Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II SA/Kr 408/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA/Kr 408/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 stycznia 2025 r. znak: WI-I.7840.2.89.2023.MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. K. kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1219/6740.1/2023 z 27 października 2023 r., znak: AU-01-1.6740.1.1070.2021.MMI zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wod.- kan., gazu, C.O., energii elektrycznej, odcinkami instalacji gazu od skrzynek w ogrodzeniu do budynków, instalacji WLZ energii elektrycznej oraz instalacji kanalizacji sanitarnej do studzienek S1, S2, S3, S4, instalacji kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem na deszczówkę oraz budowa dojścia, dojazdu, budowa ogrodzenia (ogrodu wertykalnego) i zadaszonych miejsc postojowych na działce nr [...] obr. [...]".
W odwołaniu Skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024 r. poz. 725) – zwanej dalej Pb w zw. z § 13, § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (WT) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji bez uwzględnienia przy wydawaniu decyzji uzasadnionych interesów strony odwołującej, a to w szczególności:
1) ochrony przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach obecnych, jak również w budynkach, które mogłyby powstać na działce strony w przyszłości.
2) ochrony przed całkowitym zacienieniem działki strony, przez projektowane budynki inwestora,
3) ochrony możliwości przyszłej zabudowy działki, będącej własnością strony, poprzez zapewnienie braku przesłaniania i zacienienia działki strony, a ponadto poprzez;
4) przyjęcie przez organ, skrajnie najniższych wymaganych prawnie odległości, co jest jawnym przykładem eksploatacyjnego korzystania inwestora na otoczeniu,
5) nieuwzględnienie przez organ, uwag stron, dotyczących gabarytów zaprojektowanych obiektów, ograniczenia przez inwestycję światła słonecznego, zwłaszcza w miesiącach zimowych oraz ograniczenie widoku,
6) nieuwzględnienie przez organ, że projektowana zabudowa wpłynie negatywnie na warunki nasłonecznienia i zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach na działce strony, a także w przyszłych budynkach.
7) nieuwzględnienie przez organ, że zgodnie z rozporządzeniem czas nasłonecznienia w dniach równonocy (godziny 7.00-17.00) powinien wynosić minimum 3 godziny, a przecież budynki inwestora w odległości 1,5 m od granicy, mają być usytuowane od strony południowej na terenie usytuowanym wyżej o 1,5 m od terenu odwołującej, tak więc zacienienie będzie padać na działkę strony od wschodu, do zachodu słońca.
8) błędne przyjęcie przez organ, że wykonana analiza przesłaniania i nasłonecznienia od strony działki inwestora, na której zlokalizowane będą projektowane budynki "1A" "1B", "2A" i " 2B", jest rzetelna i potwierdza spełnienie wymagań WT, w sytuacji, gdzie jest on nieprawidłowa i nierzetelna, gdyż niemożliwym jest brak zacienienia działki strony, przez budynki inwestora, znajdujące się 1,5 m od granicy na terenie usytuowanym 1,5 m wyżej niż działka odwołującej, gdzie cień o długości 60 m pada na dzień dzisiejszy na budynki strony z budynku nr [...] znajdującego się na działce nr [...] własności A. T., który to budynek jest w odległości ok. 21,5 m od zabudowań strony,
9) zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p., bowiem w szczególności nie uwzględnienia "zastanego sąsiedztwa" dla terenu inwestycji,
2. naruszenie art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust, 1 pkt 1 i 2 Pb poprzez brak sprawdzenia, czy projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki inwestora, jest zgodny z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami wymienionymi w pozostałych przepisach, co skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "O. ", szczególnie § 16 ust 2 pkt 2 ppkt a i b, pomimo braku, min.;
1) wykazania w projekcie czy zachowane zostały warunki wskaźnika intensywności zabudowy dla inwestycji 4 domów 3 kondygnacyjnych,
2) zgodności w zakresie zachowania wymaganej rzeczywistej powierzchni biologicznie czynnej, na działce inwestora, wskutek nadmiernej powierzchni zabudowy, oraz poprzez:
3) bezkrytyczne i nieuprawnione przyjęcie przez organ, że przedstawione przez inwestora wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej, która winna zostać zachowana na terenie inwestycyjnym w 70 %, są prawidłowe, pomimo, że powierzchnia biologicznie czynna nie została zachowana, bowiem dodatkowa powierzchnia zieleni na pionowym ogrodzeniu działki, które terenem działki nie jest, nie może być zaliczona jako powierzchnia biologicznie czynna, tylko, dlatego, że inwestorowi zabrakło terenu działki z powodu nadmiernej zabudowy terenu,
4) nieuprawnione przyjęcie przez organ, że przedstawione przez inwestora wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej, która winna zostać zachowana na terenie inwestycyjnym w 70 %, są prawidłowe, pomimo, że powierzchnia biologicznie czynna nie została zachowana, bowiem dodatkowa powierzchnia zieleni na zadaszeniach miejsc postojowych, które terenem działki nie są, nie może być zaliczona jako powierzchnia biologicznie czynna, tylko, dlatego, że inwestorowi zabrakło terenu działki z powodu nadmiernej zabudowy terenu.
5) nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej przez który należy rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej, liczony zgodnie z definicją określoną w WT,
6) zatwierdzenie projektu budowlanego przy pozornym tylko "powiększeniu terenu" biologicznie czynnego przez inwestora, które miało służyć wykazaniu zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego li tylko w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, co narusza tym samym § 16 ust 2 pkt 2 ppkt a, planu miejscowego, co obligowało organ do wydania decyzji odmownej,
7) nieuwzględnienie w prowadzonym postępowaniu, że wybudowanie ogrodzenia o wysokości 220 cm i obsadzenie go roślinnością pnącą, spowoduje dodatkowe zacienienie nieruchomości sąsiednich, co nie zostało w jakikolwiek sposób przeanalizowane, a ponadto konieczność sztucznego nawadniania roślinności (co w tym przypadku jest konieczne do naturalnej wegetacji roślin) na ogrodzeniu będącym w granicy działki inwestora z innymi działkami, może spowodować, że działki sąsiednie będą zalewane przez systemy nawadniania zamontowane na ogrodzeniu i wzdłuż tego ogrodzenia.
II. naruszenie przepisów postępowania, mającą istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy tj.:
1. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi odwołującej w zakresie korzystania z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego wpływu zamierzenia budowlanego będącego za granicą jej działki na bezpieczeństwo, prywatność oraz komfort zamieszkiwania z powodu pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także wpływu, na możliwość przyszłej zabudowy działki strony, a właściwie jej uniemożliwienia, wskutek zbyt bliskiej (1,5 m) odległości inwestycji od granicy działki, co powoduje przesłanianie i zacienienie gruntu należącego do strony, przez zabudowę mającą łączną wysokość 10,5 m uwzględniając uwarunkowania terenowe (działka inwestora jest położona 1,5 m wyżej),
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes odwołującej.
3. art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od inwestora, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zachowania dopuszczalnej intensywności zabudowy na działce inwestora oraz w zakresie, że inwestycja nie narusza praw strony do przyszłej zabudowy jej działki, a także w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej na działce inwestora,
4. art. 6 7, 8 i 9 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a oparcie się przez organ przy wydaniu decyzji, jedynie na wnioskach inwestora, bez uwzględniania wniosków i uwag pozostałych stron postępowania.
5. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie dokonanie przez organ kompleksowej oceny, czy zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności dotyczących przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 WT. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest bardzo lakoniczne i w zasadzie nie omawia jakichkolwiek warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12, § 13 i inne rozporządzenia).
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 17 stycznia 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.2.89.2023.MS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podano, iż co do zgodności inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi z dokumentacji projektowej wynika, iż przebudowywany wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Projektant wykonał analizę dotyczącą warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 56 - 56A). Istniejący budynek mieszkalny po rozbudowie o jednostanowiskowy garaż dla samochodu osobowego będzie usytuowany w odległościach od granic z działkami sąsiednimi i tak:
- 1,5 m od strony północnej, działka nr [...] oraz dz. nr [...];
- od 6,02 m do 5,95 m od strony południowej, działka nr [...];
- 16,83 m od strony wschodniej, droga - działka nr [...];
- 14,42 m od strony zachodniej, działka nr [...];
Z rysunku projektu zagospodarowania terenu (PZT) wynika, iż działki sąsiadujące z terenem inwestycji są w większości nieruchomościami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z budynkami towarzyszącymi.
Najbliżej projektowanej inwestycji zlokalizowany jest na działce nr [...] (własność Skarżącej) w odległości 5,29 m - inny budynek (oznaczony na mapie jako "i1) zakwalifikowany przez projektanta jako NRO. Natomiast budynek mieszkalny jednorodzinny (również określony jako NRO) zlokalizowany na działce nr [...], (własność A. T., uznanej za stronę postępowania) znajduje się w odległości 8,0 m.
Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego elewacja północna budynków nr 1A i 1B zlokalizowanych 1,5 m od granicy z działką sąsiednią została zaprojektowana
jako ściana oddzielenia p.poż. REI 60 i ocieplona wełną mineralną, która jest materiałem niepalnym.
Z powyższego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa inwestycja, spełnia wymagania w zakresie warunków dotyczących odległości § 12, § 271 ust. 8, w związku z § 271 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) – zwanego dalej WT, nie narusza zapisów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tzw. przesłaniania (§ 13) oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60), co zostanie szczegółowo opisane w niniejszej decyzji.
Projektant na rysunku PZT wskazał planowaną lokalizację miejsca do gromadzenia odpadów stałych. W związku z zapisami § 23 ust. 4 WT, nie jest wymagane zachowanie odległości, o których mowa w § 23 WT. Dojazd do projektowanej inwestycji zapewnia gminna droga publiczna, ul. J. - dz. nr [...]. Projektowany wjazd na teren posesji oraz rozbudowa drogi nie zostały objęty niniejszym wnioskiem i będą procedowane w/g odrębnego opracowania.
Ścieki bytowe z projektowanych budynków mieszkalnych zostaną odprowadzone za pomocą instalacji kanalizacji sanitarnej do studzienek S1, S2, S3, S4 na terenie inwestycji a następnie poprzez przyłącza kanalizacyjne (nie objęte niniejszym wnioskiem) do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. Zaopatrzenie w wodę nastąpi z rozbudowanej sieci wodociągowej, poprzez projektowane przyłącze wodociągowe (wg. oddzielnego opracowania). Zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi z sieci energetycznej poprzez projektowane instalacje elektryczne od skrzynki elektrycznej
zlokalizowanej w ogrodzeniu, do poszczególnych budynków.
