II SA/Kr 577/26

II SA/Kr 577/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-06-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2024 poz 1478
art 88 ust 1 pkt 1 i pkt 2 , art 89 ust 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
rt 151 a par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 marca 2026 r., znak: SKO.OŚ/4170/17/2025 w przedmiocie wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 marca 2026 r., znak: SKO.OŚ/4170/17/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: organ II instancji, SKO, Kolegium) uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice (dalej: organ I instancji, burmistrz) z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: MI.6131.157.2024, którą organ I instancji wymierzył spółce W. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca), administracyjną karę pieniężną w wysokości 61.660,00 zł za usunięcie bez zezwolenia z nieruchomości położonej w miejscowości M., działka nr [...] obr[...]
- 1 sztuki drzewa gatunku modrzew europejski o obwodzie pnia 204 cm, mierzonym na wysokości 5 cm;
- 1 szt. drzewa gatunku żywotnik zachodni o dwóch pniach o obwodzie 30 cm i 48 cm mierzonym na wysokości 10 cm;
- 173 m2 powierzchni krzewu gatunku żywotnik zachodni;
- 80 m2 powierzchni krzewu gatunku żywotnik zachodni (pkt 1)
oraz wyznaczył termin 14 dni na uiszczenie kary od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z dnia 14 marca 2024 r. Starostwo Powiatowe w Myślenicach, w związku z pytaniami mieszkańców, poinformowało organ I instancji o możliwości nielegalnego usunięcia drzew z działki nr [...], obręb [...] w miejscowości M.. Na podstawie informacji z dnia 19 lutego 2024 r., znak: ZN-III.1331.2.2024.SK.1 ustalono, że nie były prowadzone sprawy o wydanie zezwolenia na wycinkę ww. drzew.
Pismem z dnia 17 marca 2024 r. T. z siedzibą w K. poinformowało organ I instancji, że jest zainteresowane udziałem w postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe.
Zawiadomieniami z dnia 5 kwietnia 2024 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, a także o możliwości wzięcia udziału w prowadzonym postępowaniu przez organizację społeczną - T. z siedzibą w K..
Pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. ww. organizacja społeczna wniosła o dopuszczenie jej do udziału w sprawie na prawach strony. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji postanowił dopuścić T. z siedzibą w K. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, rosnących na działce nr [...], obr. [...] w miejscowości M..
Pismem z dnia 9 kwietnia 2024 r. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że zieleń rosnąca na działce nr [...], obręb [...] w M. występuje na terenie układu urbanistycznego pod nr rejestru zabytków: A-633/M i nie jest objęta indywidualnym wpisem jako zieleń komponowana, zatem organem wymierzającym karę administracyjną za jej wycinkę jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Z protokołu oględzin nieruchomości w dniu 7 maja 2024 r. wynika, że prawidłowo zawiadomiony właściciel nieruchomości nie stawił się i nie było możliwości przeprowadzenia szczegółowych oględzin drzew oraz ich pomiaru. Nieruchomość była ogrodzona, a brama wejściowa zamknięta na kłódkę. Z posiadanych zdjęć z Google Maps i SIP GISON oraz zrzutu satelitarnego wynika, że przedmiotowa działka była w znacznym stopniu porośnięta roślinnością i drzewami, a żywotniki zachodnie zajmowały powierzchnię ok 243 m2. Z oględzin wykonanych z chodnika, przylegającego do działki wynika, że między innymi zostały usunięte 3 sztuki drzew, w tym 2 szt. drzew gatunku modrzew europejski i 1 sztuka drzewa gatunku metasekwoja chińska oraz szpalery żywotników zachodnich, ciągnący się wzdłuż ogrodzenia przy ul. [...] i ul. [...] w M.. Widoczne były pnie żywotników, jednakże nie dokonano pomiarów ich obwodów.
Pismem z dnia 29 maja 2024 r. zawiadomiono strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 lipca 2024 r.
