II SA/Kr 303/25

II SA/Kr 303/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skarg T. G., E. G., B. K. i W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 12 lutego 2025 r., znak SKO.ZP/415/4/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r., znak: ZP.6730.1.125.2020 Wójt Gminy T. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy hali usługowo-produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W., gm. T..
Od decyzji tej odwołanie złożył wnioskodawca - inwestor E. S..
Decyzją z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt: SKO.ZP/415/3/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze Tarnowie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z dnia 18 września 2024 r., znak: ZP.6730.1.125.2020 Wójt Gminy T. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy hali usługowo-produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W., gm. T..
Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor E. S..
Decyzją z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt: SKO.ZP/415/346/2024, tut. Kolegium ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z dnia 29 listopada 2024 r. znak: ZP.6730.1.125.2020 Wójt Gminy T. ustalił, na wniosek E. S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali usługowo-produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W..
Od powyższej decyzji odwołania złożyli E. i T. G., B. K. oraz K. Z. i K. Ś..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 12 lutego 2025 r., znak: SKO.ZP/415/4/2025, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 wyżej przywołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Powyższe przepisy mają zastosowanie w brzmieniu wyżej przytoczonym z uwagi na datę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie (tj. 7 sierpnia 2020 r.).
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem organu jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i ustalenie w analizie, czy spełnione są wszystkie wymogi zawarte w art. 61 ust.1 - 5 ustawy. Zatem to z analizy powinno wynikać, że w sprawie ma miejsce kontynuacja funkcji tj. spełniona jest zasada tzw. dobrego sąsiedztwa, oraz teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a nadto spełnione są wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy. Przeanalizować również należy przepisy zawarte w art. 61 ust. 2-5 ustawy, tak jak wymaga tego przywołany przepis rozporządzenia.
Kolegium zauważyło, że organ I instancji sporządził dokument zatytułowany: "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzonej dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia pn. budowa hali usługowo produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W., gm. T.." W analizie tej wskazano, że: "zabudowa działek sąsiednich położonych w obszarze analizowanym dostępnych z tej samej drogi publicznej i innych działek położonych w obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania teren, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu."
Ustalono, że a działka nr [...] położona w miejscowości K. W. jest częściowo zabudowana - dwa budynki biurowo - socjalne przeznaczone do rozbiórki. W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki znajduje się zakład usługowo handlowy I. - zabudowa przemysłowa i magazynowa. Planowany budynek hali usługowo produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową realizowany będzie w ramach istniejącego zakładu "[...]" i stanowić będzie kontynuację istniejącej w sąsiedztwie funkcji produkcyjno - magazynowej. Na działce nr [...] znajduje się budynek usługowy - mieszalnia przypraw. Na działkach nr: [...]; [...] znajdują się budynki usługowe - produkcja i sprzedaż stolarki okiennej i drzwiowej. Od strony południowej przedmiotowa działka nr [...] graniczy z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W obszarze analizowanym znajduje się 55 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, oraz 10 budynków przemysłowo- usługowo- magazynowych.
Na terenie objętym analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyodrębniono dwie różne funkcje: mieszkaniową oraz funkcję przemysłowo - magazynową. Zdaniem organu, aby zachować ład przestrzenny należy dążyć do porządkowania funkcji w celu zapewnienia ich wzajemnej bezkolizyjności. Planowany budynek pozwoli na uporządkowanie terenu objętego inwestycją oraz sąsiedniego terenu, zwiększy estetykę otoczenia - pozwoli na schowanie materiałów i gotowych produktów do wnętrza magazynu, a jednocześnie nie spowoduje zwiększenia produkcji, gdyż do planowanego obiektu będzie przeniesiona produkcji z budynku produkcyjnego znajdującego się na działce nr [...] a dotychczasowy budynek produkcyjny pełnić będzie funkcję wyłącznie magazynową. Dla ustalenia gabarytów planowanego budynku wzięto pod uwagę budynki o funkcji magazynowo - produkcyjnej oraz o funkcji mieszkaniowej. Następnie w tabeli znajdującej się w analizie podano szczegółowe gabaryty budynków tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frotowej do okapu oraz do kalenicy, kąty nachylenia dachu, szerokości elewacji frontowych, powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki, oraz powierzchnię biologicznie czynną.
Organ odwoławczy wskazał, że należy zgodzić się z organem I instancji, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji, o której stanowi art. 61 ust. 1 ustawy. Z ustaleń analizy wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki znajduje się zakład usługowo-handlowy [...] stanowiący zabudowę przemysłową i magazynową. Na działce nr [...] znajduje się budynek usługowy - mieszalnia przypraw. Na działkach nr [...] i [...] znajdują się budynki usługowe - produkcja i sprzedaż stolarki okiennej i drzwiowej. Słusznie zauważono w analizie, że wyodrębnić należy dwie różne funkcje: mieszkaniową oraz funkcję przemysłowo - magazynową. Z analizy wynika, że - jakkolwiek dominująca jest funkcja mieszkaniowa - to jednakże w obszarze tym występuje teren przemysłowo - magazynowy. To zaś przesądzą o istnieniu kontynuacji funkcji. Taka funkcja na tym terenie ma miejsce od wielu lat i nie można jej aktualnie pominąć z tego powodu, że istniejący wcześniej obszar zabudowy usługowo - produkcyjnej został otoczony budynkami mieszkalnymi. Obawy Skarżących nie są uzasadnione, bowiem lokalizacja i budowa budynku nie spowoduje zwiększenia produkcji, gdyż do planowanego obiektu będzie przeniesiona produkcja z budynku produkcyjnego znajdującego się na działce nr [...] a dotychczasowy budynek produkcyjny pełnić będzie funkcję wyłącznie magazynową.