Budynki będą ogrzewane gazem doprowadzonym z sieci gazowej, poprzez instalacje gazowe po terenie działki od skrzynki zlokalizowanej w ogrodzeniu. Ze względu na brak kanalizacji deszczowej na projektowanym obszarze odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowych nastąpi poprzez rynny do zbiorników na deszczówkę, zlokalizowanych na terenie Inwestorów, projektowanych oddzielnie dla
każdego budynku. Wody opadowe i roztopowe z dojść i dojazdów zostaną odprowadzone również na teren inwestycji, natomiast powierzchnie te projektuje się z materiałów przepuszczalnych, które zabezpieczą grunty sąsiednie przed ich zalewaniem. Wzdłuż linii ogrodzenia zastosowano przeciw spadki zabezpieczające przed niekontrolowanym zalewaniem działek sąsiednich, ponadto planowane ogrodzenie zostało zaprojektowane na podmurówce o wysokości 30 cm ponad poziom terenu, co będzie dodatkowo zabezpieczać tereny sąsiednie przed ich zalewaniem.
Ocenie zgodności z przepisami podlegają wyłącznie obiekty oraz elementy budowlane objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, inicjującym to postępowanie.
Mając powyższe na uwadze, projektant wskazał miejsce do gromadzenia odpadów stałych, sposób odprowadzania ścieków, oraz sposób zaopatrzenia budynków w wodę oraz energię elektryczną. Zatem, przedmiotowe zamierzenie spełnia wymagania wynikające z § 23 oraz § 26 WT, w zakresie technicznego uzbrojenia nieruchomości.
Analiza zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na terenie inwestycji obowiązują zapisy Uchwały Nr LIII/1465/21 Rady Miasta Krakowa z 18 lutego 2021 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru O. (Dz.Urz.Woj.Małop.2021.1157) - zwany dalej MPZP. Działki inwestycyjne usytuowane są na terenie oznaczonym symbolem MN.12 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wschodni fragment działki znajduje się w terenie KDD.11 - tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej. Projektant wykonał analizę zgodności inwestycji z aktualnymi ustaleniami MPZP (str. 46-46A).
Natomiast co do zgodności projektowanej inwestycji z zapisami MPZP, wskazano na poszczególne punkty planu:
§ 7. Ust. 14. Ustala się następujące zasady kształtowania dachów z zastrzeżeniem § 16 ust. 5 i 6, § 17 ust. 8 oraz § 20 ust. 7 i 8:
1) geometrię, kształt dachu należy kształtować według następujących zasad:
a) w terenach MN.1-MN.12, MN/U.1-MN/U.10 na budynkach mieszkalnych, budynkach gospodarczych oraz na budynkach usługowych, nakaz stosowania dachów symetryczne dwuspadowych (z naczółkami lub bez), o kącie nachylenia połaci dachowych od 35ş do 40ş, i o połaciach nieprzesuniętych wzajemnie w poziomie i w pionie, (...)
c) w przypadku budowy ganków i facjat nakaz stosowania przekrycia dachem symetrycznym dwuspadowym (z naczółkiem lub bez), o kącie nachylenia połaci dachowych od 35ş do 40ş, o kalenicy prostopadłej do głównej kalenicy dachu i zlokalizowanej poniżej głównej kalenicy,
2) w zakresie materiałów pokryć dachowych obowiązują następujące zasady:
a) nakaz stosowania materiałów tradycyjnych, tj. dachówki ceramicznej lub blachy płaskiej, blachodachówki,
b) wymagana kolorystyka dachów w naturalnych kolorach użytych materiałów tradycyjnych,
c) dopuszcza się kolor brązowy w przypadku zastosowania blachy lub blachodachówki,
d) dopuszcza się stosowanie blachodachówki matowej, z wyłączeniem materiałów bitumicznych,
e) na dachach płaskich dopuszcza się stosowanie nawierzchni urządzonej jako teren
biologicznie czynny,
f) zakaz stosowania dachów mansardowych, pseudomansardowych, łamanych,
g) dopuszcza się realizację tarasów:
- na budynkach przykrytych dachem spadzistym:
-- w terenach położonych w strefie integracji urbanistycznej maksymalna powierzchnia tarasów nie może stanowić więcej niż 20% rzutu budynku, przy czym nie dopuszcza się lokalizacji tarasu w części budynku położonej od strony drogi publicznej,
-- w pozostałych terenach maksymalna powierzchnia tarasów nie może stanowić więcej niż 50% rzutu budynku, (...)
3) w zakresie doświetlenia poddaszy oraz pomieszczeń na ostatnich kondygnacjach
budynków dopuszcza się:
a) doświetlenie oknami połaciowymi, zgodnie z następującymi zasadami:
- nakaz stosowania jednolitej formy i wielkości okien połaciowych na danym budynku,
- nakaz rozmieszczenia okien połaciowych w osiach otworów okiennych i drzwiowych lub
zgodnie z kompozycją elewacji,
- nakaz rozmieszczenia wszystkich okien połaciowych w jednej linii,
- dopuszcza się stosowanie okien połaciowych na dwóch poziomach,
b) lokalizację lukarn/facjat z wyłączeniem obiektów objętych ochroną bryły i gabarytów,
zgodnie z następującymi zasadami:
- łączna szerokość lukarn/facjat nie może przekraczać 1/3 szerokości odpowiedniej elewacji,
- nakaz lokalizacji lukarn/facjat w osiach otworów okiennych i drzwiowych lub zgodnie
z kompozycją elewacji,
- nakaz lokalizacji lukarn/facjat symetrycznie względem osi symetrii elewacji,
- nakaz stosowania jednolitej formy i wielkości lukarn/facjat na danym budynku
z zastrzeżeniem, że dachy lukarn/facjat nie mogą się łączyć ze sobą,
- podział i stolarka okien lukarn powinny nawiązywać do istniejących na budynku podziałów i rodzaju stolarki okiennej.
