II SA/Kr 618/21

II SA/Kr 618/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Monika Niedźwiedź /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2731/22 - Wyrok NSA z 2025-03-12
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 50 - 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
II SA/Kr 618/21 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2021 r. znak WOB.7721.319.2020.JKUR w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. J. (dalej: skarżąca) jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 8 kwietnia 2021 r. znak WOB.7721.319.2020.JKUR w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.
W stanie faktycznym sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zabudowy otworu okiennego w ścianie szczytowej w budynku przy ul. [...], zlokalizowanej w granicy między działkami nr [...] (dalej: przedmiotowa działka) i [...] obr[...] (dalej: działka sąsiednia). Po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowej nieruchomości, organ I instancji decyzją nr 626/2020 z 4 czerwca 2020 r. nakazał skarżącej i K. J. (dalej: małżonek skarżącej), jako współwłaścicielom budynku przy ul. [...], doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie we wskazany sposób otworu okiennego w północnej ścianie budynku w poziomie poddasza i otworu okiennego we wschodniej ścianie budynku w poziomie poddasza, w ścianach będących ścianami granicznymi z sąsiednią działką.
Jak zaznaczył organ, otwory wykonano bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej i niezgodnie z przepisami oraz z naruszeniem interesu osób trzecich. Organ wskazał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym do pozwolenia na budowę nr 380/2A/99 z 18 czerwca 1999 r. dla inwestycji "Przebudowa poddasza, dobudowa ganku, budowa garażu oraz ogrodzenia działki (...)", w ścianie konstrukcyjnej zewnętrznej północnej i wschodniej na poziomie poddasza nie przewidziano otworów okiennych, a istniejące były przewidziane do zamurowania. Ponadto organ zwrócił uwagę, że istniejący stan rzeczy narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 2 ust. 1, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków. Organ zaznaczył również, że zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W ocenie organu, przedmiotowe ściany zewnętrzne stanowią ściany oddzielenia pożarowego i na skutek wykonania w nich otworów, przestały pełnić tę funkcję. Organ podkreślił, że zgodnie z § 232 rozporządzenia, ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory – obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. Końcowo, organ dodał, że istnienie w ścianach granicznych otworów okiennych narusza uzasadniony interes właściciela działki sąsiedniej.
W złożonym odwołaniu skarżąca zaakcentowała, że okna w przedmiotowej nieruchomości istniały od powstania tego budynku, czyli od około 1900 r. Podniosła, że ściany północno-wschodnie nie spełniają wymogów stawianych ścianom granicznym, w szczególności w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zatem wskutek istniejących w nich otworów, nie przestały pełnić funkcji przeciwpożarowej. Zwróciła uwagę, że właściciel działki sąsiedniej nielegalnie przybudował swoją budowlę do ściany jej budynku i to w tym kierunku powinno być prowadzone postępowanie.
Z kolei małżonek skarżącej podniósł w złożonym przez siebie odwołaniu, że strony dokonały podziału majątku, w wyniku którego właścicielką poddasza jest skarżąca. Podkreślił, że sama treść rozstrzygnięcia jest prawidłowa, natomiast błędnie zakreślono krąg stron postępowania.
Decyzją z 8 kwietnia 2021 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał skarżącej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie rzeczonych otworów okiennych. Jak wskazał organ, art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm., dalej: P.b.) znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie ma możliwości doprowadzenia wykonywanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ podzielił ustalenia organu II instancji, że zatwierdzona przebudowa nie przewidywała okien będących przedmiotem postępowania. Organ przytoczył § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zgodnie z którymi, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Organ powołał także treść regulacji przeciwpożarowych zawartych w § 232 rozporządzenia. Organ odwoławczy podzielił konstatacje organu I instancji o naruszeniu powyższych przepisów. Jak zaznaczył organ, postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 P.b., a więc postępowanie w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, nie ma charakteru kontroli i w związku z tym nie może odnosić się do nieaktualnego stanu prawnego, np. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, lecz jako postępowanie naprawcze, a więc zmierzające do przywrócenia porządku prawnego, powinno opierać się na aktualnie obowiązujących przepisach prawa.
Mając na uwadze zarzut odwołania wniesionego przez małżonka skarżącej, organ przeanalizował treść księgi wieczystej [...] i ustalił, że aktualnym właścicielem nieruchomości (a zarazem i przedmiotowego budynku) jest skarżąca, natomiast małżonek skarżącej jest właścicielem 3 wyodrębnionych lokali na kondygnacji pierwszej, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste. Stąd organ zdecydował się na rozstrzygnięcie reformatoryjne.