Postanowieniem z dnia 29 maja 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 zarządzono o przeprowadzeniu oględzin przedmiotowej nieruchomości (pkt 1) i wezwano skarżącą jako właściciela nieruchomości do umożliwienia wejścia na teren nieruchomości w celu ich przeprowadzeniach (pkt 2).
Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 27 czerwca 2024 r. wynika, że pomimo prawidłowo doręczonego zawiadomienia właściciel nieruchomości był nieobecny i nie przeprowadzono szczegółowych oględzin drzew oraz ich pomiaru. Jednakże, ustalono, że widoczne pnie żywotników zachodnich zostały usunięte.
Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. organ I instancji poinformował o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazał, że rozstrzygnięcie zostanie wydane do dnia 31 października 2024 r.
Postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji postanowił zarządzić przeprowadzenie oględzin nieruchomości w dniu 20 sierpnia 2024 r. (pkt 1) oraz wezwać skarżącą do umożliwienia wejścia na teren nieruchomości w celu dokonania oględzin. Następnie, postanowieniem z dnia 25 lipca 2024 r. organ I instancji postanowił nałożyć na skarżącą karę grzywny w wysokości 50 zł za nieokazanie przedmiotu oględzin pomimo doręczenia wezwania. Kolejno, postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji postanowił zarządzić przeprowadzenie oględzin nieruchomości w dniu 20 sierpnia 2024 r. (pkt 1) oraz wezwać skarżącą do umożliwienia wejścia na teren nieruchomości w celu dokonania oględzin.
W protokole oględzin z dnia 20 sierpnia 2024 r. wskazano, że właściciel nieruchomości był nieobecny i brak było ponownie możliwości przeprowadzenia szczegółowych oględzin drzew oraz ich pomiaru. Postanowieniem z dnia 17 września 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji ponownie nałożył grzywnę na skarżącą w wysokości 200 zł. Postanowieniem z dnia 19 września 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 termin oględzin został wyznaczony na dzień 9 października 2024 r. i wezwano właściciela nieruchomości do umożliwienia wejścia na jej teren. Z protokołu oględzin z dnia 9 października 2024 r. wynika, że skarżąca po raz piąty nie udostępniła przedmiotu oględzin i ze względu na brak możliwości wejścia na teren nieruchomości nie dokonano szczegółowych oględzin drzew i ich pomiaru.
Pismami z dnia 11 października 2024 r. zawiadomiono o niezałatwieniu sprawy w terminie i przedłużono wydanie rozstrzygnięcia do dnia 31 grudnia 2024 r. i zwrócono się o udostępnienie fotogrametrycznych zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1960-2024 dla działki nr [...] obr. [...] w miejscowości M..
Następnie, postanowieniem z dnia 24 października 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji postanowił przeprowadzić oględziny w dniu 21 listopada 2024 r. i wezwał ponownie właściciela do okazania przedmiotu oględzin.
Z protokołu oględzin w dniu 21 listopada 2024 r. wynika, że stawił się pełnomocnik skarżącej spółki – właściciela nieruchomości i umożliwił wejście na teren nieruchomości. Oświadczył, że potwierdza, że na działce rosły w dwóch szpalerach tuje, jednakże nie posiada wiedzy, kto usunął drzewa i krzewy z działki. Przedstawiciele organu I instancji zmierzyli obwód pnia wyciętych drzew tuż przy ziemi. Zidentyfikowali pień niezidentyfikowanego drzewa o obwodzie 204 cm, pień drzewa gatunku żywotnik zachodni o obwodzie 70 cm (mierzonym na wysokości 5 cm) oraz widoczne pnie drzew gatunku żywotnik zachodni od strony południowej wzdłuż ogrodzenia o nieprzekraczającym obwodzie 50 cm (mierzonym na wysokości 5 cm). W zachodniej części widniała także kłoda drzewa owocowego.
