II SA/Kr 166/25

II SA/Kr 166/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 152 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków – Śródmieście Zachód w Krakowie na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 13 grudnia 2024 roku, znak: WI-I.7840.5.102.2024.PI w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 10 czerwca 2022 r., nr 717/6740.1/2022, znak: AU-01-3.6740.1.1264.2018.MBF.KKA.BLE, orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Inwestora: Gminy Miejskiej K. – Zarządu Inwestycji Miejskich w K., dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa kładki pieszo-rowerowej "K.-L." przez rzekę W. wraz z zewnętrznymi instalacjami oświetlenia, podgrzewania i odwodnienia, przebudową kolidujących sieci: gazowych, energetycznych, kanalizacji koordynacyjnej; przebudową przesłony przeciwfiltracyjnej, przebudową i budową ciągów pieszo-rowerowych oraz budową przyłączy energetycznego oraz kanalizacji deszczowej w rejonie ulic R., W., S. i L. w K..
Prokurator Prokuratury Rejonowej K. – Ś. Z. w K. złożył sprzeciw, żądając wznowienia postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Zarzucił rażące naruszenie art. 166 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (...), poprzez brak uzgodnienia w Wodami Polskimi dokumentów w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią; brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (...); oraz artykułu 13 i artykułu 14 Konwencji UNESCO sporządzonej w Paryżu dnia 20 października 2005 r. w sprawie ochrony promowania różnorodności form wykazu kulturowego (...), poprzez zaniechanie stworzenia warunków sprzyjających trwałemu i zrównoważonemu rozwojowi obiektu wpisanego na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i jego strefy buforowej, poprzez zaniechanie działań związanych z ochroną i promowaniem różnorodności form wyrazu kulturowego i podjęcie działań zakłócających równowagę między wzrostem gospodarczym, dbałością o środowisko oraz jakością życia człowieka oraz nie uwzględnienie przy planowaniu inwestycji aspektów kulturowych i związanych z ochroną środowiska; pominięcie uwzględnienia rzeczywistej skali szkód w zakresie zieleni, a w szczególności przez niedoszacowanie liczy drzew, które będą musiały zostać wycięte lub ulegną obumarciu w wyniku realizacji inwestycji; pominięcie ustalenia realnego negatywnego wpływu inwestycji na faunę populacji nietoperzy zamieszkujących centrum K., co stoi w sprzeczności ze strategią ochrony gatunków zwierząt, jak również z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r., znak: AU-01-1.6740.163.2024.ASZ, Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie i następnie postanowieniem z dnia 10 września 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.63.2024.ASZ, odmówił wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na to, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.
Zażalenie na w/w postanowienie wniósł wnioskodawca.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.5.102.2024.PI, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm., dalej jako: u.p.b.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż organ I instancji decyzją z 12 września 2024 r., nr 843/6740.1/2024, znak: AU-01-1.6740.1.63.2024.ASZ, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 717/6740.1/2022 z dnia 10.06.2022 r. Ponadto Wojewoda Małopolski w odrębnym postępowaniu odwoławczym, po wznowieniu postępowania, skontrolował i ocenił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 12 września 2024 r., nr 843/6740.1/2024, znak: AU-01-1.6740.1.63.2024.ASZ. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia zaistnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności (nowych dowodów) istniejących w dniu wydania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę, nieznanych organowi. W zakresie przedłożonej przez Prokuratora kopii opinii Ośrodka ds. światowego dziedzictwa w Narodowym Instytucie Dziedzictwa z 14 września 2018 r., nie może ona stanowić podstawy do stwierdzenia zaistnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności (nowych dowodów) istniejących w dniu wydania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę, nieznanych organowi, bowiem w dniu wydania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę Organ I instancji miał wiedzę o w/w dokumencie. Przemawia za tym treść znajdujących się w aktach sprawy pism Prezydenta Miasta Krakowa z 22 października 2018 r., znak: AU-01- 3.6740.1.1264.2018.MBF.KKA, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 27 września 2019 r., znak: OZKr.5142.126.2018.JJ, oraz treść znajdującej się w dokumentacji projektowej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 10 września 2020 r., znak: DOZOAiK. 650.412.2020.KS.
