II SA/Kr 306/22

II SA/Kr 306/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Jacek Bursa /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 2142/22 - Wyrok NSA z 2025-06-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
art 83 f
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
Sentencja
II SA/Kr 306/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. Z. i D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. sygn. [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru usunięcia drzew. oddala skargę.
Uzasadnienie
Na mocy decyzji z dnia 8 września 2021 r. znak [...] Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia Pani J. Z., reprezentowanej przez Pana D. Z., zamiaru usunięcia 96 sztuk drzew z terenu działki nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K. z gatunku: 86 sztuk olsza czarna, 3 sztuki czeremcha pospolita, 3 sztuki dąb szypułkowy, 1 sztuka topola osika, 1 sztuka wiąz szypułkowy, 1 sztuka głóg jednoszyjkowy, 1 sztuka wierzba biała.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Pani J. Z., reprezentowana przez Pana D. Z.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. znak [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że stan faktyczny sprawy został ustalony m.in. w oparciu o oględziny przeprowadzone w dniu 7 września 2021 r. z udziałem pracownika organu I instancji i pełnomocnika wnioskodawcy. W trakcie oględzin stwierdzono, że wnioskowane do usunięcia drzewa rosną w dużym zagęszczeniu, korony są w mocnym zwarciu. Stan fitosanitarny drzew jest dobry, a pokrój charakterystyczny dla gęstego zadrzewienia. Teren charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej. Dodatkowo ustalono, że drzewa rosną na terenie sklasyfikowanym w Ewidencji Gruntów i Budynków jako łąki trwałe, pastwiska trwałe i lasy. Ponadto stwierdzono, iż Strona uzasadnia konieczność wycięcia drzew planami inwestycyjnymi związanymi z budową domu jednorodzinnego, co jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (działka znajduje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" w części w terenach MN1 zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, a częściowo w terenach rolniczych i lasach symbol R i ZL). Niemniej jednak brak jest jeszcze skonkretyzowanego umiejscowienia budynku na działce, co w ocenie organu nie może uzasadniać konieczności wycięcia niemalże wszystkich drzew. Z materiału dowodowego w sprawie wynika, że istnieje konieczność zachowania i ochrony zieleni w miejscu zaznaczonym na rysunku planu. W tej sytuacji prawnej i faktycznej organ w sposób prawidłowy orzekł o wniesieniu sprzeciwu. Zgodnie z art. 83f ust. 14 ustawy o ochronie przyrody organowi dozwolono na działanie w granicach uznania administracyjnego, jednakże zauważenia wymaga, że w zaistniałych okolicznościach brak jest możliwości zezwolenia na usunięcie 96 sztuk drzew. Z tego powodu nie można powiedzieć, że organ przekroczył granice uznania administracyjnego. Dokonał on bowiem oceny rosnących drzew. Uznał, że są one żywotne, ich stan fitosanitarny jest dobry. Teren objęty wnioskiem stanowi część [...] Parku Krajobrazowego, jako formę ochrony przyrody i ma szczególne walory przyrodnicze, stwarzające korzystne warunki do bytowania wielu gatunkom zwierząt i roślin. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż zakwalifikowanie terenu jako terenu o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie przesądza o możliwości usunięcia z niego wszystkich rosnących drzew bez wykazania kolizji istniejącego drzewostanu z zakresem inwestycji. Nie budzi również wątpliwości, że w sytuacji sprecyzowania zakresu kolizji planowanej inwestycji t.j. budowy domu jednorodzinnego z istniejącym drzewostanem właściwy w sprawie organ oceni stan faktyczny i prawny i mając na uwadze przeznaczenie działki w planie podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Na obecnym etapie jednak wskazanie posadowienia domu na działce nie nastąpiło, albowiem - na co wskazuje Odwołujący - obecnie w sądzie powszechnym toczy się postępowanie w sprawie ustalenia drogi koniecznej, bowiem działka nie ma prawnie uregulowanego dostępu do drogi publicznej, co wyłącza możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja została zatem wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli Pani J. Z. i Pan D. Z., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego B. I.. Zaskarżonej decyzji zarzucono wydanie decyzji z wadliwym uzasadnieniem, które w żaden sposób nie tłumaczy motywów rozstrzygnięcia i nie informuje Skarżących o sposobie rozumowania organu, a także nie przedstawia zapatrywań organu co do argumentów Skarżących przedstawionych w odwołaniu od decyzji w I instancji, co powoduje, iż kontrola sądowa tej decyzji jest niemożliwa lub co najmniej zasadniczo utrudniona, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z przepisami art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. W szczególności zarzucono sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy, bez ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez J. Z. w trakcie toczącego się postępowania oraz bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.
