, gdyż ten wynik uzależniony jest od oceny stanu faktycznego w myśl wskazanych przepisów prawnych i ich wykładni."
Realizując powyższe wskazania Sądu oraz przyjmując założenia zawarte w uzasadnieniu do powołanego wyroku organy, a w szczególności Wójt Gminy K. , dokładnie przeanalizowały i rozważyły, czy zgłoszone przez skarżących jako tereny prowadzenia przez nich gospodarstwa pszczelarskiego spełniają warunki uznania tych terenów za gospodarstwo pszczelarskiego w myśl art. 553 k.c., a które ponadto mogłoby być funkcjonalnie powiązane z wnioskowaną zabudową zagrodową. Dokonując tej oceny istotne znaczenie przypisały ma nie tylko rodzajowi i specyfice prowadzonej produkcji pszczelarskiej, ale także odległościom między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego, jak i również wskazaniu czemu konkretnie ma służyć wnioskowana zabudowa zagrodowa.
Organy wskazały, że łączna powierzchnia gruntów rolnych i leśnych badana w przedmiotowej sprawie wynosi 4,6769 ha (w tym w formie własności o pow. 0,4069 ha we wsi W. gm K. i w formie dzierżawy grunty o pow. 4,27 ha we wsi J. gmina J.), przy czym nieruchomości położne we wsi W. w Gminie K., gdzie zgodnie z wnioskiem ma być zlokalizowana zabudowa zagrodowa, są oddalone o 33 km od pozostałych nieruchomości, znajdujących się w gminie J.. Organy wskazały także – zgodnie z oświadczeniem skarżących – że nieruchomość położona we wsi W. jest niezabudowana. Nieruchomości znajdujące się we wsi W. położone są w obrębie przysiółka [...] sąsiadują ze sobą i są położone w znacznej odległości od innych zabudowań, podczas gdy nieruchomości położone we wsi J. są rozproszone i położone w znacznej odległości od innych zabudowań. Organy przeanalizowały także uwarunkowania fizjograficzne (w tym ukształtowanie terenu, warunki klimatyczne, wegetacji roślin) poszczególnych działek, ich dostępność. Szczegółowo organy rozważyły także charakterystykę pasieki wędrownej. Ze względu na te ustalenia organy przyjęły, że "lokalizacja zabudowy zagrodowej i oparcie funkcjonowania gospodarstwa o tę zabudowę i areał jej towarzyszący nie jest prawdopodobny w kontekście funkcjonalności gospodarstwa i jego rozwoju." Zaznaczono przy tym, że planowane budynki gospodarcze mają nieadekwatny (obiektywnie mały) w stosunku do powierzchni tego gospodarstwa rozmiar projektowanych budynków gospodarczych o łącznej pow. użytkowej ok. 97,40 m2. Ponadto wskazano, że skarżący zajęli już część areału w W. pod realizację 3 budynków rekreacji indywidualnej o pow. ok. 35 m2 każdy, które w sposób istotny ograniczają możliwość lokalizacji budynków gospodarczych służących działalności rolniczej. Organy podkreśliły także, że budynki rekreacji indywidualnej nie są zaliczane do obiektów związanych z zabudową zagrodową.
Powyższe ustalenia doprowadziły organy do wniosku, że nie istnieje realny funkcjonalny związek pomiędzy gruntami i zabudowaniami planowanymi do zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej.
Poczynione przez organy ustalenia, w ocenie Sądu, są prawidłowe i przeprowadzone zostały w oparciu o szczegółową analizę zebranego w sposób możliwie pełny materiału dowodowego.
Podniesiony w skardze zarzut "przeprowadzenia analizy zaistnienia przesłanki ustawowej, o której mowa w art. 61 ust. 4 p.z.p. z pominięciem wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Sądu administracyjnego, czego skutkiem jest wyłącznie pozorny charakter czynności wyjaśniających, oparty na pozaprawnych okolicznościach, uwypuklonych wyłącznie celem uzasadnienia decyzji odmownej, pomimo że ich istnienie nie stanowi w najmniejszym stopniu prawnego kryterium oceny istnienia gospodarstwa rolnego, a co najwyżej wskazane kryteria mogą stanowić przejaw okoliczności o charakterze motywacyjnym, o ile w ogóle ich istnienie okazałoby się rzeczywiste, gdyż organy nie wykorzystały możliwości dowodowych w sprawie przewidzianych przepisami prawa" nie jest słuszny.
