II SA/Kr 239/26

II SA/Kr 239/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Mirosław Bator
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 1774
art. 9a
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 grudnia 2025 r. znak WS-VI.7534.3.42.2024.BK w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości – po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 18 sierpnia 2020 r. A. C., dalej skarżący, zawnioskował o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa - postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. znak: [...] Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, iż bez własnej winy wskutek okoliczności obiektywnych niezależnych od siebie oraz niezależnych od Organu, pozbawiony został prawa czynnego udziału w ww. postępowaniu administracyjnym, w szczególności na etapie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a następnie skutecznego zaznajomienia się z treścią Decyzji, braku doręczenia mu przedmiotowej Decyzji i braku możliwości wniesienia w ustawowym terminie ewentualnego odwołania tj. wskutek zaniechań byłego pełnomocnika - T. W., któremu Wnioskodawca wypowiedział pełnomocnictwo z dniem 18 października 2019 r. (z datą skutecznego doręczenia z dniem 23 października 2019 r.), polegających na: a) niezawiadomieniu organu o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa, a tym samym utraty jego uprawnień do reprezentowania Wnioskodawcy w sprawie oraz możliwości podejmowania czynności prawnych i faktycznych w jego imieniu oraz odbierania korespondencji (...); b) zaniedbaniu poinformowania Wnioskodawcy o odbieraniu przez niego w dalszym ciągu pism Organu związanych z niniejszą sprawą (...); c) braku poinformowania przez byłego pełnomocnika o tym, że została mu doręczona wydana w sprawie Decyzja (...) Ponadto skarżący wskazał, że o decyzji Starosty [...] nr 2 z 2 stycznia 2020 r. znak: [...], dowiedział się dopiero w dniu 22 lipca 2020 r., podczas kwerendy akt postępowania, zakończonego rzeczoną decyzją.
Decyzją z 25 marca 2024 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o odmowie uchylenia decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. znak: [...] orzekającej o odmowie zwrotu udziału wynoszącego łącznie [...] cz. w nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. , w granicach działki nr [...], obr. [...], dz. adm. [...], na rzecz: A. N., A. C., U. P., W. G., M. M., A. K., Z. C., C. W., J. C., G. N., M. B., J. U. i A. C..
Wg organu I instancji nie można uznać braku winy strony - skarżącego, reprezentowanego przez adwokata L. R. - w niedoręczeniu mu decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. Wnioskodawca reprezentowany przez adwokata L. R., nie dochowując należytej staranności, nie powiadomił w odpowiednim czasie Starosty [...] o zmianie pełnomocnika reprezentującego w sprawie. Odpis pełnomocnictwa z 21 listopada 2019 r. udzielonego adwokatowi L. R., do reprezentowania w sprawie, pełnomocnik dostarczył do akt sprawy dopiero 22 lipca 2020 r., natomiast kopię oświadczenia skarżącego z 18 października 2019 r. o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do reprezentowania w sprawie przedłożono dopiero 1 marca 2021 r. Wobec tego decyzja nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. została doręczona na adres jego byłego pełnomocnika - T. W.. Tym samym organ l instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wobec tego stosownie do dyspozycji art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówiono uchylenia decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r.
Odwołanie od ww. decyzji złożył skarżący, zarzucając naruszenie:
1. art. 155 w zw. z art. 156 § 1 ppkt 2) w zw. z art. 57 § 5 kpa poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji nr 2 Starosty [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. oraz twierdzenia, iż doszło do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr 2 z dnia 2 stycznia 2020 r. znak: [...] z uchybieniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o wydaniu ww. decyzji - podczas gdy wnioskodawca o wydaniu rzeczonej decyzji powziął wiedzę dopiero w dniu 22 lipca 2020 r. w wyniku kwerendy akt przedmiotowego postępowania, zaś podanie o wznowienie tegoż postępowania zostało nadane w placówce Poczty Polskiej listem poleconym w dniu 20 sierpnia 2020 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji, gdzie zdarzenie wskazane jako początek biegu ww. terminu nie zostało przez Organ;
2. art. 7, 77 oraz 80 poprzez przyjęcie, że doszło do zawinienia w braniu udziału w postępowaniu przez skarżącego za pośrednictwem jego pełnomocnika, w sytuacji gdy pominięto w toku ustalania, że:
a) nie słusznym jest czynienie zarzutu, że skarżący ponosi winę bo nie poinformował Starosty o tym, że udzielił pełnomocnictwa innemu pełnomocnikowi tj. adw. L. R. - bowiem nie ma takiego obowiązku - w sytuacji gdy mógł działać samodzielnie - a decyzja mogła być równocześnie wysłana bezpośrednio na adres skarżącego,
b) nie słusznym jest czynienie zarzutu, że adw. L. R. reprezentując skarżącego nie dochował staranności bo nie zgłosił natychmiast pełnomocnictwa od dnia jego podpisania - w sytuacji gdy to od porozumienia stron tj. Klient - pełnomocnik - zależy dzień ujawnienia się, tj. zgłoszenia pełnomocnika do sprawy i nie powinno to mieć żadnego wpływu na ocenę zawinienia - przyjęcie odmiennej interpretacji świadczy jedynie o braku zrozumienia istoty pełnomocnictwa, porozumienia pomiędzy stronami - bowiem skarżący mógł chcieć i chciał działać przez pewien czas - samodzielnie - czego organ wydający decyzję nie rozumie wydając decyzję o zaskarżonej treści;
c) uprzedni pełnomocnik T. W. - wg ustaleń - czego zaniechał Starosta wydając przedmiotową decyzję - poinformował telefonicznie - osobę prowadzącą postępowanie o tym, że zostało mu wypowiedziane pełnomocnictwo; wobec powyższego skarżący nie ponosi żadnej winy w tym, że nie otrzymał decyzji i nie brał udziału w postępowaniu odwoławczym;
3. art. 80 kpa - poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, a to wobec pominięcia stanowiska Organu, który to Organ za Wojewodą Małopolskim przyznał, iż wobec Wnioskodawcy zostało uniemożliwione "prawidłowe doręczenie decyzji" - a więc, iż ww. decyzja Wnioskodawcy nie została doręczona w sposób prawidłowy i wywołujący wszelkie ustawą przewidziane skutki prawne;
4. art. 7, 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez błędne ustalenie, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie jednego miesiąca tj. w dniu 24 sierpnia 2020 r., w sytuacji gdy:
a) z aktami sprawy adw. L. R. imieniem skarżącego zapoznał się w dniu 22 lipca 2020 r. i wtedy to: - pełnomocnik zgłosił się do reprezentacji w sprawie, a nie "dostarczył" pełnomocnictwo; - dowiedział się o fakcie wydanej w dniu 2.01.2020 r. decyzji Starosty nr 2 i treści tej decyzji
b) wniosek o wznowienie postępowania z dnia 18 sierpnia 2020 r. został nadany listem poleconym za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego w dniu 20.08.2020 r., co powyższe dobitnie, jednoznacznie i zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 kpa oznacza, że wniosek został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu do jego wniesienia;
5. art. 7, 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy, albowiem Starosta z urzędu wiedział, że 18 października 2019 r. A. C. powiadomił Starostę o wypowiedzeniu pełnomocnictwa T. W. w równolegle toczącej się sprawie dotyczącej tej samej źródłowej nieruchomości tj. działki nr 1, tego samego obszaru, przy wydawaniu decyzji nr 1 - zatem przy dołożeniu należytej staranności organ prowadzący sprawę posiadał tą wiedzę z urzędu, znamiennym jest, że tą okoliczność Organ pomija przerzucając obowiązek informowania na stronę o zmianie pełnomocnika, w sytuacji gdy może Strona chciała samodzielnie uczestniczyć w postępowaniu, a nowy pełnomocnik miał zgłosić się do prowadzenia tej sprawy w terminie późniejszym;
6. art. 80 kpa poprzez dowolne przyjęcie, że skarżący za pośrednictwem swojego pełnomocnika adw. L. R. nie dochował należytej staranności, bo nie powiadomił Starosty w odpowiednim czasie o zmianie pełnomocnika, gdy to właśnie uczynił, a nie miał takiego obowiązku, bowiem Strona może samodzielnie występować w sprawie, a data udzielenia pełnomocnictwa nie jest równoznaczna z datą zgłoszenia się do reprezentacji, w sytuacji gdy Strona nie będąc pozbawiona praw i nie będąc ubezwłasnowolniona może działać samodzielnie - a zatem nie można wytwarzać sztucznego zarzutu o nie dochowaniu należytej staranności przez skarżącego.