Skarżący zarzucają wydanie zaskarżonej decyzji w zasadzie wyłącznie w oparciu o przesłankę, iż nieruchomość jest zlokalizowana w obrębie [...] Parku Krajobrazowego, jako formy ochrony przyrody, z pominięciem zasad ochrony przyrody na nieruchomości wynikających z uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]". Tymczasem postanowienia tego planu uwzględniają zasady ochrony Parku i zasady ochrony przyrody, lecz nie stoją na przeszkodzie wycince z obszaru nieruchomości. Zarzucono, że nie uwzględniono w szczególności:
- faktu, że obszar wycinki w ramach nieruchomości leży na terenie przeznaczonym w m.p.z.p. jako tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol MN1), a zatem na terenie, który nie został przewidziany do zachowania zieleni, lecz do zabudowy;
- faktu, że obszar wycinki dotyczy jedynie części terenu nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol MN1), a zatem teren objęty wnioskiem zgłoszeniowym był ograniczony do minimum wynikającego z potrzeb, mających źródło w prawie własności;
- faktu, że obszar wycinki, w razie jej wykonania, nie zaburzy istniejącego zagospodarowania na nieruchomościach sąsiednich, które wykorzystywane są jako tereny zabudowy;
- faktu, że zgodnie z m.p.z.p usunięcie drzew w obrębie Parku jest co do zasady dopuszczalne z wyjątkiem zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, zaś planowana Wycinka nie odnosi się do tego rodzaju zadrzewienia i ani organ, ani organ I instancji nie zdołały tego wykazać;
- faktu, że zgodnie z m.p.z.p. organ stanowiący Gminy K. dopuścił możliwość usunięcia drzew i krzewów z okolic nieruchomości w dalece większym zakresie niż planowana wycinka, poprzez przewidzenie terenu pod drogę publiczną, a tym samym przesądził, że na tym obszarze nie można absolutyzować ochrony przyrody w sytuacji, gdy jest ona nie do pogodzenia z prawem do korzystania z nieruchomości i realizacji zabudowy;
- faktu, że rozumienie pojęcia "zadrzewień śródpolnych" przedstawione jest w broszurze informacyjnej pn. "Zadrzewienia w Parkach Krajobrazowych i Obszarach Chronionego Krajobrazu", wydanej przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa [...] [...]), zaś zgodnie z tym dokumentem obszaru wycinki nie można uznać za zadrzewienie śródpolne.
Skarżonej decyzji zarzucono także mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego t.j. art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z przepisem art. 3 pkt 1 u.o.p. poprzez wydanie decyzji w warunkach przekroczenia granic uznania administracyjnego (rozstrzygnięcie nosi cechy dowolności), gdyż organ nie wziął pod uwagę kluczowego sposobu realizacji celu ochrony przyrody, t.j. nie uwzględnił wymagań ochrony przyrody zawartych w m.p.z.p., jak również pominął uprawnienia przysługujące J. Z. (a obecnie D. Z.) z tytułu prawa własności, a dotyczące prawa do zagospodarowania własnej nieruchomości w sposób zgodny z oczekiwaniami właściciela. Ponadto w ocenie Skarżących doszło także do naruszenia przepisu § 10 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie, że zakaz likwidowania zadrzewienia w granicach Parku dotyczy wyłącznie zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, które to zadrzewienia nie występują na terenie wycinki, co potwierdza w szczególności treść w/w Broszury.