Przede wszystkim wbrew twierdzeniom skargi organy zastosowały się do wytycznych Sądu w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19 i szczegółowo zbadały czy na gruncie przedmiotowej sprawy można mówić gospodarstwie rolnym (pszczelnym) i czy poszczególne – zgłaszane przez skarżących – elementy tego gospodarstwa stanowią funkcjonalną całość. Zaznaczyć trzeba, że organy dogłębnie, korzystając z wszelkich dostępnych im środków dowodowych, przeanalizowały czy gospodarstwo rolne (pszczelne) jest funkcjonalnie powiązane z planowanym budownictwem zagrodowym. Wyciągnięte przez organ wnioski są adekwatne i odpowiednie do zebranego materiału dowodowego w sprawie.
W skardze przy tym zarzutów dotyczących "pozornego charakteru czynności wyjaśniających, opartych na pozaprawnych okolicznościach" nie podniesiono żadnych innych konkretnych zarzutów, które wskazywałyby na czym polega błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy.
W postępowaniu administracyjnym organy mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak przerzucania na nie całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1704/06,
Zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a. nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów (zob. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. II OSK 2020/06).
W kontekście podniesionego zarzutu, trzeba jeszcze wskazać, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, a zarzut ich dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 roku, sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 roku, sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 roku, sygn. II GSK 1892/21 oraz A. Wróbel [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).
Analizując natomiast zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać że organy zebrały ten materiał w sposób możliwie pełny i szczegółowo go przeanalizowały nie pomijając przy tym żadnych istotnych zagadnień czy okoliczności, które z materiału dowodowego wynikają. Trzeba także podkreślić różnorodność źródeł, do których aktywnie sięgały organy w celu możliwie pełnego ustalenia stanu faktycznego, to jest z map, danych z geoportalu, opracowań specjalistycznych (dotyczących np. korytarzy migracyjnych) jak i literatury branżową jak np. "Współczesna gospodarka pasieczna" (z serii "Biblioteczka pszczelarza z pasją"). Ustalone okoliczności pozwoliły organom na dokonanie oceny, co do funkcjonalnego powiązania poszczególnych elementów gospodarstwa, które pozwalałoby na ewentualne stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą.
Również niezależne od podniesionych zarzutów, Sąd nie dostrzega po stronie organów uchybień w tym zakresie. Organy możliwie szeroko rozpoznały istotne dla sprawy okoliczności, a zgromadzony w sprawie materiał pozwolił na przyjęcie, że nie istnieje realny funkcjonalny związek pomiędzy gruntami i zabudowaniami planowanymi do zabudowy w ramach zabudowy zagrodowej.
Takie postępowanie organów należy uznać za trafne zarówno na gruncie art. 77 § 1 k.p.a. jak i w perspektywie wskazań, które pod adresem organu skierowano w uzasadnieniu do wyroku z dnia z dnia 10 lutego 2020 roku.
Odnosząc się jeszcze do powyższych uwag, należy wskazać, że w sprawie, w której zachodzi możliwość zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. rozważenia wymaga, czy planowana inwestycja może być uznana za zabudowę zagrodową i czy zachodzi związek funkcjonalny planowanej zabudowy z prowadzonym gospodarstwem rolnym, co stanowi kluczową przesłankę decydującą o zastosowaniu wyjątku, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (por. uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19 oraz np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 21 grudnia 2007 roku, sygn. II OSK 1723/06, WSA w Krakowie z dnia 14 września 2021 roku, sygn. II SA/Kr 573/21).