W dalszej kolejności, odnosząc się do pozostałych, załączonych do Sprzeciwu dokumentów, powstały one w następujących terminach: lipiec 2022 r. (wystąpienie pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli, znak: LKR.410.006.01.2022,); 29 września 2023 r. (opinia dr hab. P. T. P. w przedmiocie fauny nietoperzy), 11 września 2023 r. (opinia dr inż. arch. kraj. W. B. [specjalistę dendrologa] w przedmiocie terenów zielonych (Aleja klonów)) – a więc po wydaniu przez Prezydenta Miasta Krakowa ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę z 10 czerwca 2022 r., nr 717/6740.1/2022, znak: AU-1-3.6740.1.1264.2018.MBF.KKA.BLE. Tym samym załączone do Sprzeciwu w/w dokumenty nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia zaistnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności (nowych dowodów) istniejących w dniu wydania przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę, nieznanych organowi.
Organ dokonał analizy przedłożonych przez Prokuratora załączników do wniesionego sprzeciwu. W zakresie przedłożonego przez Prokuratora wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli, znak: LKR.410.006.01.2022, i podnoszonych tam kwestii dotyczących zagrożenia powodziowego, Inwestor legitymuje się decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z 21 grudnia 2017 r., znak: SR-IV.7322.1.71.2016.JP - Pozwolenie wodnoprawne, które zostało wydane m.in. w oparciu o decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 27 listopada 2015 r., znak: ZP-mj-770-471-3/15 (zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego), oraz decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 27 czerwca 2016 r., znak: ZP-mj-770-407-2/16 (zmiana prawomocnej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 27 listopada 2015 r., znak: ZP-mj-770-471-3/15, w zakresie działek), a także pismo Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w K. z 19 stycznia 2016 r., znak: UZS-710.61.2015/16/1. A zatem, skoro właściwy organ wodnoprawny dokonał analizy przedmiotowej inwestycji i wydał stosowne w tej materii rozstrzygnięcia, to organ I instancji nie jest kompetentny do ich podważania.
Kolejno, w zakresie przedłożonego przez Prokuratora wydruku z wiadomości e-mail zawierającej opinię dr inż. arch. Kraj. W. B. (specjalistę dendrologa) z 11 września 2023 r., w przedmiocie terenów zielonych (Aleja klonów), oraz wydruku z wiadomości e-mail, zawierającej opinię dr hab. P. T. P. (Instytut Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk) z 29 września 2023 r., w przedmiocie fauny nietoperzy – organ I instancji nie jest organem środowiskowym i nie ma kompetencji do merytorycznej oceny przedłożonych przez Prokuratora i Inwestora odmiennych analiz dotyczących flory (aleja klonów) i fauny (nietoperzy), sporządzonych przez uprawnione osoby, ani też do formułowania w tym zakresie własnych opinii. W odpowiedzi na przedłożone przez Prokuratora dokumenty, na etapie postępowania odwoławczego Inwestor przedłożył obszerne wyjaśnienia, w tym opinie i ekspertyzy (powstałe również po wydaniu pozwolenia na budowę). Podsumowując, Organ I instancji procedując wniosek o pozwolenie na budowę zbadał wszystkie aspekty flory i fauny i nie doszukał się nieprawidłowości w tym zakresie. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż jedną z komórek organizacyjnych Urzędu Miasta K. – obok Wydziału Architektury i Urbanistyki – funkcjonujących w ramach tego samego organu, tj. Prezydenta Miasta Krakowa – jest Wydział Kształtowania Środowiska, który niewątpliwie posiada w swoich zasobach informacje w przedmiocie fauny i flory na terenie K..
Wobec czego opinie przedłożone przez Prokuratora, sporządzone po wydaniu przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie przesądzają o istnieniu nowych, nieznanych Prezydentowi Miasta Krakowa okoliczności w sprawie. Przedłożone przez Prokuratora opinie i ekspertyzy nie potwierdzają konieczności wyjaśnienia kwestii środowiskowych w celu uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, gdyż posiadane przez Organ I instancji dowody w w/w zakresie były znane Organowi w dacie procedowania. Kwestie ochrony przyrody, w związku z realizacją tej inwestycji były i są znane, co zostało wykazane wyżej.