Skarżący wskazują także na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy t.j. przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie okoliczności, iż przedmiotu wycinki nie stanowią zadrzewienia śródpolne, przydrożne lub nadwodne, jak również pominięcie faktu, iż obszar wycinki, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji, nie dotyczy całej nieruchomości, a jedynie jej części. W ocenie Skarżących niezasadnie uznano, że wycinka jest niedopuszczalna, gdyż istnieje konieczność zachowania i ochrony zieleni na nieruchomości, gdyż ma ona szczególne walory przyrodnicze, stwarzające korzystne warunki do bytowania wielu gatunkom zwierząt i roślin. Tymczasem wycinka nie dotyczy terenów zieleni, lecz zadrzewienia, a jak wynika z informacji dostępnych dla organu i dla organu I instancji t.j. z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej Miasta K. nieruchomość ma wyłącznie "przeciętne walory przyrodnicze". Tym samym w ocenie Skarżących doszło do naruszenia prawa materialnego t.j. przepisu art. 5 pkt 21 oraz art. 5 pkt 27 u.o.p. poprzez błędne uznanie, że tereny zieleni oraz zadrzewienia to pojęcia tożsame, podczas gdy na nieruchomości w obszarze przeznaczonym do wycinki występuje wyłącznie zadrzewienie, a nie tereny zieleni, w związku z czym teza o konieczności zachowania i ochrony zieleni jest całkowicie bezzasadna. Zaniechano przy tym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia walorów przyrodniczych nieruchomości i tym samym nieuzasadnione stwierdzenie, że nieruchomość ta posiada "szczególne walory przyrodnicze", podczas gdy z zasobów Miasta K., jak również z innych dokumentów, na które powołują się Skarżący (a wcześniej J. Z.), wynika, że jej walory przyrodnicze są co najwyżej "przeciętne". W ocenie Skarżącego organy bezpodstawnie przyjęły, że w zgłoszeniu zamiaru usunięcia zadrzewienia J. Z. była zobowiązana do wykazania kolizji istniejącego drzewostanu z zakresem planowanej inwestycji t.j. budowy domu jednorodzinnego na nieruchomości, czego J. Z. nie uczyniła, a w konsekwencji bezpodstawne wniesienie sprzeciwu w przedmiocie wycinki z uwagi na powyższe, w sytuacji gdy obowiązek ten nie wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, a jego niespełnienie nie daje podstawy do wniesienia sprzeciwu. Doprowadziło to w ocenie Skarżących do naruszenia art. 83f ust. 5 u.o.p., gdyż zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew powinno zawierać wyłącznie imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości, a nie określenie celu wycinki i docelowego, planowanego zagospodarowania nieruchomości. W świetle art. 83f ust. 14 u.o.p. sprzeciw od zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew może być wniesiony wyłącznie z uwagi na lokalizację drzewa albo jego właściwości jako pomnika przyrody, a nie z uwagi na przesłanki wskazane przez organ II i organ I instancji. Organy niezasadnie przyjęły, że wycinka nie może zostać dokonania z uwagi na okoliczność, że nieruchomości sąsiadujące z przedmiotową nieruchomością (od zachodu i południa), będące pokryte roślinnością niską i wysoką, tworzą "kompleks o charakterze leśnym" (definicja nieznana ustawie), w sytuacji gdy sąsiednie nieruchomości stanowią nieruchomości budowlane (zabudowane lub gotowe do zabudowy), a dokonanie przedmiotowej wycinki jest co najwyżej neutralne przyrodniczo i przestrzennie dla okolicy, w której jest zlokalizowana nieruchomość, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśniono bowiem pojęcia kompleksu o charakterze leśnym i nie przeprowadzono postępowania mającego na celu ustalenie przeznaczenia nieruchomości sąsiednich. Skarżący wskazują także na naruszenie art. 8 k.p.a., a także art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez to, że decyzja organu I instancji z uwagi na urlop inspektora prowadzącego sprawę w pierwszej instancji wydana została zbyt pochopnie, bez należytego rozważenia okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej u.o.p.).
W myśl art. 2 ust. 1 u.o.p ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody. W rozdziale 4 u.o.p. "Ochrona zieleni i zadrzewień" w art. 83 wskazano, że usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek m.in. właściciela nieruchomości. W art. 83f u.o.p. sformułowano wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Zgodnie z powołanym przepisem przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do m.in. do:
1) krzewu albo krzewów rosnących w skupisku, o powierzchni do 25 m2;
2) krzewów na terenach pokrytych roślinnością pełniącą funkcje ozdobne, urządzoną pod względem rozmieszczenia i doboru gatunków posadzonych roślin, z wyłączeniem krzewów w pasie drogowym drogi publicznej, na terenie nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków oraz na terenach zieleni;
3)drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza:
a)80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego,
b)65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego,
c)50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.
Zgodnie z art. 83f ust. 6-8 u.o.p. organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin w celu ustalenia, odpowiednio:
1)nazwy gatunku drzewa;
2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo:
a)posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni,
b)nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa.
Z oględzin sporządza się protokół. Po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Stosownie do art. 83f ust. 14 organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1 pkt 1, może wnieść sprzeciw w przypadku:
1) lokalizacji drzewa:
a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków,
b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 u.o.p.
Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje, że teren objęty zgłoszeniem t.j. działka ewidencyjna nr [...], obr[...] położona w rejonie ul. [...] w K., objęta KW [...] znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego (wyznaczonego na mocy uchwały Sejmiku Województwa M. z dnia 25 marca 2019 r. nr [...]), który jest formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.o.p. Ponadto działka ta zgodnie z postanowieniami Uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" znajduje się - w części objętej zgłoszeniem - w obszarze oznaczonym symbolem MN1 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) oraz - w pozostałej części - w obszarze R i ZL (tereny rolnicze i lasy).
Także zasadnicze elementy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie nie budzą wątpliwości, a to liczba, gatunek, położenie i stan zdrowotny drzew objętych zgłoszeniem (k. 2-44 oraz k. 76-96 administracyjnych akt sprawy). Dane dotyczące drzew wynikają zarówno z dokumentacji przedstawionej przez zgłaszającego (M. Grunt, "Szczegółowa inwentaryzacja zieleni obszaru działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K.-P. przy ul. [...]", sierpień 2021 r.), jak i z materiału dowodowego zgromadzonego podczas oględzin w terenie, które miały miejsce 7 września 2021 r. i odbyły się przy udziale pełnomocnika zgłaszającej zamiar wycinki.
Z powyższego materiału dowodowego wynika, że zgłoszenie dotyczy 96 drzew, w tym 86 sztuk gatunku olsza czarna, 3 sztuki gatunku czeremcha pospolita, 3 sztuki gatunku dąb szypułkowy, 1 sztuka gatunku topola osika, 1 sztuka gatunku wiąz szypułkowy, 1 sztuka gatunku głóg jednoszyjkowy, 1 sztuka gatunku wierzba biała. Są to drzewa w wieku do 25 lat, w przeważającej mierze w dobrym stanie fitosanitarnym (k. 2 -30 administracyjnych akt sprawy).
Zasadniczym motywem skargi w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że sam fakt położenia nieruchomości, na której rosną objęte zgłoszeniem drzewa, na terenie [...] Parku Krajobrazowego nie uzasadnia możliwości wniesienia sprzeciwu, zaś położenie jej w m.p.z.p. "[...]" w części w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istotnie taką możliwość ogranicza. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi, że sam fakt położenia nieruchomości, na której rosną objęte zgłoszeniem drzewa na terenie [...] Parku Krajobrazowego nie uzasadnia możliwości wniesienia sprzeciwu, stwierdzić należy co następuje.
Wyjaśnić trzeba, że przy działaniu w ramach uznania administracyjnego - a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, na co wskazuje użyte w omawianym przepisie sformułowanie "organ może wnieść sprzeciw" - organ administracji ma prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jednakże pod warunkiem, iż spełnione zostały przesłanki do wniesienia sprzeciwu. W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że "sądowa kontrola prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także czy organ właściwie wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania. (tak wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 127/21; wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1027/21). Jednocześnie trzeba zauważyć, że ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie żadnych pojęć nieoznaczonych, których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydaje decyzję kierując się aksjologią wyrażoną w ustawie i w zasadach demokratycznego państwa prawnego. Wartościami, które są tu brane pod uwagę jest zatem ochrona przyrody a także ochrona zdrowia i życia ludzkiego, bezpieczeństwa korzystania własnej nieruchomości. (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. II SA/Kr 1502/18). Przy czym istotne jest, aby organy administracji publicznej rozstrzygały sprawy mając pełne rozeznanie stanu faktycznego w sprawie. Jak już wskazano powyżej stan faktyczny w przedmiotowej sprawie w zakresie wyznaczonym normami u.o.p. nie budzi wątpliwości co do ilości, gatunku, położenia i stanu zdrowotnego drzew objętych zgłoszeniem (k. 2-44 oraz k. 76-96 administracyjnych akt sprawy). Wiadomo także, że działka położona jest na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Przy czym, jak wskazują zasadnie Skarżący, na terenie Parku nie obowiązuje bezwzględny zakaz wycinki, lecz dopuszczalne jest usuwanie drzew, z wyjątkiem zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Dokonując oceny zgodności z prawem skarżonej decyzji w ocenie tut. Sądu istniały podstawy prawne do wyrażenia sprzeciwu, a organy administracji obu instancji wydały rozstrzygnięcia zgodne z prawem. Po