Zawiadomieniem z dnia 3 grudnia 2024 r. poinformowano o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 organ I instancji orzekł o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej skarżącej, w wysokości i w sposób opisany na wstępie.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał po przeanalizowaniu w zbieżny z zaprezentowanym powyżej stanem faktycznym sprawy, że nałożono na właściciela dz. nr [...] obr. [...] w miejscowości M. karę administracyjną: za usunięcie 1 sztuki drzewa gatunku modrzew europejski o obwodzie 204 cm mierzonym na wysokości 5 cm w wysokości 12 240,00 zł (204cm x 30zł x 2); za usunięcie 1 sztuki drzewa gatunku żywotnik zachodni o dwóch pniach o obwodzie 30 cm i 48 cm mierzonym na wysokości 10 cm w wysokości 26 520,00 zł ( 78 cm x 340 zł x 2); za usunięcie 173 m2 powierzchni krzewu gatunku żywotnik zachodni w wysokości 17 300,00 zł (173 m2 x 50 zł x 2); za usunięcie 70 m2 powierzchni krzewu gatunku żywotnik zachodni w wysokości 5 600,00 zł (70 m2 x 40 zł x 2) na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478; dalej: u.o.p.) oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017 r. poz.1330; dalej: r.w.s.u.d.). Łączną wymierzoną i obliczoną w sposób przedstawiony w nawiasach karę administracyjną za usunięcie drzew i krzewów, organ I instancji określił na 61.660,00 zł.
Z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. wniosła odwołanie. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 76 § 1 i art. 80 k.p.a poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, a także pominięcie oświadczenia pełnomocnika o braku wiedzy co do osób odpowiedzialnych za nielegalną wycinkę. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak powołania biegłego dendrologa, celem ustalenia gatunków drzew wyciętych oraz brak obiektywizmu przy wyliczaniu kary bez uwzględnienia gatunków drzew, a także naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia, w szczególności w zakresie sposobu ustalenia gatunków drzew i naruszenie art. 88 ust. 2 u.o.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż wycinki drzew dokonała osoba trzecia bez zgody spółki, na dowód czego przedłożono oświadczenie osoby trzeciej - D. B..
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 6 marca 2026 r., znak: SKO.OŚ/4170/17/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło zaskarżoną decyzję burmistrza z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: MI.6131.157.2024 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że w trakcie postępowania odbyło się 5 oględzin. Właściciel nieruchomości nie był obecny na oględzinach w dniach: 7 maja 2024 r., 27 czerwca 2024 r., 20 sierpnia 2024 r., 9 października 2024 r. Ostatecznie pełnomocnik skarżącej pojawił się na oględzinach w dniu 21 listopada 2024 r. Następnie, przywołał ww. ustalenia oględzin z dnia 7 maja 2024 r. i 21 listopada 2024 r. Kolegium przywołało kolejno treść art. 83 ust. 1 u.o.p. i art. 83f ust. 1 pkt 1-3 u.o.p. przewidującego wyjątki od konieczności uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew i krzewów. Przywołał art. 88 ust. 1 u.o.p., z którego wynika organ właściwy do wymierzenia kary za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz art. 89 ust. 1 u.o.p., z którego wynika, że administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona gdyby takiego zwolnienia nie było. Ponadto wskazał na art. 85 ust. 1-4 u.o.p., który określa sposób ustalenia opłaty za usunięcie drzewa (mnożnik liczby cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm i stawkę opłaty) i krzewu (liczbę metrów kwadratowych powierzchni gruntu pokrytej usuwanymi krzewami i stawkę opłaty).