§ 13. 9. Ustala się następujące zasady obsługi parkingowej:
1) określa się minimalną liczbę miejsc postojowych dla samochodów, wliczając miejsca w garażach, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części – według poniższych wskaźników:
a) budynki w zabudowie jednorodzinnej: 2 miejsca na 1 dom,
§ 16. 1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone
symbolami (...), MN.11, MN.12, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi.
2. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów ustala się:
1) nakaz kształtowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym;
2) dla terenów (...) MN.11, MN.12:
a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 70%,
b) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 0,5,
c) maksymalną wysokość zabudowy: 9 m,
d) maksymalną wysokość zabudowy dla budynków gospodarczych, garaży wolnostojących, wiat i altan: 5 m.
Zatem, przedmiotowe zamierzenie, polegające na budowie czterech budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej, wraz z infrastruktura techniczną, nie narusza ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu inwestycji. Zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym powierzchnia całego terenu inwestycji wynosi 1.500 m2 a w terenie MN.12 wynosi 1.400 m˛ (w stosunku do tej powierzchni będą liczone wskaźniki urbanistyczne ustalone w MPZP, dlatego tą powierzchnie przyjęto dalej jako 100%). Powierzchnia zabudowy wszystkich budynków razem to 232,90 m˛ (16,6 %). Natomiast powierzchnia całkowita wynosi 698,70 m˛.
Wskaźnik intensywności zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi: 698,7 / 1400 = 0,49 – co jest zgodne z § 16 ust. 2 pkt 2b MPZP – wskaźnik intensywności zabudowy w przedziale od 0,1 do 0,5, warunek spełniony.
Powierzchnia utwardzona razem wynosi 440,18 m˛ (31,44 %), a składają się na nią:
powierzchnia miejsca pod śmietnik, dojcie i dojazd do budynków, schody i tarasy, miejsca postojowe.
Szczegółowe wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej ujęte do bilansu:
- powierzchnia zielona na gruncie (z wyłączeniem studzienek kanalizacji deszczowej)
wynosi 792,52 m˛;
- powierzchnia zieleni na ogrodzeniu (długość ogrodzenia z wyłączeniem bramy
i furtki to 215,18 m, co na 1 mb ogrodzenia daje pow. zieleni 1,43 m˛), a więc:
215,18 x 1,43 = 307,7 x 50% = 153,85 m˛;
- pow. zieleni zadaszonych miejsc postojowych (20 m x 2,20 m = 44 m˛ oraz zielony
dach 10 m x 5 m = 50 m˛, a więc 44 m˛ + 50 m˛ = 94 m˛ x 50 % = 47 m˛;
Razem: 792,52 m˛ + 153,85 m˛ + 47 m˛ = 993,37 m˛ x 100 % / 1400 m˛ = 70,95 % zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 2a MPZP- minimalny wskaźnik to: 70%, warunek spełniony.
Wszystkie w/w wskaźniki podane przez projektanta są zgodne z w/w MPZP.
Projektowana wysokość każdego budynku wynosi 9,0 m - a kształt dachu zaprojektowano jako symetryczny, dwuspadowy o kącie nachylenia połaci wynoszącym 35ş, pokryty dachówką w kolorze naturalnym, w odcieniach brązu, co jest zgodne z zapisami MPZP. Od strony południowej zaprojektowana została facjata o dachu dwuspadowym o kącie nachylenia wynoszącym 35ş, a jej kalenica została poprawiona i obecnie zlokalizowana jest poniżej głównej kalenicy dachu.
Zaprojektowano 8 miejsc postojowych, zadaszonych dachem płaskim o nawierzchni
urządzonej jako teren biologicznie czynnym, co jest zgodne z zapisami MPZP.
Mając powyższe na uwadze, przedmiotowa inwestycja w całości spełnia wymagania
wynikające z ustaleń MPZP.
Poddając analizie dokumentację organu I instancji oraz odnosząc się do zatwierdzonego projekt budowlanego, który został wg organu poprawiany i uzupełniony na podstawie uwag zawartych w poprzedniej decyzji Wojewody Małopolskiego z 14 października 2022 r., organ odwoławczy stwierdził, iż projektant główny wprowadził odpowiednie zmiany, doprowadzając tym samym projekt budowlany do zgodności z przepisami prawa, co zostało opisane powyżej w niniejszej decyzji.
W kwestii przesłaniania i zacieniania budynków istniejących, jak i tych nowo projektowanych oraz całkowite zacienienie działki Skarżącej, pomieszczenia winny mieć zapewnione nasłonecznienie wynoszące, co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września) w godzinach od 7:00 do 17:00. W przypadku mieszkań wielopokojowych powyższe wymaganie należy spełnić dla, co najmniej jednego pokoju. Dlatego przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym taki warunek jest dość prosty do spełnienia, gdyż pokoje zlokalizowane są na wszystkie strony świata i słońce krążąc wokół domu zapewnia jego wystarczającą ilość.
