II SA/Kr 571/25

II SA/Kr 571/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/
Magda Froncisz
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 17 ust 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 52 i art 53  , art 58  par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2025 r. sprawy ze skargi Ł. K. na uchwałę Nr XXXIII/313/05 Rady Miejskiej w B. z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu Ł. K. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
II SA/Kr 571/25
UZASADNIENIE
Ł. K. (właściciel działki nr [...] w terenie B.95.ZN) wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz stwierdzenie nieważności uchwały nr XXXIII/313/05 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005 r. nr 732 poz. 5330) jako naruszającej:
1) art. 20 ust. 1 upzp, bo przeznaczeniem działki jest zieleń nieurządzona z zakazem zabudowy, podczas gdy w studium z 2019 r. przeznaczenie to M.3 (strefa zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) ze wskazaniem "Strefa jest wyznaczona głównie na podstawie przesądzeń planistycznych. Nowe tereny rozwojowe są ograniczone granicą zwartej struktury funkcjonalno-przestrzennej";
2) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 4 Konstytucji RP i art. 4 Pb, bo całkowity zakaz zabudowy to nadmierne i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności;
3) art. 1 ust. 2 pkt 3 upzp, bo działka graniczy z terenami B.97.M3 i B.96.M3, na których możliwa jest zabudowa jednorodzinna wraz z zabudową usługową.
Rada Miejska w Brzeszczach wniosła o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że w studium z 2024 r. działka znajduje się w strefie M.3, co umożliwia w przyszłości zmianę planu miejscowego, zaś brak zakazu zabudowy w studium nie wyklucza wprowadzenia zakazu zabudowy w planie miejscowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżona uchwała została podjęta w 2005 r.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Z przywołanego przepisu wynika, że do skargi na zaskarżoną uchwałę stosuje się art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446; dalej: u.s.g.) - obie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej z 7 kwietnia 2017 r.
Stosownie do tak określonego brzmienia art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Ponadto zgodnie z tak określonym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu mającym w tej sprawie zastosowanie jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, wyraził pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu (por. ONSA 2003, Nr 1, poz. 2).
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jako czynność procesowa powodująca wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy pod względem ich zgodności z prawem, konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez zaskarżoną uchwałę. Słuszne jest zatem uznanie tego środka prawnego za surogat środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. W powołanym postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2844/24, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wszczyna postępowanie, które ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi.
Specyfika spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny polega właśnie na tym, że postępowanie przed tym sądem pozostaje zawsze w ścisłym związku z poprzedzającym je postępowaniem prowadzonym w danej sprawie przez organy administracji publicznej, których działania są objęte kontrolą sądu administracyjnego.
Równocześnie, w świetle powyższych rozważań co do charakteru wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie jest możliwe przyjęcie, że bez znaczenia pozostaje to, o co wzywał skarżący.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Brzeszczach nr XXXIII/313/05 z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze.
Tymczasem w aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sporządzone w imieniu skarżącego przez fachowego pełnomocnika – adwokat M. K., z dnia 11 marca 2025 r., w którym skarżący wzywa do usunięcia "naruszeń prawa, które dotyczą uchwały nr XXI/239/08 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 30 września 2008 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze".
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga została odrzucona jako nie poprzedzona skutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.