Organ II instancji podniósł, że poczynione ustalenia przez organ I instancji wykazały, że usunięto bez zezwolenia drzewo gat. modrzew europejski o obwodzie 204 cm mierzony na wysokości 5 cm, drzewo gat. żywotnik zachodni o dwóch pniach o obwodzie 30 cm i 48 cm mierzonym na wysokości 10 cm, krzew gat. żywotnik zachodni o powierzchni 173 m2 i krzew gat. żywotnik zachodni o powierzchni 70 m2. W ustaleniach organu I instancji jak podkreśliło SKO, drzewa gatunku żywotnik zachodni zostały zakwalifikowane do 4 grupy drzew, a stawka opłaty za 1 cm obwodu pnia do 100 cm wynosi 170 zł, a o obwodzie pnia od 101 cm wynosi 210 zł. Stawka za 1 m2 krzewu gatunku żywotnik zachodni wynosi 40 zł (do 100 m2), 50 zł (od 101 m2).
W ocenie SKO przedmiotowe wyliczenia są błędne, gdyż z akt sprawy wynika, że brak jest kłód, co uniemożliwia ustalenie obwodu usuniętych drzew na wysokości 130 cm, a w takim przypadku zastosowanie ma art. 89 ust. 4 u.o.p. i obwód ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. Wobec tego, Kolegium uznało, że organ I instancji powinien ustalić dla każdego drzewa najmniejszą średnicę pnia i każdorazowo zmniejszyć o 10 % i dopiero ten parametr będzie stanowił podstawę do wyliczenia kary. Z kolei, obwód pnia drzewa na wysokości 5 cm i 10 cm nie stanowi podstawy dla ustalenia obwodu usuniętego drzewa. W związku z tym, organ II instancji stwierdził, że nie ustalono istotnej okoliczności faktycznej, tj. najmniejszych średnic pni usuniętych drzew, a to ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. prawidłowe ustalenie wysokości kary. Zatem, SKO uznało, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Odnosząc się z kolei do treści oświadczenia D. B., Kolegium stwierdziło, że oświadczenie jest niewiarygodne, z powodu takich okoliczności jak utrudnianie ustalenie stanu faktycznego, poprzez kilkukrotne (4 razy) niestawienie się na oględziny i zamknięcie bramy, pełnomocnik skarżącej podczas oględzin poinformował tylko, że nie posiada wiedzy kto wyciął drzewa i krzewy, lecz nie wskazał, że mogła tego dokonać osoba obca i że zostało to zgłoszone na Policję czy do organu, osoba odpowiedzialna za wycinkę pojawiła się po wydaniu decyzji przez organ I instancji, przedkładając oświadczenie właścicielowi wraz ze świadomością o grożącej jej karze, usunięte drzewa były okazałe, usunięto dużą powierzchnię krzewów, a wycinka trwała kilka dni, tj. od 16-20 stycznia 2024 r., więc organ II instancji uznał, że nie mogło to odbywać się bez wiedzy właściciela nieruchomości.
Z decyzją organu II instancji z dnia 6 marca 2026 r. nie zgodziła się - W. Spółka z o.o. z siedzibą w K. i pismem z dnia 6 marca 2026 r., znak: SKO.OŚ/4170/17/2025 wniosła sprzeciw, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo braku przesłanek do zastosowania ww. przepisu, gdyż ewentualne braki w postępowaniu dowodowym mogły zostać uzupełnione na etapie postępowania II instancji, w szczególności poprzez nowe wyliczenie kary w oparciu o najmniejszą średnicę pnia pomniejszoną o 10% oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 88 ust. 2 i art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. poprzez odmowę uwzględnienia złożonego oświadczenia o wycince drzew i krzewów przez osobę trzecią, bez zgody i wiedzy skarżącej, co zwalnia ją z odpowiedzialności za nielegalną wycinkę drzew.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania dla skarżącej, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że przesłanki wydania decyzji kasacyjnej wynikają z art. 138 § 2 k.p.a. i należą do nich stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub zawartych w ustawach szczególnych oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Decyzja kasacyjna ma charakter wyjątkowy i niewłaściwe jest wydanie jej, gdy decyzja obarczona jest jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte takimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a.