Dalej Kolegium opisało sposób wyznaczania linii zabudowy i wskazało, że z analizy wynika, że "W przedmiotowej decyzji nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono w odległości 10 m od granicy z drogą gminną dz. nr [...] - jest to przedłużenie linii zabudowy budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej (dz. nr [...]) co jest zgodne z przepisami w/w. rozporządzenia." Zdaniem Kolegium takie wyznaczenie linii zabudowy jest prawidłowe. Faktycznie bowiem linia ta powinna przebiegać z uwzględnieniem lokalizacji budynku, który znajduje się na działce nr [...].
Co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia) w analizie ustalono, że: "istniejący średni udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 24.6%, dla planowanej zabudowy ustala się powierzchnię zabudowy do 25%, średnia powierzchnia biologicznie czynna 30,5%, dla nowej zabudowy przyjęto powierzchnię biologicznie czynną min. 30% co zapewni zachowanie ładu przestrzennego terenu i jest zgodna z § 5 w/w. rozporządzenia." Zdaniem Kolegium powyższe rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Wskaźnik ustalono na podstawie średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy oraz średniego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla obszaru analizowanego.
Co się tyczy szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), z analizy wynika: "Średnia szerokość elewacji frontowej budynków na terenie analizowanym wynosi 15m, dla nowej zabudowy ustala się szerokość elewacji frontowej - 15.00m(+/-20%) co jest zgodne z przepisami w/w. rozporządzenia." Stwierdzono zatem, że ustalona w decyzji szerokość elewacji wyznaczona została prawidłowo. Skoro średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 15 m, to ustalenie tej szerokości z uwzględnieniem 20 % tolerancji uznać trzeba za zasadne.
Odnośnie zaś parametru określonego w § 7 rozporządzenia, organ odwoławczy wskazał, że "w przedmiotowej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok dlatego przyjęto średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do kalenicy dla budynków produkcyjnych, magazynowych, usługowych i mieszkalnych na terenie objętym analizą wynosi 8,50 m. Dla planowanej inwestycji przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do kalenicy w przedziale od 8.00m do 9.00m co jest zgodne z § 7 w/w. rozporządzenia." Zdaniem Kolegium, słusznie zastosowano § 7 ust. 3 rozporządzenia. Z analizy wynika bowiem, konieczne jest przyjęcie średniej wysokości, bowiem na działkach sąsiednich znajdują się budynki o różnych wysokościach.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że w § 8 rozporządzenia uregulowano, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W analizie ustalono: "Na obszarze analizowanym występuje zróżnicowana geometria dachów, od 5° do 45°. Dla planowanej inwestycji ustala się dach dwu lub wielospadowy o symetrycznych spadkach i kącie nachylenia od 5° do 35° która nie zakłóci ładu przestrzennego terenu i jest zgodna z § 8 w/w. rozporządzenia." W oparciu o powyższe ustalenia prawidłowo przyjęto opisane wyżej warunki. Powyższe parametry są wynikiem swego rodzaju uśrednienia geometrii dachów budynków, które wykazują duże zróżnicowanie, zarówno w zakresie kąta nachylenia, jak i wysokości kalenicy.
Tym samym warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 organ odwoławczy uznał za spełnione. Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi gminnej publicznej nr [...] oznaczoną dz. nr [...], poprzez gminne działki drogowe nr [...]; [...]; [...]; [...] stanowiące drogę wewnętrzną. Na terenie objętym analizą występują sieci infrastruktury technicznej: gazowa, wodociągowa, kanalizacyjna i elektroenergetyczna i są wystarczające dla obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego poprzez rozbudowę istniejącej infrastruktury na warunkach określonych w drodze umowy między właściwym dysponentem sieci a inwestorem. Teren objęty inwestycją - działka nr [...] – jest wyłączona z produkcji rolnej - użytek Bi. Zatem teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy). Decyzja jest również zgodna z przepisami odrębnymi art. 61 ust. 1 pkt 5).
Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania, dotyczących potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowań, organ odwoławczy przywołał treść pisma Wójta Gminy z dnia 20 sierpnia 2024 r., stanowiące odpowiedź na zapytanie Referatu Zagospodarowania Przestrzennego dotyczące potrzeby uzyskania takiej decyzji. Kolegium uznało wyjaśnienia zawarte w tym piśmie za własne i przywołało wyjaśnienia w nim zawarte, z których wynika, że inwestycja polegająca na budowie hali usługowo- produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W. nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wskazano w nim, że działka nr [...] w miejscowości K. W. zlokalizowana jest na terenie Zakładu Usługowo - Handlowego "I. - S." (dalej: Zakład). Cały teren Zakładu obejmuje działki nr: [...]; [...]; [...] i [...] w K. W. posiadające łączną powierzchnię równą 1,4117 ha. Zakład jest podzielony drogą gminą działka nr [...], która oddziela działki nr: [...], [...] i [...] od działki nr [...]. Pojęcie prawne ’’zakład" w świetle art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2024 r. poz. 54 z późn. zm.) oznacza jedną lub nawet kilka instalacji łącznie z terenem, do którego podmiot prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami.
Działki nr: [...]; [...]; [...] i [...] w miejscowości K. W. są własnością Pana E. S., co organ stwierdził na podstawie uproszczonej informacji z rejestru gruntów, zalegającej w aktach sprawy.
