II SA/Kr 330/25

II SA/Kr 330/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /przewodniczący/
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
art 138 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2025 r. znak: WS-VI.7536.1.51.2024.PB w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 13 lipca 2024 r. znak GS-14.6821.10.2024.AW orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w K., przy ul. P. oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. K. dla zainstalowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Rozpatrując wniosek spółki O. Sp. z. o.o. z siedzibą w W., organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie może zostać uznana za spełnioną przesłanka wskazana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "racjonalnego korzystania z nieruchomości". Ponadto planowana inwestycja jest związana z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości, co jest sprzeczne z treścią przepisu art. 33 ww. ustawy.
Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa złożyła spółka O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , zarzucając zaskarżonej decyzji:
1.naruszenie przepisów postępowania, to jest:
-art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujące błędnym ustaleniem, że nie spełniono przesłanek do wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji;
-art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1b u.g.n. w zw. z art. 33 ust. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. zwanej dalej "u.w.r.u.s.t." poprzez zaniechanie uzgodnienia przedmiotowej decyzji z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej mimo istnienia takiego prawnego obowiązku;
-art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji na podstawie i w granicach prawa, co nie budzi zaufania do władzy publicznej;
2.naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
-art. 33 ust. 1 u.w.r.u.s.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym (bez oparcia w materiale dowodowym) uznaniu, że instalacja urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ma na celu wyłącznie zapewnienie telekomunikacji w budynku, na którym ta infrastruktura się znajduje oraz że uniemożliwia racjonalne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości;
-naruszenie art. 124 ust. 1b u.g.n. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że współdziałanie Prezesa UKE, o którym mowa w tym przepisie, nie dotyczy kwestii związanych z możliwością ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia operatorowi korzystania z nieruchomości, które legły u podstaw wydania przedmiotowej decyzji, a w konsekwencji jego niezastosowanie i zaniechanie uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
W związku z powyższym odwołująca się spółka wniosła o zmianę w drodze samokontroli przez organ I instancji zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, ewentualnie przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Wojewoda Małopolski decyzją z 10 stycznia 2025 r. znak WS-VI.7536.1.51.2024.PB, na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2024r., poz. 1145) w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 884 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - po rozpatrzeniu odwołania spółki O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , utrzymał decyzję I instancji w mocy.
Wojewoda Małopolski stwierdził, co następuje:
Spółka O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w piśmie z 6 marca 2024 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. w związku z art. 33 ust. 7 oraz 34 ustawy u.w.r.u.s.t. decyzji administracyjnej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości znajdującej się w K. przy ul. P. oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] K-3. W powyższym piśmie pełnomocnik spółki wyjaśnił, iż w dniu 9 lipca 2019 r. spółka O. Sp. z o.o. (wcześniej [...] Sp. z o.o.) oraz Uniwersytet [...] w K. zawarły umowę cywilnoprawną Nr [...] dotyczącą najmu części powierzchni dachu dla celów telefonii komórkowej. Najem dotyczył umożliwienia budowy obiektu telekomunikacyjnego na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. P.
Następnie spółka wskazała, że w dniu 9 lipca 2023 r. Uniwersytet [...] skierował do O. Sp. z o.o. oświadczenie o braku woli przedłużenia obowiązywania zawartej umowy.
Zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 604):
1.Właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości.
2.Korzystanie z nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest odpłatne, chyba że strony umowy, o której mowa w ust. 3, postanowią inaczej.
3.Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie.
3a.Umowa, o której mowa w ust. 3, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.
4.Warunki korzystania z pasa drogowego ustala się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
7.Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Natomiast zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami "1. Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań".
Z treści ww. przepisów wynika, że warunkiem koniecznym wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości jest wykazanie, że nie została zawarta umowa pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości oraz fakt, że ww. strony w ramach negocjacji nie doszły do porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości. Ponadto inwestycja ma być zgodna z obowiązującym planem miejscowym.
Zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. to właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości albo zarządca nieruchomości może zawrzeć umowę zezwalającą na lokalizację urządzeń łączności publicznej. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. K. stanowi własność Uniwersytetu [...] w K..
O. Sp. z o.o. zwracała się do Uniwersytetu z propozycją kontynuacji współpracy i przedłużenia okresu obowiązywania umowy z 9 lipca 2019 r. Jednakże, jak wynika z kopii pism z 9 maja 2023 r., z 17 sierpnia 2023 r. oraz z 12 lutego 2024 r., Uniwersytet nie wyraził zgody na przedłużenie przedmiotowej umowy. Ponadto w piśmie z dnia 12 lutego 2024 r. wskazano, że "w najbliższym czasie planowany jest remont dachu i usunięcie anten, chociażby z tego względu jest konieczne".
Jak wskazano w ww. piśmie 6 czerwca 2024 r. znak: L. dz. [...] Uniwersytetu [...] w K., na dachu budynku zlokalizowanego na ww. działce prowadzony jest pierwszy etap remontu dachu a kolejne etapy realizowane będą w latach 2025-2026.