Zdaniem skarżącej, organ II instancji wadliwie wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mógł wyeliminować, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a. Wystarczającym jest ustalenie przez organ odwoławczy dla każdego drzewa najmniejszej średnicy pnia i zmniejszenie jej o 10%. Według skarżącej przeliczenie ma charakter jedynie techniczny, polegający na analizie stosownych tabel i przeliczeniu na nowo kary, skoro obwód pnia na wysokości 5 i 10 cm nie jest miarodajny, a kłody nie znajdują się na nieruchomości. Uzupełnienie materiału dowodowego mogło mieć więc miejsce na etapie postępowania odwoławczego.
Jednakże, skarżąca podważa także twierdzenia organu II instancji w zakresie , że za nielegalną wycinkę drzew odpowiedzialna nie jest osoba trzecia, która złożyła oświadczenie o wycince dwóch sztuk drzew i krzewów bez zgody i wiedzy właściciela. Artykuł 88 ust. 2 u.o.p. zawiera bowiem przesłankę egzoneracyjną, powodującą wyłączenie odpowiedzialności w stosunku do posiadacza nieruchomości, tj. brak zgody posiadacza nieruchomości na wycinkę. Oznacza to, że posiadacz nieruchomości musi co najmniej wiedzieć o usuwaniu drzew i w innym przypadku brak jest podstaw do obciążania go karą. W ocenie skarżącej, przedstawiła ona oświadczenie sprawcy wycinki, z którego wynikało, że spółka nie posiadała informacji o jej przeprowadzeniu, a fakt, że skarżąca kilkukrotnie nie stawiała się na oględziny oraz brak wiedzy jej przedstawiciela na temat tego, kto usunął drzewostan nie przesądza o jej wiedzy na temat wycinki drzew. Tak samo o braku należytej staranności czy zaniedbaniu nie przesądza brak wiedzy o kilkudniowej wycince drzew i krzewów oraz brak codziennego nadzoru nad nieruchomościami przez skarżącą, która buduje "bank ziemi". Data przedstawienia oświadczenia sprawcy wiąże się z kolei z powzięciem informacji na temat osoby odpowiedzialnej za wycinkę na przełomie 2024 r. i 2025 r. Zdaniem skarżącej, celem oceny dowodu organ II instancji powinien przesłuchać skarżącą lub sprawcę. Odstąpienie od tej czynności powoduje, że przyjął on wyłącznie arbitralnie braku wiarygodności oświadczenia, więc nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i nie rozstrzygnął wątpliwości prawnych na korzyść strony. Organ II instancji, zdaniem skarżącej nie powinien odnosić się do oceny złożonego oświadczenia, jeżeli orzekał w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy kontrola ta wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Dodany nowelą z dnia 7 kwietnia 2017 r. art. 64a p.p.s.a. wprowadził instytucję sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) w miejsce składanej dotychczas na zasadach ogólnych skargi. Zgodnie bowiem z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Granice rozpoznania sprawy ze sprzeciwu od decyzji określa art. 64e p.p.s.a., wskazując, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.
Zasadą jest bowiem, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. Odstępstwem od tej zasady jest uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie kasacyjne powinno mieć charakter wyjątkowy, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna powinna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji.
W sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, jest niedopuszczalne jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - wydanie decyzji kasacyjnej. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. albo w przypadku istotnych braków postępowania wyjaśniającego, gdy jest możliwa zgoda stron na usunięcie nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 136 § 2 i 3 k.p.a. Z mocy art. 136 § 4 k.p.a., nie stosuje się § 2 i 3, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione.
Przepisy powyższe przesądzają, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie powinno zapaść wtedy, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., a więc gdy, jest konieczne takie uzupełnienie materiału dowodowego przez organ II instancji, że oparcie na nim rozstrzygnięcia naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, chyba, że wszystkie strony zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. wniosą o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2021 r. I OSK 650/21).
Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może więc zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16). Organ odwoławczy nie jest więc uprawniony do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podnieść należy, że na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie.