W dniu 11.07.2011 r. właściciel Zakładu wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu magazynowego na działce nr [...], realizowanego jako uzupełnienie zagospodarowania terenu użytkowanego przez Zakład. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału organ wezwał Inwestora do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej: Kip) o dane dotyczące powierzchni zabudowy przemysłowej lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą wchodzącą w skład Zakładu w celu zweryfikowania, czy teren, na którym istnieje zabudowa przemysłowa lub magazynowa, osiąga wielkości progów wyznaczonych w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po uzupełnieniu Kip i po analizie dostarczonych dokumentów organ uznał, iż planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b w/w rozporządzenia Rady Ministrów zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ teren zabudowy przemysłowej i magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą zajmuje powierzchnię 1,062 ha, a więc osiąga próg (tj. 1 ha) określony w w/w rozporządzeniu. Dla prowadzonej działalności Zakładu w dniu 13.02.2012 r. została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach znak: IR.6220.13.2011 przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu na armaturę wod-kan na działce nr [...] zlokalizowanego w granicy z działką nr [...] i [...] w miejscowości K. W.. W powyżej decyzji oddziaływanie na środowisko było rozpatrywane na całym Zakładzie (tj. działki nr: [...]; [...]; [...] i [...] w K. W. ) pomimo, że nazwa przedsięwzięcia może sugerować, że tylko na działce nr [...]. W uzasadnieniu do powyżej decyzji w analizie przedsięwzięcia wzięto pod uwagę m.in. źródła: emisji zanieczyszczeń, hałasu, odpadów zlokalizowanych na całym terenie Zakładu (także z działek nr: [...]; [...] oraz [...]).
W dniu 07.08.2020 r. właściciel Zakładu Pan E. S. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na (budowie hali usługowo-produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W.. Co się tyczy w §3 ust. 1 pkt 54 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów organ wskazał, że z przekazanego pisma od Właściciela Zakładu Usługowo-Handlowego "I.-S.", na wezwanie znak: IR.6220.3.2024 z dnia 18.03.2024 r., organ ustalił, że w ramach projektowanego przedsięwzięcia Inwestor planuje budowę hali usługowo-produkcyjnej o powierzchni 1000 m2 (0,1 ha) na działce [...] o powierzchni 0,39 ha. Teren Zakładu stanowią działki nr: [...]; [...]; [...] i [...] w K. W. o łącznej powierzchni 1,4117 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 1,10185 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,11 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,055 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,055 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,2917 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,14585 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,14585 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,62 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,533 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,087 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,39 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,368 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,022 ha. Na terenie w/w działek Zakład prowadzi działalność handlową wyrobów do budowy sieci wodociągowych, kanalizacyjnych oraz pozostałych, ponadto produkcyjną: zbiorniki PE o pojemności do 6,7m3 oraz studnie kanalizacyjne monolityczne 0800 i 01000 w technologii rotomouldingu. Oprócz tego Zakład produkuje pompownie ścieków, tłocznie ścieków, separatory substancji ropopochodnych i tłuszczów oraz inne urządzenia występujące w sieciach wodnokanalizacyjnych.
Budynek hali zostanie wybudowany z przeznaczeniem do przeniesienia instalacji formowania rotacyjnego produkcji zbiorników oraz studni kanalizacyjnych z surowca PE, jak również magazynowania form produktów oraz surowca. Instalacja formowania rotacyjnego jest zlokalizowana w adaptowanej hali produkcyjnej na działce nr [...]. Instalacja rotomouldingu składa się z:
• komory pieca opalanej gazem ziemnym,
• palnika gazowego Weishaupt o wydajności 100 kW,
• wentylatora wyciągowego spalin,
• dwóch wież rotacyjnych,
• dwóch wentylatorów studzących formy,
• automatyki sterujących procesem.
Instalacja zostanie przeniesiona do nowo wybudowanej hali produkcyjnej w skali 1:1, bez zmian konstrukcyjnych i funkcji. Instalacja rotomouldingu będzie pracować w dotychczasowej skali, tj: praca w porze od 6:00 do 22:00. Zakład stosuje do produkcji rotomouldingowej surowiec PE serii Icorene, obecnie Icorene 3855. Przerób surowca PE (nie zawierającego elastomerów) zostanie na tym samym poziomie.
Wskazano też, że pismem znak: IR.6220.3.2024 z dnia 25.04.2024 r. organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Wydział Sprawy Terenowych w T. o wydanie opinii czy planowana budowa hali wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie znak: ST- 1.4220.56.2027.AKo z dnia 13.05.2024 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie stwierdził, iż "Powierzchnia nowo projektowanego budynku nie przekracza powierzchni 1 ha, a zabudowa przemysłowa i magazynowa Zakładu o powierzchni 1,062 ha została już objęta decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego nie ma podstaw do sumowania parametrów planowanej rozbudowy z zabudową istniejącą.
W przywołanym w decyzji piśmie Wójta Gminy T. wskazano również, że w dniu 30.07.2024 r. organ przeprowadził oględziny w terenie. Na działce nr [...] w K. W. , na której ma być realizowane planowane przedsięwzięcie są dwa budynki (pustostany przeznaczone do rozbiórki) a także są zgromadzone na tej działce materiały budowlane (rury) przeznaczone do sprzedaży. Ponadto Właściciel Zakładu poinformował, po wydanej w dniu 13.02.2012 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach znak: IR.6220.13.2011, na terenie Zakładu na działce nr [...] powstał budynek namiotowy niezwiązany na stale z gruntem o powierzchni 0,036 ha, w celu gromadzenia na półkach materiału do sprzedaży. W trakcie oględzin wykonano zdjęcia terenu Zakładu.