Przy stosowaniu art. 124 u.g.n. w związku z odesłaniem z art. 33 ust 7 cyt. ustawy z dnia 7 maja 2010 r., należy uwzględnić przewidziane w art. 33 ust. 1 ww. ustawy warunki limitujące możliwość ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy prowadziłoby to do uniemożliwienia jej racjonalnego wykorzystywania, a w szczególności do istotnego zmniejszenia jej wartości. Kwestia wpływu przedsięwzięcia na wartość nieruchomości jest przesłanką, którą organ musi uwzględnić wydając decyzję ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.
Obowiązkiem organu wydającego decyzję na podstawie art. 33 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. (ew. dalsze ustępy) jest każdorazowo poddać analizie okoliczności ustalone w sprawie i rozstrzygnąć, czy proponowane przez inwestora ograniczenie korzystania z nieruchomości nie uniemożliwi jej racjonalnego wykorzystania. Przyjmując określone rozwiązanie tego zagadnienia, organ jest obowiązany kierować się racjonalnością wykorzystania nieruchomości, a tym samym nie może uwolnić się chociażby spod oceny czy wskazany przez inwestora sposób wykorzystania nieruchomości uniemożliwia dalsze wykorzystanie nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 lipca 2021 r., II SA/Lu 27/21).
Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie prac remontowych dachu znajdującego się w złym stanie technicznym jest koniecznością. Ewentualne dalsze posadowienie urządzeń telefonii uniemożliwiłoby właścicielowi nieruchomości wykonanie niezbędnych i planowanych prac remontowych.
Ponadto z treści art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. wynika, że umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ma nastąpić w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości. Natomiast w przedmiotowej sprawie wnioskodawca wprost wskazał że w przypadku ww. nieruchomości "mówimy o terenie uczelni jakim jest Uniwersytet [...], gdzie wyposażenie uczelni w infrastrukturę telekomunikacyjną umożliwi szybką i niezawodną komunikacje pomiędzy członkami społeczności akademickiej. To z kolei może przyczynić się do zwiększenia efektywności w pracy oraz lepszej koordynacji działań na terenie kampusu. Obecnie smartfony stanowią nieodłączne narzędzie wżyciu każdego studenta".
Tym samym stosowne zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia.
W związku z powyższym na gruncie niniejszego postępowania nie może zostać uznana za spełnioną przesłanka "racjonalnego korzystania z nieruchomości" ponadto planowana inwestycja jest związana z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości co jest sprzeczne z treścią przepisu art. 33 ww. ustawy. Tym samym nie ma możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku z 12 marca 2024 r.
Z kolei w odniesieniu do zarzutu, iż organ I instancji "zaniechał uzgodnienia przedmiotowej decyzji z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej mimo istnienia takiego prawnego obowiązku", to również nie znajduje on uzasadnienia.
Organ I instancji słusznie wskazał, że "w sprawie nie uzgodniono projektu niniejszej decyzji z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej zgodnie z art. 124 ust. 1b u.g.n., gdyż przedmiotem uzgodnienia dokonywanego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 33 u.w.r.u.s.t. jest wyłącznie ten zakres spraw, który wiąże się z zagadnieniami prawa telekomunikacyjnego oraz u.w.r.u.s.t., tj. czy obiekty i urządzenia, które inwestor zamierza umieścić na nieruchomości są obiektami i urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej, czy stroną postępowania jest podmiot zobowiązany do udostępnienia nieruchomości, czy wnioskującym o udostępnienie nieruchomości jest podmiot uprawniony, czy zadanie dostępu do nieruchomości dotyczy celu niezwiązanego z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości oraz czy planowana instalacja infrastruktury telekomunikacyjnej jest inwestycją celu publicznego z zakresu użyteczności publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2021 r., I OSK 3840/18).
Dodatkowo należy wskazać, iż ww. spółka w piśmie z 6 marca 2024 r. nie określiła jakie urządzenia zamierza instalować na przedmiotowej nieruchomości, nie przedstawiła też żadnego projektu planowanej inwestycji, nie określono zatem istotnych parametrów dotyczących planowanych do zainstalowania urządzeń, miejsca posadowienia tych urządzeń czy powierzchni ograniczenia wynikającej z usytuowania planowanych do wykonania elementów infrastruktury telekomunikacyjnej. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji decyzji.