Należy także podkreślić, że decyzja kasacyjna ma charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Taki sposób rozstrzygnięcia determinuje również sposób przeprowadzenia kontroli jej legalności dokonywanej przez sąd. Konstrukcja postępowania sądowego, w ramach którego rozpoznaje się sprzeciw od decyzji kasacyjnej implikuje więc daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej - ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Skoro zatem decyzja kasacyjna jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego, to możliwości rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego podlegają w tych sytuacjach istotnemu ograniczeniu, albowiem sąd dokonuje kontroli legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia w świetle ustawowych przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15; wyrok NSA z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 1190/21; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1781/17; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 731/19).
Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić także należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 64d § 1 p.p.s.a., zgodnie
z którym sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dotyczące instytucji sprzeciwu uregulowanej w art. 64d i n. p.p.s.a. należy wskazać, że rozstrzygnięcie Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy dostrzeżone przez organ II instancji braki postępowania wyjaśniającego uzasadniały zwrot sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę zachodzą przedmiotowe okoliczności (istotne braki postępowania dowodowego), dlatego sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone rozstrzygnięcie prawidłowe.
Przedmiotem oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, prowadzone było w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia. Z uzasadniania zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji było zaniechanie przeprowadzenia dowodów, które mogą mieć istotne znaczenie w sprawie.
W sprzeciwie skarżąca kwestionuje ocenę zakresu koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego i formułuje na tym tle zarzuty naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej, ewentualne braki w postępowaniu dowodowym mogły zostać uzupełnione na etapie postępowania II instancji, w szczególności poprzez nowe wyliczenie kary w oparciu o najmniejszą średnicę pnia pomniejszoną o 10%. W ocenie skarżącej, organ II instancji zidentyfikował w decyzji I instancji błędny natury prawnej, wynikające z niewłaściwego zastosowania przepisów i mógł sam przeprowadzić postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie. Skarżąca jednak bliżej nie dookreśliła, dlaczego konieczne do wyjaśnienia wątpliwości organu II instancji wymagają wyłącznie uzupełnienia postępowania dowodowego w niewielkim zakresie, mogącym je wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Jej twierdzenia opierają się jedynie na ogólnym, subiektywnym przeświadczeniu, że wytyczne organu II instancji, co do dalszego prowadzenia postępowania sprowadzają się do technicznego przeliczenia wysokości kary administracyjnej w oparciu o tabele wynikające z przepisów prawa, skoro przesądził, że kłód nie ma na nieruchomości i obwód pni na wysokości 5 i 10 cm jest niemiarodajny. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji podkreślał jednoznacznie, że ustalenia organu I instancji nie korespondują z treścią akt sprawy. Podniósł bowiem, że organ I instancji ustalił jedynie gatunki usuniętych drzew i krzewów, ich obwody mierzone na wysokości 5 i 10 cm, zakwalifikował je do odpowiedniej grupy drzew i wskazując na adekwatną dla niej stawkę wyliczył wysokość kary. Ustalenia takie są zatem kontrfaktyczne i pozwalają stwierdzić, że organ I instancji nie dążył do ustalenia prawdy materialnej, rozstrzygając wbrew art. 7 k.p.a. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji w sposób niewłaściwy i niedokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, co do zasadniczych kwestii wpływających na wysokość administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów. Rozbieżności pomiędzy materiałem dowodowym sprawy, w szczególności wynikającym z braku kłód, uniemożliwiający ustalenie obwodu usuniętych drzew na wysokości 130 cm i pominięciem tych informacji w protokołach oględzin, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji wymagały poczynienia ustaleń o charakterze zasadniczym i podstawowym dla sprawy. W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że postępowanie dowodowe powinno