Brak jest podstaw do uznania, iż przedmiotowa decyzja pozwolenia na budowę została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Nie można uznać, iż np. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, czy decyzja pozwolenia wodnoprawnego, są uzgodnieniami (stanowiskami innego organu), o których mowa w art. 106 § 1 k.p.a., a w konsekwencji nie można przyjąć, iż brak legitymowania się przez Inwestora w/w dokumentami stanowi przesłankę do wszczęcia postępowania wznowieniowego z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Decyzja środowiskowa, czy decyzja pozwolenia wodnoprawnego, jest rozstrzygnięciem odrębnym, wydanym przez właściwy organ z inicjatywy inwestora – przed wystąpieniem z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Przedmiotową kładkę pieszo – rowerową zaliczyć należy do obiektów mostowych. Projektowana kładka pieszo – rowerowa powiązana jest z najazdami i ścieżkami pieszo – rowerowymi, które znajdują się w ciągu szlaków umiejscowionych na B. W.. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, szlaki te wraz z okalającą je zielenią znajdują się w dużej części w terenach o użytkach Tr (tereny różne), B (tereny mieszkaniowe), Bi (inne tereny zabudowane), PsIII (pastwiska trwałe), Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Jednocześnie część inwestycji znajduje się w użytkach drogowych, niemniej są to drugorzędne, powiązane elementy inwestycji, niebędące obiektami mostowym, tj. roboty polegające na wymianie nawierzchni, czy przebudowie chodnika (rys. Zagospodarowanie terenu – L. – str. 178 projektu zagospodarowania terenu + patrz rys. Zagospodarowanie terenu – K. z , str. 179 projektu zagospodarowania terenu). Ciąg pieszo - rowerowy może – co do zasady – stanowić element drogi, ale drogą nie jest. Jak wynika z definicji drogi, zawartych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. – o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, dalej jako: dr. p.) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 988, dalej jako: r.d.), w których wskazano przede wszystkim (wymieniając przy tym różnorodne urządzenia techniczne i obiekty inżynierskie), zasadniczym przeznaczeniem tych budowli jest ruch pojazdów lub ruch drogowy. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi pasa drogowego, ani się w nim nie zawiera. A zatem przedmiotowej kładki pieszo – rowerowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt 62 Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej jako r.p.z.o.ś.), gdyż nie stanowi drogi powyżej 1 km, nie jest również obiektem mostowych w ciągu drogi.
Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest kwestia hipotetycznego rozważania czy przedmiotowa inwestycja jest podobna do inwestycji na Ł. w D. i czy podzieli los jej wykreślenia z Dziedzictwa UNESCO. Jak wynika z akt sprawy, Inwestor legitymuje się następującymi aktami, pozostającymi w obiegu prawnym: - decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. 27 listopada 2015 r., znak: ZP-mj-770-471-3/15 (zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego; decyzja stała się ostateczna 24 grudnia 2015 r.); - decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 27 czerwca 2016 r., znak: ZP-mj-770-407-2/16 (zmiana prawomocnej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 27 listopada 2015 r., znak: ZP-mj-770-471-3/15, w zakresie działek; decyzja stała się ostateczna 25 lipca 2016 r.). - decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z 21 grudnia 2017 r., znak: SR-IV.7322.1.71.2016.JP (dalej jako: Pozwolenie wodnoprawne). Wyżej przywołane decyzje, wydane przez właściwe organy pozostają w obrocie prawnym i są wiążące, a zatem Organ nie ma kompetencji do ich kwestionowania.
