II SA/Kr 323/25

II SA/Kr 323/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-24
Data wpływu
2025-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Piotr Fronc
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono wyrok WSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1112
art 80 ust 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi kasacyjnej I. sp. z o.o. z siedzibą w N. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 323/25 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2024 r., znak: SKO.OŚ/4170/385/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 323/25; II. uchyla zaskarżoną decyzję; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej I. sp. z o.o. z siedzibą w N. T. kwotę 1 037 złotych (jeden tysiąc trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 02.12.2022 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. T. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zakładu przetwarzanie odpadów budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach o nr ewid.[...] obręb P. K. P. przy ul. K. w K.".
W toku postępowania Prezydent Miasta Krakowa w dniu 05 maja 2023 r. wystąpiono również, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 1b i 1c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 1112) – dalej jako uUOŚ o opinię do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko byłoby zdaniem tego organu wymagane oraz wystąpiono w tej samej sprawie o stanowisko regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie z dnia 19.05.2023 r. znak: OO.4220.1.146.2023.MSI zwrócił się do organu prowadzącego postępowanie m. in. o wyjaśnienie kwestii dotyczących zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. oraz analizy przyjętej kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także o wystąpienie do inwestora o przedstawienie wyjaśnień.
Dnia 20.09.2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał opinię znak: KR.ZZŚ.2.4901.101.2023.4.KM w której wskazał brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy uwzględnieniu jednak określonych wskazanych warunków, takich jak np. obowiązek gromadzenia ścieków bytowych na etapie realizacji przedsięwzięcia w przenośnych sanitariatach i regularnie przekazywać firmom posiadającym stosowne uprawnienia do ich dalszego zagospodarowania, czy obowiązek poboru wody z miejskiej sieci wodociągowej.
W piśmie z dnia 06.10.2023 r. Prezydent Miasta Krakowa przekazał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie wyjaśnienia, kwestii dotyczących zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. oraz analizy przyjętej kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie z dnia 31.10.2023 r. znak: OO.4220.1.146.2023.MSI wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.
W związku z przedłożonymi przez wnioskodawcę uzupełnianiami wynikającymi z wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Prezydent Miasta Krakowa w pismach z dnia 14.11.2023 r. znak: WS-04.6220.135.2022.AD ponownie wystąpił o opinię do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko byłoby zdaniem tego organu wymagane oraz w tej samej sprawie o stanowisko organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
W odpowiedzi Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w piśmie z dnia 04.12.2023 r. wskazał, iż stanowisko wyrażone w opinii z dnia 20.09.2023 r. znak: KR.ZZŚ.2.4901.101.2023.4.KM pozostaje bez zmian przy uwzględnieniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków wskazanych w tej opinii, podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie w piśmie z dnia 05.12.2023 r. wskazał, iż stanowisko wyrażone w opinii z dnia 29.05.2023 r. znak: NZ.90831.2.82.2023 nie ulega zmianie i jest nadal aktualne.
W związku z przeprowadzonym w toku postępowania podziałem działek ewidencyjnych na których będzie realizowane przedsięwzięcie, w piśmie Z dnia 20.12.2023 r., znak. WS-04.6220.135.2022.AD wezwano wnioskodawcę do uaktualnienia zakresu przedsięwzięcia objętego wnioskiem oraz o przedłożenie aktualnych załączników mapowych.
Wnioskodawca w dniu 21.12.2023 r. oraz w dniu 15.01.2024 r. przedłożył aktualne dokumenty oraz wskazał aktualny tytuł inwestycji, tj. "Budowa Zakładu Przetwarzanie Odpadów Budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach o numerach ewidencyjnych [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w K. - etap I i II".
W zawiadomieniu z dnia 27.03.2024 r. ponownie poinformowano strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Do organu nie wpłynęły żadne uwagi ani też zastrzeżenia stron postępowania.
