II SA/Gl 1246/24

II SA/Gl 1246/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Tomasz Dziuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 80 ust. 2, art. 62a ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.4102.76.2023 w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia 27 października 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. (dalej: Skarżący, Inwestor), wniesionej w dniu 8 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.4102.76.2023 w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Skarżącego złożony w dniu 25 sierpnia 2023 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie odlewni ciśnieniowej aluminium i znal w M. przy ul. [...], na działkach o nr [...], [...] obręb [...] M.. Do wniosku została załączona m.in. Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (dalej: KIP) oraz mapa ewidencyjna. Zgodnie z wnioskiem do zakresu prac przewidzianych w ramach realizacji inwestycji należą: budowa budynku produkcyjno-usługowego o powierzchni 8.198,53 m2 (długości 135,2 m, szerokości 60,64 m), montaż wyposażenia hali produkcyjnej: 12 maszyn odlewniczych (3 szt. do odlewania znalu, 9 szt. do odlewania aluminium), 2 piece szybowe gazowe (w tym 1 piec jako rezerwowy), śrutownica, obrabiarka CNC, budowa budynku portierni o powierzchni 45 m2, montaż kotłów gazowych (2 sztuki) w pomieszczeniu kotłowni, budowa infrastruktury technicznej na terenie zakładu: instalacja kanalizacyjna, instalacja wodociągowa, kanalizacja deszczowa, instalacje elektryczne, droga wewnętrzna, parkingi.
Burmistrz M. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 27 października 2023 r. nr [...], działając w oparciu o art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 z późn. zm., dalej: u.u.i.ś) odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia polegającego na budowie "odlewni ciśnieniowej aluminium i znal" w M. przy ul. [...], na działkach o nr [...], [...].
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, iż przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 oraz pkt 54 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustalił, że ww. działki objęte są zapisami Uchwały Nr [...] Rady Miasta w M. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., Nr [...], poz. [...]): działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1PU, 1ZIO, ZL oraz w niewielkim fragmencie na terenie oznaczonym symbolem 1WS1, natomiast działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1ZIO, 1PU. Dla terenów 1ZIO oraz ZL wprowadzono zakaz zabudowy. Organ zauważył, że w KIP wskazano jako lokalizację przedsięwzięcia ww. działki w całości, nadto Wnioskodawca wyznaczył obszar 100 m od ich granic, czym potwierdził objęcie działek w całości inwestycją.
Ponadto organ zwrócił uwagę, że w § 7 planu miejscowego wprowadzono zakaz likwidacji istniejącej zieleni wysokiej i starodrzewu, ewentualna wycinka i cięcia pielęgnacyjne dopuszczalne są tylko w uzasadnionych przypadkach na podstawie zezwolenia właściwych organów. Tymczasem Wnioskodawca, mimo, że w KIP zobowiązał się do niewycinania drzew (str. 10 KIP), rozpoczął już wycinkę. Dodatkowo plan w § 7 ust. 2 zawiera ustalenia dotyczące ograniczenia uciążliwości prowadzonej na obszarze objętym planem wszelkiej działalności usługowej, produkcyjnej lub rzemieślniczej, która nie może przekraczać granicy nieruchomości. Zdaniem organu zakres planowanej inwestycji opisanej w KIP, m.in. emisja zanieczyszczeń do powietrza wskazuje natomiast na prawdopodobieństwo, iż uciążliwość planowanego przedsięwzięcia nie spełni tego wymagania.
W tej sytuacji organ ocenił, że zamierzenie nie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Decyzja została doręczona w dniu 31 października 2024 r.
W odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie Inwestor podkreślił, że zabudowa związana z przedsięwzięciem w całości mieści się na części działek nr [...] oraz [...] oznaczonej symbolem 1PU, a zakres oddziaływania przedsięwzięcia określono na 100 m od granic działek ze względu na możliwe wykorzystanie infrastruktury oraz obawę przed pominięciem którejś ze stron. Zdaniem Odwołującego się nietrafione jest twierdzenie o wykroczeniu uciążliwości poza granicę nieruchomości, ponieważ z załączonych do KIP obliczeń wynika, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm stężeń w powietrzu i norm hałasu na terenach chronionych, natomiast położenie przedmiotowego terenu w obrębie Głównego Wód Podziemnych nie może stanowić żadnej przeszkody dla inwestycji, dodatkowo z KIP wynika, że w procesie technologicznym nie występują ścieki przemysłowe.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Częstochowie, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 lipca 2024 r. nr nr SKO.4102.76.2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję
W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował czynności przeprowadzone dotychczas w sprawie, przywołał normatywną podstawę rozstrzygnięcia, a następnie zwrócił uwagę na przepisy przejściowe. Następnie organ odwoławczy odniósł się do zapisów planu miejscowego. Ustalił, iż działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1PU (tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów), 1ZIO (tereny zieleni izolacyjno-ochronnej), ZL (tereny lasów) oraz w niewielkim fragmencie na terenie oznaczonym symbolem 1WS1 (tereny wód powierzchniowych śródlądowych, płynących). Natomiast działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1ZIO (tereny zieleni izolacyjno-ochronnej), 1PU (tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów). Zgodnie § 25 ust. 1 pkt 1 planu: Dla terenów o symbolach 1PU - 2PU, ustala się przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjno-usługowa, składy, magazyny. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 1 planu: Dla terenów o symbolu 1ZIO - 3ZIO ustala się: przeznaczenie podstawowe: zieleń izolacyjno-ochronna, natomiast zgodnie z ust. 2 - ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) zakaz zabudowy, 2) dopuszcza się prace związane z konserwacją i utrzymaniem cieków, a także z zapewnieniem bezpieczeństwa przeciwpowodziowego. Zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 1 planu: Dla terenu o symbolu: 1WS1 - 2WS1 ustala się przeznaczenie podstawowe: wody powierzchniowe śródlądowe, płynące, natomiast zgodnie z ust. 2 - ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) dopuszcza się prace związane z konserwacją i utrzymaniem cieku, a także z zapewnieniem bezpieczeństwa przeciwpowodziowego. Zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 1 planu: Dla terenu o symbolu ZL ustala się: przeznaczenie podstawowe: lasy, a zgodnie z ust. 2 pkt 1 - ustala się zakaz zabudowy, za wyjątkiem obiektów przeznaczenia dopuszczalnego. Nadto stosownie do § 7 ust. 1 pkt 5 planu dopuszczono możliwość realizacji na terenach o symbolu 1PU przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże stosownie do ust. 2 uciążliwość prowadzonej na obszarze objętym planem wszelkiej działalność usługowej, produkcyjnej lub rzemieślniczej nie może przekraczać granicy nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Organ odwoławczy stwierdził, że Inwestor w treści wniosku, na mapie oraz w KIP wskazał, że przedsięwzięcie będzie realizowane na ww. działkach, a nie tylko na ich części znajdującej się na terenie 1PU. Złożony wniosek dotyczy zatem również tych ich części, które są wyłączone spod możliwości zabudowy (ZIO, ZL, WS1). Na mapie ewidencyjnej Wnioskodawca zaznaczył przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie obejmujący działki w całości, oraz przewidywany teren, na który będzie ono oddziaływać, sięgający poza teren działek i obejmujący działki, na których znajduje się m.in. zabudowa mieszkaniowa. Oznacza to zdaniem organu odwoławczego, że wszystkie działki wchodzące w skład tego terenu mogą zostać potencjalnie wykorzystane dla jego realizacji, w tym dla potrzeb spełnienia wymogów stawianych planem miejscowym. Istotne jest w ocenie Kolegium to, że Inwestor ubiegając się o dalsze zgody i pozwolenia będzie mógł wskazywać jako teren realizacji przedsięwzięcia wszystkie działki objęte decyzją środowiskową. Z tej przyczyny wszystkie działki wskazane jako teren inwestycji pozwalać muszą w zakresie określonego planem przeznaczenia na realizację zamierzonego przedsięwzięcia.
W rozpoznawanej sprawie działki leżą również na terenach, na których plan nie zezwala na realizację przedmiotowej inwestycji, co dotyczy także infrastruktury przedsięwzięcia. Wobec tego Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami planu dotyczącymi podstawowego i dopuszczalnego przeznaczenia terenów na obszarach oznaczanych symbolami ZIO, ZL, WS1.
Decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 10 lipca 2024 r.
Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. W skardze podniósł zarzuty:
1) błędu w ustalaniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że nie wszystkie działki objęte wnioskiem, wskazane jako teren inwestycji pozwalają w zakresie swego określonego planem przeznaczenia na realizację objętego nim przedsięwzięcia, podczas gdy działki [...], [...] leżą na terenach oznaczonych w planie miejscowym 1PU - zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów, a tylko w części objęte są symbolem ZLO, ZL i WS1,
2) naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. polegający na błędnej wykładni jego treści i niezasadnym przyjęciu, że: planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami planu miejscowego; ocena zgodności zamierzenia z zapisami planu miejscowego uprawnia organ również do oceny potencjalnie możliwych rozstrzygnięć w przyszłości zamiast przyjęcia, że ocena winna być dokonana w takim zakresie, który pozwala stwierdzić czy konkretne zamierzenie może zostać zlokalizowane na danym obszarze bez oceny poszczególnych parametrów i założeń inwestycji z zapisami miejscowego planu; decyzja środowiskowa daje inwestorowi uprawnienie do dowolnego określenia kształtu planowanego przedsięwzięcia, w szczególności rozmieszczenia poszczególnych obiektów budowlanych niezbędnych do jego funkcjonowania, podczas gdy kwestie te podlegają ocenie w zakresie zgodności z zapisami planu miejscowego,
3) naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez: niedostateczne wyjaśnienie przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w tym nieodniesienie się do zarzutów odwołania; niewyjaśnienie w jakiej części działek planowana jest inwestycja.
Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego akcentował, iż z treści wniosku oraz KIP wynika, że planowana inwestycja w całości mieści się na części działek inwestycyjnych, która to część oznaczona jest symbolem 1PU, a Inwestor nie zamierza lokalizować budynków oraz towarzyszącej infrastruktury na terenie, który zgodnie z miejscowym planem nie przewiduje takiej funkcji. Kwestie dotyczące lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych, ich kształtu, konstrukcji lub rozmieszczenia będą brane pod uwagę w kolejnych stadiach procesu inwestycyjnego. Przyjęcie stanowiska organu prowadziłoby do wniosku, że pomimo tego, że prawodawca miejscowy dopuścił zabudowę, nie jest ona możliwa bowiem na części działki zabudowa nie jest przewidziana. Wskazał też, iż inny jest zakres badania zgodności z ustaleniami planu miejscowego, o którym mowa w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., a inny zakres, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z planem nie musi oznaczać automatycznie zgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z obowiązującym planem miejscowym. Zdaniem strony skarżącej, jeżeli w toku badania wniosku pojawiła się wątpliwość wskazująca na to, że inwestor zamierza przeprowadzić, wybudować infrastrukturę na tej części działek, która nie dopuszcza zabudowy, wówczas właściwym było podjęcie działań do zweryfikowania tej okoliczności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 1246/24 dopuścił do udziału w postępowaniu Z. B., P. K., J. H., J. F., G. K., B. C., M. C., W. F., I. M., A. R., E. R1., R. R., E. R2., J. Ś., R. H., C. Ś., D. R., U. T., W. O., K. K. i D. K. w charakterze uczestników postępowania (karta nr 210 akt sądowych).
W dniu 28 lutego 2025 r. do akt wpłynęło pismo wskazanych w nim uczestników postępowania, w treści którego zaakcentowano niezgodność planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie "odlewni ciśnieniowej aluminium i znal" w M. na działkach inwestycyjnych nr [...], [...]. Organ pierwszej instancji odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizację planowanego przedsięwzięcia w powołaniu na brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy.
Mając na uwadze wskazaną wyżej kognicję sądów administracyjnych Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Normatywną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do brzmienia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. (w brzmieniu obowiązującym przed 28 października 2023 r., art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2023 r., poz. 1890), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W rozpoznawanej sprawie działki inwestycyjne objęte są zapisami Uchwały Nr [...] Rady Miasta w M. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., Nr [...], poz. [...]). Jak prawidłowo ustaliły organy orzekające w sprawie, działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1PU (tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów), 1ZIO (tereny zieleni izolacyjno-ochronnej), ZL (tereny lasów) oraz w niewielkim fragmencie na terenie oznaczonym symbolem 1WS1 (tereny wód powierzchniowych śródlądowych, płynących), natomiast działka nr [...] znajduje się na terenach oznaczonych symbolami: 1ZIO oraz 1PU.
Z postanowień art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z dalszej części tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcie, że występuje sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może budzić najmniejszych wątpliwości, a jeżeli takie by wystąpiły, to organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej powinien podjąć działania zmierzające do ich usunięcia.
Wątpliwości w tym zakresie nie można jednak interpretować na niekorzyść podmiotu zainteresowanego realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Należy bowiem pamiętać, że "skutkiem braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2354/17, w: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. IV, Lex el. 2023).
Organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest zatem do szczegółowej analizy, poza wnioskiem, przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, a także uczynienia zadość ogólnym zasadom procedury administracyjnej, m.in. dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dokonując tej analizy organ nie dostrzegł jednak i nie wyjaśnił zachodzących wątpliwości co do zgodności pomiędzy częścią opisową Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia a przedłożoną mapą do celów projektowych. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia (pkt 1), powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną (pkt 2).