W niniejszej sprawie projektant, posiadający stosowne uprawnienia, wykonał "Analizę wędrówki cienia w dniach równonocy" MARZEC (rys. nr AC 1, karta nr 50) i WRZESIEŃ (rys. nr AC 2, karta nr 51). Organ odwoławczy nie posiada kompetencji do podważania tak wykonanej analizy. Za projekt odpowiada projektant z uprawnieniami i to on ponosi pełną odpowiedzialność za projekt budowlany. Również to on decyduje, jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem to na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową, jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej.
Ponadto, co da się zauważyć na mapie do celów projektowych budynek znajdujący się na działce nr [...] (najbliżej projektowanej inwestycji) oznaczony jako "iI" pozwala stwierdzić, iż nie jest on budynkiem mieszkalnym, przeznaczonym na stały pobyt ludzi a przepisu tego nie stosuje się do budynków niemieszkalnych.
Ponadto Skarżąca w odwołaniu wspomina również o całkowitym zacienieniu jej działki poprzez zaprojektowany płot o wysokości 2,20 m, który ograniczy przyszłą, potencjalną zabudowę na jej terenie, niemniej jednak stopień tego ograniczenia nie jest regulowany przepisami prawa, gdyż przepisy stosuje się tylko do budynków.
Ponadto, projektant nie ma obowiązku wykonywać analizy dla niezabudowanych działek lub dla ich części, tam gdzie nie ma jeszcze istniejącej zabudowy.
Zazwyczaj nowobudowane inwestycje ograniczają zabudowę terenów sąsiednich i pogarszają komfort mieszkających w nim osób, niemniej jednak właśnie ten aspekt stanowi przesłankę do uznania za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom sąsiednich nieruchomości, tak aby na każdym etapie postępowania mieli możliwość czynnego w nim udziału, co zostało zapewnione.
Co do odległości projektowanej inwestycji od działki Skarżącej (§12 WT).
Kwestia zlokalizowania projektowanych budynków w odległości 1,5 m od działki sąsiedniej, § 12 ust. 4 pkt. 1 WT dopuszcza budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;
Na podstawie przedłożonego PZT, które zostało narysowane na zatwierdzonej mapie
do celów projektowych, działka nr [...] w najszerszym miejscu ma 15,88 m - a więc
w tym konkretnym przypadku ma zastosowanie w/w paragraf WT, co pozwala stwierdzić, że zarzut Skarżącej jest bezzasadny.
Co do niezgodności projektowanej inwestycji z MPZP w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, projektant miał poprawić i prawidłowo wyliczyć wskaźnik intensywności zabudowy, jako stosunek powierzchni całkowitej wszystkich budynków do powierzchni terenu działki budowlanej objętej wnioskiem o pnb, na podstawie § 16 ust. 2 pkt 2b MPZP. Natomiast w kwestii prawidłowego wyliczenia niezgodności wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej należy przyjąć stanowisko organu I instancji dotyczącego kwestii wskaźnika terenu biologicznie czynnego, który został wyrażony procentowo w § 16 ust. 2 pkt 2a MPZP.
Aktualnej definicji powierzchni biologicznie czynnej należy szukać § 3 pkt. 22 WT: 22) terenie biologicznie czynnym – należy przez to rozumieć teren z nawierzchnią ziemną, urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50%, powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniejszą jednak niż 10 m˛, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.
Definicja dotycząca powierzchni biologicznie czynnej oprócz w/w warunków technicznych znajduje się również w Ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) – zwana dalej
p.z.p. Art. 2 pkt 28) "powierzchni biologicznie czynnej" - należy przez to rozumieć teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2;
29) "udziale powierzchni biologicznie czynnej" - należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni biologicznie czynnych znajdujących się na:
a) działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,
b) terenie do powierzchni tego terenu - w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
W w/w ustawie o planowaniu wprowadzono nową definicję powierzchni biologicznie czynnej, ale miało to miejsce po uchwaleniu tego planu – zatem nie można oczekiwać, że ustawodawca lokalny właśnie do tej najnowszej definicji zamieszczonej w ustawie się odnosi. Natomiast definicja ujęta w w/w rozporządzeniu jest w powszechnym użyciu przez organy i sądy, a jej aktualna forma weszła w życie z dniem 8 lipca 2009 r. i została zmieniona przez ustawodawcę w sposób zasadniczy, tj. odchodząc od poprzedniej wersji definiowanej jako: "powierzchnia terenu biologicznie czynna". Różnica między definicją poprzednią a aktualnie obowiązująco dotyczy głównie zniesienia ograniczenia dotyczącego tarasów i stropodachów. Poprzednio jako biologicznie czynna uznawana była tylko ta powierzchnia tarasów i stropodachów, która stanowiła trawniki lub kwietniki. Aktualnie do terenu biologicznie czynnego liczy się każda powierzchnia, o ile posiada tylko nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Natomiast nie ma legalnej (wyrażonej w przepisach prawnych) definicji naturalnej wegetacji, stąd sformułowanie to należy rozumieć tak samo jak w języku potocznym. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego: wegetacja - to rozwój rośliny w ciągu całego roku. W efekcie za naturalną wegetację należy uznać rozwój rośliny w warunkach naturalnych, w tym w szczególności takich, które zapewniają jej: naturalne oświetlenie, nawodnienie i przede wszystkim glebę. Możemy uznać, że obecnie występują trzy sposoby realizacji terenu biologicznie czynnego na projektowanej działce:
1. Powierzchnia biologicznie czynna urządzona na części działki budowlanej - liczona jako 100% do bilansu;
2. Powierzchnia zlokalizowana na dachach i tarasach - liczona jako 50% i ujęta do całościowego wyliczenia;
3. Teren biologicznie czynny na innych powierzchniach, np. ściany zielone, czy geokraty – liczone zgodnie z certyfikatem producenta, ale również liczone jako 50% i ujęte do całościowego wyliczenia;
Uważa się, że uzyskanie nawierzchni biologicznie czynnej wymienionej w pkt. 1, która zostanie urządzona w sposób zapewniający naturalna wegetację roślin i retencję wód opadowych, poprzez zastosowanie różnych systemów, ale zgodnych z przepisami prawa – spełni zapisy definicji z WT. Zgodnie z pkt. 2 na dachach i tarasach stosuje się dwa rodzaje upraw: zieleń intensywną i ekstensywną, a każda z nich spełni wymagania przytoczonej powyżej definicji, pod warunkiem zastosowania odpowiedniego podłoża zapewniającego naturalna wegetację roślin.