Podsumowując stwierdzono, że planowana rozbudowa istniejącego Zakładu stanowić będzie powierzchnię 0,1 ha, a więc powierzchnię mniejszą niż 1 ha, stanowiącą próg kwalifikujący planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów. Ponadto, biorąc pod uwagę zapis § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, planowana rozbudowa nie osiągnie progów, które zostały wskazane w grupie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, uwzględniając, że realizacja inwestycji nie spowoduje zmian w produkcji w Zakładzie, organ uznał, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy bowiem wskazać, posiłkując się wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 30.01.2020 r., VIII SA/Wa 476/19, iż sumowanie parametrów jest wymagane wyłącznie w przypadku takich inwestycji, których realizacja spowoduje osiągnięcie przez rozbudowywaną inwestycję kryteriów nakazujących zaliczenie jej do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać, na środowisko. Wymogu takiego nie ma natomiast w sytuacji, gdy inwestycja przed planowaną rozbudową ma już parametry zaliczające ją do potencjalnie oddziałujących na środowisko - dla obszaru terenu inwestycji wymóg ten stanowi 1 ha, czyli 10.000 m2, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.01.2020 r. VIII SA/Wa 476/19).
Dla prowadzonej działalności w dniu 13.02.2012 r. została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach znak: IR.6220.13.2011 dla przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu na armaturę wod-kan na działce nr [...] w miejscowości K. W., która wychodzi w skład Zakładu. Skoro zabudowa przemysłowa i magazynowa o powierzchni 1,062 ha została ujęta w wyżej wymienionej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to osiągnęła próg kwalifikacyjny. W przedmiotowym przypadku - należy rozumieć, że jest to pierwsza rozbudowa po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko i jego realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Analiza zgromadzonych materiałów dowodowych pozwala, w oparciu o przeanalizowany wyżej § 3 ust. 1 pkt 54 oraz ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów stwierdzić, że planowana rozbudowa Zakładu nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, co również potwierdza Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie znak: ST-I. 4220.56.2024.Ako z dnia 13.05.2024 r.
Podsumowując Kolegium stwierdził, że dla niniejszego przedsięwzięcia nie ma potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Argumenty zawarte w odwołaniach nie są uzasadnione.
Skargę na powyższą decyzję (zarejestrowaną do sygn. II SA/Kr 303/25) wnieśli E. G., T. G. i B. K.. W skardze zarzucili:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 28 kpa poprzez pominięcie jako strony właścicieli nieruchomości znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji przewidzianej decyzją (tj. właścicieli położonych w K. W. dz. ewidencyjnych nr: [...], [...],[...], [...], [...].) pomimo, iż osobom tym przysługuje interes prawny w przedmiotowym postępowaniu – a w konsekwencji naruszenie art. 145 §1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania;
2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 §1 kpa poprzez uniemożliwienie właścicielom działek wymienionych w punkcie 1) czynnego udziału w postępowaniu i naruszenie w sposób istotny ich praw jako stron, w szczególności w zakresie udziału w postępowaniu, jak również w zakresie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań - a w konsekwencji naruszenie art. 145 §1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania:
3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 4 kpa poprzez niezawiadomienie właścicieli działek wymienionych w punkcie 1) powyżej o wszczęciu postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 145§1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania;
4) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego (w tym nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów), jak również art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a następnie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zwłaszcza:
a) w kwestii dotyczącej braku porównania zakresu i parametrów inwestycji objętej decyzją Wójta Gminy T. z dnia 13.02.2012 roku o środowiskowych uwarunkowaniach (znak: IR.6220.13.2011), co w konsekwencji spowodowało błędne uznanie, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje obowiązek uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
b) błąd w zakresie ustaleń faktycznych (niepopartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym), jakoby inwestycja objęta decyzją WZ stanowiła jedynie "przeniesienie" działalności produkcyjnej z innej działki ew. nr [...], a to w konsekwencji skutkuje brakiem konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
c) w kwestii dotyczącej braku porównania zakresu i parametrów inwestycji objętej decyzją WZ i działalności, która rzekomo miała być "przeniesiona" z innej działki ew. nr [...] [...], co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy me ma obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
d) błąd w zakresie ustaleń faktycznych polegający na tym, iż treść decyzji wójta gminy T. z 13.02.2012 roku o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada swoim zakresem działalności objętej decyzją WZ, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej konstatacji, że decyzja środowiskowa dla tej inwestycji nie jest wymagana;
5) naruszenie § 3 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu me istnieje obowiązek uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
6) naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu me istnieje obowiązek uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
7) naruszenie art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa w sytuacji, gdy ten sam organ dla inwestycji planowanej przez tego samego inwestora na tej samej działce ewidencyjnej o mniejszym stopniu uciążliwości (działalność magazynowa) przewiduje obowiązek uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a następnie nie przewiduje takiego obowiązku dla inwestycji o znacznie większym poziomie uciążliwości z punktu widzenia norm ochrony środowiska (produkcja).
Skargę (zarejestrowaną do sygn. akt II SA/Kr 304/25) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie wniósł również W. D., który zarzucił decyzji:
1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 28 kpa przez pominięcie osoby skarżącego w całym postepowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, iż skarżącemu przysługuje interes prawny w przedmiotowym postępowaniu – a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę wznowienia postępowania.
2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 §1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i naruszenie w sposób istotny jego prawa, w szczególności w zakresie udziału w postępowaniu, jak również w zakresie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań - a w konsekwencji naruszenie art. 145 §1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania.
