II SA/Kr 240/26

II SA/Kr 240/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 52 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. i W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2025 r. znak: SKO.ZP/415/398/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy M. zawiesił na okres 18 miesięcy postępowanie wszczęte na wniosek W. K. i M. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dz. nr [...] położonej w J. , gmina M..
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło ww. postanowienie i umorzyło postępowanie
w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano należycie, że prace nad planem miejscowym znajdują się na zaawansowanym etapie. Nadto nie zbadano w ogóle sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego.
Postanowieniem z dnia 19 września 2025 r. znak: GP.6730.29.2025, działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 101 § 1 i § 3, art. 123 § 1, art. 124 §1 i art. 141 §1 i § 2 k.p.a. Burmistrz Miasta i Gminy M. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] położonej w J. , gmina M. na czas 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. do dnia 3 września 2026 r. Organ ustalił, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na obszarze, co do którego Rada Miejska w Myślenicach uchwałą nr 796/LXXIX/2024 z dnia 25 marca 2024 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Myślenice pn. Jasienica. Wnioski do wspomnianego projektu planu zostały zebrane w terminie od 22 stycznia 2025 r. do 21 lutego 2025 r.
Przeznaczenie dla działki nr [...] w J. w obszarze obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta
i Gminy Myślenice uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 407/LVIII/2010 z dnia 31 maja 2010 r., zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 340/XL/2017 z dnia 30 października 2017 r., oznaczono następującymi symbolami i opisami:
- ZR -tereny zieleni nieurządzonej
- M3 - tereny zabudowy wiejskiej
- teren zewnętrznej ochrony pośredniej dla ujęcia wody z rz. S.
- strefa urbanizacji
- strefa terenów rolnych i otwartych.
Wskazana przez inwestora lokalizacja planowanych budynków znajduje się w terenie, którego przeznaczenie w obowiązującym Studium oznaczono symbolem ZR - zieleń nieurządzona. W związku z powyższym zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z zapisami projektowanego planu.
Na powyższe postanowienie W. K. i M. K. wnieśli zażalenie.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. znak: SKO.ZP/415/398/2025, działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania
i wyjaśnił, że podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Z treści ww. przepisu wynika, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, a nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Nadto, jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu, wskazane jest zawieszenie postępowania. Uzasadnienia dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dostarcza w szczególności sytuacja, w której prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu, a tym bardziej jeśli powstał już projekt planu.
W rozpoznawanej sprawie na mocy uchwały Rady Miejskiej w Myślenicach,
nr 796/LXXIX/2024 z dnia 25 marca 2024 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Myślenice
pn. J. , w granicach którego znajduje się teren objęty wnioskiem. Teren objęty wnioskiem, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. oraz projektu planu miejscowego położony jest w obszarach oznaczonych symbolami: "ZR" - tereny zieleni nieurządzonej, "M3" - tereny zabudowy wiejskiej, tereny zewnętrznej ochrony pośredniej dla ujęcia wody z rz. S. strefa urbanizacji, strefa terenów rolnych i otwartych. Z kolei jak wynika z pisma organu I instancji z dnia 1 grudnia 2025 r. znaczna część działki objętej projektem planu jest poza przeznaczeniem do zabudowy.
Z powyższego wynika, zdaniem organu, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem, polegające na realizacji dwóch budynków mieszkalnych może być niezgodne z obowiązującym Studium, a co za tym idzie z projektem uzgadnianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Umiejscowienie budynków wskazane w załączniku graficznym wniosku (karta nr 1 akt sprawy) oraz teren działki nr [...] znajduje się w obszarze, który w projekcie planu miejscowego przeznaczony ma być pod rolę. Także na pozostałej części nieruchomości inwestycja może nie wpisać się w postanowienia planu, w którym przewidziano tereny zabudowy wiejskiej. Tak więc, w świetle ustaleń sporządzonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obecnie jest na etapie uzgodnień zachodzą sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami, a wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie.