W skardze na powyższą decyzję, skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 91 ust. 1 i 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także:
– art. 6, 7, 7b, 8, 9, 11, 28, 30 § 1, § 2 i § 4, 77 § 1, 81a § 1 oraz 122a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.),
– art. 3 pkt 7a, 5 ust. 1 pkt 9 P.b.,
– § 207 ust. 2 rozporządzenia.
W ocenie skarżącej, organ błędnie ustalił krąg stron postępowania, bowiem małżonek skarżącej zbył 27 sierpnia 2020 r. swój udział w nieruchomości objętej przedmiotowym postepowaniem. W odniesieniu do nakazania wykonania robót wyłącznie skarżącej, wskazała ona, że zgodnie z ugodą sądową w sprawie podziału nieruchomości (której kopię skarżąca przedłożyła na wezwanie sądu), ściany budynku są wspólną częścią wszystkich współwłaścicieli. W dalszej kolejności skarżąca zarzuciła organom nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu technicznego, faktycznego i prawnego budynku, w szczególności pominięcie okoliczności, że otwory okienne istniały zanim skarżąca nabyła budynek. Skarżąca dodała, że poinformowała pismem z dnia 12 czerwca 2020 r., organ o zakończeniu prac remontowych nakazanych decyzją z 1995 r. Wskazane w przedmiotowej decyzji prace nie obejmowały zamurowania istniejących już wówczas okien. Organ nie zgłosił zastrzeżeń do przeprowadzonych prac remontowych.
Skarżąca zaznaczyła, że naruszono jej prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, bowiem organ II instancji nie wydał w terminie decyzji w przedmiotowej sprawie, nie poinformował o ani konieczności, ani o przyczynach przedłużenia przedmiotowego postępowania. W ocenie skarżącej, "skarga na decyzję I instancji powinna zostać uznana prawem milczącej zgody". Odnosząc się do materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji, skarżąca podkreśliła, że idąc tokiem dywagacji organu, winien on nałożyć na skarżącą jeszcze nakaz dobudowy ganku, przebudowę poddasza na cele mieszkalne, budowę garażu. Podobnie, każdy inwestor byłby zobowiązany do realizacji pozwolenia na budowę w pełnym zakresie, a pozwolenie nie mogłoby wygasnąć w przypadku wykonania tylko części zaplanowanych prac budowlano-remontowych. Jak zaakcentowała skarżąca, pozwolenie na budowę to decyzja zezwalająca, a nie nakazująca podjęcie prac budowlanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wyrażoną uprzednio argumentację. W szczególności wskazał, że wszystkie akty prawne obowiązujące od 1928 r. nie zezwalały na umieszczenie otworów w ścianie granicznej budynku. Adresatem decyzji uczyniono skarżącą, posiadającą tytuł prawny do tej części obiektu, w której usytuowane są przedmiotowe okna, co wynika z księgi wieczystej.
W piśmie z 17 lutego 2022 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z umowy sprzedaży, na okoliczność zbycia przez małżonka skarżącej udziału w nieruchomości. Wskazała, że ze z uwagi na zachowane wartości zabytkowe budynek został objęty wnioskiem o wpis do ewidencji zabytków oraz rejestru zabytków nieruchomych.
Przedstawiając kolejny wniosek dowodowy w piśmie z 30 marca 2022 r. skarżąca oświadczyła, że w księdze wieczystej o powołanym przez organ numerze, nie znajdują się żadne zapiski poświadczające, że skarżąca posiada wyłączny tytuł prawny do części obiektu, w której usytuowane są przedmiotowe okna, a ponadto w księdze znajduje się ostrzeżenie o niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym i złożonych apelacjach. Skarżąca przedstawiła również kopie archiwalnych map katastralnych i wskazała, że otwory okienne zostały umieszczone w ścianie granicznej zgodnie z obowiązującym wówczas prawem. Na okoliczność powyższego skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z projektu wodociągu. Jak podkreśliła, do jej budynku nie przylegał żaden inny budynek, zaś drewniana szopa na sąsiedniej działce została postawiona niezgodnie z prawem i to w stosunku do niego powinno zostać przeprowadzone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W piśmie z 30 marca 2022 r. skarżąca oświadczyła, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co zaktualizowało możność skierowania sprawy na posiedzenie niejawne w powołanym wyżej trybie.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd stwierdził, że jest ona niezasadna.