3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 4 kpa poprzez niezawiadomienie o wszczęciu postępowania, a w konsekwencji naruszenie art. 145 §1 pkt 4 kpa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania,
4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego (w tym nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów), jak również art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a następnie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zwłaszcza:
a) w kwestii dotyczącej zakresu działalności inwestycji objętej decyzją WZ i uznanie, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
b) błąd w zakresie ustaleń faktycznych (niepopartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym), jakoby inwestycja objęta decyzją WZ stanowiła jedynie "przeniesienie" działalności produkcyjnej z innej działki ew. nr [...], a to w konsekwencji skutkuje brakiem konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
c) błąd w zakresie ustaleń faktycznych polegający na tym, iż treść decyzji wójta gminy T. z 13.02.2012 roku o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada swoim zakresem działalności objętej decyzją WZ.
5) naruszenie § 3 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
6) naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu me istnieje obowiązek uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W odpowiedzi na skargę E. G., T. G. i B. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie.
W odpowiedzi na skargę W. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej odrzucenie. Wskazano, że skarżący nie był stroną w postępowaniu przed organem I instancji, jak również, nie był stroną w postępowaniu przed Kolegium. Jak wynika z wydruku z księgi wieczystej urządzonej dla działki nr [...], skarżący został właścicielem tej nieruchomości 2 lutego 2024 r. Poprzednio właścicielem nieruchomości był M. B., który nie był stroną w tym postępowaniu. Zdaniem organu, skoro okoliczności tej nie zakwestionował WSA w Krakowie poprzednio kontrolując sprawę, prawidłowym było przyjęcie, że poprzedni właściciel działki numer [...] nie powinien być stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt II SA/Kr 303/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W wyniku przeprowadzenia kontroli w tak zakreślonych ramach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii legitymacji skargowej do W. D., właściciela działki nr [...] w K. W. .
Wbrew twierdzeniom Kolegium Odwoławczego, kwestia ta nie była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z 2 grudnia 2022 r. wydanym w sprawie II SA/Kr 1100/22. W wyroku tym Sąd zwrócił wówczas uwagę na potrzebę ustalenia następców prawnych zmarłej strony postępowania. Kwestia statusu właścicieli działki nr [...], w kontekście kręgu stron tamtego postępowania odnoszącego się do działki nr [...], nie była przedmiotem oceny Sądu. Dokonując obecnie oceny legitymacji skargowej właściciela działki nr [...] Sąd stwierdził, że brak jest jego interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy w odniesieniu dla inwestycji na działce nr [...], co wynika z braku interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym.
Co do zasady krąg stron postępowania administracyjnego ustala się na podstawie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Zasadniczo również stroną w sprawach o ustalenie warunków zabudowy jest inwestor (wnioskodawca) oraz właściciel terenu, do którego mają się odnosić warunki zabudowy, jeżeli w danym przypadku on sam nie jest wnioskodawcą. Ponadto stronami w tych sprawach mogą być też właściciele i użytkownicy wieczyści działek przyległych do terenu, będącego przedmiotem ustalenia warunków zabudowy, a nawet właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich nieprzylegających bezpośrednio do działki inwestycyjnej. Jednakże właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich względem terenu inwestycji mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy w okolicznościach sprawy można stwierdzić, że ze względu na normy prawa materialnego (np. art. 140, art. 144, art. 233 i art. 235 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.) istnieje związek między przedmiotem sprawy a prawami i obowiązkami tych podmiotów. W takiej sytuacji interes prawny właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją (względnie dalej położonych) wynika z tego, że decyzja kształtująca zabudowę i zagospodarowanie danego terenu, może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności (użytkowania wieczystego) osób trzecich (zob. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1566/23).
Zauważyć trzeba również, że interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawsze ma charakter w pewnym sensie potencjalny, skoro organ ocenia w tej sprawie dopuszczalność planowanego zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie celem określenia ogólnych parametrów zabudowy. Natomiast weryfikacja skonkretyzowanego projektu budowlanego odbywa się dopiero w sprawie pozwolenia na budowę (tak NSA w wyroku z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II OSK 1986/23).
Działka skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji; od działki nr [...] oddzielona jest działką drogową nr [...]. Taka sytuacja, jak wskazano, nie oznacza automatycznie, że właściciel działki niegraniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji nie jest stroną postępowania. Konieczne jest wówczas wykazanie, że z planowaną zabudową wiąże się możliwy wpływ na prawa i obowiązki właściciela nieruchomości położonej dalej. W ocenie Sądu takiego wpływu w przedmiotowej sprawie nie ma. Planowana zabudowa to niepodpiwniczony budynek produkcyjno-magazynowy jednokondygnacyjny, o planowanej wysokości do 10 m. Zdaniem Sądu okoliczności sprawy, wielkość budynku i skala zamierzenia (opisana poniżej) nie uzasadniają stanowiska, że właściciel działki nr [...] powinien mieć przymiot strony w tym postępowaniu. Nie wskazuje na przymiot strony właściciela działki nr [...] w szczególności fakt, że planowany obiekt stanowi część zakładu produkcyjnego, jak i to, że w planowanym budynku planowana jest działalność produkcyjna w technologii ręcznej i rotomouldingu, z czym mogą w przyszłości wiązać się immisje. Podkreślić należy, za wyrokiem NSA z 11 lutego 2025 r., II OSK 1316/22, że "źródłem interesu prawnego, legitymującego właściciela działki sąsiedniej do uzyskania statusu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia tychże warunków, nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości, jakie może nieść realizacja planowanej inwestycji. Wynika to m.in. z tego, że kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów nie podlegają ocenie w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Warunki zabudowy, które jeszcze nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być więc oceniane z perspektywy hałasu i natężenia ruchu drogowego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Dlatego też uprawnienia wyprowadzane z art. 144 k.c., nie mogą same w sobie stanowić źródła interesu prawnego uzasadniającego uznanie za stronę w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki: NSA z 13 lipca 2021 r., II OSK 3020/18, LEX nr 3243993; NSA z 13 lutego 2020 r., II OSK 37/19, LEX nr 3022386; NSA z 23 marca 2016 r., II OSK 1830/14, LEX nr 2066384)."