Na powyższe postanowienie M. K. i W. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy organ nie wykazał istnienia realnego prawdopodobieństwa uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ustawowym terminie zawieszenia, a jedynie oparł się na fakcie trwania procedury planistycznej na etapie uzgodnień i opinii (przed wyłożeniem do publicznego wglądu), co nie stanowi wystarczającej przesłanki do ograniczenia konstytucyjnego prawa własności i prawa do zabudowy nieruchomość;
- art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. (dalej: "Studium") stanowi samoistną i wystarczającą przesłankę do zawieszenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (WZ), podczas gdy Studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji WZ, a tym samym samoistnej podstawy do tamowania postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy nie ma pewności co do ostatecznego kształtu przyszłego planu miejscowego;
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie jego dowolnej, a nie swobodnej oceny, polegające na bezkrytycznym przyjęciu twierdzeń organu I instancji co do "zaawansowania prac planistycznych", podczas gdy z akt sprawy wynika, że projekt planu znajduje się jedynie na etapie uzgodnień i opiniowania, co nie daje gwarancji jego uchwalenia w terminie, a organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia wnikliwej analizy, czy w okresie zawieszenia (liczonego od daty złożenia wniosku) realnie możliwe jest zakończenie procedury planistycznej obejmującej wyłożenie planu do publicznego wglądu, rozpatrzenie uwag i uchwalenie planu przez Radę Miejską;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez usankcjonowanie praktyki organu I instancji polegającej na ponownym zawieszeniu postępowania w tej samej sprawie, w oparciu o te same okoliczności faktyczne (trwająca procedura planistyczna), mimo uprzedniego uchylenia postanowienia o zawieszeniu przez SKO, co narusza zasadę pewności prawa i stanowi przejaw instrumentalnego traktowania instytucji zawieszenia postępowania w celu przewlekania procesu inwestycyjnego;
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, zamiast jego uchylenia, w sytuacji gdy organ
I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego, nie dokonując prawidłowego wyważenia interesu społecznego (ład przestrzenny) z słusznym interesem strony (prawo do zabudowy), a automatycznie przyznał prymat temu pierwszemu, opierając się na niepewnym zdarzeniu przyszłym (uchwalenie planu);
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób lakoniczny i ogólnikowy, w szczególności poprzez brak szczegółowego odniesienia się do argumentacji zawartej w zażaleniu dotyczącej nierównego traktowania inwestorów przez organ I instancji w analogicznych sprawach oraz brak wskazania konkretnych terminów i harmonogramu prac planistycznych, które uprawdopodobniłyby tezę o rychłym uchwaleniu planu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i 120 P.p.s.a, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W powyżej zakreślonych ramach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta
i Gminy M. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z przystąpieniem i prowadzeniem do procedury planistycznej.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego,
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Uzasadnienia dla analizowanej instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania słusznie upatruje się w prymacie, który u.p.z.p. przyznaje miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Na prymat ten wskazuje chociażby konstrukcja art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazująca na wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Na prymat ten wskazuje również treść art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p., z którego wynika obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uchwalenia miejscowego planu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, w przypadku braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odniesieniu do przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. należy zwrócić uwagę, że przepis ten nie ogranicza momentu zawieszenia postępowania względem procedury planistycznej. Zawieszenie na tej podstawie może nastąpić po przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, czyli w trakcie procedury planistycznej. Zawieszenie postępowania może też nastąpić przed zainicjowaniem procedury planistycznej, na co wskazuje art. 62 ust. 1 zd. 2 pkt 1 u.p.z.p., który wprost odnosi się do przypadku braku uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, zobowiązując wójta do podjęcia (zawieszonego – przyp. Sądu) postępowania i wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.
Należy też zwrócić uwagę, że art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. wyraża normę prawną dającą organowi upoważnienie do działania w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w ww. przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić".
W doktrynie uznaniem administracyjnym określa się przyznaną organowi administracyjnemu możliwość wyboru konsekwencji prawnych aktu administracyjnego, a ściślej możliwość wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczanych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań
(J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). Istotne jest przy tym, że wybór ten nie jest dowolny, swobodny, skoro w tym przypadku administracja "jest od początku do końca kierowana prawnie, ma się orientować na normy ustalone przez ustawę i polecenie działania oraz samodzielnie je wyważać w ramach upoważnienia" (J. Zimmermann, j.w., s. 413). W doktrynie podnosi się także w tym kontekście szczególną rolę norm zadaniowych i konieczności ich właściwego odkodowania przez organ stosujący prawo w procesie stosowania prawa. Do norm tych można w pierwszej kolejności zaliczyć nakaz realizowania przez organy władzy publicznej interesu publicznego, który wynika z konstytucyjnej zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) (W. Jakimowicz, "Podstawy prawa administracyjnego", Warszawa 2025, s. 427). Sąd zauważa, że do norm zadaniowych, na gruncie rozpatrywanego przypadku, można i należy zaliczyć również normy zadaniowe zakodowane w u.p.z.p., w szczególności uwzględniania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.). Istotne wydaje się również podkreślenie znaczenia art. 7 k.p.a. i wynikającej z niego (in fine) zasady wyważania interesu publicznego (społecznego) i indywidualnego (słusznego interesu obywatela).
Skarżący upatrują wadliwości rozstrzygnięcia organu I instancji przede wszystkim w braku wykazania prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w okresie zawieszenia i nieuprawnionym oparciu rozstrzygnięcia o sprzeczność wnioskowanej inwestycji z przeznaczeniem terenu w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Myślenice, przyjmując, że stanowi ona samoistną i wystarczającą przesłankę do zawieszenia postępowania, podczas gdy nie uwzględniono braku pewności co do ostatecznego kształtu przyszłego planu miejscowego.