Jakkolwiek ustawa nie definiuje pojęcie zabudowy zagrodowej, to należy przyjąć, że zabudowa zagrodowa w rozumieniu powyższego przepisu stanowi wydzielony fragment powierzchni gospodarstwa rolnego funkcjonalnie z nim związany i przeznaczony do obsługi działalności rolniczej związanej z prowadzeniem tego gospodarstwa (por. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07; wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., II OSK 672/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 143/14). Tak rozumiana zabudowa zagrodowa może obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego, przy czym obszar zagrodowy może składać się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych stanowiących wydzielone części jednego gospodarstwa rolnego. Zabudowa zagrodowa w powyższym rozumieniu stanowi zatem "zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza" (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07, LEX nr 477263). Zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. O zabudowie zagrodowej możemy zatem mówić, kiedy obejmuje ona budynek mieszkalny, bez którego nie mogą funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem inne budowle rolnicze (zob. np. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2015 r., II OSK 3066/13; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., II OSK 609/11). Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Nie jest zatem tak, że co najmniej jeden budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze związane z prowadzeniem działalności rolniczej w ramach tego samego gospodarstwa rolnego muszą koniecznie mieścić się granicach jednej działki. Nieodzownym warunkiem powstania zabudowy zagrodowej jest natomiast realizacja co najmniej jednego budynku mieszkalnego, który będzie powiązany funkcjonalnie z innymi budynkami gospodarczymi lub inwentarskimi (także zlokalizowanymi na innych działkach), przeznaczonymi do prowadzenia działalności rolniczej w ramach jednego gospodarstwa rolnego w danej gminie (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2018 roku, sygn. II OSK 1068/17).
Celem art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. W sytuacji, gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych, byłoby utrudnione lub niemożliwe ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy w użytkowanej rolniczo okolicy. Przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie niejako miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2019 roku, sygn. II OSK 354/18).
Zabudowa zagrodowa stanowi element struktury gospodarstwa rolnego, którego materialne składniki są względem siebie komplementarne, w tym sensie, ze jedne zwiększają użyteczność innych a wszystkie łącznie umożliwiają gospodarowanie i osiąganie określonych efektów. Kwalifikacja zatem i rola w ramach gospodarstwa nie jest ani jednakowa, ani też w dłuższej perspektywie niezmienna. Ponadto w niejednakowym stopniu determinują organizację i funkcjonowanie gospodarstwa (por. np. R. Budzinowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, Tom I, pod red. M. Gutowskiego, W-wa 2018 roku, s. 481). Jak podkreśla się w orzecznictwie "zabudowa zagrodowa" to zespół budynków i budowli zlokalizowanych w obrębie "działki siedliskowej". Inaczej rzecz ujmując, chodzi o zabudowę tworzącą zagrodę, a więc o budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia. Zabudowa w postaci zagrody prowadzi do powstania siedliska. W rezultacie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie dotyczy możliwości posadowienia obiektu budowlanego w jakiejkolwiek części gruntów należących do gospodarstwa rolnego, lecz dotyczy zagospodarowania siedliska jako zaplecza mieszkaniowego i gospodarczego dla gospodarstwa rolnego (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2017 roku, sygn. II OSK 2860/16). Lokalizacja poszczególnych elementów gospodarstwa rolnego ma zatem istotne znaczenia dla jego funkcjonalności. Podkreślić należy, że ustawodawca wymieniając w art. 553 k.c. elementy składowe gospodarstwa rolnego odwołuje się raczej do pojęć ekonomicznych, odzwierciedlających produkcyjny (wytwórczy) charakter gospodarstwa rolnego (por. np. R. Budzinowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, Tom I, pod red. M. Gutowskiego, W-wa 2018 roku, s. 481).