W piśmie z dnia 23.04.2024 r. wnioskodawca wskazał na zaistniałą omyłkę pisarską w pismach z dnia 20.12.2023 r. oraz z dnia 21.03.2024 r. dotyczącą działki ewidencyjnej [...] obr. [...] P. wskazanej w nazwie inwestycji. Przedmiotowa działka w żadnym momencie postępowania nie była planowana do zagospodarowania i została wpisana w nazwie inwestycji jedynie omyłkowo w związku z podziałem administracyjnym działki [...] obr. [...] na działki [...] i [...]. Powyższa omyłka nie wprowadziła zmian w rodzaju, skali i zakresie przedsięwzięcia, zmian w oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jak również nie wpłynęła na ustalony na początku przedmiotowego postępowania krąg stron. W związku z powyższym, z uwagi na brak jakiegokolwiek wpływu zaistniałej omyłki na zakres merytoryczny i rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, odstąpiono od konieczności kolejnego tj. trzeciego informowania stron o zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż materiał dowodowy nie uległ zmianie i pozostaje kompletny jak wskazano w zawiadomieniu z dnia 27.03.2024 r.
Prezydent Miasta Krakowa w dniu 1 sierpnia 2024 roku wydal decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na realizacji zabudowy przemysłowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha oraz realizacji instalacji związanej z przetwarzaniem odpadów w ramach inwestycji pn.: "Budowa Zakładu Przetwarzanie Odpadów Budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w K. - etap I i II" w jednostce ewidencyjnej P. , określając warunki dotyczące ochrony środowiska (znak: WS-04.6220.135.2022.AD).
Od powyższej decyzji wniesione zostały odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionych odwołań decyzją z dnia 16 stycznia 2025 roku, znak: SKO.OŚ/4170/385/2024 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na realizacji zabudowy przemysłowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha oraz realizacji instalacji związanej z przetwarzaniem odpadów w ramach inwestycji pn.: "Budowa Zakładu Przetwarzanie Odpadów Budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w K. - etap I i II".
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że na etapie wstępnym organ wydający decyzję dokonuje oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym.
Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji instalacji związanej z przetwarzaniem odpadów budowlanych przy ul. [...] w K.. W skład planowanego przedsięwzięcia wchodzić będą:
- linia technologiczna do sortowania odpadów budowlanych, wraz z niezbędnym wyposażeniem towarzyszącym (jak np. ładowarki, koparki, kruszarki, przesiewacze itp.),
- waga samochodowa,
- hala z zadaszeniem namiotowym,
- plac odstawczy kontenerów,
- rampa przeładunkowa,
- nawierzchnie dróg i przestrzeni manewrowych,
- budynek socjalny wraz z przyłączami,
- instalacje wodne i kanalizacyjne wraz ze zbiornikiem wód deszczowych (na cele p.poż., utrzymania czystości i podlewania zieleni),
- instalacje elektroenergetyczne.
Całkowita powierzchnia terenu przedsięwzięcia jako powierzchnia zabudowy przemysłowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą wynosić będzie ok. 2,43 ha. Po zakończeniu realizacji inwestycji powierzchnie utwardzone zajmą ok. 0,81 ha (w tym: drogi i ciągi komunikacyjne ok. 0,31 ha; plac manewrowy ze stanowiskami postojowymi ok. 0,18 ha; plac odstawczy kontenerów ok. 0,22 ha; przestrzeń manewrowa ok. 0,1 ha). Powierzchnia hali z zadaszeniem namiotowym ok. 0,04 ha, powierzchnia budynku socjalnego ok. 0,01 ha. Plac odstawczy kontenerów oraz przestrzeń manewrowa będą wykonane w technologii parkingów zielonych. Wielkość powierzchni biologicznie czynnej na terenie przewidzianym pod realizację przedsięwzięcia zajmie ok. 71%.
Planowana jest realizacja linii technologicznej w dwóch etapach. W ramach etapu I wykonana zostanie w pełni funkcjonalna linia do przetwarzania odpadów budowlanych, która rozbudowana będzie w etapie II. Rozbudowa ta umożliwi zwiększenie ilości wydzielanych materiałów i nieznaczne zwiększenie wydajności. Etap I będzie obejmował: linię do sortowania odpadów budowlanych, rozdrabniacz, elektromagnes, przesiewacz. Etap II będzie obejmował: rozbudowę linii do sortowania odpadów budowlanych, separator metali nieżelaznych, separator powietrzny. Zakład będzie wyposażony również w koparko - ładowarkę wyposażoną w szczęki kruszące.