Odnosząc się do tych zarzutów, Sąd zauważa, że już z ich brzmienia nie wynika, aby sprzeczność ze Studium była samoistną przesłanką zawieszenia postępowania w tej sprawie. Nie jest w sprawie kwestionowane, że planowana inwestycja w postaci dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych znajduje się w Studium w obszarze ZR - zieleń nieurządzona. Niewątpliwie zachodzi tu sprzeczność między planowaną inwestycją o kierunkowym przeznaczeniem terenu według Studium. Jednocześnie jednak organy wykazały, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na obszarze, dla którego Rada Miejska w Myślenicach uchwałą Nr 796/LXXIX/2024 z dnia 25 marca 2024 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Myślenice pn. Jasienica. Przesłanką zawieszenia było zatem podjęcie uchwały inicjującej sporządzenie planu miejscowego, prowadzenie plac planistycznych, a nadto, przeznaczenie terenu w Studium. Nawiązanie do Studium miało więc na celu wykazanie, że projektowane w nowym planie miejscowym rozwiązania (które muszą być niesprzeczne ze Studium) nie dają się pogodzić z zamierzeniem inwestorów. Nie ma wątpliwości, że wskazanie na sprzeczność wnioskowanej inwestycji ze Studium, wobec trwającej procedury planistycznej, jest dopuszczalnym elementem argumentacji uzasadniającej zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, skoro przyszły plan miejscowy ma być niesprzeczny ze Studium (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Sz 952/25).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p.w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. podkreślić należy, że argumentacja uzasadniająca zawieszenie postępowania musi odpowiadać okolicznościom konkretnej sprawy. W sytuacji gdy procedura planistyczna została zainicjowana i został sporządzony projekt planu miejscowego zasadne jest rozważenie zawieszenia postępowania z uwzględnieniem treści projektowanego planu. Zasadne może być w okolicznościach konkretnej sprawy odwołanie się do stopnia zaawansowania prac planistycznych, a nawet do przewidywanego terminu uchwalenia planu miejscowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1092/25). Natomiast nie jest konieczne wykazanie prawdopodobieństwa "graniczącego z pewnością" uchwalenia planu miejscowego w terminie zawieszenia postępowania. Zauważyć trzeba, że aktualnie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje zawieszenie postępowania na stosunkowo długi czas – 18 miesięcy (wcześniej 9 miesięcy). Zdaniem Sądu, wydłużenie możliwego terminu zawieszenia z 9 miesięcy do 18 miesięcy wskazuje na cel ustawodawcy umożliwienia organom planistycznym doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. W takiej perspektywie czasowej ocena prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego nie jest konieczna, jako że jest to okres, w którym możliwe jest sporządzenie projektu planu miejscowego, przeprowadzenie czynności planistycznych (opiniowanie, uzgadnianie, konsultacje społeczne) i jego uchwalenie. Jedynie w sytuacji wykazania odstąpienia od zamiaru uchwalenia planu miejscowego należałoby przyjąć, że podstawy do zawieszenia postępowania nie zachodzą.
Nie doszło również do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez wadliwe skorzystanie z upoważnienia do uznania polegającego na możliwości zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącego. Jak wskazano powyżej, w zaskarżonym postanowieniu oraz w postanowieniu organu pierwszej instancji wykazano podstawy zawieszenia postępowania. Sąd miał przy tym na względzie ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych, która powinna przede wszystkim zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Tego rodzaju naruszeń nie wykazano. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wskazuje, jakoby zawieszenie postępowania miało znamiona dowolności i arbitralności. W uzasadnieniach postanowień organów obu instancji można znaleźć argumentację przemawiającą za zawieszeniem postępowania, w szczególności argument dotyczący niezgodności planowanej inwestycji ze Studium, a w konsekwencji z projektem sporządzanego planu miejscowego. Nie doszło więc do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
Nie stało na przeszkodzie wcześniejsze postanowienie Kolegium z 7 czerwca 2025 r. o uchyleniu postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy M. z 11 kwietnia 2025 r. o zawieszeniu postępowania, i umorzeniu postępowania w sprawie zawieszenia postępowania. W odniesieniu do tego postanowienia zauważyć trzeba, że dotyczy ono kwestii procesowej i nie tworzyło stanu powagi rzeczy osądzonej. Wobec braku stwierdzonej trwałej przeszkody do zawieszenia postępowania ze względu na przesłanki określone w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. organ pierwszej instancji mógł ponownie wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania, wykazując niezbędne ku temu przesłanki.
Dalej należało dostrzec, że ani ze skargi, ani z akt sprawy administracyjnej nie wynika jakoby zawieszając postępowanie w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się naruszenia zasady równości. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby w co najmniej zbliżonych okolicznościach sprawy organ pierwszej instancji nie zawieszał postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w czym skarżący zdają się upatrywać nierównego traktowania inwestorów, wnioskujących o ustalenie warunków zabudowy na terenie gminy.
Tym samym, w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., jak też pozostałych przepisów przywołanych w skardze, w szczególności art. 7, 77 §1, 78 i 80 k.p.a., art. 8 i 9 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.
Wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.