W tej sytuacji należało mieć na względzie, że art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnia do wniesienia skargi podmiot, który ma we wniesieniu skargi interes prawny. Skoro przedmiot postępowania nie dotyczy interesu prawnego skarżącego W. D., konsekwentnie należało przyjąć, że nie ma on również interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, która jego interesu prawnego nie dotyczy. To zaś oznacza, że jego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Sąd dokonał jednak pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskutek skargi wniesionej przez E. G., T. G. i B. K., których interes prawny, jako stron postępowania administracyjnego, nie jest w sprawie kwestionowany.
Materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie stanowiły przepisy art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2024 r. poz. 572, dalej: u.p.z.p.). Ustawa ta była przedmiotem zmian dokonanych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023r. poz. 1688), która weszła w życie 24 września 2023 r. Jednak zgodnie z art. 59 ust. 1 powyższej ustawy nowelizującej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podstawową przesłankę, określaną zasadą dobrego sąsiedztwa, precyzuje art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przepis ten uzależnia dokonanie zmiany w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W orzecznictwie podkreśla się, że celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 357/15). Jak stanowi przy tym art. 1 ust. 3 u.p.z.p. ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust. 3). Jak stanowi art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.
Kluczowym dowodem w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest analiza urbanistyczno-architektoniczna, na podstawie której ustala się parametry nowego zamierzenia inwestycyjnego. Sposób ustalania parametrów zamierzenia inwestycyjnego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: r.n.z.z.t.).
Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadziła w przedmiotowej sprawie mgr inż. arch. B. K. (k. 153-160). Autorka analizy ustaliła, że szerokość frontu działki wynosi 53 m. W konsekwencji granice obszaru analizy wyznaczono w odległości 159 m wokół działki stanowiącej teren inwestycji. Ustalono, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa przemysłowa i magazynowa. Planowany budynek hali usługowo – produkcyjnej z częścią magazynową będzie realizowany w sąsiedztwie funkcji produkcyjno-magazynowej (dz. [...] – mieszalnia przypraw, [...], [...] – produkcja i sprzedaż stolarki okiennej i drzwiowej). Od strony południowej teren inwestycji graniczy z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W obszarze analizowanym znajduje się 55 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 10 budynków przemysłowo-usługowo-magazynowych. W tabeli zamieszczonej w analizie przedstawiono niezbędną charakterystykę istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, podając numery działek, rodzaj zabudowy, wysokość budynku do kalenicy, wysokość budynku do okapu, kąt nachylenia dachu, szerokość elewacji frontowej, powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz powierzchnię biologicznie czynną.
Nie budzą wątpliwości Sądu wyprowadzone z analizy wnioski, zgodnie z którymi istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa pozwala ustalić warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. W szczególności możliwe było ustalenie warunków zabudowy ze względu na to, że planowana inwestycja, stanowiąca obiekt budowlany mający stanowić część zakładu produkcyjnego, kontynuuje funkcję istniejącą już w obszarze analizowanym. Jak wskazano powyżej, z ustaleń analizy wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki znajduje się zakład usługowo-handlowy wnioskodawcy stanowiący zabudowę przemysłową i magazynową. Na działce nr [...] znajduje się budynek usługowy - mieszalnia przypraw, a na działkach nr [...] i [...] znajdują się budynki usługowe - produkcja i sprzedaż stolarki okiennej i drzwiowej. Jest to funkcja, która w obszarze analizowanym występuje obok funkcji mieszkaniowej. Dominacja funkcji mieszkaniowej nie oznacza, że nie jest możliwe zlokalizowanie na działce nr [...] zabudowy o innej funkcji, która w obszarze analizowanym występuje. W analizie zauważono, że taka funkcja występuje na tym terenie od wielu lat, a istniejący wcześniej obszar zabudowy usługowo - produkcyjnej został otoczony budynkami mieszkalnymi. Wskazano również, że lokalizacja i budowa przedmiotowego budynku nie spowoduje zwiększenia produkcji, gdyż do planowanego obiektu będzie przeniesiona produkcja z budynku produkcyjnego znajdującego się na działce nr [...], a dotychczasowy budynek produkcyjny pełnić będzie funkcję wyłącznie magazynową. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie wyjaśnień, które złożył inwestor w toku postępowania, w tym w piśmie z 28 września 2020 r. Sąd podkreśla, że ustalenie warunków zabudowy następuje w oparciu i w nawiązaniu do wniosku inwestora, który określa zakres i skalę inwestycji, czym związane są organy orzekające w sprawie. Skoro zatem przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego określonego przez inwestora było wybudowanie hali produkcyjno-magazynowej, w której planowana jest produkcja tego samego rodzaju i takiej skali, co dotychczas w obiekcie zlokalizowanym na działce nr [...], należało przeprowadzić postępowanie administracyjne w odniesieniu do tak określonego zamierzenia inwestycyjnego.
Dalej należało podzielić sformułowaną przez Kolegium pozytywną ocenę sposobu wyznaczenia parametrów zabudowy, na podstawie parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Prawidłowo wyznaczono linię zabudowy w odległości 10 m od granicy z drogą gminną dz. nr [...], jako przedłużenie linii zabudowy budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej (dz. nr [...]), zgodnie z § 4 ust. 3 r.n.z.z.t.
W odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 r.n.z.z.t.) w analizie ustalono, że istniejący średni udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 24,6%, dla planowanej zabudowy ustalono powierzchnię zabudowy do 25%. Średnią powierzchnię biologicznie czynną ustalono na poziomie 30,5%, dla nowej zabudowy przyjęto powierzchnię biologicznie czynną na poziomie minimum 30%. Sąd podziela stanowisko Kolegium, zgodnie z którym prawidłowe było ustalenie powyższych parametrów w nawiązaniu do średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego, zgodnie z § 5 ust. 1 r.n.z.z.t. Także parametr szerokości elewacji frontowej wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 1 r.n.z.z.t. na podstawie średniej z analizy na poziomie 15 m, z tolerancją do 20%.
Odnośnie zaś parametru określonego w § 7 rozporządzenia, z analizy wynika, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do kalenicy dla budynków produkcyjnych, magazynowych, usługowych i mieszkalnych na terenie objętym analizą wynosi 8,50 m. Dla planowanej inwestycji przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do kalenicy w przedziale od 8.00 m do 9.00 m, co jest zgodne z § 7 ust. 3 r.n.z.z.t.
Również prawidłowo, w oparciu o § 8 r.n.z.z.t., ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z analizy wynika mianowicie, że w obszarze analizowanym występuje zróżnicowana geometria dachów, od 5° do 45°. Możliwe było zatem ustalenie dla planowanej inwestycji dachy dwu lub wielospadowy o symetrycznych spadkach i kącie nachylenia od 5° do 35°. Jak wskazano w analizie, tak ustalony parametr nie zakłóci ładu przestrzennego terenu i jest zgodny z § 8 r.n.z.z.t.
Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia odnoszące się do spełnienia wymogu dostępu do drogi publicznej. Teren inwestycji posiada dostęp spełniający wymogi art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. - do drogi gminnej publicznej nr [...] (dz. [...] poprzez gminne działki drogowe nr [...], [...], [...], [...] stanowiące drogę wewnętrzną.
Właściwie również wyjaśniono kwestię zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami o ochronie gruntów rolnych i przepisami odrębnymi, w szczególności w zakresie ustalenia, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Kwestię wymagalności decyzji środowiskowej wyjaśnił organ odwoławczy przywołując in extenso pismo Wójta Gminy T. z dnia 20 sierpnia 2024 r., w którym przeanalizowano w niezbędnym zakresie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2024 poz. 1112, dalej: u.u.i.ś.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej: rozporządzenie z 2010 r.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, dalej: rozporządzenie z 2019 r.), w nawiązaniu do wydanej 13 lutego 2012 r. decyzji Wójta Gminy T. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie magazynu na armaturę wod-kan na działce nr [...] zlokalizowanego w granicy z działką [...] i [...] w miejscowości K. W.. W wyniku tej analizy organ odwoławczy ustalił, że planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd to stanowisko podziela.
Przypomnieć należy, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest budowa hali usługowo- produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...]. Bezsporne jest, że planowany obiekt ma stanowić część istniejącego Zakładu Usługowo - Handlowego "I. - S.", który obejmuje działki nr [...]; [...]; [...] i [...] w K. W. o łącznej powierzchni 1,4117 ha. Zakład jest podzielony drogą gminą działka nr [...], która oddziela działki o numerach [...], [...] i [...] od działki nr [...]. Słusznie przyjęto, że pojęcie zakładu należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2024 r. poz. 54) jako jedną lub kilka instalacji łącznie z terenem, do którego podmiot prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Taki charakter ma opisany wyżej zakład E. S..
Z uzasadnienia decyzji z 13 lutego 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że orzekający wówczas organ weryfikował, czy teren, na którym istnieje zabudowa przemysłowa lub magazynowa, osiąga progi wyznaczone w obowiązującym ówcześnie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia z 2010 r. (tożsame z obecnie obowiązującymi). Przepis ten stanowił, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest "zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Uwzględniono również § 3 ust. 2 pkt rozporządzenia z 2010 r., który stanowił, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Organ uznał wówczas, iż planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b w/w rozporządzenia Rady Ministrów zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ teren zabudowy przemysłowej i magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą zajmuje powierzchnię 1,062 ha, a więc osiąga próg określony w ww. rozporządzeniu tj. 1 ha, skutkiem czego wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje, że organ uwzględnił wówczas funkcjonowanie całego zakładu na działkach [...], [...], [...] i [...].
Z ustaleń organu wynika, że E. S. wystąpił 7 sierpnia 2020 r o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali usługowo-produkcyjnej - produkcja zbiorników oraz studni PE - z częścią magazynową na działce nr [...] w miejscowości K. W., jednak Wójt Gminy Tarnów uznał, że nie wymaga ono decyzji środowiskowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2019 r., przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest "zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a". Bezsporne jest ustalenie organu, że na terenie zakładu nie ma form ochrony przyrody. Nie ulega też wątpliwości, że stanowiąca teren inwestycji działka nr [...] o powierzchni 0,39 ha nie osiąga progów określonych w ww. przepisach.
Ponieważ planowana inwestycja na działce nr [...] jest kolejną rozbudową na terenie Zakładu, należało dokonać analizy § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r., zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.
Słusznie zwrócił uwagę organ, że w świetle przywołanego przepisu, w przypadku drugiej lub kolejnej rozbudowy, przebudowy lub montażu, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że jeżeli będą kolejne rozbudowy zakładu, powierzchnie dodane do tej, która jest objęta posiadaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, będą się sumować. W tym przypadku rozbudowa zakładu musiałaby sama w sobie przekroczyć 1 ha, aby móc zastosować przywołany przepis.