Planowana hala będzie posiadać zadaszenie namiotowe, jej ściany zostaną wykonane z prefabrykowanych bloków betonowych typu "[...] Hala będzie prostokątem o szerokości ok. 11 m, oraz długości ok. 15 m. Planuje się realizacje hali w dwóch etapach, etap II polegać będzie na rozbudowie hali (jej wydłużeniu do ok. 30-40 m) w celu możliwości ulokowania pod zadaszeniem dodanych w tym etapie urządzeń technologicznych, w tym wydłużonej linii do sortowania odpadów.
Z akt wynika, że teren inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. uchwalonym dnia 26 września 2007r. Uchwałą Nr XXI/268/07 Rady Miasta Krakowa (Małop.2007.827.5404).
Teren przewidziany pod planowane przedsięwzięcie, znajduje się na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], obręb [...] P.
Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " symbolami: 6Uo, 11Uo. Tereny oznaczone symbolem Uo - to tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem.
Szczegółowa regulacja dotycząca tych terenów została uregulowana w § 21 miejscowego planu. Regulacja ta stanowi, iż teren oznaczony Uo został przeznaczony do lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.jedn.: Dz.U.2023.1587) w art. 3 ust. 1 pkt 2) definiuje "gospodarowanie odpadami" i zgodnie z tą definicją przez gospodarowanie odpadami rozumie się zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Zatem planowane przez przedsiębiorcę przetwarzanie odpadów budowlanych w tym miejscu - jest zgodne z miejscowym planem.
Natomiast należy mieć na uwadze, że przepis ten zawiera zakaz zabudowy do czasu wyposażenia terenów w kanalizację sanitarną. Zakaz ten należy odczytywać także z §7 pkt 9 miejscowego planu. Paragraf 7 miejscowego planu ustala szczególne wymogi wynikające z potrzeb ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, a §7 pkt 9 miejscowego planu stanowi: "obowiązek odprowadzania ścieków bytowo-gospodarczych i technologicznych do sieci kanalizacji sanitarnej; dopuszcza się - w sytuacji braku kanalizacji - odprowadzanie ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych z istniejących w dniu wejścia w życie ustaleń planu budynków mieszkalnych, budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej oraz budynków lokalizowanych w granicach terenu 1.O, jednak wyłącznie do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej".
Zatem powyższe zapisy wprost zakazują zabudowy do czasu wyposażenia terenów w kanalizację sanitarną i wprowadzają obowiązek odprowadzania ścieków bytowo- gospodarczych i technologicznych do sieci kanalizacji sanitarnej. Dopuszczenie odprowadzania ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych dotyczy tylko istniejących w dniu wejścia w życie ustaleń planu budynków i to wyłącznie do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że obecnie w rejonie nieruchomości brak jest zbiorczego systemu kanalizacji sanitarnej umożliwiającej świadczenie usług zbiorowego odprowadzania ścieków.
Należy podkreślić, że analiza w zakresie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji powinna zostać przeprowadzona możliwie jak najszybciej, tj. na początkowym etapie postępowania administracyjnego, ponieważ stwierdzenie sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia określenie warunków środowiskowych czy też stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Zatem zgodnie z praktyką podyktowaną zasadą szybkości postępowania administracyjnego nie istnieje konieczność prowadzenia dalszych działań administracyjnych z udziałem organów opiniujących czy uzgadniających jak również uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dlatego też co do zasady istotnym jest, aby sprzeczność planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego została wykazana jak najszybciej (jeżeli taka zachodzi). Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie.
Z uwagi na jednoznaczne stwierdzenie, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z miejscowym planem - Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i odmawia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na realizacji zabudowy przemysłowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha oraz realizacji instalacji związanej z przetwarzaniem odpadów w ramach inwestycji pn.: "Budowa Zakładu Przetwarzanie Odpadów Budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] w K. - etap I i II".
Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. T., która podniosła zarzuty:
naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, zwanej dalej: "ustawą środowiskową"), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena zgodności lokalizacji Inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " w K. (dalej jako: "MPZP") wprowadzonym w życie Uchwałą nr XXI/268/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 września 2007 r. może obejmować szerzy zakres badania zgodności zamierzenia z planem miejscowym, niż to wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, to jest, że może obejmować zakres nie odnoszący się bezpośrednio do lokalizacji przedsięwzięcia, co w konsekwencji stanowiło wkroczenie w uprawnienia kontrolne organów architektonicznobudowlanych określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, zwanej dalej; "pb");
naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 9 MPZP poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z MPZP, mimo iż zawarty w tych przepisach "zakaz zabudowy do czasu wyposażenia terenów w kanalizację sanitarną" odnosi się do kolejnego etapu realizacji przedsięwzięcia, czyli następującego po "lokalizacji" etapu "realizacji", tj. "zabudowy" nieruchomości, nie zaś wcześniejszego etapu planowania przedsięwzięcia. W związku z tym niezgodność z § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 7 pkt 9 MPZP mogłaby wystąpić dopiero na późniejszym etapie - rozpoznawania wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę,;
naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej: "kpa"), poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny najistotniejszego w sprawie dowodu, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia i nieuwzględnienie, że w 2.2.5 KIP w rozdziale o tytule "Uzbrojenie terenu" wskazano wyraźnie, że: "Zakład przetwarzania odpadów budowlanych będzie posiadał następujące uzbrojenie terenu: (...) kanalizacja sanitarna odprowadzana będzie do miejskiej sieci kanalizacyjnej", w związku z tym planowane przedsięwzięcie na etapie jej realizacji będzie zgodne z MPZP;
naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c ppsa oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej pełnomocnictwa, a to na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu do wydanego wyroku Sąd wskazał m.in., że w jego ocenie wadliwa jest jedynie zaskarżona decyzja Kolegium, natomiast prawidłowa jest decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 sierpnia 2024 r., a także, że ze względu na powyższe zaskarżona decyzja Kolegium podlega uchyleniu.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. T., podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 80 k.p.a. - polegające na wydaniu wyroku, w którym Sąd uchylił również decyzję organu I instancji, z powodów rzekomego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, pomimo iż z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że wadliwa jest wyłącznie decyzja II instancji;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na wydaniu wyroku, którego uzasadnienie jest sprzeczne z sentencją rozstrzygnięcia, co przejawia się uchyleniem także decyzji organu I instancji, podczas gdy Sąd w uzasadnieniu uznał za wadliwą jedynie decyzję II instancji;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a. - polegające na wydaniu wyroku, w którego sentencji uchylono również decyzję organu I instancji, co skutkuje tym, że zaskarżony wyrok został wydany na niekorzyść Skarżącego. Pomimo iż nie stwierdzono nieważności decyzji organu I instancji, została ona uchylona, mimo że była dla Skarżącego korzystna, a tylko on wniósł w sprawie skargę do WSA;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - polegające na wydaniu wyroku, w którym uchylono również decyzję organu I instancji, mimo że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem prawa, a jej uchylenie nie było niezbędne dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
Powołując się na powyższe wniosła o
1. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt: 11 SA/Kr 323/25 w zaskarżonej części - w zakresie pkt I in fine, tj. w zakresie słów "oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji";
2. uchylenie zaskarżonego wyroku w ww. części nawet przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 179a p.p.s.a., ponieważ podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione;
3. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a to na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto podniesione zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powyższa regulacja wprowadzająca wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej podyktowana jest względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd I instancji może uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.
Usprawiedliwione podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej występują w sytuacji, gdy Sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 269/16). Pojęcie oczywistości mieści się zatem w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że powołane podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, bez dokonywania głębszej analizy tekstu powołanych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 179a p.p.s.a., tezy 1 i 3, LEX).