Spółka O. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła na powyższą decyzję Wojewody z 10 stycznia 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
-przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa,
2. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. z uwagi na nie rozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego i brak prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wskutek czego błędne ustalenie, że nie spełniono przesłanek do wydania decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji przez organ I i II instancji,
3. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organy obydwu instancji i dowolne ustalenie, iż umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej ma nastąpić w celu związanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na nieruchomości, tymczasem już z samej zasady funkcjonowania sieci telefonii komórkowej, której częścią jest wspomniana infrastruktura wynika, że celem ich umieszczenia jest zapewnienie zasięgu i usług telekomunikacyjnych na dużej części dzielnicy K. ,
4. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organy obydwu instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
-przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
5. art. 33 ust. 1 ustawy o wpieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 604 ze zm.) zwana dalej "u.w.r.u.s.t.", poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym, nie znajdującym oparcia w materiale dowodowym uznaniu, że instalacja urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ma celu wyłącznie zapewnienie telekomunikacji w budynku, na którym ta infrastruktura się znajduje oraz że uniemożliwia racjonalne korzystanie z nieruchomości prowadząc do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości, podczas gdy zapewnia ona zasięg telefonii komórkowej nie tylko na całym obszarze terenu uczelni, ale i w części dzielnicy K. oraz nie uniemożliwia racjonalnego korzystania z przedmiotowej nieruchomości,
6. naruszenie art. 124 ust. 1b u.g.n w zw. z art. 33 u.w.r.u.s.t. z uwagi na jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że współdziałanie Prezesa UKE, o którym mowa w tym przepisie dotyczy jedynie konkretnych materii, które nie są w ocenie organów składowymi przedmiotu niniejszej sprawy, a konsekwencji jego niezastosowanie i zaniechanie uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Strona skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonych decyzji w całości; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 4 czerwca 2025 r. uczestnik Uniwersytet [...] w K. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji są zgodne z prawem.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("u.w.r.u.s.t."), decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w K., przy ul. P. dla zainstalowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej ww. przepisami prawa materialnego.
Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich relewantnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Organ wskazał też, jakie wiarygodne dowody stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego i dlaczego.
Ustalenia i rozważania organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji nie uzasadniają usunięcia jej z obrotu prawnego, wobec prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.
Stwierdzony w przedmiotowej sprawie przez organ stan faktyczny sprawy obejmuje okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia przesłanek braku podstaw do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji należało uznać, że organ I instancji zastosował w sprawie odpowiednie przepisy prawa i zweryfikował istnienie przesłanek do ww. rozstrzygnięcia.
Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 604, dalej "u.w.r.u.s.t."):
1. Właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości.
2. Korzystanie z nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest odpłatne, chyba że strony umowy, o której mowa w ust. 3, postanowią inaczej.
3. Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie.
3 a. Umowa, o której mowa w ust. 3, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.
4. Warunki korzystania z pasa drogowego ustala się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
7. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z kolei z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), dalej "u.g.n." starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei ust. 3 ww. przepisu wskazuje, iż udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
Z treści ww. przepisów wynika, że warunkiem koniecznym wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości jest wykazanie, że nie została zawarta umowa pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości oraz fakt, że ww. strony w ramach negocjacji nie doszły do porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości. Ponadto inwestycja ma być zgodna z obowiązującym planem miejscowym.
Przy stosowaniu art. 124 u.g.n. w związku z odesłaniem z art. 33 ust. 7 u.w.r.u.s.t., należy uwzględnić przewidziane w art. 33 ust. 1 ww. ustawy warunki limitujące możliwość ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy prowadziłoby to do uniemożliwienia jej racjonalnego wykorzystywania, a w szczególności do istotnego zmniejszenia jej wartości. Kwestia wpływu przedsięwzięcia na wartość nieruchomości jest przesłanką, którą organ musi uwzględnić wydając decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości.
Obowiązkiem organu wydającego decyzję na podstawie art. 33 ust. 1 i ust. 7 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (u.w.r.u.s.t.) w związku z art. 124 ust. 1 i 1b u.g.n. jest każdorazowo poddać analizie okoliczności ustalone w sprawie i rozstrzygnąć, czy proponowane przez inwestora ograniczenie korzystania z nieruchomości nie uniemożliwi jej racjonalnego wykorzystania.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, co zostało wskazane i wykazane w postępowaniu administracyjnym przez uczestnika Uniwersytet [...] w K., że prowadzenie prac remontowych dachu znajdującego się w złym stanie technicznym jest koniecznością. Ewentualne dalsze posadowienie urządzeń telefonii komórkowej uniemożliwiłoby właścicielowi nieruchomości - Uniwersytetowi [...] w K. - wykonanie niezbędnych i planowanych prac remontowych.
Ponadto z treści art. 33 u.w.r.u.s.t. wynika, że umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ma nastąpić w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości. Natomiast w przedmiotowej sprawie wnioskodawca wprost wskazał, że w przypadku ww. nieruchomości "mówimy o terenie uczelni jakim jest Uniwersytet [...], gdzie wyposażenie uczelni w infrastrukturę telekomunikacyjną umożliwi szybką i niezawodną komunikację pomiędzy członkami społeczności akademickiej".
Wobec powyższego słusznie organy stwierdziły, że w związku z powyższym na gruncie niniejszego postępowania nie można uznać za spełnioną przesłankę "racjonalnego korzystania z nieruchomości", ponadto planowana inwestycja jest związana z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, co jest sprzeczne z treścią normy art. 33 u.w.r.u.s.t. Tym samym organy nie miały możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony skarżącej z 12 marca 2024 r.
Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. W szczególności w kontrolowanej decyzji zostały również wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, odpowiada zatem prawu także uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącej nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.