pierwsze, art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. c wyraźnie wskazuje na możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na położenie drzew objętych zgłoszeniem na terenach objętych formą ochrony przyrody. Oczywiście, analizując podstawy do wniesienia sprzeciwu, należy wykazać, że występuje rzeczywista kolizja między zamiarem usunięcia konkretnych drzew a ochroną przyrody na terenie jednego z obszarów chronionych. Nie wystarczy samo wskazanie, że są one tam usytuowane. Możliwość taka jest uwarunkowana prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie. Ten zaś, jak wskazano powyżej w zakresie ilości, gatunku, miejsca oraz stanu zdrowotnego drzew został prawidłowo przez organy ustalony. Teren, w którym znajduje się nieruchomość objęta zgłoszeniem cechuje się wysokim wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej, egzemplarze objęte zgłoszeniem stanowią zwartą grupę zieleni i są w dobry stanie fitosanitarnym (karta 85 akt administracyjnych oraz s. 2 uzasadnienia decyzji organu I instancji i s. 4 uzasadnienia decyzji organu II instancji). Wskazano, że przedmiotowy teren ma duży wpływ na kształtowanie klimatu miasta oraz stwarza korzystne warunki do bytowania różnym gatunkom roślin i zwierząt podnosząc tym samym walory krajobrazowe i estetyczne terenu. Zauważyć należy, że inaczej w kontekście aksjologii ustawy o ochronie przyrody oceniać należy zgłoszenie zamiaru usunięcia kilku drzew nawet na terenie objętych formą ochrony przyrody, inna jednak powinna być ocena zgłoszenia zamiaru usunięcia kilkudziesięciu drzew z takiego obszaru (jak w przedmiotowej sprawie). W ocenie Sądu z tych samych powodów bez znaczenia dla możliwości wniesienia sprzeciwu pozostaje także okoliczność, że sama uchwała o utworzeniu [...] Parku Krajobrazowego nie wyklucza możliwości wycinki drzew z nieruchomości rosnących na terenie Parku.
Bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że drzewa rosną na obszarze przeznaczonym w m.p.z.p. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną MN1. Zauważyć bowiem należy, że w momencie legitymowania się pozwoleniem na budowę właściciel może uzyskać zezwolenie na usunięcie drzew kolidujących z zamierzeniem budowlanym, zgodnie z zasadą wyrażoną w ustawie, że usunięcie drzew lub krzewów wymaga uzyskania zezwolenia. Nawiązując do aksjologii ustawy o ochronie przyrody zauważyć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.p celem ustawy jest zachowanie, zrównoważone użytkowanie oraz odnawianie zasobów, tworów i składników przyrody. Dlatego, jak zaznaczono powyżej, zasadą jest wymóg uzyskania zezwolenia organu na usunięcie drzew lub krzewów. Wyjątkiem zaś od zasady możliwość ich usunięcia w oparciu o zgłoszenie. Wyjątki zaś nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej. Wskutek zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru usunięcia drzew następuje powrót do zasady, to jest wymogu uzyskania zezwolenia. W ocenie Sądu okolicznościami istotnymi w przedmiotowej sprawie z punktu widzenia aksjologii ustawy i ważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony jest skala zamierzenia. Wniosek opiewał bowiem na usunięcie znacznej ilości drzew, co wzbudza uzasadnione obawy w przedmiocie zrównoważonego użytkowania zasobów przyrody przez właściciela nieruchomości. Drzewa te były w dobrym stanie zdrowotnym, co stanowi uzasadnienie zgłoszonego przez organ sprzeciwu do zgłoszenia usunięcia znacznej ilości drzew na terenie objętym jedną z form ochrony przyrody bez żadnej kompensacji przyrodniczej. Podkreślić przy tym należy, że zgłoszony przez organy sprzeciw nie wyklucza możliwości rozporządzenia nieruchomością na cele budowlane albowiem w procesie inwestycyjnym istnieje możliwość uzyskania zezwolenia na usunięcie kolidujących z zamierzeniem budowlanym zadrzewień. Jednak jak słusznie wskazuje Skarżący na tym etapie administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego motywy zgłoszenia mają znaczenie drugorzędne.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje:
Kontrolując skarżoną decyzję tut. Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Wręcz przeciwnie z uzasadnienia decyzji zarówno organu I, jak i II instancji jasno wynika, że zasadniczym motywem wyrażenia sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzew objętych zgłoszeniem jest brzmienie art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. c u.o.p. w powiązaniu z aksjologią tej ustawy. W przedmiotowej sprawie to ilość usuwanych drzew w dobrym stanie fitosanitarnym determinuje rozstrzygnięcie organów, które pozostaje zgodne z prawem.