Z kolei J. C., Z. C., C. W., A. C., U. P., W. G., A. K., J. U., M. B. i G. N., w złożonym odwołaniu podnieśli, iż nie można przyjąć, iż skarżący z własnej winy pozbawiony został prawa czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Dokonał on w trakcie postępowania zmiany swojego pełnomocnika, o czym poinformował urząd. Nadto w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone nowemu pełnomocnikowi. O wypowiedzeniu pełnomocnictwa poprzedniemu pełnomocnikowi T. W. referent sprawy został natychmiast i skutecznie poinformowany. Od tego momentu wszelkie pisma kierowane w sprawie winny być przekazywane na adres skarżącego lub jego pełnomocnika. Referent sprawy zobowiązał się do odnotowania tej informacji w aktach i wprowadzenia stosownych zmian. Poprzedni pełnomocnik był przekonany iż skarżący w związku z wypowiedzeniem mu pełnomocnictwa otrzymuje również wszelką korespondencję w sprawie i wraz ze swoim nowym pełnomocnikiem są informowani na każdym etapie postępowania o prowadzonych czynnościach i wydawanych decyzjach. W momencie, w którym nastąpiła zmiana pełnomocnika mamy do czynienia z okresem pandemii i ograniczonymi możliwościami przemieszczania się i kontaktu bezpośredniego z Urzędem. Większość spraw załatwiana była telefonicznie. Niewątpliwie poprzez przeoczenie pracownika Urzędu skarżącemu ograniczono prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Mimo, iż Urząd miał wiedzę, iż dokonał on wyboru nowego pełnomocnika nikt nie poinformował go o wydanej Decyzji.
Wojewoda Małopolski decyzją z 9 grudnia 2025 r. nr WS-VI.7534.3.42.2024.BK na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1145) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 3 kpa: I. utrzymał w mocy ww. zaskarżoną decyzję; II. umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do A. K..
W uzasadnieniu podano, iż decyzja nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. została doręczona na adres ówczesnego pełnomocnika skarżącego - T. W. bowiem zarówno skarżący, jak również jego pełnomocnik T. W., nie powiadomili Starosty [...] o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do działania w jego imieniu w sprawie. Z kolei odpis pełnomocnictwa z 21 listopada 2019 r. udzielonego adwokatowi L. R., do reprezentowania w sprawie, nowy pełnomocnik skarżącego dostarczył do akt sprawy dopiero 22 lipca 2020 r., a kopię oświadczenia skarżącego z 18 października 2019 r. o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do reprezentowania w sprawie przedłożono do akt organu l instancji dopiero 1 marca 2021 r. W związku z powyższym organ l instancji zasadnie orzekł o odmowie uchylenia decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, a obowiązujący w dniu wydania decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. przepis art. 14 § 1 kpa, stanowił, iż sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. póz. 1000, 1544 i 1669), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Z kolei art. 14 § 2 stanowił, że sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2017 r. poz. 1219) lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji.
Z powyższego wynika zatem, że czynności procesowe w postępowaniu administracyjnym wymagają ich uzewnętrznienia i w odpowiedni sposób utrwalenia. Zewnętrznym sposobem utrwalenia dokonanych czynności procesowych jest zachowanie formy pisma. Brak zachowania formy pisma podważa możliwość ustalenia czy czynność procesowa została podjęta i jaka jej była treść. Taka właśnie konieczność utrwalenia dokonanych czynności procesowych przesądziła o przyjęciu w przepisach prawa procesowego zasady ogólnej pisemności.
Chociaż odwołujący podnosi, że o wypowiedzeniu pełnomocnictwa referent sprawy został natychmiast i skutecznie poinformowany to jednak powoływanie się na telefoniczne ustalenia, nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanej decyzji i jej doręczenia pełnomocnikowi strony, bowiem brak zachowania formy pisma dla poinformowania organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa podważa możliwość ustalenia, czy czynność taka miała miejsce i jaka była jej treść. Odwołujący nie przedstawili również dowodu, potwierdzającego: "że 18 października 2019 r skarżący powiadomił Starostę o wypowiedzeniu pełnomocnictwa T. W. w równolegle toczącej się sprawie dotyczącej tej samej źródłowej nieruchomości tj. działki nr 1, tego samego obszaru, przy wydawaniu decyzji nr 1". Nie można również przyznać racji odwołującemu, iż w momencie, w którym nastąpiła zmiana pełnomocnika mamy do czynienia z okresem pandemii i ograniczonymi możliwościami przemieszczania się i kontaktu bezpośredniego z Urzędem. Większość spraw załatwiana była telefonicznie. Pierwszy przypadek zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w Polsce stwierdzono bowiem dopiero 4 marca 2020 r., a na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowa z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, w okresie od 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, gdy tymczasem oświadczenie o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do reprezentowania w sprawie nosi datę 18 października 2019 r.
W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie:
a) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a; oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżący ponosi winę w braku udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia 2 stycznia 2020 r., podczas gdy decyzja ta została doręczona osobie nieuprawnionej - byłemu pełnomocnikowi, co nastąpiło po skutecznym wypowiedzeniu pełnomocnictwa i poinformowaniu o tym fakcie Organu prowadzącego postępowanie;
b) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...], pomimo wad postępowania pierwszoinstancyjnego wyrażających się w zaniechaniu należytego i wyczerpującego poinformowania Skarżącego o fakcie rozdzielenia jednego wniosku na kilka odrębnych postępowań administracyjnych, co doprowadziło do powstania po stronie Skarżącego usprawiedliwionego okolicznościami błędnego przekonania, że złożone oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa odnosi się do całości sprawy, a nie jedynie do jej formalnie wyodrębnionej części - czego nie dopatrzył się Organ II instancji.
c) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 7b i 7a § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a to nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia skuteczności wypowiedzenia pełnomocnictwa oraz wadliwości doręczenia decyzji;
d) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej, polegający na przerzuceniu na Skarżącego negatywnych konsekwencji uchybień organizacyjnych i informacyjnych organów administracji, w szczególności w zakresie nieprawidłowego udokumentowania wypowiedzenia pełnomocnictwa oraz wadliwego doręczenia decyzji osobie nieuprawnionej, pomimo że Skarżący działał w dobrej wierze i z zachowaniem należytej staranności;
e) art. 14 § 1, i § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zasada pisemności postępowania wyklucza możliwość skutecznego poinformowania organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa ustnie, w szczególności telefonicznie, mimo że w sprawie nie istniał przepis wprowadzający w tym zakresie rygor formy pisemnej, a interes strony oraz charakter czynności uzasadniały zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 14 § 2 k.p.a.
Podkreślono w uzasadnieniu, iż w sytuacji, w której Skarżący jako osoba niebędąca profesjonalistą składa wypowiedzenie pełnomocnictwa dotyczące reprezentacji w sprawie o zwrot nieruchomości do "Organu pierwotnego" podczas gdy Organ ten ma świadomość, że postępowanie to zostało podzielone na kilka odrębnych postępowań prowadzonych przez różne organy o różnych sygnaturach, to na organie spoczywał obowiązek poinformowania strony o tym podziale oraz wyjaśnienia, jakich konkretnie spraw i działek dotyczy złożone oświadczenie i względem których postępowań pozostaje ono skuteczne, a tym czasem organ zaniechał tego obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 9 kpa.
Pozbawienie Skarżącego udziału w postępowaniu nastąpiło bez jego winy i było następstwem okoliczności od niego niezależnych. Jednocześnie wszelkie czynności procesowe podejmowane przez Skarżącego zostały dokonane z zachowaniem ustawowych terminów, liczonych od momentu powzięcia wiadomości o istnieniu podstawy uzasadniającej ich podjęcie. W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym Organ odwoławczy był zobowiązany do uchylenia decyzji Starosty, a odmienne rozstrzygnięcie stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy
Wojewoda Małopolski bezzasadnie podważa fakt osobistego stawiennictwa Skarżącego w urzędzie w celu przedłożenia oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, nie podejmując jednocześnie próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, pomimo że na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący, działając w zaufaniu do organu, dopełnił należytej staranności, składając oświadczenie bezpośrednio referentowi prowadzącemu równolegle toczące się postępowanie dotyczące źródłowej nieruchomości nr 1 - zwłaszcza że w równolegle toczącym się postępowaniu ta informacja zalega (postępowania te zostały wymienione powyżej). Ponadto postępowania te były prowadzone, rozdzielone w większości przez tego samego referenta i dwa z nich toczyły się u osób, które rezydowały w tym samym pokoju. Nie jest to informacja wytworzona i nieprawdziwa a w pełni weryfikowalna co było już podnoszone na poprzednich etapach.
Brak dokumentu w tych konkretnych aktach sprawy nie może być interpretowany w tej konkretnym stanie faktycznym i prawnym na niekorzyść strony, gdyż ewentualne uchybienia w zakresie rejestracji lub obiegu pism obciążają wyłącznie organ administracji, a ponadto Organ wiedział, że toczą się równolegle trzy postępowania, a wniosek dotyczył niejako jednej działki nr 1 - która uległa podziałowi i wg Organu postępowania te zostały podzielone na trzy różne "sprawy". W sytuacji powstałych wątpliwości co do przebiegu czynności procesowych, powinny one zostać rozstrzygnięte na korzyść Skarżącego jako element zasady praworządności i ochrony zaufania obywatela do Państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu - zarzuty okazały się nieskuteczne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w kontrolowanej sprawie, istotne było, wbrew argumentacji zawartej w skardze, że podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., opiera się na dwóch przesłankach: fakcie nieuczestniczenia przez stronę w postępowaniu oraz braku winy strony. Podniesiona we wniosku o wznowienie okoliczność braku winy skarżącego w tym, że nie brał on czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ w dacie wydania i doręczenia decyzji Starosty [...] z 2020 r. nie był reprezentowany już przez pełnomocnika adw. T. W., nie została dowiedziona i zasadnie organy jej nie uznały. Jak prawidłowo bowiem ustalono, w.w. decyzja została doręczona na adres ówczesnego pełnomocnika skarżącego – T. W. bowiem zarówno skarżący, jak również jego pełnomocnik T. W., nie powiadomili przed wydaniem i doręczeniem decyzji - Starosty [...] o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do działania w sprawie. Z kolei odpis pełnomocnictwa z 21 listopada 2019 r. udzielonego adwokatowi L. R., do reprezentowania w sprawie, nowy pełnomocnik skarżącego dostarczył do akt sprawy dopiero 22 lipca 2020 r., a kopię oświadczenia skarżącego z 18 października 2019 r. o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do reprezentowania w sprawie przedłożono do akt organu I instancji dopiero 1 marca 2021 r. Istotne jest w okolicznościach kontrolowanej sprawy administracyjnej, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności (por. obowiązujący w dniu wydania decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r. art. 14 § 1 kpa). Z powyższego wynika zatem, że czynności procesowe w postępowaniu administracyjnym wymagają ich uzewnętrznienia i w odpowiedni sposób utrwalenia. Zewnętrznym sposobem utrwalenia dokonanych czynności procesowych jest zachowanie formy pisma. Brak zachowania formy pisma podważa możliwość ustalenia czy czynność procesowa została podjęta i jaka treść jej była. Taka właśnie konieczność utrwalenia dokonanych czynności procesowych przesądziła o przyjęciu w przepisach prawa procesowego zasady ogólnej pisemności. Wobec tego twierdzenie, iż referent sprawy został skutecznie ustnie poinformowany o odwołaniu pełnomocnictwa, czy na inne telefoniczne ustalenia, nie może prowadzić do stwierdzenia, iż w oparciu o takie okoliczności doszło następnie do braku doręczenia decyzji stronie. Brak zachowania formy pisma dla poinformowania organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa podważa możliwość ustalenia, czy czynność taka miała miejsce i jaka była jej treść. Skarżący, wbrew szerokiej i rozbudowanej argumentacji z powołaniem o zasadę obowiązku informowania ze strony organu administracyjnego, oraz zasadę zaufania w replice na odpowiedź na skargę, de facto nie przedstawił również dowodu, potwierdzającego, że 18 października 2019 r powiadomił Starostę o wypowiedzeniu pełnomocnictwa T. W. w równolegle toczącej się sprawie dotyczącej tej samej źródłowej nieruchomości tj. działki nr 1, tego samego obszaru, przy wydawaniu decyzji nr 1.
Ponadto, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu decyzji sporne oświadczenie o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego T. W. do reprezentowania w sprawie nosi datę 18 października 2019 r.. a więc nie były to okoliczności zaistniałe w okresie pandemii, co mogłoby wymaganą formę pisemności, wyłączyć na korzyść skarżącego.
W świetle powyższego uznać należy, iż także organ odwoławczy rozpoznał istotę sprawy, gdyż w świetle braku dowodów na odwołanie pełnomocnictwa przed wydaniem i doręczeniem decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości, czynienie organowi II instancji zarzutu o brak wyczerpującego i własnego zbadania sprawy, również nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle powyższego uznać należy, iż organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji nr 2 Starosty [...] z 2 stycznia 2020 r., stwierdziwszy brak wystąpienia przesłanki wyłączenia winy skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.