Zaznaczyć należy, że zastosowanie autokontroli w istocie prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji w jej całokształcie. Sąd ten bowiem nie rozpoznaje skargi kasacyjnej jak sąd drugiej instancji. Z mocy wyłącznie art. 179a p.p.s.a. ma kompetencje do uchylenia wydanego przez siebie orzeczenia w całości i obowiązek, na tym samym posiedzeniu, rozpoznania sprawy. Zwrot normatywny "ponownie rozpoznaje sprawę", oznacza rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a., a nie rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., tzn. w granicach skargi kasacyjnej. (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1291/16).
Dokonując oceny wniesionej przez stronę skargi kasacyjnej w świetle art. 179a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Ponadto w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Ponownie rozpoznając sprawę w jej całokształcie, należy wskazać, że powodem uchylenia decyzji Prezydenta oraz orzeczenie o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia było stwierdzenie przez Kolegium, że wskazane przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym, to jest uchwałą Nr XXI/268/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 września 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " (ogłoszona w Dz. Urz. I Woj. Małop. Nr 827, poz. 5404 z dnia 28 listopada 2007 r.) – dalej jako "mpzp".
Przy czym, co istotne, w ocenie Kolegium "przedsięwzięcie planowane przez przedsiębiorcę przetwarzanie odpadów budowlanych w tym miejscu - jest zgodne z miejscowym planem" (por. s. 6 uzasadnienia decyzji SKO). Jednocześnie jednak – jak podkreśla Kolegium – z przepisów § 21 ust. 1 w zw. z § 7 pkt. 9 mpzp wynika zakaz "zabudowy do czasu wyposażenia terenów w kanalizację sanitarną i wprowadzają obowiązek odprowadzania ścieków bytowo- gospodarczych i technologicznych do sieci kanalizacji sanitarnej. (...) Tymczasem z akt sprawy wynika, że obecnie w rejonie nieruchomości brak jest zbiorczego systemu kanalizacji sanitarnej umożliwiającej świadczenie usług zbiorowego odprowadzania ścieków." To z kolei prowadzi do wniosku, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z miejscowym planem.
W ocenie Sądu stanowisko Kolegium nie jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1112) – dalej jako uUIOŚ, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte.
W świetle powyższego przepisu wynika, że zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie więc niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. II OSK 1036/07 - wydane jeszcze na gruncie art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze. zm.), NSA z dnia 26 marca 2025 roku, sygn. III OSK 2165/23).
Stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatem determinuje wynik końcowy prowadzonego postępowania i także wpływa na jego przebieg. Dlatego też bardzo istotne staje się ustalenie w jaki sposób i w jakim zakresie zgodność ta powinna być zbadana.
Poszukując odpowiedzi na to pytanie należy odwołać się obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zgodnie z art. 86 pkt. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 1 uUIOŚ decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające m.in. decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto art. 82 uUIOŚ wskazuje jaka jest treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co za tym idzie jaki jest jej zakres rozstrzygnięcia. Skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organu dla organu administracji architektoniczno – budowlanej, to zakres tego związania nie może być szerszy niż jej treść (zakres rozstrzygnięcia). Zatem wiążący charakter decyzji środowiskowej dotyczy tylko środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że decyzja środowiskowa, która ma być zgodna z planem miejscowym, nie może rozstrzygać i nie rozstrzyga o zgodności z planem miejscowym przyszłych szczegółowych warunków realizacji inwestycji, które będą już przedmiotem badania przez właściwe organy na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Przyjęcie, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji organ miałby już przesądzać o zgodności zamierzenia inwestycyjnego, w tym projektu zagospodarowania terenu z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane; t.j. Dz. U. z 2024, poz. 725 – dalej jako PrBud), oznaczałoby że zbędne byłyby już kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 PrBud w sytuacji, kiedy wcześniej jest wydana decyzja środowiskowa. Ustawodawca jednak w takim przypadku nie pozbawił organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę kompetencji do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 PrBud (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 3 marca 2017 roku, sygn. II OSK 1848/16).
Trzeba podkreślić, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie gwarantuje jeszcze zrealizowania samej inwestycji, czy też nawet uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta jedynie określa m.in. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym (por. art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. c uUIOŚ).