Skarżone rozstrzygniecie organu zapadło w ramach tzw. Postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane. Celem postępowania naprawczego jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego czy wykonane roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa, czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w konsekwencji mogą zostać zaakceptowane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W razie stwierdzenia uchybień organy te wzywają inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.
Stosownie do art. 51 ust. 1 p.b. obowiązującego w dacie wydania skarżonej decyzji przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:
1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
W myśl art. 51 ust. 7 p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b. Z kolei art. 50 ust. 1 p.b. stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:
1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub
2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub
3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub
4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.
Jak zasadnie wskazuje organ II instancji postępowanie tzw. naprawcze uregulowane w art. 50 i 51 p.b. może być prowadzone w stosunku do robót budowlanych bez względu na datę zakończenia budowy i datę wszczęcia w stosunku do tych robót postępowania (tak wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 2911/19).
W przypadku wykonania robót budowlanych z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego lub pozwolenia na budowę, bez wcześniejszego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę zastosowanie będzie miał art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.
W przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne, z którego realizacją pozostają rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej, pozostaje w związku z pozwoleniem na budowę, którego udzielono na rzecz Pani D. J. i Pana K. J. 18 czerwca 1999 r. (k. 139 administracyjnych akt sprawy). Pozwolenie obejmowało m.in. przebudowę poddasza na cele mieszkaniowe, a z zatwierdzonego projektu budowlanego wynikało, że zamurowaniu miały ulec otwory okienne znajdujące się w ścianie szczytowej budynku nr [...], który przylega do budynku nr [...]. Czynności kontrolne PINB wykazały tymczasem (protokół z czynności kontrolnych k. 11 administracyjnych akt sprawy), że czynności te nie zostały wykonane. Z akt sprawy, w tym wyjaśnień skarżącej wynika, że stan jest niezgodny z projektem budowlanym, który nie przewidywał okien w ścianie szczytowej północnej i wschodniej poziomu poddasza.
W okolicznościach niniejszej sprawy niesporne jest, że w ścianach szczytowych północnej i wschodniej budynku, na wysokości poddasza, aktualnie znajdują się otwory okienne. Jak ustaliły organy, czego również nie kwestionuje skarżąca, zatwierdzony w 1999 r. projekt budowlany nie przewidywał pozostawienia dwóch przedmiotowych okien w ścianach leżących w granicy działki, jednak podczas dokonywania częściowej przebudowy poddasza na cele mieszkalne, otwory okienne nie zostały zamurowane. Podnoszona przez skarżącą we wnioskach dowodowych okoliczność, że okna powstały wraz ze zbudowaniem budynku na przełomie XIX i XX w., kiedy to nie istniały przepisy regulacje odległościowe dotyczące otworów w ścianach granicznych, nie ma istotnego znaczenia. Rację bowiem należy przyznać stanowisku, że objęcie poddasza budynku skarżącej przebudową zaktualizowało konieczność objęcia go warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia. Paragraf ten stanowi, że przepisy rozporządzenia stosuje się także przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Organy nadzoru budowalnego mają zaś kompetencje do powadzenia postępowania naprawczego – przewidzianego w art. 50-51 P.b. – nawet w stosunku do obiektów wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę, gdyż w razie stwierdzenia, że roboty te zostały zrealizowane z istotnym naruszeniem przepisów, w tym techniczno-budowlanych, mają obowiązek wydać decyzję nakazującą wykonanie robót mających na celu przywrócenie stanu zgodnego z przepisami, pomimo funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę.
Zgodnie natomiast z § 12 ust. 1 rozporządzenia, zasadą jest, że w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy działki, budynek należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 4 metry od granicy tej działki. Zawarty w § 12 rozporządzenia zakaz sytuowania budynków zwróconych ścianą z otworami okiennymi w kierunku granicy działki sąsiedniej nie wynika tylko i wyłącznie z bezpieczeństwa przeciwpożarowego (o czym poniżej). Zakaz ten gwarantuje ochronę interesów osób trzecich – prawo do zabudowy własnej działki, co w przypadku przylegania do ściany z otworami nie byłoby możliwe, czy prawo do prywatności, na co wskazuje art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.