Z kolei § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. może mieć zastosowanie, jeżeli na terenie jednego zakładu lub obiektu, gdzie zostało zrealizowane lub jest realizowane bądź zaplanowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem tego samego rodzaju, nieosiągające wymaganych przez jeden z przepisów § 3 ust. 1 rozporządzenia. W takiej sytuacji należy zsumować parametry obu przedsięwzięć i jeżeli przekroczą one jeden z progów przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. Bez znaczenia czy tym, czy chodzi to nowe przedsięwzięcie czy też o modyfikację istniejącego. Ten przypadek zachodzi, jeżeli dotychczas przedsięwzięcie nie przekraczało progów z § 3 ust. 1 rozporządzenia, a w wyniku przebudowy zostanie dołączona nowa powierzchnia również poniżej progu, ale po zsumowaniu próg zastanie przekroczony.
W tym kontekście organ ustalił, że w ramach projektowanego przedsięwzięcia inwestor planuje budowę hali usługowo-produkcyjnej o powierzchni 1000 m2 (0,1 ha) na działce [...] o powierzchni 0,39 ha. Teren Zakładu stanowią działki nr: [...]; [...]; [...] i [...] w K. W. o łącznej powierzchni 1,4117 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 1,10185 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,11 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,055 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,055 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,2917 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,14585 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,14585 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,62 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,533 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,087 ha. Działka nr [...] posiada powierzchnię 0,39 ha, w tym powierzchnia zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą wynosi 0,368 ha, a teren zielony i przepuszczający wody opadowe to 0,022 ha.
Organ ustalił też, że na terenie w/w działek Zakład prowadzi działalność handlową wyrobów do budowy sieci wodociągowych, kanalizacyjnych oraz pozostałych, ponadto produkcyjną: zbiorniki PE o pojemności do 6,7 m3 oraz studnie kanalizacyjne monolityczne 0800 i 01000 w technologii rotomouldingu. Oprócz tego Zakład produkuje pompownie ścieków, tłocznie ścieków, separatory substancji ropopochodnych i tłuszczów oraz inne urządzenia występujące w sieciach wodnokanalizacyjnych. Budynek nowej hali zostanie zaś wybudowany z przeznaczeniem do przeniesienia instalacji formowania rotacyjnego produkcji zbiorników oraz studni kanalizacyjnych z surowca PE, jak również magazynowania form produktów oraz surowca. Instalacja formowania rotacyjnego jest zlokalizowana w adaptowanej hali produkcyjnej na działce nr [...] i będzie przeniesiona do nowo wybudowanej hali produkcyjnej w skali 1:1, bez zmian konstrukcyjnych i funkcji. Instalacja rotomouldingu będzie pracować w dotychczasowej skali, tj: praca w porze od 6:00 do 22:00. Zakład stosuje do produkcji rotomouldingowej surowiec PE serii Icorene, obecnie Icorene 3855. Przerób surowca PE (nie zawierającego elastomerów) zostanie na tym samym poziomie.
Można zatem stwierdzić, podsumowując ten wątek, że planowana rozbudowa istniejącego Zakładu na powierzchni 0,1 ha, mniejszej niż 1 ha, o którym stanowi § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 2019 r. Również, biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, planowana rozbudowa nie osiągnie progów, które zostały wskazane w grupie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, uwzględniając, że realizacja inwestycji nie spowoduje zmian w produkcji w Zakładzie, prawidłowe jest stanowisko organów, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko organów orzekających w sprawie potwierdza pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 13 maja 2024 r. (k. 117 akt adm.), który stwierdził, że "Powierzchnia nowo projektowanego budynku nie przekracza powierzchni 1 ha, a zabudowa przemysłowa i magazynowa Zakładu o powierzchni 1,062 ha została już objęta decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego nie ma podstaw do sumowania parametrów planowanej rozbudowy z zabudową istniejącą."
Tym samym niezasadne okazały się zarzuty skarżących odnoszące się do braku wyjaśnienia kwestii wymagalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta w realiach sprawy nie była wymagana, co organ pierwszej instancji należycie wyjaśnił, z udziałem wyspecjalizowanego organu ochrony środowiska, którym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. W tym kontekście Sąd zauważa, że w wyroku z 2 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1100/22, którym uchylono decyzję o warunkach zabudowy dla budynku magazynowego wyrobów wodno-kanalizacyjnych na działce nr [...], kwestia wymagalności decyzji dla przedsięwzięcia na działce nr [...] nie została przesądzona; WSA w Krakowie wskazał jedynie, że kwestia ta wymagała wyjaśnienia.
Nieskuteczne okazały się również są zarzuty odnoszące się do pominięcia, jako stron postępowania, właścicieli nieruchomości stanowiących działki [...], [...], [...], [...], [...]. Jak wywiedziono powyżej, Sąd zweryfikował negatywnie interes prawny właściciela działki nr [...]. W odniesieniu zaś do właścicieli pozostałych działek zarzut pominięcia strony postępowania może być podstawą uchylenia decyzji jako wadliwość, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeśli zostałby zgłoszony przez samych zainteresowanych. Zauważyć trzeba, że ostatnio powołany przepis jako wadę decyzji uzasadniającą wznowienie postępowania wskazuje sytuację, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się jednak, że tak jak wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony, tak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględnić zasadę dysponowania przez samą stronę swoimi uprawnieniami związanymi z jej pominięciem przez organ administracji (por. np. wyrok NSA z 6 października 2022 r., II OSK 3351/19, LEX nr 3416357).
Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Zaskarżona decyzja nie narusza również norm prawa materialnego, w szczególności norm przywołanych w skargach. Właściwie ustalono krąg stron postępowania administracyjnego.
W konsekwencji Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.