zmierzać, stosownie do treści przepisów, w tym art. 89 u.o.p. do ustalenia najmniejszej średnicy pnia. W sprawie organ I instancji nie ustalił więc właściwego parametru, który później powinien zostać ewentualnie ponownie zbadany, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania sprawdzony i ustalony przez organ II instancji. Zatem, organ I instancji prowadził postępowanie dowodowe niejako w przeciwnym kierunku, dążąc do ustalenia niewłaściwego parametru. Nawet jeżeli, organ I instancji dopuścił się błędu w postępowaniu wyjaśniającym z powodu zastosowania innych przepisów, to w niniejszej sprawie organ II instancji nie uchylił decyzji Burmistrza w związku z niewłaściwą wykładnią przepisów, lecz dlatego, że postępowanie dowodowe nie doprowadziło do ustalenia właściwych parametrów, które później należy uwzględnić przy wyliczaniu kary administracyjnej. Poczynienie tych ustaleń nie może więc zostać zastąpione przez przeprowadzenie prostych rachunków technicznych, tak jakby oczekiwała tego skarżąca. Bowiem dowód przyjęty przez organ I instancji, tj. obwód pnia drzewa na wysokości 5 cm i 10 cm w niniejszej sprawie na skutek braku kłód nie był zasadniczo konieczny do ustalenia, gdyż zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie należało wziąć pod uwagę inne parametry (najmniejszą średnicę pnia pomniejszoną o 10%).
Prawidłowość rozstrzygnięcia organu II instancji potwierdza treść z art. 88 ust. 1 pkt 1 u.o.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (ust. 2). Stosownie natomiast do art. 89 ust. 1 ustawy administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. Jeżeli ustalenie obwodu lub gatunku usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu wykarczowania pnia i braku kłody, dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając ją o 50% (ust. 3). Jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10% (ust. 4), zaś w przypadku usunięcia drzewa lub krzewu obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie, złomu lub wywrotu, wysokość administracyjnej kary pieniężnej obniża się o 50% (ust. 6).
Zasadnie zatem Kolegium oceniło, uwzględniając treść cytowanych przepisów i dotychczas zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, że w materiale tym są braki, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji powinien bowiem jednoznacznie ustalić, które drzewa nie mają kłód, a że takie występują przesądził organ II instancji i wskazać, które nie mają pni, a dopiero potem w odniesieniu do odpowiednich parametrów wyliczyć karę administracyjną.
Nie znajduje uzasadnienia także twierdzenie skarżącej, że organ II instancji nie sformułował wytycznych w sposób prawidłowy, skoro odnoszą się one wprost do konieczności ustalenia konkretnych parametrów dotyczących wyciętych drzew i krzewów.
Należy także zauważyć, że z protokołu oględzin z dnia 27 czerwca 2024 r. wynika, że pnie żywotników zachodnich, które były widoczne w dniu 7 maja 2024 r. zostały całkowicie usunięte (w nawiasie znajduje się dopisek długopisem: "od ul. [...] Następnie, w sporządzonym w dniu 21 listopada 2024 r. protokole oględzin organ I instancji pominął tą kwestię i wskazał, że na działce widoczne są pnie żywotników zachodnich, rosnących wzdłuż ogrodzenia od strony południowej, które nie przekraczają obwodu 50 cm. Takie sformułowanie protokołu oględzin, będącego podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji, przy równoczesnym braku wyjaśnienia Burmistrza, co do treści protokołu z dnia 7 maja 2024 r. budzi wątpliwości. Powyższe wskazuje także na to, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania dotyczącego nawet zebranych (choć uznanych za wadliwe) własnych parametrów dotyczących obwodów pni. Dane takie jako mające fundamentalne znaczenie dla sprawy powinny zostać ustalone i jednoznacznie wskazane w decyzji. W niniejszej sprawie nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji powinien najpierw wyczerpać możliwości dowodowe w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i dopiero na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ustalić stan faktyczny sprawy, czego nie uczynił w sposób wystarczający. Skoro organ I instancji nie wyczerpał możliwości dowodowych, które powinien uwzględnić z urzędu i nawet poczynione ustalenia w sprawie były wadliwe, to nie wypełnił obowiązków związanych ze staniem na straży praworządności i podejmowaniem z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, koniecznego do załatwienia sprawy, o czym stanowią art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a..