Wnioskodawca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił naruszenie:
1. art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i brak wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji w sytuacji, gdy organy zarówno I jak i II instancji nie przeprowadziły szczegółowej analizy przesłanek uchylenia decyzji, w konsekwencji czego ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji nosi cechy dowolności,
2. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak jakiejkolwiek oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie oceny istnienia przesłanek uchylenia decyzji w trybie wznowienia, w szczególności brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
3. art. 107 § 3 w z. z art. 126 k.p.a. poprzez uzasadnienie postanowienia, które nie spełnia wymagań określonych w wymienionym przepisie, w szczególności brak należytego wykazania, że przedłożone przez prokuraturę jako załączniki do sprzeciwu kopie dokumentów w przedmiocie wystąpienia pokontrolnego NIK oraz wydruków wiadomości e-mail z opiniami specjalisty dendrologa oraz specjalisty z Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk, nieznane organowi przed wydaniem decyzji z dnia 10 czerwca 2022r. nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania ,
4. art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak stosownego uzasadnienia skarżonego
postanowienia, w szczególności brak kompleksowego i wyczerpującego wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ uznał, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy nie zbadały przesłanek wznowienia, w szczególności wystąpienia pokontrolnego NIK.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nastąpić może zatem wyłącznie po wznowieniu postępowania w sprawie oraz w sytuacji, stwierdzenia po analizie konkretnego w sprawie wniosku o wznowienie, przesłanek wznowieniowych – w niniejszej sprawie w szczególności istnienia takich materiałów dowodowych, które w istocie przesądzają o wadliwości decyzji ostatecznej, z powodu okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi ją wydającemu. Wobec powyższego są to sytuacje, gdzie zgromadzony materiał dowodowy pozwala na ustalenie, już na etapie po wszczęciu postępowania wznowieniowego, że decyzja jest obarczona wadą, uzasadniającą prawdopodobieństwo jej uchylenia we wznowionym postępowaniu. Ponadto z racji, iż wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 152 § 1 k.p.a. dotyczy ostatecznej decyzji administracyjnej, to interpretacja przesłanek wstrzymania, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, powinna mieć charakter ścieśniający (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 222/11).
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, nie można stwierdzić, aby organ nie przeprowadził szczegółowej analizy przesłanek uchylenia decyzji. Taka analiza, w tym analiza przedłożonych przez Prokuraturę załączników do sprzeciwu została dokonana. Kwestia wstrzymania musi odnosić się do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, i w tym zakresie skarżone organy zasadnie oceniły, iż wymaga to w sprawie ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Tymczasem decyzja objęta wznowieniem wydana została w dniu 10 czerwca 2022 r. a dokumenty, które miały by być podstawą wznowienia, załączone do sprzeciwu, datowane są na lipiec 2022 r. (wystąpienie pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli, znak: LKR.410.006.01.2022,), 29 września 2023 r. (opinia w przedmiocie fauny nietoperzy), 11 września 2023 r. (opinia w przedmiocie terenów zielonych - Aleja klonów) - a więc wszystkie już po wydaniu przez Prezydenta Miasta Krakowa ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, co w efekcie, co oczywiste, wykluczało też prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Z kolei o opinii Ośrodka ds. Światowego Dziedzictwa w Narodowym Instytucie Dziedzictwa z dnia 14 września 2018 r., organ I instancji miał wiedzę i dokument ten nie miał wpływu na ocenę zgodności inwestycji z przepisami prawa. Także w świetle art. 145 § 1 pkt 6 kpa, brak było podstaw do uznania, że decyzja pozwolenie na budowę została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, gdyż w kontrolowanej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, czy decyzja pozwolenia wodnoprawnego, nie są ściśle rozumianymi uzgodnieniami (stanowiskami innego organu), o których mowa w art. 106 § 1 k.p.a.
Ponadto co szczególnie istotne w aspekcie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, iż po wydaniu zaskarżonego postanowienia decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia z dnia 13 grudnia 2024 r. znak WI-I.7840.5.105.2024.PI odmówiono uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę spornej inwestycji, w której rozważono wszystkie w/w okoliczności związane z wnioskiem wznowieniowym strony skarżącej, nie potwierdzając jej zarzutów względem legalności decyzji pozwoleniowej. Prawidłowość w/w decyzji o odmowie uchylenia decyzji pozwoleniowej została również potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2025r., który w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 174/25 oddalił skargę Prokuratora. Powyższe nie tylko wskazuje więc na brak prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, ale wręcz przesądza o braku stwierdzonych przez organ podstaw do uchylenia decyzji. Nie zaszły więc przesłanki stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Potwierdziło to zatem stanowisko skarżonych w niniejszej sprawie organów, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż w chwili wydawania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania tej decyzji nie zachodziły okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Mając na względzie powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.