W związku z tym art. 55ł k.c. jest podstawą do konstruowania definicji gospodarstwa rolnego w znaczeniu przedmiotowo-funkcjonalnym (podobnie jak przedsiębiorstwo na gruncie art. 55ą), gdy wymienione w tym przepisie składniki stanowią zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawa związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Jeżeli natomiast składniki te wraz z prawami mogą dopiero stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, uzasadnione jest kwalifikowanie gospodarstwa rolnego w znaczeniu przedmiotowym. Gospodarstwem rolnym są takie nieruchomości rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub częściami, urządzeniami, inwentarzem, które mogą dopiero w przyszłości stanowić zorganizowaną całość gospodarczą (zob. uzasadnienia do: wyroku SN z 5.02.1998 r., sygn. I PKN 511/97, postanowienie SN z 14.05.2002 r., sygn. IV CKN 1023/00). Oznacza to, że o gospodarstwie rolnym w znaczeniu kodeksowym będzie można mówić także wówczas, gdy w jego skład wchodzą grunty rolne, które będą wymagały przystosowania, np. przeprowadzenia rekultywacji czy odchwaszczenia ze względu na ich długotrwałe niewykorzystywanie rolnicze, jak również wówczas, gdy gospodarstwo składa się z gruntów rolnych zdatnych do prowadzenia działalności rolniczej oraz zabudowań mieszkalno-gospodarczych, natomiast ze względu na zamierzony profil działalności rolniczej zachodzi konieczność nabycia inwentarza żywego. Do uznania nieruchomości za gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 55ł k.c. nie ma znaczenia to, czy jest ona wykorzystywana rolniczo, lecz to, że jest gruntem rolnym lub leśnym i stanowi lub może stanowić zorganizowaną całość gospodarczą (por. postanowienie SN z 5.04.2017 r., II CSK 406/16, LEX nr 2309578, por. też W. Pawlak [w:] pod red. J. Gudowskiego, Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2021, LEX/el, kom. do art. 553 teza 1).
Jak wynika przy tym z ustaleń organów na gruncie niniejszej sprawy gospodarstwo rolne, na które wskazują skarżący nie stanowi takiej funkcjonalnej całości i to nawet w sensie potencjalnym. Natomiast faktyczne działania skarżących, takie jak lokalizacja trzech obiektów o pow. ok. 35 m2 o charakterze rekreacyjnym i niezwiązanych w jakikolwiek sposób z gospodarstwem rolnym, jedynie rozpoznania organu potwierdzają.
Trudno mówić o tym, aby projektowany budynek gospodarczy, o niezbyt dużej powierzchni, zlokalizowany w odległości ok. 33 km od zasadniczej większości gruntów mających wchodzić w skład tego gospodarstwa, miał stanowić realne zaplecze gospodarczego dla gospodarstwa rolnego. Zasadnicze wątpliwości, co do funkcjonowania wywołują również okoliczności dotyczące znacznego rozproszenia gruntów leśnych, w tym bardzo trudnej ich dostępności jak i niekorzystnego ukształtowania terenowego (fizjograficznego), a także ewidencyjnego nieruchomości.
Podkreślić przy tym trzeba, w kontekście zarzutów skargi, że ustawodawca nie sprowadza gospodarstwa rolnego tylko do jednego składnika, którym mogłyby być tylko grunty rolne (por. np. R. Budzinowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, Tom I, pod red. M. Gutowskiego, W-wa 2018 roku, s. 481). Sam grunt rolny nie stanowi jeszcze o istnieniu gospodarstwa rolnego, które stanowi przecież zespół składników materialnych i niematerialnych.
Trafne jest zatem ustalenie organów, które nie dopatrzyły się funkcjonalnych powiązań, między zamierzoną realizacją zabudowy – zgłaszanej jako zagrodowa – a gospodarstwem rolnym, nawet ujmowanym potencjalnie.
Nie są także trafne zarzuty skarżących, że organy dokonały ustaleń faktycznych z naruszeniem i pominięciem wytycznych wynikających z wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19.
Wbrew również zarzutom skargi wyjaśnienia i ustalenia organów nie są oparte na pozaprawnych okolicznościach a czynności wyjaśniające bynajmniej nie mają charakteru pozornego. Wszelkie ustalenia faktyczne organów, których przedmiotem było zbadanie i zweryfikowanie rozmieszczenia poszczególnych nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa, jak i ich charakterystyka a także realne i potencjalne możliwości tworzenia gospodarstwa rolnego, którego zapleczem miałaby planowana zabudowa zagrodowa stanowiła wypełnienie zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 lutego 2020 roku.