Nie można także stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a., jak podnosi to skarżąca, zarzucając organowi II instancji możliwość przeprowadzenia własnego postępowania wyjaśniającego, gdyż wydane przez niego rozstrzygnięcie właśnie realizuje należycie tą zasadę, zapewniając stronom postępowania pełną dwuinstancyjność, tj. rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie przez organy dwóch instancji. Nie zmienia powyżej oceny fakt, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji odniesiono się do treści oświadczenia D. B., wyrażając stanowisko w kwestii jego niewiarygodności. Oświadczenie to zostało złożone, jak wynika z daty zawartej na oświadczeniu dopiero 7 stycznia 2025 r., czyli po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji i zostało załączone jako jeden z dowodów wraz z wnioskiem o jego przeprowadzenie. Ustalenie bowiem, że sprawca nielegalnej wycinki działał bez zgody posiadacza nieruchomości i ponosi za to odpowiedzialność administracyjną, wyłącza możliwość karania posiadacza nieruchomości i może prowadzić do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ II instancji ustalił więc, czy podmiot, na którego nałożono administracyjną karę pieniężną jest zobowiązany do jej ponoszenia i stwierdził, uzasadniając swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji, że sytuacja wyłączająca odpowiedzialność skarżącej w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Zarzut podniesiony w sprzeciwie dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 88 ust. 2 i art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. nie znajduje uzasadnienia.
Sąd dostrzega oczywiście, że w treści decyzji SKO wyraziło stanowisko co do tego kto jest podmiotem odpowiedzialnym, jednak na obecnym etapie postępowania Sąd nie ocenia, czy stanowisko to jest prawidłowe. Ocena w tym zakresie, z uwagi na procesowy charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego, byłaby przedwczesna. Jak wcześniej wskazano, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie ocenia zatem istoty sprawy i nie przesądza w żadnym kierunku jej wyniku. Podkreślić można jedynie na marginesie, że wykładnia celowościowa przepisów dotyczących kar administracyjnych za wycinkę drzew nakazuje z ostrożnością podchodzić do okoliczności wyłączających odpowiedzialność podmiotu uprawnionego do uzyskania zezwolenia w związku z posłużeniem się podmiotami trzecimi. Dla przyjęcia odpowiedzialności posiadacza czy właściciela nieruchomości za zniszczenie lub wycięcie drzew i krzewów przez osobę trzecią wystarczy, że wymienieni wiedzieli o tym i na to się godzili, czy też posiadacz przewidywał taką możliwość i na nią się godził. Jedynie wykazanie, że zniszczenie drzew odbyło się poza jakąkolwiek kontrolą i wiedzą właściciela nieruchomości lub urządzeń, może być rozważane jako okoliczność prawnie istotna. Dopiero ustalenie, że sprawca nielegalnej wycinki działał bez zgody posiadacza nieruchomości i ponosi za to odpowiedzialność administracyjną, wyłącza możliwość karania posiadacza nieruchomości. Okoliczności przeciwne powinny zostać odpowiednio uargumentowane przez właściciela, tym bardziej jeżeli powołuje się on na tę okoliczność dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Argumentacja organu II instancji jest w tym zakresie spójna i logiczna, wyjaśniając skarżącej, dlaczego SKO nie uznało za właściwe złożonego oświadczenia, wskazało ono na rozmiar drzew i prowadzone kilkudniowe prace wycinkowe oraz stanowisko skarżącej w toku postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze całokształt okoliczności w sprawie, Sąd uznał więc, że organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i przekazał ją do ponownego rozpoznania, celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istotnych okoliczności i parametrów mających znaczenie w sprawie i orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu sprzeciwu na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.