Przyjęte przez prawodawcę rozwiązanie, polegające na zakazie sytuowania budynków ze ścianą z otworami w granicy działki, było i jest podyktowane także zasadami bezpieczeństwa przeciwpożarowego, bowiem ściana ta powinna być ścianą oddzielenia pożarowego. Zgodnie z § 232 ust. 1 rozporządzenia, ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory – obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W myśl § 272 ust. 3 rozporządzenia, ściana usytuowana bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego.
Z zebranego przez organy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że przedmiotowe okna znajdują się w ścianie leżącej bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej, zatem nie można mówić o zachowaniu odległości, o której mowa w przepisach rozporządzenia. Istnienie przedmiotowych okien jest także niezgodne z powołanym wyżej § 232 ust. 1 rozporządzenia. Wykazana niezgodność z warunkami technicznymi określonymi w przepisach uprawniała organy do zastosowania postępowania naprawczego. W odniesieniu do wywodu skarżącej, dotyczącego faktu, że pozwolenie na budowę to decyzja zezwalająca, a nie nakazująca podjęcie prac budowlanych, zauważyć należy, że – co już wyżej wskazano – pozwolenie na budowę jest wydawane w określonych warunkach. Nie jest rolą inwestora dokonywanie wyboru, które wynikające z pozwolenia na budowę warunki spełni, a które pominie. Należy także zauważyć, że nie było przedmiotem niniejszego postępowania badanie zgodności z prawem postawienia budynku usadowionego na działce sąsiedniej, przylegającego do budynku skarżącej. Niezależnie od tego w jakich okolicznościach powstał budynek na działce sąsiedniej, to konieczność stosowania się do regulacji odległościowych i przeciwpożarowych wynika z samego położenia budynku skarżącej w granicy działek, a nie z przylegania z bezpośredniego przylegania do ściany budynku sąsiedniego. Mając powyższe na uwadze, niezasadne pozostają zarzuty naruszenia prawa materialnego, które skarżąca powołała w skardze. Ponadto, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, że w sentencji decyzji wskazano, że zamurowanie otworów okiennych ma być przywróceniem do stanu poprzedniego, zaś decyzję oparto na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że skoro projekt budowlany zatwierdzony w 1999 r. nie przewidywał otworów okiennych w północnej i wschodniej ścianie budynku w poziomie poddasza, to nakaz zamurowania okna przywrócić ma stan zgodny z prawem, nie zaś stan poprzedni.
Odnosząc się do zarzutów i wniosków dowodowych dotyczących niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania, wskazać należy, że brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu nie jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, lecz ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zaznaczyć należy, że powyższa przesłanka wznowieniowa może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej konstrukcji, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Przepis ten należy bowiem wykładać w ten sposób, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1259/17 i powołane tam orzeczenia).
W nawiązaniu natomiast do ustalenia adresata decyzji, organ II instancji prawidłowo wywiódł z treści księgi wieczystej, że właścicielem nieruchomości gruntowej, na której usytuowany jest budynek (a zatem zgodnie z regulacjami prawa cywilnego, również położonego na gruncie budynku) jest skarżąca. Odrębne księgi wieczyste są prowadzone dla wyodrębnionych lokali położonych na parterze budynku. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, że w ugodzie sądowej przewidziana została wspólna własność ścian budynku, nie mogą mieć wpływu na przyjęcie odmiennego adresata decyzji, bowiem odzwierciedlenia tych ustaleń próżno szukać w księdze wieczystej. Co więcej, przedmiotem rozstrzygnięcia organu nie są ściany, które miałyby być wspólną własnością, lecz otwory okienne, z których korzysta kondygnacja będąca własnością skarżącej.
Z kolei zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia jej prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mogłyby być przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w postępowaniu dotyczącym skargi na przewlekłość postępowania. Zupełnie bezpodstawny pozostaje natomiast zarzut naruszenia art. 122a K.p.a., ponieważ sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W niniejszym postępowaniu instytucja milczącego załatwienia sprawy nie miała zastosowania.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Materiał ten pozwolił na poprawne ustalenie istotnych okoliczności sprawy, w tym bezsporne wykazanie istnienia otworów okiennych niezgodnych z przepisami oraz ustalenia właściciela budynku. Poczynione ustalenia znalazły przy tym odzwierciedlenie w poprawnie zastosowanej normie prawnej i właściwie sporządzonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Określony w zaskarżonej decyzji nakaz jest precyzyjny i jasno wskazuje zakres i sposób wykonania przedmiotowych robót. Tym samym nie można uznać za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).