Natomiast za inne powierzchnie wymienione w pkt. 3 rozumie się powszechnie stosowane rozwiązania, jakim są np. zieleń wertykalna, która zapewni naturalny sposób wegetacji roślin i retencji wody. Umieszczanie roślin wertykalnie, na elementach pionowych w doniczkach, przy zastosowaniu nawodnienia rozsączającego do poszczególnych elementów roślin, również spełni wymagania dla powyższej definicji. Natomiast geokraty lub inne sposoby wzmacniania nawierzchni roślinnością, na przykład rozwiązanie systemowe SMART GREEN (str. nr 88-99) zaproponowany przez projektanta – mogą zostać uznane do obliczeń ilości powierzchni terenu biologicznie czynnego, tylko i wyłącznie zgodnie z deklarowaną ilością przez danego producenta tegoż systemu – wtedy zostaną spełnione zapisy definicji zawartej w WT.
Dlatego mając na uwadze powyższe organ administracji architektoniczno-budowalnej
wydając pozwolenie na budowę powinien podchodzić do każdej sprawy indywidualnie i rozpatrywać ją na podstawie przedłożonych wyliczeń bilansu terenu biologicznie czynnego. Natomiast oczywistym faktem jest, że każdy organ sprawdzi, czy zostały one prawidłowo wykonane na podstawie przepisów prawa. Przechodząc na kanwę niniejszej sprawy tutejszy organ odwoławczy stwierdza, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, po wprowadzonych przez projektanta zmianach przedstawia kompleksowe rozwiązanie systemu tzw. ściany zielonej SMART GREEN (rys. nr AP02 - Szczegół ogrodu wertykalnego) oraz dachu zielonego nad zadaszonymi miejscami postojowymi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję zarzucono;
I. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.;
1. naruszenie art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust, 1 pkt 1 i 2 Pb poprzez błędne przyjęcie, iż projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki inwestora, jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami wymienionymi w pozostałych przepisach, co skutkowało niesłusznym zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "O. ", szczególnie § 16 ust 2 pkt 2 ppkt a i b. pomimo braku;
1) należytego wykazania przez inwestora warunków wskaźnika intensywności zabudowy dla inwestycji 4 domów 3 kondygnacyjnych,
2) wykazania zgodności w zakresie zachowania wymaganej rzeczywistej powierzchni biologicznie czynnej, na działce inwestora, wskutek nadmiernej powierzchni zabudowy, oraz poprzez:
3) bezkrytyczne i nieuprawnione przyjęcie przez organ, że przedstawione przez inwestora wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej, która winna zostać zachowana na terenie inwestycyjnym w 70 %, są prawidłowe, pomimo, że powierzchnia biologicznie czynna nie została faktycznie zachowana, bowiem dodatkowa powierzchnia zieleni na pionowym ogrodzeniu działki, które terenem działki nie jest, nie może być zaliczona jako powierzchnia biologicznie czynna tylko, dlatego, że inwestorowi zabrakło terenu działki z powodu nadmiernej zabudowy terenu, a także dlatego, iż miejscowy plan przestrzenny nie dopuszcza takiego rozwiązania,
4) nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej przez który należy rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej, liczony zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285) i definicją określoną w miejscowym planie przestrzennym, który nie dopuszcza powierzchni biologicznie czynnej w postaci tzw. zielonych ścian czy też zielonego ogrodzenia,
5) zatwierdzenie projektu budowlanego przy pozornym tylko "powiększeniu terenu" biologicznie czynnego przez inwestora, które miało służyć wykazaniu zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego li tylko w' zakresie powierzchni biologicznie czynnej, co narusza tym samym § 16 ust 2 pkt 2 ppkt a, planu miejscowego, co obligowało organ do wydania decyzji odmownej,
6) nieuwzględnienie w prowadzonym postępowaniu, że wybudowanie ogrodzenia i obsadzenie go roślinnością pnącą przy obligatoryjnej konieczności sztucznego nawadniania roślinności nie zapewni naturalnej wegetacji roślin, i może spowodować, że działki sąsiednie będą zalewane przez systemy nawadniania zamontowane na ogrodzeniu i wzdłuż tego ogrodzenia.
2. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 § 57 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji bez uwzględnienia przy wydawaniu decyzji uzasadnionych interesów strony odwołującej, a to w szczególności:
l) ochrony przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach obecnych, jak również w budynkach, które mogłyby powstać na działce strony w przyszłości,
2) ochrony przed całkowitym zacienieniem działki strony, przez projektowane budynki inwestora,
3) ochrony możliwości przyszłej zabudowy działki, będącej własnością strony, poprzez zapewnienie braku przesłaniania i zacienienia działki strony, a ponadto poprzez:
4) przyjęcie przez organ, skrajnie najniższych wymaganych prawnie odległości, co jest jawnym przykładem eksploatacyjnego korzystania inwestora na otoczeniu,
5) nieuwzględnienie przez organ, uwag stron, dotyczących gabarytów zaprojektowanych obiektów, ograniczenia przez inwestycję światła słonecznego, zwłaszcza w miesiącach zimowych oraz ograniczenie widoku,
6) nieuwzględnienie przez organ, że projektowana zabudowa wpłynie negatywnie na warunki nasłonecznienia i zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach na działce strony, a także w przyszłych budynkach,
7) nieuwzględnienie przez organ, że zgodnie z rozporządzeniem czas nasłonecznienia w dniach równonocy (godziny 7.00-17.00) powinien wynosić minimum 3 godziny, a przecież budynki inwestora w odległości 1,5 m od granicy, mają być usytuowane od strony południowej na terenie usytuowanym wyżej o 1,5 m od terenu odwołującej, tak więc zacienienie będzie padać na działkę strony od wschodu, do zachodu słońca,
8) błędne przyjęcie przez organ, że wykonana analiza przesłaniania i nasłonecznienia od strony działki inwestora, na której zlokalizowane będą projektowane budynki "lA'' "IB", "2A" i " 2B", jest rzetelna i potwierdza spełnienie wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji, gdzie jest ona nieprawidłowa i nierzetelna, gdyż niemożliwym jest brak zacienienia działki strony, przez budynki inwestora, znajdujące się 1,5 m. od granicy na terenie usytuowanym 1,5 m wyżej niż działka odwołującej, gdzie cień o długości 60 m pada na dzień dzisiejszy na budynki strony z budynku nr [...] znajdującego się na działce nr [...] własności A. T., który to budynek jest w odległości ok. 21,5 m od zabudowań strony,
9) zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p. , bowiem w szczególności nie uwzględnienia "zastanego sąsiedztwa" dla terenu inwestycji,
II. naruszenie przepisów postępowania, mającą istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy tj.:
1. art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi odwołującej w zakresie korzystania z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego wpływu zamierzenia budowlanego będącego za granicą jej działki na bezpieczeństwo, prywatność oraz komfort zamieszkiwania z powodu pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także wpływu, na możliwość przyszłej zabudowy działki strony, a właściwie jej uniemożliwienia, wskutek zbyt bliskiej (1,5 m. ) odległości inwestycji od granicy działki, co powoduje przesłanianie i zacienienie gruntu należącego do strony, przez zabudowę mającą łączną wysokość 10,5 m uwzględniając uwarunkowania terenowe (działka inwestora jest położona 1,5 m wyżej).
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i nieprzeprowadzenie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mających wpływ na słuszny interes odwołującej,
3. art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów uzyskanych od inwestora, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zachowania dopuszczalnej intensywności zabudowy na działce inwestora oraz w zakresie, że inwestycja nie narusza praw strony do przyszłej zabudowy jej działki, a także w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej na działce inwestora.
4. art. 6 7, 8 i 9 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a oparcie się przez organ przy wydaniu decyzji, jedynie na wnioskach inwestora, bez uwzględniania wniosków i uwag pozostałych stron postępowania,
5. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie dokonanie przez organ kompleksowej oceny, czy zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga skutkuje uchyleniem decyzji organów obydwu instancji z uwagi na istotne naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt. 3 w związku z art. 35 ust. 3 Pb, przez
nieprawidłowe zaakceptowanie w projekcie niezgodnej z miejscowym planem (zaniżonej) powierzchni biologicznie czynnej. Doszło do tego zaniżenia poprzez bezpodstawne wliczenie do faktycznej powierzchni biologicznie czynnej tzw. "zielonych ścian". Jest to niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z § 4 ust 1 pkt 16 miejscowego planu dla obszaru "O.", ilekroć jest mowa w planie o wskaźniku terenu biologicznie należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni terenu działki budowlanej, objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem. Plan nie dopuszcza zatem takich rozwiązań zachowania terenu biologicznie czynnego (np. na pionowych ścianach lub ogrodzeniach), bowiem musi on być zachowany na powierzchni terenu (gruntu) działki budowlanej. Sąd podziela w tej materii stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 25 lipca 2023 roku, sygn. akt: VII SA/Wa 887/23, wskazując, iż teren biologicznie czynny to teren w języku polskim jako część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem. Innymi słowy, teren biologicznie czynny powinien być wyznaczony poziomo, horyzontalnie, a nie jako tzw. struktura pionowa, choć nie są tu wykluczone pewne spadki. Wynika to z oczywistej konstatacji, iż nawierzchnia terenu biologicznie czynnego musi być urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Przyjęcie, że "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin" mogłyby mieć strukturę pionową, dopuszczałoby np. sytuacje, w których inwestor na terenie w całości utwardzonej działki budowlanej tworzyłby pionowe konstrukcje "ścian zielonych" nie tylko na elewacji budynku ale np. jako odrębne pionowe struktury, które w żadnym wypadku nie spełniają funkcji chłonnej, tj. funkcji retencji wód opadowych. Takie rozumienie analizowanej definicji wskazywałoby zatem na pozbawienie terenu biologicznie czynnego jednej z jego dwóch podstawowych funkcji, tj. retencji wód opadowych, co ma istotne znaczenie w perspektywie konstytucyjnego nakazu ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju. Podobne stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie podziela wyrażono także w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 142/24 uznając, że kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów, jest dopuszczalne tylko i wyłącznie wtedy, gdy zostało to wprost dopuszczone w treści planu miejscowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W powyższym orzeczeniu stwierdzono również, że nawet gdyby plan miejscowy dopuszczał taką możliwość, to konieczne jest określenie w projekcie takich rozwiązań, które w sposób niebudzący wątpliwości zapewnią stabilne i długotrwałe funkcjonowanie omawianego rozwiązania. Wymogi planu miejscowego muszą być zrealizowane nie tylko na etapie sporządzania projektu budowlanego, ale także później, podczas użytkowania obiektu budowlanego. Nie chodzi więc o fikcyjne, lecz o realne i trwałe zapewnienie powierzchni biologicznie czynnej w ramach danej inwestycji.