Reasumując trzeba wskazać, ze ustalenia organów, czy tereny zgłoszone przez skarżących jako tereny prowadzenia przez nich gospodarstwa pszczelarskiego usytuowane w gminie K. i w gminie J. spełniają, czy nie spełniają atrybutów gospodarstwa pszczelarskiego w myśl art. 553 k.c., które ponadto mogłyby być funkcjonalnie powiązane z wnioskowaną zabudową zagrodową. Zostały dokonane w sposób prawidłowy i zgodny z wymaganiami k.p.a., a ponadto stanowią wypełnienie wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 356/19.
Ostatecznie negatywne przesądzenie powyższej okoliczności skutkowało uznaniem przez organy, że nie ma podstaw do zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., w związku z czym tym organy dokonały oceny spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1) - 5) u.p.z.p.
Wyznaczając granice obszaru analizowanego organy odwołały się wskazań zawartych w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2021 roku (w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji nie podano sygnatury wyroku, jednak chodzi o wyrok wydany pod sygn. II SA/Kr 1161/20), który zapadł w wyniku rozpoznania skargi tych samych skarżących w odniesieniu jednak do innej decyzji WZ wydanej w odniesieniu do tych samych nieruchomości. W uzasadnieniu do tego wyroku wskazano, że "prawidłowe wyznaczenie obszaru analizy nie zawsze jest zabiegiem prostym. To, że granice tego obszaru winny być oddalone od terenu inwestycji co najmniej o trzykrotną długość frontu działki, jest oczywiste. Niejednokrotnie jednak problem tkwi w ustaleniu, która część wskazanego przez inwestora terenu stanowi "front działki". Zgodnie z definicją zawartą w pkt 5) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) front działki - to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jak z tego wynika, nie zawsze cała długość wskazanego terenu inwestycji od strony drogi publicznej stanowi "front działki".
Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie legalna definicja pojęcia frontu działki wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front. Nie wyklucza to jednak tego, że teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki. O zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 marca 2015 roku, sygn. II OSK 1987/13). Część działki pełniąca funkcję frontu nie musi koniecznie pokrywać się z całym bokiem przylegającym bezpośrednio lub pośrednio do drogi publicznej, bowiem wjazd lub wejście może nie odbywać się na całej szerokości działki przylegającej do drogi publicznej, lecz jedynie na jej określonym fragmencie i właśnie ten fragment zgodnie z § 2 pkt 5) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) stanowi front działki. (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2650/15)".
Korzystając ze wskazanych wytycznych zawartych w powołanym wyroku organ wyznaczył stosownie do zapisu § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) granice obszaru analizowanego, przyjmując trzykrotną długość frontu działki - to jest tej części działki budowlanej, która przylega do drogi i stwierdził, że w tak wyznaczonym obszarze nie ma żadnych zabudowań, co uniemożliwia ustalenie wskaźników i parametrów dla nowej zabudowy.
Organ w sposób prawidłowy wyznaczył granice obszaru analizowanego i Sąd podziela stanowisko prezentowane w przytoczonych powyżej orzeczeniach, co do pojęcia frontu działki oraz wyznaczania obszaru analizowanego. Ponadto jak wynika z dołączonej do aktualizacji (z dnia 16 września 2021 roku) analizy z dnia 8 grudnia 2020 roku w zaznaczonych granicach obszaru analizowanego w istocie nie znajdują się jakiekolwiek zabudowania (por. k. 1207-1209 a.a.). Trafne jest zatem stanowisko organu o niemożliwości ustalenia w warunkach art. 61 ust. 1 pkt. 1) u.p.z.p. wskaźników i parametrów dla nowej zabudowy.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi jakoby przyjęta szerokość frontu działki została przyjęta "wybiorczo", albowiem działka przylega do drogi całą szerokością. Jak wynika wprost z treści chociażby § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., front działki, stanowi jedynie część działki, która przylega do drogi, przy czym front stanowi ta część, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Tym samym zaprezentowane przez skarżących stanowisko, jakoby front działki stanowiła cała długość działki przylegająca do drogi jest wprost sprzeczne z treścią § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (i sprzeczne z obowiązującą w dniu wydania przez organ II instancji normą z art. 61 ust. 5a u.p.z.p.)
