II SA/KR 481/25

Sprawa dotyczyła skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla budowy myjni samoobsługowej. Głównym powodem odmowy było niespełnienie przez planowaną inwestycję warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa", określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Organ I instancji (Burmistrz) wskazał, że dla planowanej inwestycji na działce nr [...] przy ul. K. nie istnieje sąsiednia zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Myjnia samoobsługowa została uznana za obiekt, który ze względu na swoją specyfikę (hałas, zapachy, wzmożony ruch) nie może być traktowana jako zabudowa towarzysząca lub uzupełniająca dla dominującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w analizowanym obszarze. Organ podkreślił również bliskość sąsiednich budynków mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało tę decyzję, analizując szczegółowo przesłanki z art. 61 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że obszar analizowany nie zawiera zabudowy o analogicznym charakterze, a myjnia samochodowa, ze względu na całodobowy charakter działania i generowane uciążliwości, nie może być uznana za uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Powołano się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na kolizyjność tego typu inwestycji z zabudową mieszkaniową. Skarżąca M.S. zarzuciła organom naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, argumentując, że planowana inwestycja spełnia warunki do wydania pozytywnej decyzji, w tym zasady dobrego sąsiedztwa, i że nie można jej dyskwalifikować tylko na podstawie potencjalnych uciążliwości, które powinny być badane na etapie pozwolenia na budowę. Powołała się na orzecznictwo NSA dopuszczające szerszą interpretację pojęcia kontynuacji funkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że planowana myjnia samoobsługowa, ze względu na swoją specyfikę i potencjalne uciążliwości, nie może być uznana za uzupełnienie dominującej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej w analizowanym obszarze. Sąd podkreślił, że choć prawo do zabudowy jest prawem właściciela, podlega ono ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa i konieczności ochrony ładu przestrzennego oraz interesu osób trzecich. Sąd uznał, że organy prawidłowo oceniły brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a przywołane przez skarżącą orzeczenia zapadły w odmiennych stanach faktycznych. Sąd zaznaczył, że analiza uciążliwości (hałas, zapachy) była dodatkowym elementem oceny charakterystyki przedsięwzięcia, a nie jedyną podstawą odmowy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający