II SA/Kr 1705/02

II SA/Kr 1705/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Cieloch
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : AWSA Beata Cieloch WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2006 r. sprawy ze skargi H. P. i S. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku skargę oddala
Uzasadnienie
II SA/Kr 1705/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał T. P. doprowadzenie istniejącego budynku szopo-garażu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]1991 r. znak [...] przez wykonanie ściany usytuowanej bezpośrednio przy granicy jako p. poż: tj. oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej co najmniej 60 minut, wyciągniętej ponad połać dachową na wysokość min. 30 cm /pokrycie niepalne/.
W uzasadnieniu decyzji organ podał co następuje:
T. P., w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1991 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 1991 r., wybudował budynek gospodarczy szopo-garażu. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki budynek winien być zlokalizowany bezpośrednio przy granicy działki z działką sąsiednią stanowiącą własność H. i S. P. Ściana przy granicy, zgodnie z projektem, powinna być wykonana jako "p.poż-. Inwestor ścianę te wykonał jako pełną , grubości 12 cm z cegły silikatowej drążonej, bez otworów, a więźbę dachową jako jednospadową, ze spadkiem na własną działkę, konstrukcji drewnianej, dach kryty eternitem falistym.
Inwestor zachował więc przepis § 13 obowiązujących w okresie budowy warunków technicznych, zgodnie z którym "dopuszcza się usytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to zabudowy działki sąsiedniej". Z § 14 jednak wynika, że odległość budynku o ścianach z materiałów niepalnych i dachu z materiałów niepalnych od takiego samego budynku powinna wynosić 8 m. Z kolei zgodnie z § 12 p. 6 obecnie obowiązującego rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, lecz zgodnie z § 270 ust. 2 budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki musi mieć ścianę oddzielenie przeciwpożarowego, odpowiadającą przepisom dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego. W przypadku zabudowy bliźniaczej, szeregowej - poszczególne obiekty /segmenty/ powinny być rozgraniczone ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej co najmniej 60 minut. Ściana, aby spełniała takie wymogi powinna być grubości 25 cm, lub powinna być obustronnie otynkowana.
Odwołania od tej decyzji wnieśli T. P. i H. P.
T. P. zarzucił, że budynek szopo-garażu wybudował zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, która była nawet poddana kontroli NSA w Lublinie. Podniósł, że sama budowa podlegała kontroli urzędników, którzy stwierdzali, że roboty są wykonywane prawidłowo i zgodnie z pozwoleniem, z nieznacznym tylko odstępstwem co do wymiarów obiektu.
Wyraził wątpliwość, czy do budynku wznoszonego w 1991 r. powinno się stosować obecne przepisy. Zarzucił też, że w toku postępowania przedłożył ocenę rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego, a organ dokumentem tym w ogóle się nie zajął.
H. P. podniosła, że nie zgadza się z opinią rzeczoznawcy przedłożoną przez T. P., ponieważ istniejąca ściana nie jest ścianą oddzielenia pożarowego. Stwierdził to sam "nadzór" podczas kontroli w dniu [...] 2001 r. , choć w 1991 r. stwierdzono, że budowa jest zgodna z projektem. Odwołująca się zarzuciła ponadto, że przedmiotowa ściana jest w bardzo złym stanie technicznym, jest popękana łącznie z fundamentami, osiada Zdaniem odwołującej przyjęta dla ściany szopo-garażu klasa odporności ogniowej E /60 minut/ jest zbyt niska, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę planowaną budowę drugiego domu mieszkalnego na działce odwołującej się. Właściwe też byłoby określenie kategorii zagrożenia ludzi ZL, skoro przedmiotowy budynek znajduje się bardzo blisko linii zabudowy domów mieszkalnych.
H. P. wskazała, że zarówno organy budowlane, jak i NSA w Lublinie zostały wprowadzone w błąd, ponieważ stan rzeczywisty był i jest odmienny od tego, który przedstawiano na mapach przedkładanych przez T. P. W rzeczywistości zresztą przedmiotowy budynek został zlokalizowany na głębokość 3 m na jej działce, a nie przy granicy.
Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżona decyzję i orzekł o "braku podstaw do jej wydania". W uzasadnieniu wskazał co następuje:
T. P. wybudował przedmiotowy budynek na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]1991 r. Lokalizacja budynku projektowana była zgodnie z załączonym planem zagospodarowania działki bezpośrednio przy granicy działki. Decyzja o pozwoleniu na budowę poddana była kontroli organu odwoławczego, a potem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 maja 1992 r. skargę oddalił.
Na skutek interwencji H. P. organ I instancji w dniu [...] 2001 r. przeprowadził oględziny, w wyniku których poczynił ustalenia co do rozmiarów, konstrukcji i usytuowania przedmiotowego budynku. H. P. oświadczyła do protokołu, że ściana budynku usytuowana jest w granicy i wg. niej nie spełnia warunków ściany oddzielenia pożarowego. Organ I instancji stwierdził, że ściana ta wzniesiona została z cegły silikatowej grubości 12 cm i nie spełnia wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego.
Zgodnie jednak z § 13 rozporządzenia MAGTiOŚ z dnia 3 lipca 1980 r. dopuszcza się usytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to zabudowy działki sąsiedniej. Budynek warunki te spełnia i nie utrudnia prawidłowego zabudowy działki sąsiedniej.
Zgodnie zaś z § 270 ust. 2 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki musi mieć ścianę oddzielenie przeciwpożarowego o odporności ogniowej określonej w § 233, a dla budynków wymienionych w § 213 - o odporności ogniowej 60 minut.
W aktach sprawy znajduje się ocena rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, z której wynika, że przedmiotowy budynek ze względu na ochronę przeciwpożarową spełnia wszystkie wymagania. Ściana z cegły silikatowej o grubości 12 cm posiada wymagana odporność ogniową 60 minut i gwarantuje nierozprzestrzenianie się ognia w razie ewentualnego pożaru. Również dach i pokrycie spełniają te wymogi.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. P. i S. P. powtórzyli zarzuty odwołania H. P. Podkreślili, że nie było przeprowadzone rozgraniczenie działek nr A stanowiącej ich własność i nr B należącej do T. P. Dane tej ostatniej działki co do powierzchni, szerokości i zabudowy zostały zafałszowane jeszcze na etapie pozwolenia na budowę. Podnieśli, że ściana szopo-garażu, jak i cały budynek, z uwagi na zły stan techniczny, stanowią zagrożenie dla ludzi. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji, nakazania T. P. wzniesienia ściany oddzielenia o znacznie większej niż 60 minut odporności ogniowej , oraz wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
W przedłożonych aktach postępowania administracyjnego znajduje się kopia decyzji o pozwoleniu na budowę szopo-garażu z dnia [...] 1991 r. i stanowiący jej załącznik plan zagospodarowania działki nr B pod budowę szopo-garażu . Z oświadczenia spisanego w protokole z dnia [...] 2002 r. wynika , że T. P. nie dysponuje innymi dokumentami związanymi z budową. Dokumenty te zaginęły, lub zostały udostępnione organom nadzoru w trakcie licznych interwencji w czasie budowy.
W tej sytuacji sądowa kontrola poprawności ocen dokonanych przez organy nawiązywać musi do treści wymienionych dokumentów.
Faktem podstawowym jest to, że T. P. uzyskał pozwolenie na budowę budynku szopo-garażu usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki. Decyzja o pozwoleniu z [...]1991 r. jest ostateczna i prawomocna. Jej weryfikowanie w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego czy też w obecnym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne. Stąd też zarzuty skarżących o "wprowadzeniu w błąd" NSA w Lublinie , dotyczące braku prawidłowego tytułu własności działki B, czy "braku" granicy pozostać muszą poza rozważaniami sądu w sprawie niniejszej. Poza kompetencjami tego sądu pozostaje też kwestia wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 5 maja 1992 r. oddalającego skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnotować jednak można, że ze znajdującego się w aktach odpisu z księgi wieczystej nr [...] wynika, że działka nr B , stanowiąca własność T. P., została odłączona z księgi wieczystej nr [...] w 1981 r. Z dnia [...] tego też roku pochodzi umowa darowizny, która stanowiła podstawę wpisu do księgi nr [...]. Jest zatem oczywiste, że przed datą wpisu /[...]1981 r./ dokonano geodezyjnego podziału działki nr [...].
W dalszej kolejności stwierdzić należy, że podnoszony przez skarżących zarzut ewentualnego /bo niczym przez skarżących nie wykazywanego/ przekroczenia granicy przy budowie nie jest związany z kwestiami technicznymi, budowlanymi i jako taki nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu administracyjnym. Może co najwyżej stanowić podstawę do formułowania roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Warto jednak podkreślić, że rzeczywiście - tak jak zapisał to organ w uzasadnieniu swej decyzji - sama skarżąca w czasie oględzin [...] 2001 r. potwierdziła, że budynek usytuowany jest w granicy.
Problem podstawowy w sprawie dotyczy usytuowanej bezpośrednio przy granicy ściany przedmiotowego budynku. Prawdą jest, że w planie zagospodarowania stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę ściana ta została nazwana "ścianą p.poż". Rzecz jednak w tym, że obowiązujące w dacie decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy techniczne wymagania dla takiej ściany określały inaczej niż przepisy obowiązujące w dacie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 13 pkt 1 i 2 rozporządzenia MAGTiOŚ z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, ściana budynku gospodarczego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki winna być wykonana z materiałów niepalnych, nie powinna mieć okien i drzwi, wody opadowe nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej, a pokrycie dachu winno być wykonane a materiałów niepalnych lub trudnozapalnych. W przepisie tym brak jest odesłania do innych przepisów, które miałyby określać warunki dodatkowe. Rozporządzenie, o którym mowa, nie zawierało takiej regulacji, jaka została wprowadzona do rozrządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a którą cytuje organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /§ 270/. W sposób odpowiadający właśnie regulacji § 13 rozporządzenia z 14 grudnia 1980 r. przedmiotowa ściana opisana została zresztą w uzasadnieniu przywołanego powyżej wyroku NSA z dnia 5 maja 1992 r. Jest niewątpliwe, że wszystkie warunki wynikające z wymienionego przepisu były przez inwestora spełnione. Już tylko z tych powodów nakazanie inwestorowi wybudowania ściany odpowiadającej wymaganiom późniejszych przepisów , i to w ramach "doprowadzenia do stanu zgodności z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu" nie było działaniem zgodnym z prawem. Stąd też decyzja, która stwierdza brak takiego obowiązku po stronie inwestora, jest decyzją prawidłową.
Sprawą zupełnie odrębną jest podnoszona przez skarżących kwestia stanu technicznego budynku w ogóle. Zaskarżona jednak decyzja sprawy o takim przedmiocie i o ewentualnych obowiązkach użytkownika budynku związanych z utrzymaniem obiektu, nie rozstrzyga.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy ppsa, należało orzec jak w wyroku.