Wskazany przepis § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. został na podstawie § 1 pkt. 1) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2399) uchylony z dniem 3 stycznia 2022 roku. W tym samym dniu na podstawie art. 2 pkt. 4) ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1986), do art. 61 po ust. 5 dodano ust. 5a, zgodnie z którym "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę".
Jakkolwiek nie zmieniły się zasady ustalania obszaru analizowanego, to regulacja będąca dotychczas przedmiotem regulacji na poziomie rozporządzenia obecnie stanowi regulację ustawową. Powyższa uwaga poczyniona została jedynie na marginesie i dla porządku ponieważ decyzja Kolegium została wydana już po zmianie przepisów, jednakże nie wpływa to w żadnej mierze na treść ostatecznego rozstrzygnięcia.
Niezależnie organ wskazał, że nie został spełniony także warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 5) u.p.z.p., to w zakresie w jakim inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ wskazał, że zachodzi niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody. Wskazano, że działki nr [...], [...] i [...] w W. zlokalizowane są w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu (dalej jako: PMOChK), który został ustanowiony na podstawie art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1614 ze zm.) uchwałą Nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 roku (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 22 maja 2020 roku, poz. 3482 – w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji omyłkowo podano "poz. 3484"). Powyższe wyklucza realizację jakiejkolwiek nowej zabudowy, co stanowi o niespełnianiu warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 5) u.p.z.p.
Stanowisko organu jest trafne. W istocie zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 pkt. 4) i pkt. 5) wskazanej uchwały Sejmiku na terenie Obszaru wprowadza się zakazy wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych oraz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka.
Stosownie natomiast do zapisów § 3 ust. 6 pkt 1) tej uchwały powyższe zakazy nie dotyczą czynności związanych z realizacją przedsięwzięć innych niż mogące znacząco oddziaływać na środowisko na terenach przeznaczonych pod zabudowę i dopuszczających budowę nowych obiektów budowlanych w studiach uwarunkowań i kierunkach zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz na których w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały funkcjonowały w obrocie prawnym ostateczne decyzje o warunkach zabudowy - do czasu wykonania na ich podstawie inwestycji, w zakresie w jakim zostały jednoznacznie dopuszczone w tych decyzjach lub utraty mocy obowiązującej tych decyzji.
Na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje żaden plan miejscowy (co w ogóle uniemożliwiałoby procedowanie decyzji o warunkach zabudowy), natomiast stosownie do zapisów studium, nieruchomości skarżących położne są w obszarze, dla którego ustalono kierunek zagospodarowania ZE – to jest tereny otwarte nieleśne, w tym polany śródleśne, tereny łąk w otoczeniu lasów i cieków, na którym zakazuje się wprowadzania nowej zabudowy (§ 21 uchwały nr VI/53/19 Rady Gminy K. z dnia 23 maja 2019 roku w sprawie ustanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. .). Ponadto stosownie do zapisów § 11 ust. 1 pkt. 2) studium strefy specjalne – ochrony wartości kulturowych wyznaczone w studium obejmują m.in. tereny w enklawie osadniczej P. – P. w W. , z czym również na mocy § 11 ust. 3 pkt. 3) studium łączy się zakaz wprowadzania nowej zabudowy.
Mając na uwadze powyższe uwarunkowania należy wskazać, że stanowisko organu, co do niespełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 5) u.p.z.p. jest prawidłowe.
Nietrafny jest tym samym podniesiony w skardze, jedynie hasłowo, zarzut naruszenia 61 ust. 1 pkt. 1) - 5) u.p.z.p. W kontekście tego zarzutu, trzeba wskazać, że skarżący w złożonej skardze nie odnoszą się w żadnej mierze do niespełnienia niezależnie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1) i pkt. 5) u.p.z.p. ze względów opisanych powyżej.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.