Podziela w tym zakresie Sąd stanowisko Skarżącej, że porównanie hipotezy art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) PrBud pozwala na wniosek, że zakres badania zgodności z miejscowym planem jest różny w tych dwóch przypadkach, ale i spójny ze sobą. Ponieważ w pierwszym przypadku bada się wyłącznie "lokalizację", tj. umiejscawianie przedsięwzięcia zgodnie z założeniami planu, natomiast w drugim zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skoro natomiast dopiero na etapie projektu budowlanego określa się układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu (por. § 15 ust. 2 pkt. 11 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; Dz. U. z 2022 roku, poz. 1679), to badanie zgodności ich zamierzonego zastosowania z planem miejscowym odbyć się może najwcześniej w trakcie analizy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a nie na etapie wydawania decyzji środowiskowej.
Podziela Sąd na gruncie niniejszej sprawy stanowisko, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest postępowaniem toczącym się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane. Dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 163/21, NSA z dnia 27 kwietnia 2022 roku, sygn. III OSK 4842/21, NSA z dnia 2 sierpnia 2024 roku, sygn. III OSK 2760/22).
Przyjęte natomiast stanowisko przez Kolegium pozostaje w sprzeczności z treścią Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP), zgodnie z którą cyt.: "zakład przetwarzania odpadów budowlanych będzie posiadał następujące uzbrojenie terenu: (...) kanalizacja sanitarna odprowadzania będzie do miejskiej sieci kanalizacyjnej" (por. s. 14-15 KIP).
Ponadto jak wynika z oceny zarówno Prezydenta Miasta Krakowa jak i SKO w Krakowie przedsięwzięcie planowane przez przedsiębiorcę, to jest zakład przetwarzania odpadów budowlanych jest zgodny z miejscowym planem" (por. s. 6 uzasadnienia decyzji SKO). Jednocześnie mając na względzie cele postępowania w zakresie określenia oddziaływania inwestycji na środowisko organ wydający decyzję środowiskową, nie może wkraczać w sferę ocen zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy, wpływu inwestycji na prawa osób trzecich, w tym np. dostęp do zbiorczego systemu kanalizacji sanitarnej umożliwiającej świadczenie usług zbiorowego odprowadzania ścieków, albowiem okoliczności te będą brane pod uwagę w kolejnych stadiach procesu inwestycyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1848/16).
Z tego względu – w ocenie Sądu – Kolegium naruszyło art. 80 ust. 2 uUIOŚ.
W kontekście podniesionych zarzutów naruszenia postępowania należy wskazać, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 572) – dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18). Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Na gruncie niniejszej sprawy organy nie ustaliły jednak prawidłowo istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana przez Kolegium ocena została oparta na dowolnie oparta na treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP). Jak wskazano już powyżej, zgodnie z jej treścią "zakład przetwarzania odpadów budowlanych będzie posiadał następujące uzbrojenie terenu: (...) kanalizacja sanitarna odprowadzania będzie do miejskiej sieci kanalizacyjnej" (por. s. 14-15 KIP). Przyjęty natomiast przez Kolegium wniosek, że inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym w zakresie w jakim plan wprowadza zakaz "zabudowy do czasu wyposażenia terenów w kanalizację sanitarną i wprowadzają obowiązek odprowadzania ścieków bytowo- gospodarczych i technologicznych do sieci kanalizacji sanitarnej" nie koresponduje jednak z treścią przywołanego powyżej fragmentu KIP, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a.
Zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu wadliwa jest jedynie decyzja Kolegium, natomiast prawidłowa jest decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 sierpnia 2024 r. Ze względu na powyższe zaskarżona decyzja Kolegium podlega uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, o czym orzekł jak w p. I sentencji.
Ponadto na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. o zwrocie od organu na rzecz skarżącego kwoty 697zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się kwota 200 zł uiszczonego wpisu od skargi, kwota 100 zł uiszczona tytule wpisu od skargi kasacyjnej oraz na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) orzeczono o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w łącznej wysokości 720 zł, oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.