Z punktu widzenia oddziaływania na środowisko bardzo istotna jest kwestia lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Z jednej strony będzie bowiem ona doprecyzowywania na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego takich jak np. wydawanie pozwolenia na budowę. Z drugiej natomiast strony lokalizacja przedsięwzięcia na etapie oceny jego wpływu na środowisko musi być na tyle precyzyjna, aby była możliwa analiza rzeczywistego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
W odniesieniu do tego zagadnienia wskazuje się w orzecznictwie, że "określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinno być na tyle szczegółowe, aby pozwalało na przeprowadzenie prawidłowej analizy przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań wynikających z treści art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II OSK 170/18 w: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. IV, Lex el. 2023).
W rozpoznawanej sprawie "usytuowanie przedsięwzięcia" (art. 62a ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.), określono w pkt 2.3. KIP wskazując, że "projektowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w M. przy ul. [...] na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] obręb [...] M." (pkt 2.3.1. Lokalizacja przedsięwzięcia str. 7 KIP), "przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest w zasięgu jednolitych części wód" (pkt 2.3.1. Lokalizacja przedsięwzięcia względem wód powierzchniowych i podziemnych, str. 7-9 KIP), natomiast "powierzchnię zajmowanej nieruchomości" (art. 62a ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.) określono w pkt 3 KIP podając m.in. iż dla planowanego przedsięwzięcia powierzchnia nieutwardzona biologicznie czynna wyniesie 13.644 m2 (str. 9-10 KIP). Stwierdzono także zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (pkt 2.2., str. 6 KIP). Jednocześnie z mapy do celów projektowych z bilansem terenu wynika planowane usytuowanie budynku produkcyjno-usługowego, portierni, zjazdu, terenu zieleni, pojemników na odpady, miejsc postojowych, projektowanego dojścia, dojazdu, utwardzenia kostką brukową. Nadto w ramach bilansu terenu wskazano powierzchnię projektowanej zabudowy, powierzchnię projektowanych utwardzeń, powierzchnie terenów zielonych. Organ nie pochylił się natomiast nad kwestią czy przedstawione na ww. mapie "usytuowanie przedsięwzięcia" pozostaje zgodne z przeznaczeniem terenu, na którym zostało przewidziane, a równocześnie czy zachodzi rozbieżność pomiędzy zapisami części opisowej KIP a przedstawionym usytuowaniem przedsięwzięcia na mapie, które wydaje się nie obejmować całego terenu działek, jak stwierdziły organy orzekające w sprawie, z pominięciem jednak szczegółowej analizy ww. zapisów KIP oraz mapy.
Uwzględniając, że "usytuowaniu przedsięwzięcia" oraz "powierzchni zajmowanej nieruchomości" stanowią - stosownie do art. 62a ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. - obligatoryjne elementy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, i w tym zakresie dane powinny być szczegółowe i jednoznaczne, a także korespondować z danymi wynikającymi z poszczególnych częściach przedłożonej w sprawie dokumentacji, w tym map, zatem organ jako zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, winien dostrzec te rozbieżności, a następnie dążąc do ich wyjaśnienia wezwać Inwestora do sprecyzowania wskazanych informacji. Tymczasem pismem z dnia 3 października 2023 r. organ pierwszej instancji zawiadomił jedynie Wnioskodawcę o uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. i możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dni. W zakreślonym terminie, tj. pismem z dnia 10 października 2023 r. Skarżący zajął stanowisko w sprawie, odnosząc się do wskazanej w piśmie z dnia 25 września 2023 r. niezgodności planowanej inwestycji z § 7 ust. 2 planu (uciążliwości działalności prowadzonej na obszarze objętym planem). Organ nie wskazywał natomiast Wnioskodawcy na pozostałe kwestie, które stały się następnie przyczyną odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
Przestawione nieprawidłowości nie zostały zauważone przez organ odwoławczy. Świadczy to niewątpliwie o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznanie decyzji organu za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa wymaga zbadania kolejnych etapów działania organu, w ramach których następuje zgromadzenie materiału dowodowego, uwzględnienie w toku postępowania treści art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy oraz wszechstronne i wnikliwe rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego - art. 80 k.p.a. Organ podejmując rozstrzygnięcie ma obowiązek kierować się zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by dalej w ramach swobodnej oceny dowodów ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.
Wobec tego odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była niewątpliwie przedwczesna.
Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia, po dokonaniu szczegółowej analizy treści KIP oraz map, wyjaśni zaistniałe wątpliwości i podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Jednocześnie odnotowania wymaga, że Sąd nie wskazuje rozstrzygnięcia, sprawa wróci bowiem na etap postępowania przed organem pierwszej instancji, który będzie zobowiązany raz jeszcze rozpoznać wniosek Inwestora uwzględniając ww. wskazania. Powyższe nie pozwalało na tym etapie do odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 680,00 zł (pkt 2 sentencji), na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 200,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480,00 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.).
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.