Odnosząc się do zarzutu, że skarżona decyzja została wydana wyłącznie w oparciu o przesłankę, że nieruchomość położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, bez analizy postanowień tej uchwały, stwierdzić należy, co następuje. W świetle brzmienia art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. c u.o.p. w zw. z art. 2 ust. 1 tej ustawy oraz w zw. z § 2 uchwały Sejmiku Województwa M. z dnia 25 marca 2019 r. nr [...] w sprawie ustanowienia [...] Parku Krajobrazowego, położenie wszystkich objętych zgłoszeniem drzew na terenie jednej z form ochrony przyrody uzasadnia zgłoszenie sprzeciwu, mając na względzie istotne dla rozpoznania sprawy okoliczności faktyczne (ilość, gatunek, lokalizacja i stan zdrowotny drzew objętych zgłoszeniem). Co za tym idzie w ocenie tut. Sądu bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, czy drzewa objęte zgłoszeniem stanowiły zadrzewienia śródpolne, przydrożne lub nadwodne. W rezultacie zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na brak ustaleń w tym zakresie należy uznać za bezzasadny.
Odnosząc się z kolei do argumentu, że nieruchomość, na której rosną objęte zgłoszeniem drzewa jest przeznaczona w m.p.z.p "[...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną stwierdzić należy, co następuje. Jak słusznie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji, okoliczność ta sama w sobie nie stanowi przesłanki usunięcia drzew z obszaru MN1, lecz co najwyżej w zakresie kolizji zadrzewień z zamierzeniem inwestycyjnym. Zgłoszenie pozostawało bez związku z konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym, lecz co najwyżej w związku z zamierzeniem mogącym powstać w przyszłości, co na etapie oceny zgłoszenia w świetle zasad zrównoważonego rozwoju i ochrony przyrody, nie było w ocenie Sądu istotne dla sprawy w takim stopniu, iż uwzględnienie tej okoliczności mogłoby mieć wpływ na jej wynik.
Rację mają Skarżący, że w świetle w art. 83f ust. 5 u.o.p. zostały określone wymagane prawem elementy zgłoszenia, dlatego brak wskazania celu wycinki i planowanego zagospodarowania nieruchomości nie stanowią elementów wymaganych przy zgłoszeniu.
Rację mają Skarżący, że organy obu instancji ograniczyły się jedynie do wskazania, że sąsiednie nieruchomości od zachodu i południa także są gęsto pokryte roślinnością niska i wysoką tworząc rozległy kompleks o charakterze leśnym, bez prowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego, jednak w ocenie Sądu okoliczności te nie są istotne dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, ani też nie stanowiły głównego motywu rozstrzygnięcia obu organów, dlatego ewentualne uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych w tym zakresie pozostają bez istotnego wpływu na wynik sprawy.
Nic w przedłożonym materiale dowodowym nie wskazuje, aby skarżona decyzja była wydana – jak wskazują Skarżący – pochopnie z naruszeniem art. 8 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Wręcz przeciwnie organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który wraz z inwentaryzacją zieleni przedłożoną przez Zgłaszającą pozwala na pełne rozeznanie w stanie faktycznym (k. 2-44 oraz 66-96 administracyjnych akt sprawy).
W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zostało prawidłowo umotywowane, co nie pozwala na postawienie zarzutu dowolności rozstrzygnięcia. Bezspornie w interesie publicznym leży zachowanie w jak największym zakresie zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia na tym terenie celem zapewnienia realizacji istotnej funkcji przyrodniczej oraz krajobrazowej.
W konkluzji należy uznać, że sprzeciw wniesiony na podstawie art. 83f ust. 14 pkt pkt 1 lit. c ustawy o ochronie przyrody, poprzedzony został zgromadzeniem niezbędnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 k.p.a.), a decyzja została prawidłowo uzasadniona. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych regulacji prawnych, organy w należyty sposób wykazały ziszczenie się przesłanek do złożenia sprzeciwu mając na uwadze fakt położenia nieruchomości objętej zgłoszeniem na terenie objętym jedną z form ochrony przyrody oraz ilość, stan zdrowotny i funkcję drzew objętych zgłoszeniem.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.