Zatem organy obu instancji nie mogły wliczyć powierzchni na tzw. "zielonych ścianach" ogrodzenia, przyjętą przez projektanta, a to skutkuje tym, iż projektowana inwestycja nie spełnia wymogów planu miejscowego w zakresie zapewnienia 70% powierzchni biologicznie czynnej.
Podobnie rzecz ma się z tzw. "zielonymi dachami" nad miejscami postojowymi. Jak już wyżej wskazano, aby one mogły być wliczone do powierzchni biologicznie czynnej, to z projektu musiałoby jednoznacznie i konkretnie wynikać, iż zapewniona jest całoroczna wegetacja roślin na tych dachach, a w kontrolowanej sprawie tego nie spełniono. Projektant nie przedstawił jakichkolwiek rozwiązań, które mogłyby dowieść, że naturalna wegetacja roślin na tych dachach będzie zachowana.
Co do pozostałych podniesionych zarzutów to na obecnym etapie, w związku z koniecznością uwzględnienia w/w kwestii co do powierzchni biologicznie czynnej jako podstawy do uchylenia decyzji obu instancji, nie ma konieczności szczegółowego odnoszenia się do pozostałych głównych zarzutów tj. w zakresie przesłaniania i ochrony interesów osób trzecich, natomiast organ będzie musiał w tym zakresie uwzględnić dalsze wytyczne. Projekt wymaga bowiem istotnych zmian. Natomiast wady projektu budowlanego, wymagające jego istotnej zmiany, należą do kompetencji organu I instancji. W świetle art. 35 ust. 3 Pb, przewidziany w nim tryb postępowania, powinien być wyczerpany przed organem pierwszej instancji. Postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 nie podlega bowiem odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją organu pierwszej instancji, w razie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie pozwolenie na budowę. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, ustanowioną w art. 15 k.p.a., rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 2659/19). W tym kontekście organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 k.p.a.) oraz wyjaśniającego postępowania w niezbędnym zakresie (art. 136 § 2 k.p.a.); natomiast gdy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a także gdy określony tryb postępowania powinien być wyczerpany przed organem pierwszej instancji, przeprowadzenie samodzielnie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego jest niedopuszczalne, gdyż będzie skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).
W ponownym postępowaniu, organ na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Pb, nałoży na inwestora - określając w tym względzie odpowiedni termin - obowiązek usunięcia wskazanych powyżej przez sąd nieprawidłowości. Po wykonaniu obowiązku przez inwestora, organ stosownie do okoliczności podejmie decyzje w sprawie, stosując się do pozostałych dyspozycji wynikających z art. 35 Pb oraz pozostałych przepisów, które ewentualnie znajdą w sprawie zastosowanie.
Zatem w ponownym postępowaniu poza powierzchnią biologicznie czynną organ będzie miał obowiązek wnikliwie ocenić projekt pod kątem podnoszonej w skardze kwestii zacieniania, gdyż jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie, jej dom jednorodzinny jest jednomieszkaniowy i wszystkie okna mieszkalne znajdują się wyłącznie w ścianie skierowanej w stronę spornej inwestycji. Dlatego też rozważania organu na str. 12 decyzji odnoszące się do słońca, które się przemieszcza i oświetla po kolei różne okna, są oczywiście niewystarczające do oceny tej kwestii.
Natomiast w zakresie ochrony interesów osób trzecich, w ponownym postępowaniu organ oceni m.in. czy inwestycja nie uniemożliwi w całości zabudowy działki skarżącej. Okoliczność ta nie tylko może, ale wręcz musi być oceniana przez organy procedujące w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a z obowiązku tego nie zwalnia fakt, że w ocenie organu projekt jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. W procedurze udzielania pozwolenia na budowę, w ramach badania zgodności projektu budowlanego z prawem, nie można abstrahować od dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2019 r., II OSK 3377/18 i z dnia 23 kwietnia 2020 r. II OSK 1949/19, a także wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2020 r. II SA/Lu 690/19). Dlatego w kontrolowanej sprawie w/w zarzuty skarżącej organ winien wnikliwie rozważyć w świetle w/w przepisów, po uzupełnieniu analizy przesłaniania i zacienienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej koszty wpisu sądowego od skargi - 500 zł.